புள்ளது ஆகி வேதம் நான்கும் ஓதினாய், அது அன்றியும்*
புள்ளின் வாய் பிளந்து புட்கொடிப் பிடித்த பின்னரும்*
புள்ளை ஊர்தி ஆதலால், அது என்கொல் மின் கொள் நேமியாய்*
புள்ளின் மெய்ப் பகைக் கடல் கிடத்தல் காதலித்ததே?
திருமழிசையாழ்வாரின் திருச்சந்த விருத்தத்தில் இந்த பாசுரம் 'புள்' என்னும் ஒற்றைச் சொல்லை ஐந்து வெவ்வேறு பொருள்களில் கையாண்டு, இறைவனின் ரக்ஷகத்துவத்தை (காக்கும் தன்மை) வியக்கத்தக்க வகையில் விவரிக்கிறது.
"புள்ளது ஆகி வேதம் நான்கும் ஓதினாய்" என்னும் முதல் வரி எம்பெருமானின் ஹம்ஸ அவதாரத்தைக் குறிக்கிறது. இந்த அன்னப்பறவை அவதாரம் என்பது, யோக சாஸ்திரம் மற்றும் ஆன்மா குறித்த பிரம்மாவின் நான்கு குமாரர்கள் மற்றும் பிரம்மதேவரின் சந்தேகங்களைத் தெளிவுபடுத்துவதற்காகத் தோன்றிய அவதாரம். உண்மையை மாயையிலிருந்து பிரித்தறியும் எடுத்துக்காட்டாக 'பாலிலிருந்து தண்ணீரைப் பிரித்தறியும்' திறனைக் குறிக்கிறது இந்த அவதாரம். இந்த ஹம்ஸ அவதாரத்தை ஸ்வாமி வேதாந்த தேசிகர் தனது “ஹயக்ரீவ ஸ்தோத்ரத்தில்” ஹயக்ரீவரை “ராஜஹம்சமாக” வர்ணித்திருப்பார்.
தத்துவ நோக்கில், இது 'பிரமாணம்' வழங்குவதைக் குறிக்கிறது. உலக மக்களை நல்வழிப்படுத்தத் தேவையான வேதத்தை எம்பெருமான் அன்னப்பறவை வடிவில் வந்து வழங்கினான். நம் அறிவுக்கண்ணைத் திறப்பதே ஞானத்திற்கான முதல் படி என்பது இதன் உட்பொருளாகும்.
"புள்ளின் வாய் பிளந்து" என்பது கிருஷ்ணாவதாரத்தில் பகாசுரன் என்னும் அசுரனை வதம் செய்ததைக் குறிக்கிறது. பறவை வடிவில் வந்து தன்னைக் கொல்ல முயன்ற அசுரனின் வாயைக் கிழித்து அழித்த லீலை இது.
அண்ணங்கராசாரியாரின் விளக்கப்படி, இது 'பிரமேயம்' எனப்படும் எம்பெருமானுக்கும், அவனை அடையும் ஆத்மாக்களுக்கும் இடையூறாக இருக்கும் 'விரோதி'களை (தடைகளை) நீக்குவதைக் குறிக்கிறது. எம்பெருமான் வெறும் உபதேசத்தோடு நிற்காமல், அடியவர்களை அச்சுறுத்தும் தீமைகளை நேரில் வந்து அழிப்பவன் என்பதை இது காட்டுகிறது.
"புட்கொடிப் பிடித்த" என்னும் தொடர் பெரிய திருவடியாகிய கருடனைத் தனது கொடியில் கொண்டிருப்பதைக் குறிக்கிறது. இதற்கு வாதிகேசரி அழகிய மணவாளச் சீயர் வழங்கிய "புட்கொடிப் பிடித்தி" என்னும் இலக்கனப் பாடம் மிகவும் போற்றப்படுகிறது.
"பிடித்தி" என்பது தமிழ் இலக்கனப் படி முன்னிலை ஒருமை நிகழ்கால வினைமுற்று. அதாவது, "நீ கருடக் கொடியை இப்போதும் ஏந்தி நிற்கிறாய்" என்று பொருள். இதன் மூலம், "ஆபத்து என்று வருபவர்களுக்கு நான் எப்போதும் காக்கச் சித்தமாக இருக்கிறேன்" என்பதை இறைவன் தனது கொடியின் மூலம் உலகிற்கு அறிவித்துக் கொண்டே இருக்கிறான் (ரக்ஷண தீட்சை).
"புள்ளை ஊர்தி" என்பது கருடனை வாகனமாகக் கொண்டு எம்பெருமான் விரைந்து வருவதைக் குறிக்கிறது. கஜேந்திர ஆழ்வான் முதலான அடியவர்கள் துயருற்றபோது, எம்பெருமான் கருடன் மீது ஏறி மின்னல் வேகத்தில் வந்து காத்தார்.
கொடி என்பது ஒரு அறிவிப்பு என்றால், வாகனம் என்பது ஒரு செயல்பாடு. காக்கும் தொழிலில் சற்றும் தாமதிக்காத எம்பெருமானின் 'துரித கதி'யை இது உணர்த்துகிறது.
இறுதியாக "புள்ளின் மெய்ப் பகைக் கடல் கிடத்தல் காதலித்ததே?" என்னும் வரி பெரும் வியப்பை வெளிப்படுத்துகிறது. கருடனுக்கு இயற்கையிலேயே ஜென்மப் பகைவனாக விளங்கும் பாம்பின் (ஆதிசேஷன்) திருமேனியின் மேல், திருப்பாற்கடலில் எம்பெருமான் ஏன் ஆசையோடு படுத்துக் கிடக்கிறான்? என்பது ஆழ்வாரின் கேள்வி.
கருடப் பறவைக்கும் பாம்பிற்கும் இடையே உலக இயற்கையில் பகை உண்டு. ஆனால் எம்பெருமானின் அடியார்களாக வரும்போது, அந்தப் பகை நீங்கி இருவரும் கைங்கர்யத்தில் (சேவையில்) ஒன்றிணைகிறார்கள். இது எம்பெருமானின் பரமகாருண்யத்தையும், முரண்பாடுகளைத் தாண்டிய அவனுடைய கருணையையும் காட்டுகிறது.
கத்ரு மற்றும் வினதா என்னும் இரு தாய்களுக்கிடையே ஏற்பட்ட போட்டியினால் கருடனுக்கும் பாம்புகளுக்கும் இடையே நீண்ட காலப் பகை உருவானது. இருப்பினும், வைணவத் தத்துவத்தில் இவர்கள் இருவரும் 'நித்யசூரிகள்' (மறுமையில்லா நித்திய விடுதலை பெற்றவர்கள்) என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்.
எம்பெருமானின் அருகில் இந்தப் பகைமை மறைந்துவிடுகிறது. எம்பெருமான் பாம்பணையில் கிடப்பது என்பது, அடியவர்களின் சரணாகதியை ஏற்று அவர்களுக்கு அமைதியான புகலிடத்தை வழங்குவதைக் குறிக்கிறது.
"கடல் கிடத்தல் காதலித்ததே?" என்று ஆழ்வார் கேட்பது, இறைவனின் வியூக நிலையைக் குறிக்கிறது. திருப்பாற்கடலில் இறைவன் அறிதுயிலில் (யோக நித்திரை) இருப்பது ஓய்வெடுப்பதற்காக அல்ல; அது உலகைக் காக்கும் ஒரு தீவிரமான தியான நிலை.
பெரியவாச்சான் பிள்ளையின் உரையின்படி ஒரு சின்ன உரையாடல் எம்பெருமானுக்கும் ஆழ்வாருக்கும் இடையே நடப்பதாக விளக்கியிருப்பார்.
ஆழ்வார்: “எம்பெருமானே நீ முன்பே வேதங்களைக் கொடுத்தாய், அசுரர்களை அழித்தாய், இப்போது வாகனமும் கொடியும் வைத்துத் தயாராக இருக்கிறாய். அப்படியிருக்க, இவ்வளவு ஏற்பாடுகள் செய்த பின்னரும் ஏன் இன்னும் இந்தக் கடலில் கிடந்து தவம் செய்கிறாய்? உனது கருணைக்கு எல்லையே இல்லையா?"
பெருமான்: "ஆழ்வீர்! நான் இங்குப் படுத்திருப்பது ஓய்வுக்காக அல்ல, சம்சாரிகளை (உலக மக்களை) ரட்சிப்பதற்காகவே”
"மின் கொள் நேமியாய்" என்று ஆழ்வார் விளிப்பதன் மூலம், கையில் சுடர்விடும் திருவாழியை வைத்திருக்கும் பெருமான், எந்தக் கணத்திலும் எதற்கும் தயாராக இருக்கிறான் என்பது தெளிவாகிறது. திருமழிசையாழ்வாரே சுதர்சனத்தின் அம்சம் என்பதால், இந்த விளிப்பு மிகவும் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.
திருமழிசையாழ்வாரின் திருச்சந்த விருத்தத்தின் இப்பாசுரம், எம்பெருமானின் எல்லையற்ற காக்கும் பண்பை அழகியல் மற்றும் தர்க்க ரீதியாக விளக்குகிறது. 'புள்' என்னும் எளிய சொல்லைக் கொண்டு, சாஸ்திர உபதேசம் முதல் நேரடித் தற்காப்பு வரை எம்பெருமானின் பணிகளை ஆழ்வார் பட்டியலிடுகிறார்.
கருடனுக்கும் ஆதிசேஷனுக்கும் இடையிலான பகையை எம்பெருமான் தனது நித்ய சேவையில் ஒழித்தது போல, ஆத்மாக்களின் ஆணவம், கன்மம், மாயை ஆகிய பகைகளையும் ஒழித்துத் தனது திருவடி நிழலில் புகலிடம் தருகிறான் என்பதே இப்பாசுரம் உணர்த்தும் பேருண்மையாகும்.
வேதம் முதல் சரணாகதி வரை, அறிவு முதல் அனுபவம் வரை, எதிரி நாசம் முதல் நித்திய அமைதி வரை அனைத்தையும் ஒரே பரமன் அளிக்கிறான் என்பதே இப்பாசுரத்தின் சாரம்.
சம்சாரக் கடலில் தவிக்கும் ஆத்மாக்கள், திருப்பாற்கடலில் பாம்பணையில் கிடக்கும் பரமனைச் சரணடைவதே உய்வதற்கான வழி என்பதை ஆழ்வார் இப்பாசுரத்தில் நயமாக நிலைநாட்டுகிறார்.
திருமழிசையாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
கருத்துரையிடுக