தா அளந்து உலகம் முற்றும், தட மலர்ப் பொய்கை புக்கு*
நா வளம் நவின்று அங்கு ஏத்த, நாகத்தின் நடுக்கம் தீர்த்தாய்!*
மா வளம் பெருகி மன்னும் மறையவர் வாழும் நாங்கைக்*
காவளம் பாடி மேய கண்ணனே! களைகண் நீயே.
திருமங்கையாழ்வாரின் இப்பாசுரம், எம்பெருமானின் திரிவிக்கிரமம், கஜேந்திர மோட்சம் மற்றும் திருக்காவளம்பாடி வாசம் ஆகிய மூன்று லீலைகளையும் ஒருங்கே இணைத்து, சரணாகதி தத்துவத்தை விளக்குகிறது.
ஒவ்வொரு வரியும் ஆழ்ந்த வேதாந்தக் கருத்துக்களைக் கொண்டுள்ளது.
“தா அளந்து உலகம் முற்றும்” - பாசுரத்தின் முதல் வரி எம்பெருமானின் திரிவிக்கிரம அவதாரத்தைப் போற்றுகிறது. 'தா' என்பது திருவடியைக் குறிக்கும். மகாபலி சக்கரவர்த்தியிடம் வாமனனாக வந்து மூன்றடி நிலம் கேட்டு, பின்னர் விஸ்வரூபம் எடுத்து விண்ணையும் மண்ணையும் அளந்தவன் எம்பெருமான்.
இந்தச் செயலின் உட்பொருள் என்னவெனில், எம்பெருமான் உலகை அளந்தபோது எந்தவிதமான பாகுபாடும் பார்க்கவில்லை. கற்றவர், கல்லாதவர், உயர்ந்த சாதியினர், தாழ்ந்த சாதியினர், மனிதர்கள், விலங்குகள் என அனைத்து ஜீவராசிகளின் தலைகளிலும் அவனது திருவடி பட்டது. இது அவனது 'பரத்வம்' அல்லது மேன்மையைக் காட்டினாலும், அந்த மேன்மையிலும் ஒரு 'சௌலப்யம்' (எளிமை) ஒளிந்துள்ளது. அதாவது, அடியார்கள் அவனிடம் செல்லாவிட்டாலும், அவனே அடியார்களைத் தேடி வந்து தனது திருவடிகளால் ஆட்கொள்கிறான் என்பதை இது உணர்த்துகிறது. பெரியவாச்சான் பிள்ளை தனது வியாக்யானத்தில், இது எம்பெருமானின் 'ஆச்ரித பாரதந்த்ரியம்' (அடியார்களுக்குக் கட்டுப்படுதல்) என்ற பண்பின் வெளிப்பாடு எனக் குறிப்பிடுகிறார். இதனைத்தான் ஆண்டாள் தன் திருப்பாவையில் “ஓங்கி உலகளந்த உத்தமன்” என்கிறாள். எல்லோருக்கும் தன் திருவடி சம்பந்தத்தை தந்ததால் அவனை உத்தமன் என்கிறாள் கோதை.
“தட மலர்ப் பொய்கை புக்கு... நாகத்தின் நடுக்கம் தீர்த்தாய்” - பாசுரத்தின் இரண்டாவது மற்றும் மூன்றாவது வரிகள் கஜேந்திர மோக்ஷம் என்ற உன்னத நிகழ்வைச் சித்தரிக்கின்றன. 'தட மலர்ப் பொய்கை' என்பது பெரிய தாமரை மலர்கள் நிறைந்த தடாகத்தைக் குறிக்கிறது. “நாகம்” என்ற சொல்லை இங்கு யானையை குறிப்பதாக ஆழ்வார் பயன்படுத்துகிறார். கஜேந்திரன் என்ற யானை மலர் பறிக்கக் குளத்தில் இறங்கியபோது, அதன் காலை ஒரு முதலை கவ்விக்கொண்டது. ஆயிரம் ஆண்டுகள் நீடித்த இந்தப் போராட்டத்தில், யானை தனது சக்தியெல்லாம் இழந்து, இறுதியில் "ஆதிமூலமே" என்று கூவியது.
“நா வளம் நவின்று அங்கு ஏத்த” - 'நா வளம்' என்பது நாவினால் உருகிப் பாடிய அந்த பக்தி. “ஆதிமூலமே காப்பாற்று” என்று கஜேந்திரன் சமஸ்கிருதத்தில் துதித்ததா அல்லது அதன் உள்ளத்து மொழியில் துதித்ததா என்பது முக்கியமல்ல; அந்தத் துதியில் இருந்த உண்மையான பக்தியே எம்பெருமானை ஈர்த்தது.
“நாகத்தின் நடுக்கம் தீர்த்தாய்!” - யானையின் மரண பயத்தையும், பெருமானை அடைய முடியவில்லையே என்ற ஏக்கத்தையும் எம்பெருமான் தீர்த்தான். அவன் கருட வாகனத்தில் விரைந்து வந்து தனது சக்கராயுதத்தால் முதலையை அழித்து யானையைக் காத்தான்.
இந்த நிகழ்வு எம்பெருமான் மனிதர்களுக்கு மட்டுமல்ல ஒரு விலங்குக்காகவும் இறங்கி வருவான் என்பதைக் காட்டுகிறது. இதுவே வைணவத்தில் 'வாத்ஸல்யம்' (கன்றுக்குட்டியின் குற்றத்தைப் பசு பொருட்படுத்தாதது போன்ற அன்பு) எனப்படுகிறது.
“மறையவர் வாழும் நாங்கை” - ஆழ்வார், திருநாங்கூர் பகுதியை "மறையவர் வாழும் நாங்கை" என்று சிறப்பிக்கிறார். இங்கு 'மறையவர்' என்பது வேத வேதாந்தங்களை முறையாகக் கற்று, அதன் சாரமான எம்பெருமானையே சிந்திக்கும் அந்தணர்களைக் குறிக்கிறது.
“காவளம் பாடி மேய கண்ணனே!” - இத்தகைய புனிதமான இடத்தில் எம்பெருமான் கண்ணனாக (கோபால கிருஷ்ணனாக) விரும்பி அமர்ந்துள்ளான். திருநாங்கூர் பகுதியில் உள்ள பதினோரு திவ்ய தேசமும் திருமங்கையாழ்வாருக்குத் தனது சொந்த இல்லம் போன்றது. அவர் இங்குள்ள எம்பெருமான்களைத் தனது பாடல்களால் கட்டிப்போடுகிறார்.
“களைகண் நீயே” - பாசுரத்தின் மகுடமாகத் திகழ்வது "களைகண் நீயே" என்ற இறுதித் வார்த்தையாகும். 'களைகண்' என்றால் வேறு புகலிடம் அற்றவர்களுக்கு ஒரே பற்றுக்கோடாக இருப்பவன் என்று பொருள். திருமங்கையாழ்வார் தனது வாழ்க்கையின் அனுபவங்களை எல்லாம் ஒருமுகப்படுத்தி, இறுதியில் இந்தப் பெரும் உண்மையை எய்துகிறார். நமக்கும் உரைக்கிறார்.
ஒரு மனிதன் தனது முயற்சியால் பகவானை அடைய முடியாது; பகவானே அவனது முயற்சியாக மாற வேண்டும் என்ற 'சித்த உபாயம்' இங்கு விளக்கப்படுகிறது. "உலகை அளந்தபோது என்னைக் காக்க நீ வரவில்லையா? யானையின் துன்பத்தை நீக்க வரவில்லையா? அதே போல் இப்போது உன்னையே தஞ்சமடைந்துள்ள எனக்கும் நீயே புகலிடம்" என்பது ஆழ்வாரின் வாதம். இது வைணவத்தின் 'ப்ரபத்தி' (சரணாகதி) நெறியின் சாரமாகும்.
ஆச்சாரியர்களின் வியாக்யானங்கள் இப்பாசுரத்திற்குப் பல நுட்பமான பரிமாணங்களைச் சேர்க்கின்றன. அவர்கள் இப்பாசுரத்தை 'அர்த்த பஞ்சகம்' என்ற தத்துவத்தின் அடிப்படையில் அணுகுகிறார்கள்.
பர ஸ்வரூபம் – உலகம் அளந்தவன், கஜேந்திரனை காத்தவன்.
ஜீவ ஸ்வரூபம் – துதி செய்யும் அடியார்கள்.
உபாயம் – "களைகண் நீயே"
பலன் – பயம் நீங்கி ஆனந்தம்.
விரோதி – பாசங்கள், பாவங்கள்.
இந்த கஜேந்திர மோட்சத்திற்கு ஆச்சாரியர்கள் ஒரு சுவையான கருத்தையும் முன்வைக்கிறார்கள். எம்பெருமான் கஜேந்திரனைக் காக்க வந்தபோது, அவன் கருடன் மீதிருந்து குதித்த வேகத்தைப் பார்த்தால், அவனுக்கு, யானை தன்னை காப்பாற்ற விடுத்தக் கோரிக்கையை விடத் தான் தாமதமாக வந்துவிட்டோமோ என்ற பயம் இருந்ததாம். இது எம்பெருமானின் 'ஆச்ரித வ்யாமோஹம்' (அடியார்கள் மீதுள்ள அதீத ஈர்ப்பு) என்பதைக் காட்டுகிறது.
திருமங்கையாழ்வார் இப்பாசுரத்தின் மூலம் எம்பெருமானிடம் ஒரு 'உரிமைப் போராட்டம்' நடத்துகிறார். "நீ பலரையும் காத்துள்ளாய், அதன் சாட்சியங்கள் இதோ உள்ளன. எனவே, என்னை நீ புறக்கணிக்க முடியாது" என்று எம்பெருமானிடம் உரிமையுடன் வாதிடுகிறார். இதுவே ஆழ்வார்களின் தனித்துவமான பக்தி மார்க்கமாகும்.
திருமங்கையாழ்வார் இப்பாசுரத்தின் மூலம் அவர் நமக்குக் கூறும் செய்தி இதுதான். எம்பெருமான் அனைத்து ஆற்றல்களும் கொண்டவன் (திருவிக்கிரம அவதாரம்).
அவன் அடியார்களின் கூக்குரலுக்கு உடனே செவிசாய்ப்பவன் (கஜேந்திர மோக்ஷம்).
அவன் பக்தர்களுடன் கலந்து வாழ விரும்புபவன் (திருக்காவளம்பாடி வாசம்).
எனவே, அவனையே இறுதிப் புகலிடமாகக் கொள்ள வேண்டும்.
இப்பாசுரத்தின் ஒவ்வொரு சொல்லும் நம் உள்ளத்தில் பக்தி விதையைத் தூவி, அவனது திருவடிகளில் நம்மைச் சமர்ப்பிக்கத் தூண்டுகிறது. "காவளம் பாடி மேய கண்ணனே! களைகண் நீயே" என்ற வரிகள் நம் வாழ்வின் இருளை நீக்கி, பேரின்பப் பெருவாழ்விற்கு வழிவகுக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை. இத்தகைய சீரிய கருத்துக்களை உள்ளடக்கிய திருமங்கையாழ்வாரின் பாசுரம், வைணவ இலக்கியத்தின் ஒரு வைரமாக என்றும் ஜொலிக்கும்.
“இந்த ஒரு வரி — 'களைகண் நீயே' — பக்தியின் உச்சமாகும்.”
திருமங்கையாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
கருத்துரையிடுக