ஶ்ரீ:
ஶ்ரீமதே இராமாநுஜாய நம:
பத்துடை அடியவர்க்கு எளியவன், பிறர்களுக்கு அரிய
வித்தகன், மலர் மகள் விரும்பும் நம் அரும்பெறல் அடிகள்
மத்துறு கடை வெண்ணெய் களவினில் உரவிடை யாப்புண்டு
எத்திறம், உரலினோடு இணைந்திருந்து ஏங்கிய எளிவே!
தமிழ் மறையான நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தத்தில், நம்மாழ்வார் அருளிச்செய்த திருவாய்மொழி, உபநிடதங்களின் சாரமாகவும், பக்தி நெறியின் உச்சமாகவும் போற்றப்படுகிறது. திருவாய்மொழியின் கட்டமைப்பு ஆன்மீகப் பயணத்தின் படிப்படியான தத்துவப் பரிணாமத்தை விளக்குகிறது.
முதல் பதிகத்தில் எம்பெருமானின் பரத்துவத்தை விளக்கிய நம்மாழ்வார், இப்போது அவனது சௌலப்யத்தைப் பாடுகிறார்.
இந்த ஞானப் பரிமாற்றத்தின்போது, "அளவிட முடியாத மேன்மையைக் கொண்ட பரம்பொருளை எளிய மனிதர்களாகிய நாம் எவ்வாறு நெருங்க முடியும்?" என்ற திகைப்பு நம்மைப் போன்றோர்களுக்கு ஏற்படுகிறது. இத்தகு அச்சத்தைப் போக்கி, எம்பெருமான் தன் அடியவர்களுக்காகத் தானே இரங்கி வரும் எளிய தன்மையான "சௌலப்யம்" (Saulabhiyam) என்னும் உன்னதக் குணத்தைக் கொண்டாடுவதற்காகவே மூன்றாவது பதிகமான "பத்துடை அடியவர்க்கு எளியவன்" என்று நம்மாழ்வார் அருளியுள்ளார்.
பகவானின் இந்த சௌலப்ய குணத்தை விளக்குவதற்கு ஆச்சார்யர்கள் ஒரு உன்னதமான உவமையைக் கையாண்டுள்ளனர். ஒரு மாபெரும் யானையானது, அதன் பாகன் ஏறி அமர்வதற்காகத் தன் கம்பீரமான உடலைத் தாழ்த்தி மண்டியிட்டு வளைந்து கொடுக்கிறது. அதேபோல, அகில உலகங்களுக்கும் அதிபதியான எம்பெருமான், தன் அடியவர்கள் தன்னை எளிதில் எட்டும் பொருட்டுத் தன் மேன்மையைக் குறைத்துக் கொள்ளாமல் பூவுலகில் அடியார் இஷ்டப்படி அவதரிக்கிறான். சம்சார பந்தத்தில் உழலும் எளிய மாந்தரைத் தன் அருளினால் ஆட்கொள்ளும் எம்பெருமானின் இத்தகைய நீர்மையை விளக்கும் முதல் பாசுரத்தின் எளிய விளக்கத்தை பார்ப்போம்.
பத்துடை - பக்தி / அன்பு உடைய, அத்தகைய எளிய ஈடுபாட்டைக் கைமுதனாகக் கொண்டுள்ள.
அடியவர்க்கு - எம்பெருமானையே தஞ்சமெனப் பற்றிய அடியார்களுக்கு.
எளியவன் - எல்லாராலும் மிக எளிதில் அணுகக்கூடிய ஸுலபன்.
பிறர்களுக்கு - மற்றவர்களுக்கு
அரிய - அறிவாலோ அல்லது பிற முயற்சிகளாலோ அடைய முடியாத துர்லபன்.
வித்தகன் - ஆச்சரியமான செயல் செய்பவன்.
மலர் மகள் - திருமகள் (லக்ஷ்மி தேவி)
விரும்பும் - பிராட்டி எப்போதும் பிரியாமல் உறைவதற்கேற்ற திருக்கல்யாண குணங்கள் நிறைந்தவன்.
நம் - நம்முடைய
அரும்பெறல் அடிகள் - சாதாரண மானிடர்களால் அடைய முடியாத ஸ்வாமி
மத்துறு - தயிர் கடையப் பயன்படும் மத்தினால் கடையப்பட்ட.
கடை வெண்ணெய் - நன்றாகக் கடைந்து எடுக்கப்பட்ட வெண்ணெயினுடைய
களவினில் - யசோதைக்குத் தெரியாமல் களவாடி உண்ணும் சமயத்தில்.
உரவிடை - வலிமையான திருமேனியின் மார்பிலும் வயிற்றிலும் ("உரம்" - மார்பு / வலிமை; "உதரம்" - வயிறு).
யாப்புண்டு - கட்டுண்டு, கயிற்றினால் நன்றாகக் கட்டிப் பிணைக்கப்பட்டு.
உரலினோடு - யசோதை கட்டிய அந்த மர உரலோடு.
இணைந்திருந்து - உரலை விட்டு நகர முடியாமல் அதனோடு பொருந்தி இருந்து.
ஏங்கிய - யசோதையின் தண்டனைக்கு அஞ்சி விசும்பியவாறு நின்ற.
எளிவு எத்திறம் - எளிய நிலை எப்படிப்பட்டது! அது யோகிகளாலும் எட்ட முடியாத பரம்பொருள் இப்படி எளியவனாக மாறியது என்னே ஒரு ஆச்சரியம்!.
“பத்துடை அடியவர்க்கு எளியவன், பிறர்களுக்கு அரிய” - இங்குப் "பத்து" என்பது பக்தி அல்லது ஈடுபாட்டைக் குறிக்கிறது. ஆழ்வாருடைய திருவுள்ளத்தின்படி, எம்பெருமானை அடைவதற்கு முற்றிலுமாக முதிர்ந்த பக்தியோ அல்லது கடுமையான தவமோ தேவையில்லை. அவனிடம் காட்டும் சிறிய அன்பு, அல்லது அவனுக்கு விரோதமாக இல்லாத எளிய மனம் கூட போதுமானது. அத்தகைய அடியவர்க்கு அவன் தன் சுதந்திரத்தை அடியார்களுக்காகத் தாழ்த்திக் காட்டுகிறான்.
பகவத் கீதையில் கண்ணன் கூறும் போது, "நமே த்வேஷ்யோஸ்தி ந ப்ரிய:" (எனக்கு எதிரியும் இல்லை, பிரியமானவனும் இல்லை; நான் எல்லாரிடமும் சமமாகவே இருக்கிறேன்) என்கிறான். ஆனால், அடியவர்கள் என்று வரும்போது அவன் தன் சமநிலையைக் கடந்து, அவர்களுக்கு எளியவனாய் மாறிவிடுகிறான். அதே வேளையில், "பிறர்கள்" எனப்படுபவர்கள் எம்பெருமானை விடுத்துத் தங்கள் சொந்த முயற்சியால் முக்தி பெற முயல்பவர்கள் அல்லது உலகப் பயன்களை விரும்புபவர்கள் ஆவர். அவர்களுக்கு எம்பெருமான் அரியவனாக, எட்டாத தூரத்தில் இருக்கிறான்.
“வித்தகன் மலர் மகள் விரும்பும் நம் அரும்பெறல் அடிகள்” - "வித்தகன்" என்ற சொல்லுக்கு ஆச்சரியங்களை நிகழ்த்துபவன் என்று பொருள். ஒரே சமயத்தில் யசோதையிடம் பயந்து நடுங்குபவனாகவும், பூதனை மற்றும் சகடாசுரனை வதம் செய்யும் சர்வ வல்லமை படைத்தவனாகவும் விளங்குவதே அவனது ஆச்சரியமான விசித்திர குணமாகும்.
லக்ஷ்மி தேவி எம்பெருமானின் மார்பில் எப்போதும் பிரியாமல் வாழ்கிறாள். பரமபதத்தில் நித்தியசூரிகள் போற்றும் உன்னத நிலையில் இருக்கும் திருமகள் விரும்பும் அந்தப் பரம்பொருள், நம்மைப் போன்ற அடியார்களுக்கும் "நம் அடிகள்" என்று உரிமை கொண்டாடத்தக்க வகையில் எளியவனாய் வந்து வாய்த்துள்ளான்.
முதல் திருவாய்மொழியில் மறைமுகமாகக் காட்டப்பட்ட லக்ஷ்மி சம்பந்தம், இப்பாடலில் "மலர் மகள் விரும்பும்" என்ற சொற்றொடரின் மூலம் வெளிப்படையாகப் பிரகடனப்படுத்தப்படுகிறது.
“மத்துறு கடை வெண்ணெய் களவினில் உரவிடை யாப்புண்டு” - யசோதைப்பிராட்டி விடியற்காலையில் மத்தைக் கொண்டு தயிரைக் கடையும்போது, அவளது ஆடை அசைய, வளையல்கள் ஒலிக்க, அவள் பாடிக்கொண்டே தயிர் கடைந்தாள். அத்தருணத்தில் கிருஷ்ணன் மெதுவாக அவள் பின்னே வந்து, அவளது கவனத்தைத் திசைதிருப்பி வெண்ணெயைக் களவாடினான்.
"உரவிடை யாப்புண்டு" என்பதில் "உரம்" என்பது மார்பையும், "உதரம்" என்பது வயிற்றையும் குறிக்கும். பிரளய காலத்தில் அகில அண்டங்களையும் தன் வயிற்றில் வைத்துப் பாதுகாத்த எம்பெருமான், வெண்ணெய் திருடிய குற்றத்திற்காக ஒரு சிறு கயிற்றினால் உரலோடு வயிற்றுப் பகுதியில் கட்டுண்டு கிடக்கும் முரண்பாடான எளிமையே இங்கு வியக்கப்படுகிறது.
“எத்திறம் உரலினோடு இணைந்திருந்து ஏங்கிய எளிவே” - யசோதை, வெண்ணெய் திருடிய கண்ணனைக் கட்டிப்போட முயன்றபோது, வீட்டில் இருந்த கயிறுகள் யாவும் இரண்டு விரற்கடை அளவு பற்றாமல் போயின என்பது புராணம். இறுதியில் அவனது அருளாலேயே அவன் கட்டுண்டான். அவ்வாறு கட்டுண்ட கிருஷ்ணன், யசோதை அடித்த கைக்கோலுக்கு (முட்கோல் / உழவுகோல்) அஞ்சி, கண்ணீர் மல்க, விம்மியழுது ஏங்கி நின்றான். "எத்திறம்!" என்ற வினாவானது, "அண்ட சராசரங்களையும் ஆளும் பரம்பொருள் ஒரு சாதாரண ஆய்ச்சியின் கோபத்திற்கு அஞ்சி நடுங்குவது எப்படிச் சாத்தியம்?" என்ற வியப்பையும் ஆழ்வாரின் நெஞ்சுருகலையும் காட்டுகிறது.
ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில் இப்பாசுரத்தைச் சுற்றிப் பல்வேறு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க ஐதிஹயங்கள் காணப்படுகின்றன.
பரத்துவத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது ஆழ்வார் மிகவும் தெளிந்த மனநிலையோடு உபதேசித்தார். ஆனால், எம்பெருமானின் சௌலப்யத்தின் எல்லையான இந்தக் கட்டுண்ட நிலையை நினைத்தவுடனே, அவரால் அந்த எளிமையைத் தாங்கிக் கொள்ள இயலவில்லை. "இப்படியும் ஒரு எளிமைக்குணம் சாத்தியமா?" என்று வினவி, "எத்திறம்!" என்ற சொல்லைக் கூறிய கணமே ஆழ்வார் ஆறு மாத காலம் உணர்விழந்த நிலையில் (மூர்ச்சை / மோஹம்) கிடந்தார் என்று ஈடு முப்பத்தாறாயிரப்படியில் வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளை விரிவாகப் பதிவு செய்துள்ளார். பின்னர் பெரியோர்களின் நல்வினைப் பயனால் மயக்கம் தெளிந்த போதே இப்பாசுரத்தின் எஞ்சிய பகுதிகள் பூர்த்தி செய்யப்பட்டன.
ஸ்ரீரங்கத்தில் கூரத்தாழ்வான் இப்பாசுரத்திற்கு வியாக்யானம் செய்யத் தொடங்கிய போது, நம்மாழ்வாருக்கு ஏற்பட்ட அதே பக்திப் பரவசம் அவருக்கும் ஏற்பட்டது. "ஆழ்வாருடைய ஆழ்ந்த பக்தி நிலையை முழுமையாக உணர்ந்து கொள்ளாமல் நாம் எவ்வாறு இதற்கு உரை எழுத முடியும்?" என்று கூறி நெஞ்சுருகிக் கண்ணீர் பெருக்கினார். இந்த தாமோதர லீலையை நினைத்தாலே பெரியோர்களின் நெஞ்சம் உருகிவிடும் என்று கூரத்தாழ்வான் பாடுகிறார்.
சம்சாரிகளாகிய ஜீவன்களின் பிறப்பானது அவர்களது முன் பிறவியின் பாவ புண்ணியங்களான கர்மாக்களின் அடிப்படையில் அமைகிறது. ஆனால், எம்பெருமானின் அவதாரங்கள் அவனது சொந்த இச்சையினாலும் (சங்கல்பத்தினாலும்), அடியவர்கள் மீதான அளவற்ற கருணையினாலும் நிகழ்கின்றன. அவனது பிறப்புகள் அவனது தெய்வீகக் குணங்களையோ அல்லது அவனது மோட்சம் அளிக்கும் பரத்துவ ஆற்றலையோ எக்காலத்திலும் குறைப்பதில்லை. பூவுலகில் சாதாரண ஆயர் குலக் குழந்தையாக அவதரித்த போதும், அவனது ஞானமும் அருளும் குன்றாமல் முழுமையாகவே விளங்கின என்பதை ஆச்சார்யர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.
"பத்துடை அடியவர்க்கு எளியவன்" என்ற இப்பாசுரம், எம்பெருமானின் எல்லையற்ற மேன்மையையும், அவனது அளவிட முடியாத எளிமையையும் ஒருசேர விளக்கும் உன்னதப் படைப்பாகும். அடியார்களின் அன்புக்குக் கட்டுப்பட்டவனாக நிற்கிறான் என்ற உண்மையை யசோதையின் உரல் கட்டுக் கதையின் மூலம் ஆழ்வார் நிலைநாட்டியுள்ளார். ஆச்சார்யர்களின் வியாக்கியானங்கள் மற்றும் ஐதிஹயங்களின் துணை கொண்டு இப்பாசுரத்தை அநுசந்திக்கும் போது, எம்பெருமானின் சௌலப்ய குணம் நம் நெஞ்சில் என்றென்றும் நீங்காத பக்திப் பரவசத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
நம்மாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
🙏🙏🙇♂️🙇♂️
அடியேன்,
கோமான் ஶ்ரீ பாலாஜி
கருத்துரையிடுக