ஶ்ரீ:
ஶ்ரீமதே இராமாநுஜாய நம:
உளன் கண்டாய், நல் நெஞ்சே! உத்தமன் என்றும்
உளன் கண்டாய்* உள்ளுவார் உள்ளத்து உளன் கண்டாய்*
வெள்ளத்தின் உள்ளானும் வேங்கடத்து மேயானும்*
உள்ளத்தின் உள்ளான் என்று ஓர்.
திருக்கோவிலூர் திவ்யதேசத்தின் குறுகிய இடைகழியில், காரிருளிலும் பெருமழையிலும் முந்துற்ற மூவரான பொய்கையாழ்வார், பூதத்தாழ்வார், பேயாழ்வார் ஆகிய மூவரும் ஒருவரையொருவர் அறியாமல் நெருக்குண்டு நின்ற வரலாற்றுப் பின்னணி வைணவ சம்பிரதாயத்தின் தொடக்கப் புள்ளியாகும். தங்களுக்கு நடுவே ஒரு நான்காவது நபர் புகுந்து நெருக்குவதை உணர்ந்து, அவனது திவ்விய சொரூபத்தைக் காண விழைந்த பொய்கையாழ்வார், "வையம் தகளியா வார்கடலே நெய்யாக" என்று பிரபஞ்சத்தையே விளக்காக ஏற்றி முதல் திருவந்தாதியைத் தொடங்கினார். இந்த ஞான விளக்கின் ஒளியில் பயணித்த ஆழ்வார், தனது பிரபந்தத்தின் நிறைவுப் பகுதியான தொண்ணூற்றொன்பதாவது பாசுரத்தில், பரம்பொருளின் எளிமையையும் (ஸௌலப்யம்), அவன் அடியார்களின் நெஞ்சில் எளியனாகக் குடியிருக்கும் பேரருளையும் போற்றிப் பரவுகிறார்.
இப்பாசுரம் எம்பெருமான் தன் அடியாரைக் காப்பதையே தனது இருப்பின் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளான் என்ற உன்னத தத்துவத்தை விளக்குகிறது. இப்பாசுரத்தின் ஒவ்வொரு சொல்லும் மிக ஆழமான தத்துவார்த்தக் கருத்துக்களைக் கொண்டுள்ளது.
நல் நெஞ்சே - பகவத் விஷயத்தில் இணங்கிச் செயல்படும் பாங்கான எனது மனமே!
உத்தமன் - தனக்கென வாழாது பிறருக்கு நன்மை செய்வதையே தனது பிரயோஜனமாகப் பாவிக்கும் புருஷோத்தமன்.
என்றும் - எக்காலத்திலும், எவ்வித தடையுமின்றி.
உளன் கண்டாய் - நம்மை இரட்சிப்பதற்காகவே தனது இருப்பை (ஸத்தையை) நிலைநிறுத்தி இருக்கிறான் காண்!
உள்ளுவார் உள்ளத்து - தன்னை இடைவிடாது தியானிக்கும் அடியார்களின் மனதிலே.
உளன் கண்டாய் - நிரந்தரமாக வீற்றிருக்கிறான் காண்!
வெள்ளத்தின் உள்ளானும் - திருப்பாற்கடலில் யோகநித்திரை செய்து கொண்டிருப்பவனும்.
வேங்கடத்து மேயானும் - திருவேங்கட மலையில் விரும்பி வந்து நின்றருளுபவனும்.
உள்ளத்தின் உள்ளான் என்று - இப்போது நம்முடைய ஹிருதயத்தின் உள்ளே புகுந்து நித்தியவாசம் செய்கிறான் என்று.
ஓர் - ஆராய்ந்து தெளிவாகத் தெரிந்துகொள்வாயாக!
ஆழ்வார் இப்பாசுரத்தில் மூன்று முறை "உளன் கண்டாய்" என்று அழுத்தி உரைப்பதன் மூலம் எம்பெருமானின் இருப்பை ஐயமற உறுதிப்படுத்துகிறார்.
ஒரு தாய் தொலைந்து போன தன் குழந்தையைக் கண்டவுடன், "கிடைத்துவிட்டான்! கிடைத்துவிட்டான்! கிடைத்துவிட்டான்!" என்று மீண்டும் மீண்டும் கூறி மகிழ்வது போல, ஆழ்வாரும் "உளன் கண்டாய்" என்று மூன்று முறை கூறுகிறார். இது தர்க்கத்தின் மொழி அல்ல; அனுபவத்தின் மொழி. எம்பெருமானின் இருப்பு என்பது வெறும் தத்துவ உண்மை அல்ல; அடியார்களின் அனுபவ உண்மை என்பதை நிலைநிறுத்துகிறார்.
முதல் "உளன் கண்டாய்" என்பது, நம்மை இரட்சிப்பதற்காக எப்போதும் இருக்கும் பரம்பொருளின் இருப்பு நிச்சயத்தை உணர்த்துகிறது. இரண்டாவது "உளன் கண்டாய்" என்பது, தன்னை நினைப்பவர்களின் உள்ளத்திலே குடிகொண்டு இருக்கும் அவனது சௌலப்ய குணத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. மூன்றாவது "உளன் கண்டாய்" என்பது, திருப்பாற்கடலிலும் திருவேங்கடத்திலும் விளங்கும் அவனே, இப்போது என் நெஞ்சிலும் நித்தியவாசம் செய்கிறான் என்ற அனுபவ பரிபூர்ணத்தின் வெளிப்பாடாக அமைந்துள்ளது.
முதல் "உளன் கண்டாய்" என்பது "எம்பெருமான் இருக்கிறானா?" என்ற ஐயத்தை நீக்குகிறது; இரண்டாவது "உளன் கண்டாய்" என்பது "அவன் எங்கேயோ இருக்கிறான்" என்ற தூர உணர்வை நீக்குகிறது; மூன்றாவது "உளன் கண்டாய்" என்பது "அவன் எனக்கு வேறானவன்" என்ற பிரிவுணர்வை முற்றிலும் அழிக்கிறது.
எனவே, பொய்கையாழ்வாரின் "உளன் கண்டாய்" என்பது வெறும் இருப்பை அறிவிக்கும் சொல் அன்று; அது சந்தேகத்தை நீக்கி, தூரத்தை அகற்றி, இறுதியில் எம்பெருமானை நம் நெஞ்சின் உள்ளே அமர்த்தும் அனுபவ மந்திரமாகும்.
ஆகவே, ஆழ்வார் இங்கு எம்பெருமானின் இருப்பை நிரூபிக்கவில்லை; அனுபவிக்கிறார்.
"உளன் கண்டாய்" என்ற சொல்லுக்குப் பூர்வாச்சார்யர்கள் காட்டும் ஒரு நிகழ்வு மிகவும் நெகிழ்ச்சியானது. துச்சாதனனால் சபை நடுவே துகிலுரியப்பட்ட திரௌபதி, “கேசவனே! நீ இருந்தும் எனக்கு இத்தகைய கதி நேர்ந்ததே; உனது இருப்பின் பயன் என்ன?” என்று அவள் வினவினாள். இதற்கு வியாக்யான கர்த்தாக்கள் தரும் விளக்கம் என்னவெனில், ஜீவாத்மாக்கள் தங்களை அறியாமையினால் அழித்துக் கொள்ள முயலும்போது, அவர்களைத் தடுத்துக் காப்பதே எம்பெருமானின் இருப்பின் முக்கிய நோக்கமாகும். சரணாகதி அல்லது பிரபத்தி என்பது, ஒருவன் அறியாமல் தன் கழுத்தில் கயிற்றை மாட்டிக்கொண்டு தற்கொலை செய்ய முனையும்போது, அறிவுடைய ஒருவன் வந்து அக்கயிற்றை அறுத்துக் காப்பதைப் போன்றது. எம்பெருமான் நம்மைத் தடுத்துக் காப்பாற்றுவதற்காகவே எப்போதும் தயாராக இருக்கிறான்.
"உத்தமன்" என்ற சொல்லின் மூலம் எம்பெருமானின் கொடைத்தன்மையும் உபகார சீலமும் விளக்கப்படுகின்றன. தனக்கு ஒரு நன்மையும் கருதாது, பிறருக்குச் செய்யும் நன்மையையே தனது பிரயோஜனமாகத் கருதும் உன்னத நிலையே உத்தமத்தன்மையாகும். தைத்திரீய உபநிடதம் ஆனந்தவல்லியில், "அஸந்நேவ ஸ பவதி அஸத் பிரம்மேதி வேத சேத்" என்று கூறுகிறது. அதாவது, எம்பெருமானை அறியாதவன் தன்னை இல்லாதவனாகவே ஆக்கிக் கொள்கிறான்; மாறாக, எம்பெருமானை அறிந்தவன் மற்றவர்களால் "உள்ளவன்" என்று அறியப்படுகிறான். எம்பெருமான் இத்தகைய பேதங்களைக் கடந்து, தன்னை அறியாதவர்களையும் காக்கும் பெரும் கருணையாளனாக இருக்கிறான். அதனால்தான் ஆண்டாளும் ‘உத்தமன்’ என்றே போற்றுகிறாள்.
இப்பாசுரத்தில் "நன்னெஞ்சே" என்று நெஞ்சை விளித்துவிட்டு, பின்னர் "உள்ளத்தின் உள்ளான்" என்று கூறுவது ஒரு வகையான தேவையற்ற இரட்டை நிலைப் போலத் தோன்றலாம். இதற்குப் பிரதிவாதி பயங்கரம் அண்ணங்கராசாரியார் போன்ற பெரியோர்கள் நயமான விளக்கம் தருகின்றனர். ஆழ்வாருக்குத் தனது மனதைத் தவிர வேறு உறுதுணையோ, ஆலோசனைக் கூட்டாளியோ இல்லை. எனவே, அவர் தனது நெஞ்சையே ஒரு தனி நபராகக் கருதி (வ்யக்தி ஆரோபணம் செய்து) உரையாடுகிறார். "எனக்கு நல்வழியைக் காட்டிய என் மனமே! அந்த உத்தமன் உனக்குள்ளே வந்து புகுந்துவிட்டான், அதை நீ ஆராய்ந்து மகிழ்ந்திரு" என்று நெஞ்சுக்கு அறிவுறுத்துகிறார்.
எம்பெருமான் திருப்பாற்கடலில் ("வெள்ளத்தின் உள்ளானும்") மற்றும் திருவேங்கடத்தில் ("வேங்கடத்து மேயானும்") எழுந்தருளியிருப்பது, அடியார்கள் தன்னை அணுகுவதற்காகச் சமயம் பார்த்து நிற்பதற்காகவேயாகும்.
ஸ்ரீவசனபூஷணத்தில் பிள்ளை லோகாசாரியார் அருளிச்செய்தபடி, அவனது திவ்யதேச வாசம் என்பது அடியார்களின் இதயத்தை அடைவதற்கான ஒரு வழிமுறை மட்டுமே; அடியார்களின் இதயத்தில் குடியேறுவதே அவனது இறுதி இலக்கு ஆகும். இதனை சாதனம் - சாத்தியம் என்பர். திவ்யதேசங்களில் எழுந்தருளியிருப்பது சாதனம்; அடியார்களின் இதயத்தில் குடியேறுவதே சாத்தியம்.
திருமழிசை ஆழ்வார் தனது நான்முகன் திருவந்தாதியில், "அணைப்பார் கருத்தனாவான்" என்று பாடுகிறார்; அதாவது, தன்னை அணைத்துக் கொள்ளும் அடியார்களின் மனதையே எம்பெருமான் தனது கருத்தாகக் கொண்டுள்ளான். பெரியாழ்வாரும் தனது திருமொழியில், "இடவகைகள் இகழ்ந்திட்டு என்பால் இடவகை கொண்டனையே" என்று பாடி, பரமபதம், பாற்கடல் போன்ற சிறந்த இடங்களை எல்லாம் விடுத்துத் தனது எளிய நெஞ்சை இருப்பிடமாகக் கொண்ட எம்பெருமானின் வாத்சல்யத்தைப் போற்றுகிறார்.
பொய்கையாழ்வாரின் தமிழ் "இருந்தமிழ்" என்று போற்றப்படுகிறது. இருள் நீக்கும் விளக்கைப் போல, உயிர்களின் அஞ்ஞானத்தை நீக்கும் தமிழ் என்பதால் அது "இருந்தமிழ்" எனப் போற்றப்படுகிறது. ஐந்து புலன்களையும் அடக்கி, தூய மலர்களைக் கொண்டு வழிபடும் அடியார்களின் உள்ளத்தில் பரம்பொருள் அன்னையாகவும், தந்தையாகவும், ஆளும் எம்பிரானாகவும் வந்து புகுகிறான். "அகம்படி வந்து புகுந்தது" என்ற சொற்றொடரின்படி, எம்பெருமான் எம பயத்தை நீக்கி, தண்டனைகளிலிருந்து நம்மை விடுவித்து, நம்முடைய ஆத்மாவை அவனுக்கு ஆட்படுத்துகிறான்.
பொய்கையாழ்வாரின் முதல் திருவந்தாதியின் 99-வது பாசுரம், வைணவத் தத்துவத்தின் சாரமான எம்பெருமானின் "சௌலப்ய" (எளிமை) குணத்தின் உச்சகட்ட விளக்கமாகும். திருப்பாற்கடலிலும் திருமலையிலும் வசிக்கும் பரம்பொருள், நம்மைப் போன்ற எளிய ஜீவாத்மாக்களின் இதயக் கோயிலில் குடியேறுவதற்காகவே அங்கு தங்கியிருக்கிறான் என்ற உண்மை அடியார்களுக்குப் பேரானந்தத்தை அளிக்கிறது. பூர்வாச்சார்யர்களின் வியாக்கியான வழிகாட்டுதலின்படி, "உள்ளத்தின் உள்ளான் என்று ஓர்" என்ற வரியை நெஞ்சில் நிறுத்தி, எம்பெருமானை எப்போதும் தியானிப்பதே இப்பிறவியின் பயன் என்பதை இப்பாசுரம் மிக அழகாக எடுத்துரைக்கிறது.
பொய்கையாழ்வாரின் இந்தப் பாசுரத்தில், "உளன்" என்ற ஒரு சொல் மட்டுமே மூன்று உலகங்களுக்கும் ஆறுதலாக நிற்கிறது. பரமபதத்தில் உள்ளவன், பாற்கடலில் உள்ளவன், திருமலையில் உள்ளவன், இறுதியில் அடியாரின் நெஞ்சிலும் உள்ளவன் என்பதே இந்தப் பாசுரத்தின் உயிர்நாடியாகும்.
பரம்பொருள் தொலைவில் இல்லை; அடியாரின் நெஞ்சிலேயே இருக்கிறான் என்பதே முதல் திருவந்தாதியின் இந்தப் பாசுரம் நமக்கு அளிக்கும் பேரறிவுரையாகும். "உள்ளத்தின் உள்ளான் என்று ஓர்" என்ற ஆழ்வாரின் அருள்வாக்கை நெஞ்சில் நிறுத்துவதே இப்பிறவியின் பெரும் பயனாகும்.
பொய்கையாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
🙏🙏🙇♂️🙇♂️
அடியேன்,
கோமான் ஶ்ரீ பாலாஜி
கருத்துரையிடுக