விருந்தாளியாகச் சென்ற கண்ணன்... - கோமான் ஶ்ரீ பாலாஜி

ஶ்ரீ:

ஶ்ரீமதே இராமாநுஜாய நம:

ஸ்ரீநம்மாழ்வார், எம்பெருமானின் அளவற்ற கருணையினால் மயர்வற மதிநலம் அருளப்பெற்றவர். இவர் அருளிச்செய்த நான்கு திவ்வியப் பிரபந்தங்களும் நான்கு வேதங்களின் சாரமாகப் போற்றப்படுகின்றன. அவற்றுள் மூன்றாவது பிரபந்தமாகத் திகழும் பெரிய திருவந்தாதி, அதர்வண வேதத்தின் சாரமாக உயர்ந்து நிற்கிறது. நாலாயிர திவ்வியப் பிரபந்தத்தின் இயற்பா தொகுப்பில் ஏழாவது பிரபந்தமாக அமைந்துள்ள இந்நூல், தமிழ் இலக்கியத்தில் அந்தாதி என்னும் சிற்றிலக்கிய வகையைச் சார்ந்தது.

பொதுவாகப் பொய்கையாழ்வார், பூதத்தாழ்வார், பேயாழ்வார் ஆகிய முதல் மூன்று ஆழ்வார்கள் பாடிய திருவந்தாதிகள் முறையே நூறு பாசுரங்களைக் கொண்டுள்ளன. ஆனால், நம்மாழ்வாரின் பெரிய திருவந்தாதியோ எண்பத்தேழு பாசுரங்களை மட்டுமே கொண்டுள்ளது. எண்ணிக்கை அளவில் சிறியதாக இருப்பினும், பூர்வாசாரியர்கள் இதற்கு 'பெரிய திருவந்தாதி' என்று திருநாமம் சூட்டியுள்ளனர். 

எண்ணிக்கையில் சிறியதாக இருந்தாலும், சொல்லின்பம், பொருளின்பம், தத்துவ ஆழம், எம்பெருமானிடம் ஆழ்வார் கொண்ட தாஸ்ய அனுபவம் ஆகியவற்றால் இது 'பெரிய திருவந்தாதி' எனப் போற்றப்படுகிறது.

மேலும், இப்பிரபந்தத்தின் எழுபத்தி ஐந்தாம் பாசுரத்தில், அனைத்து உலகங்களையும் தன்னுள் அடக்கிய பெருமானை விட, அவனைத் தன் செவி வழியாக ஏற்றுத் தன் நெஞ்சில் நிலைநிறுத்தியுள்ள தானே பெரியவன் என்று ஆழ்வார் நயம்படக் குறிப்பிடுகிறார். இத்தகைய தத்துவப் பெருமையைப் பேசுவதாலும் இது பெரிய திருவந்தாதி எனப்படுகிறது.

பெரிய திருவந்தாதியின் இருபத்தி மூன்றாம் பாசுரம், சொற்களின் எளிமையிலும் தத்துவத்தின் ஆழத்திலும் ஒருங்கே சிறந்து விளங்குகிறது. 

இளைப்பாய் இளையாப்பாய் நெஞ்சமே! சொன்னேன்

இளைக்க நமன் தமர்கள் பற்றி, இளைப்பு எய்த

நாய் தந்து மோதாமல் நல்குவான், நல்காப்பான்

தாய் தந்தை எவ்வுயிர்க்கும் தான்.

இளைப்பாய் - தளர்ச்சியடைவாய் அல்லது பலவீனமடைவாய் எதனால், எம்பெருமானை அடையப் பெறாமல் சம்சார விஷயங்களில் உழன்று சோர்ந்து போதல்.

இளையாப்பாய் - தளர்ச்சி அடையாமல் இருப்பாய் எப்பொழுது எம்பெருமானைப் பற்றி நிற்பதால் சோர்வின்றி வலிமையோடு விளங்குதல்.

நெஞ்சமே - ஓ என் மனமே!

சொன்னேன் - உனக்கு உபதேசித்தேன்

இளைக்க - மிகவும் உடல் தளர்ந்து ஒடுங்கும்படி

நமன் தமர்கள் - எமராஜனின் தூதர்கள் / சேவகர்கள்

பற்றி - வற்புறுத்திக் கவ்விப் பிடித்து

இளைப்பு எய்த - மேலும் நலிவும் பலவீனமும் அடையும்படி

நாய் தந்து - நரகத்து வேட்டை நாய்களை ஏவி

மோதாமல் - கடித்துக் குதறித் தாக்காமல் காத்து

நல்குவான் - அருள் செய்து காப்பான்

நல்காப்பான் - நம் கண்ணெதிரே அவன் உதவாமல் மௌனமாக இருக்கும் நிலை.

எவ்வுயிர்க்கும் - உலகிலுள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும்

தான் தாய் தந்தை - அவனே தாயும் தந்தையுமாய் விளங்குகிறான்

இளைப்பாய் இளையாப்பாய் நெஞ்சமே சொன்னேன்

ஆழ்வார் தன் நெஞ்சை விளித்து, "நெஞ்சமே! உனக்கு ஒரு நன்மையான நற்பொருளை உபதேசிக்கிறேன், கேள்" என்று தொடங்குகிறார். "இளைப்பாய் இளையாப்பாய்" என்ற பிரயோகத்திற்கு ஆசாரியர்கள் இரண்டு விதமான நயவுரைகளை வழங்கியுள்ளனர்.

முதலாவதாக, "நெஞ்சமே! எம்பெருமானைப் பற்றிக் கொண்டிருந்தால் தளரமாட்டாய்; உலக விஷயங்களைப் பற்றிக் கொண்டால் தளர்வாய். அவனைப் பற்றாமல் இருந்தாலும் தளர்வாய்; உலகப் பற்றுகளை விட்டாலும் அவனைப் பற்றியிருப்பதால் தளரமாட்டாய். இவ்வாறு எப்படிப் பார்த்தாலும் உனக்குப் பற்ற வேண்டியவன் அவனே" என்பதாகும்.

இரண்டாவதாக, லௌகீகமான உலக விஷயங்களில் ஈடுபட்டு நீ பலவீனமடைந்தாலும் (இளைப்பாய்), அல்லது அந்தப் பந்தங்களை அறுத்து எம்பெருமானை அடைந்து பலமடைந்தாலும் (இளையாப்பாய்), அவன்தான் உனக்குத் தஞ்சமளிக்க வேண்டும்.

“நெஞ்சமே சொன்னேன்” என்பதில், எம்பெருமானே எல்லாவித உறவுமுறைகளுக்கும் ஆதாரமானவன் என்ற ஆழ்ந்த உண்மையைத் தன் நெஞ்சுக்கே ஆழ்வார் உபதேசிக்கிறார் என்ற நயம் வெளிப்படுகிறது. எம்பெருமான் நம்மைக் காக்காமல் மௌனம் சாதிக்கிறானே என்று மனம் சந்தேகப்படும் போது, அந்தச் சந்தேகத்தை அறுப்பதற்காகவே ஆழ்வார் இந்த உபதேசத்தை நிகழ்த்துகிறார்.

இளைக்க நமன் தமர்கள் பற்றி, இளைப்பு எய்த

ஆன்மா தனது கர்மவினைகளின் பயனாக உடலை விட்டுப் பிரியும் தறுவாயில் ஏற்படும் அவஸ்தைகளை இத்தொடர் விவரிக்கிறது. மரண காலத்தில் எமதூதர்கள் (நமன் தமர்கள்) வந்து ஆன்மாவைக் கைப்பற்றுகின்றனர். அந்தப் பயங்கரமான தூதர்களைக் கண்ட மாத்திரத்திலேயே ஜீவனின் பலம் அனைத்தும் ஒடுங்கி, அது தளர்ச்சியடைகிறது (இளைக்கப் பற்றி). அவர்கள் பாசக்கயிற்றால் கட்டி வற்புறுத்திப் பற்றி இழுக்கும் போது, ஆன்மா மேலும் மேலும் பலவீனமடைந்து சொல்லொணாத் துயரத்திற்கு ஆளாகிறது (இளைப்பு எய்த). லௌகீக வழியில் உழலும் ஆன்மாக்கள் அடையும் இந்த இறுதி அவஸ்தையை ஆழ்வார் தன் சொல்சித்திரத்தால் கண்முன்னே நிறுத்துகிறார்.

நாய் தந்து மோதாமல் நல்குவான், நல்காப்பான்

நரகப் பாதையில் இழுத்துச் செல்லப்படும் ஆன்மாவை அங்கிருக்கும் கொடிய வேட்டை நாய்களைக் கொண்டு கடித்துக் குதறச் செய்வது நரகத் தண்டனைகளுள் ஒன்றாகும். இத்தகைய நரக நாய்கள் ஜீவனைத் தாக்கி மேலும் துன்புறுத்தாமல் தடுக்கும் பேராற்றல் கொண்டவன் எம்பெருமான் ஒருவனே ஆவான். நாய்களை ஏவி அவை மோதித் துன்புறுத்தாதபடி காப்பவனும் அவனே; காக்காமல் விட்டாலும் அவனே நமக்குச் சர்வவித பந்துவுமாவான்.

இங்கு 'நல்குவான் நல்காப்பான்' என்பது மிகவும் நுட்பமான கருத்தை உணர்த்துகிறது. எம்பெருமான் நம்மைக் காத்தாலும் சரி, காக்காமல் இருந்தாலும் சரி, அவனே நமக்குச் சர்வவித பந்துவும் ரக்ஷகனுமாவான். அவனது செயலில் வேறுபாடு தோன்றினாலும், அவனைப் பற்றிய நமது நம்பிக்கையில் வேறுபாடு இருக்கக்கூடாது.

தாய் தந்தை எவ்வுயிர்க்கும் தான்

ஏன் அவன் காத்தாலும் காக்காவிட்டாலும் அவனையே பற்ற வேண்டும் என்ற கேள்விக்கு விடையாக இத்தொடர் அமைகிறது. உலகில் உள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் அவனே தாயும் தந்தையுமாய் விளங்குகிறான். லௌகீகத் தாய் தந்தையர் ஒரு பிறவியில் நமக்கு உறவாக அமைகின்றனர். ஆனால் எம்பெருமானோ ஜீவனுக்கு எல்லாக் காலங்களிலும் இயற்கையான பந்துவாக விளங்குகிறான். "நிரூபாதிக பந்து" (எவ்வித நிபந்தனையுமின்றி அமைந்த உறவு) ஆவான்.

ஒரு தாய் தன் குழந்தையைத் தண்டித்தாலும், அக்குழந்தை அழுதுகொண்டே அவளுடைய மடியிலேயே தஞ்சமடைவது போல, எம்பெருமான் நம் கர்ம வினைகளுக்கு ஏற்ப நமக்குத் துன்பங்களை அளித்தாலும் அவனையே நாம் புகலிடமாகக் கொள்ள வேண்டும்.

இப்பாசுரம் சரணாகதிக் கோட்பாடான 'அநந்யகதித்வம்' (வேறு புகலிடம் இல்லாமை) மற்றும் 'ஆகிஞ்சன்யம்' (தன்னிடத்தில் எவ்விதத் தகுதியும் இல்லாமை) ஆகியவற்றை மிக அழகாக வெளிப்படுத்துகிறது. நம்மாழ்வார் தன் திருவாய்மொழியில் (5.8.8) அருளிய "களைவாய் துன்பம் களையாதொழிவாய் களைகண் மற்றிலேன்" என்ற புகழ்பெற்ற பாசுரத்தின் சாரமே இப்பாசுரத்திலும் பிரதிபலிக்கிறது.

"என் துயரங்களைத் துடைத்தாலும் சரி, அல்லது துடைக்காமல் கைவிட்டாலும் சரி, உன்னைத் தவிர எனக்கு வேறு காப்பவர் இல்லை" என்ற இந்த மகாவிசுவாசமே சரணாகதியின் அடிப்படைத் தத்துவமாகும். இதனை இப்பாசுரத்தில் "நல்குவான் நல்காப்பான் தாய் தந்தை எவ்வுயிர்க்கும் தான்" என்று ஆழ்வார் உறுதிப்படுத்துகிறார்.

"நீ உலக விஷயங்களால் இளைத்தாலும் சரி, எம்பெருமானை அடைந்து இளைப்பாறினாலும் சரி, அவன் உன்னைக் காத்தாலும் காக்காவிடினும் அவனே உனது ஒரே புகலிடம்" என்ற ஆழ்ந்த சரணாகதித் தத்துவத்தை இப்பாசுரம் உணர்த்துகிறது.

அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் எம்பெருமானே தாயாகவும் தந்தையாகவும் இருந்து காப்பதால், அவனிடம் முழுமையாகத் தன்னை ஒப்படைப்பதே ஜீவனின் கடமையாகும். பூர்வாசாரியர்களின் உரை நயங்களை அநுசந்திக்கும்போது, எமபயம் முதலான சம்சாரத் துயரங்களால் தளரும் மனத்திற்கு, 'எவ்வுயிர்க்கும் தாய் தந்தை தான்' என்ற ஆழ்வாரின் மகாவிசுவாசம் பெரும் ஆறுதலாக அமைகிறது.

நம்மாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.

🙏🙏🙇‍♂️🙇‍♂️

அடியேன்,

கோமான் ஶ்ரீ பாலாஜி