திருவிருத்தம் என்பது நம்மாழ்வார் அருளிச்செய்த நான்கு திவ்யப் பிரபந்தங்களில் முதலாவது. குறிப்பாக ருக் வேதத்தின் சாரத்தை எடுத்துரைக்கிறது.
இப்பிரபந்தத்தில், ஆழ்வார் தமது மனநிலையையும், இறைவனை அடையத் துடிக்கும் பேரார்வத்தையும் விண்ணப்பமாகச் சொல்கிறார். “இந்த உலக வாழ்க்கை எனக்கு தாங்க முடியாததாக உள்ளது; உன்னை என்றும் அனுபவிக்க வேண்டும்” என்ற ஏக்கம் முழுவதும் இப்பாசுரங்களில் ஒலிக்கிறது.
இந்தப் பிரபந்தம் நூறு பாசுரங்களைக் கொண்டது. அவை அனைத்தும் ஆழ்ந்த பக்தி, இனிய தமிழ், கவித்துவம், கற்பனை மற்றும் உள்ளார்ந்த ஆன்மிக அனுபவம் ஆகியவற்றால் சிறப்புப் பெற்றவை.
இப்பாசுரங்களில் ஆழ்வார் பல இடங்களில் தம்மை ஒரு நாயகியாகக் கொண்டு, எம்பெருமானை நாயகனாக நினைத்து பேசுகிறார். இதனை “நாயகி பாவம்” என்று கூறுவர். இறைவனைப் பற்றிய பேரன்பின் காரணமாக, தம்மையே பெண் தன்மையில் வைத்து பாடுகிறார். இது உலகியலான காதல் அல்ல; ஆன்மா இறைவனை அடைய விரும்பும் பேரானந்த ஏக்கம் ஆகும்.
இந்த அனுபவம் மூன்று வகைகளில் வெளிப்படுகிறது:
தாய் பாசுரம் – தாய் பேசுவது போல
தோழி பாசுரம் – தோழி பேசுவது போல
தலைவி பாசுரம் – நாயகி பேசுவது போல
ஆனால், எல்லாவற்றிலும் பேசுபவர் ஆழ்வாரே.
இப்பிரபந்தம் வெளிப்படையாக காதல் இலக்கியம் போலத் தோன்றினாலும், அதன் உள்ளார்ந்த பொருள் முழுவதும் பக்தியும் பரம ஆன்மிக அனுபவமும் ஆகும்.
சிற்றின்பத்தை எடுத்துக்காட்டாகக் கொண்டு, பேரின்பமான இறை அனுபவத்தை உணர்த்துவது இதன் சிறப்பு.
இந்தப் பாசுரங்களின் பொருளை உடனே முழுமையாகப் புரிந்து கொள்வது சற்று கடினம். குறிப்பாக, பல வைணவ தத்துவங்களும் நுண்ணிய அர்த்தங்களும் இதில் பொதிந்துள்ளன. இருந்தாலும், ஆழ்வார் அருளும் ஆச்சார்யர்களின் அனுக்ரஹமும் துணையாக இருக்க, இயன்றவரை எளிமையாகவும் மேலோட்டமாகவும் அதன் அர்த்தத்தை அளிக்க முயற்சி செய்கிறேன். இதில் ஏதேனும் தவறுகள் இருந்தால், அறிந்தவர்கள் திருத்தி அருளுமாறு பணிவுடன் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.
மேலும், இந்தப் பாசுரங்களின் ஆழ்ந்த அர்த்தங்களை இன்னும் விரிவாக அறிந்து கொள்ள, ஆச்சார்யர்களின் உபன்யாசங்களைக் கேட்டுப் பயன் பெறுவது மிகவும் சிறந்தது. அவர்களின் விளக்கங்கள் வழியாக, பாசுரங்களில் மறைந்துள்ள தத்துவ நுணுக்கங்களையும் பக்தி ரஸத்தையும் இன்னும் தெளிவாக அனுபவிக்க முடியும்.
நம்மாழ்வார் அருளிச்செய்த திருவிருத்தத்தில், முதற்பாசுரமும் கடைப்பாசுரமும் மட்டும் ஆழ்வார் தாமே நேரடியாக அருளியது போல அமைந்துள்ளன. மற்ற பாசுரங்கள் அனைத்தும் அகத்துறையைச் சேர்ந்தவை.
இந்த முதற்பாசுரம், ஒரு ஜீவாத்மா உலகப் பந்தத்திலிருந்து விடுபடத் துடிக்கும் தொடக்கக் குரலாகவும், இறைவனின் கருணையை ஏங்கித் தேடும் அபய விண்ணப்பமாகவும் ஒலிக்கிறது. இப்பாசுரம் இலக்கிய அழகுடன் மட்டுமல்லாமல், ஆழ்ந்த வைணவ தத்துவத்தையும் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது.
இனி, முதல் பாசுரத்தைப் பார்ப்போம்.
பொய் நின்ற ஞானமும், பொல்லா ஒழுக்கும், அழுக்கு உடம்பும்*
இன் நின்ற நீர்மை இனி யாம் உறாமை* உயிர் அளிப்பான்,
எந் நின்ற யோனியுமாய், பிறந்தாய்! இமையோர் தலைவா!
மெய் நின்று கேட்டருளாய்* அடியேன் செய்யும் விண்ணப்பமே.
வார்த்தைக்கு வார்த்தை அர்த்தம் (பதவுரை)
“பொய் நின்ற ஞானம்” - பொய்ம்மையான நிலையில் நிலைபெற்ற அறிவு. அழியக்கூடிய இந்த உடலையே ‘நான்’ என்று நினைப்பது. (இதை வைணவ சாஸ்திரம் ‘அந்யதா ஞானம்’ என்கிறது.)
“பொல்லா ஒழுக்கம்” - தீய நடத்தை அல்லது முறையற்ற செயல். இறைவனுக்குத் தொண்டு செய்யாமல், அஹங்காரத்துடன் கூடிய செயல்களில் ஈடுபடுதல்.
"அழுக்கு உடம்பு” - அசுத்தங்கள் நிறைந்த உடல். பஞ்சபூதங்களால் ஆன, நிலையற்ற இந்த உடல்.
“இந் நின்ற நீர்மை” - தற்போதுள்ள இந்த இழிநிலை. சம்சாரத்தில் கட்டுண்டு கிடக்கும் ஆத்மாவின் தற்போதைய நிலை.
“இனி யாம் உறாமை” - இனிமேல் நாங்கள் அடையாத வண்ணம். மீண்டும் பிறப்புத் துன்பத்தை அடையாத மோட்ச நிலை.
“உயிர் அளிப்பான்” - உயிர்களைக் காப்பதற்காக / இரட்சிப்பதற்காக. அனைத்து ஜீவன்களுக்கும் உயிரளிக்கும் பரம்பொருள்.
“எந் நின்ற யோனியுமாய்” - எந்த வகையான பிறப்புகளிலும் (தேவர், மனிதர் என). பலதரப்பட்ட யோனிகளிலும் வந்து அவதரித்தல்.
“பிறந்தாய்" - திரு அவதாரம் செய்தவனே. கர்மாவால் அல்லாமல் கருணையால் பிறப்பெடுத்தவன்.
“இமையோர் தலைவா” - நித்யசூரிகளின் தலைவனே. வைகுந்தத்தில் வாழும் தேவர்களுக்கு அதிபதி.
“மெய் நின்று” - உண்மையான பக்தியுடன் / உனது மெய் வடிவம் காட்டி. பொய்யற்ற உள்ளத்தோடு அல்லது முன்னிலையோடு.
“கேட்டருளாய்” - திருச்செவி சாய்த்து அருள்வாய். அடியேனின் முறையீட்டைக் கவனித்தல்.
“அடியேன் செய்யும்” - உனது தாசனாகிய நான் சமர்ப்பிக்கும். அடிமைத் தன்மை கொண்ட ஜீவனின் செயல்.
“விண்ணப்பமே" - பணிவான வேண்டுதல். சரணாகதி முறையீடு.
"பொய் நின்ற ஞானமும், பொல்லா ஒழுக்கும், அழுக்கு உடம்பும்” - இப்பாசுரத்தின் தொடக்கமே "பொய்" என்ற சொல்லால் தொடங்குகிறது. இது உலகியல் வாழ்வின் அநித்தியத்தை உணர்த்துகிறது. ஆழ்வார் இங்கு மூன்று விஷயங்களைக் குறிப்பிடுகிறார், இவை மோட்சத்திற்குப் பெரும் தடையாக இருப்பவை.
“பொய் நின்ற ஞானம்” - இது 'அந்யதா ஞானம்' அல்லது 'விபரீத ஞானம்' எனப்படும். ஆத்மா என்பது அறிவே வடிவானது, அழிவற்றது, இறைவனுக்கு முழுமையாகச் சொந்தமானது. ஆனால், இந்த ஆத்மாவை அழியக்கூடிய உடலாகக் கருதுவது பொய்ஞ்ஞானம். மேலும், தன்னைத் தானே சுதந்தரன் என்று கருதுவதும் பொய் ஞானமே. 'நின்ற' என்ற சொல், இந்த அறியாமை அநாதி காலமாக (காலம் தெரியாத காலம் முதல்) நமக்குள் வேரூன்றி இருப்பதைக் குறிக்கிறது. ஒரு பொய்யை உண்மையென்று நீண்ட காலம் நம்பிக் கொண்டிருப்பதையே இது குறிக்கும்.
“பொல்லா ஒழுக்கம்” - அறிவு தவறாகும்போது செயலும் தவறாகிறது. ஆத்மாவின் உண்மையான ஒழுக்கம் இறைவனுக்குக் கைங்கர்யம் (தொண்டு) செய்வதே. ஆனால், அஹங்காரம் (நான் செய்கிறேன்) மற்றும் மமகாரம் (எனது உடைமை) ஆகியவற்றால் செய்யப்படும் செயல்கள் 'பொல்லா ஒழுக்கம்' எனப்படும். இறைவனை விடுத்து மற்ற விஷயங்களில் ஈடுபடுவது, புலன் இன்பங்களில் அழுந்துவது அனைத்தும் இதில் அடங்கும்.
“அழுக்கு உடம்பு” - மேலே சொன்ன பொய்ஞ்ஞானத்திற்கும் தீய ஒழுக்கத்திற்கும் இருப்பிடமாகத் திகழ்வது இந்த உடல். நிலையற்றதும், எப்போதும் பராமரிப்பு தேவைப்படுவதுமான இந்த உடல், ஆத்மாவின் ஒளியைத் தடுத்து நிறுத்துகிறது. எத்தனை முறை குளித்தாலும் மீண்டும் அழுக்கடையும் இந்த உடலின் தன்மையை ஆழ்வார் வெறுக்கிறார். இத்தகைய உடலைப் பெற்றிருப்பதே ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கு மிகப்பெரிய சவாலாக அவர் கருதுகிறார்.
இந்த மூன்று நிலைகளும் ஒன்றுடன் ஒன்று பிணைக்கப்பட்டவை. உடல் இருப்பதால் பொய்ஞ்ஞானம் வருகிறது; பொய்ஞ்ஞானம் இருப்பதால் தீய ஒழுக்கம் உண்டாகிறது.
"இந் நின்ற நீர்மை இனி யாம் உறாமை, உயிர் அளிப்பான்”
“இந் நின்ற நீர்மை” - இந்த அசுத்தமான உடல், தவறான அறிவு, முறையற்ற செயல் ஆகியவற்றோடு கூடிய இந்த வாழ்வின் தன்மையை 'நீர்மை' என்கிறார் ஆழ்வார். இது 'சம்சாரம்' எனப்படும் பிறவிக் கடலைக் குறிக்கும்.
“இனி யாம் உறாமை” - இங்கு "யாம்" (நாங்கள்) என்று பன்மையில் கூறுவது ஆழ்வாரின் பெருங்கருணையைக் காட்டுகிறது. அவர் தமக்காக மட்டும் மோட்சத்தை வேண்டவில்லை. தன்னைப் போலவே துன்பப்படும் உலக உயிர்கள் அனைத்திற்காகவும் பிரதிநிதியாக நின்று வேண்டுகிறார். ஆழ்வார் தமக்காக மட்டும் அல்ல, எல்லா உயிர்களுக்காகவும் வேண்டுகிறார். அதனால் தான் ‘யாம்’ என்கிறார். "இனி உறாமை" என்பது இனிமேல் இத்தகைய பிறவித் துன்பம் எனக்கு வரக்கூடாது என்று அறுதியிட்டுக் கூறுவதாகும்.
“உயிர் அளிப்பான்” - இறைவன் உயிர்களைப் படைப்பவன் மட்டுமல்ல; அவற்றை அழிவிலா நிலைக்குக் கொண்டு செல்பவனும் அவனே. 'அளித்தல்' என்பதற்கு 'இரட்சித்தல்' (காப்பாற்றுதல்) என்று பொருள். உயிர்களுக்குப் பிறவித் துன்பத்தைப் போக்கி, ஞானத்தைத் தருபவனே அவன்.
"எந் நின்ற யோனியுமாய் பிறந்தாய், இமையோர் தலைவா!”
“எந் நின்ற யோனியுமாய் பிறந்தாய்” - இறைவன் ஆதி அந்தம் இல்லாதவன், பிறப்பற்றவன். ஆனால், ஜீவன்களைக் காப்பதற்காக அவன் பல்வேறு யோனிகளிலும் (கருப்பைகளிலும்) வந்து பிறக்கிறான். தேவர், மனிதர், விலங்கு என அவன் எடுக்கும் அவதாரங்கள் அனைத்தும் அவன் கர்மாவால் நிகழ்ந்தவை அல்ல; அவை அவனது எல்லையற்ற கருணையினால் (கிருபை) நிகழ்ந்தவை. கவுசல்யையின் வயிற்றில் பன்னிரண்டு மாதங்கள் தங்கியிருந்த ராமனைப் போல, அவன் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொண்டு பிறக்கிறான். இது அவனது "சௌலப்யம்" எனப்படும் எளிமைப் பண்பாகும்.
“இமையோர் தலைவா” - அவன் அவதாரங்கள் எடுத்து நம்மிடையே திரிந்தாலும், அவனது மேன்மை குறையாது. அவன் நித்யசூரிகளின் தலைவன், வைகுந்தநாதன். இமையோர் என்பவர்கள் கண்களை இமைக்காதவர்கள் (நித்யசூரிகள்). அவர்களுக்குத் தலைவனாக இருக்கும் உயர்ந்தவன், நம்மைப் போன்ற அழுக்கு உடம்பு கொண்டவர்களுக்காக இறங்கி வருகிறான் என்பதே ஆழ்வாரின் ஆச்சரியம்.
"மெய் நின்று கேட்டருளாய், அடியேன் செய்யும் விண்ணப்பமே”
“மெய் நின்று கேட்டருளாய்” - "இறைவா! நீ பொய் வடிவம் காட்டாமல், உன் உண்மையான திருமேனியைக் காட்டி என் முன் நின்று செவிசாய்க்க வேண்டும்" என்கிறார். மேலும், "நான் சொல்லும் இந்த விண்ணப்பம் உண்மையானது (மெய்), இதில் எந்த கள்ளமும் இல்லை" என்றும் பொருள் கொள்ளலாம்.
“அடியேன் செய்யும் விண்ணப்பமே” - தன்னை "அடியேன்" என்று குறிப்பிடுவதன் மூலம் ஆத்மாவின் 'சேஷத்துவம்' (இறைவனுக்கு அடிமைப்படுதல்) என்ற இலக்கணத்தை ஆழ்வார் மெய்ப்பிக்கிறார். அவர் செய்வது ஒரு "விண்ணப்பம்". இது ஒரு தாசன் தன் எஜமானனிடம் வைக்கும் முறையான, பணிவான கோரிக்கை.
திருவிருத்தத்தின் முதற்பாசுரம் பல இலக்கிய நயங்களைக் கொண்டது. இது ஆழ்வாரின் கவித்திறத்தையும் தத்துவ ஆழத்தையும் ஒரே நேரத்தில் வெளிப்படுத்துகிறது.
அந்தாதித் தொடை: திருவிருத்தம் அந்தாதி முறையில் அமைந்தது. திருவிருத்தம் அந்தாதி மரபை ஒட்டிய அமைப்பைக் கொண்டது. இதனால் பாடல்களை எளிதில் நினைவில் கொள்ளவும், பாராயணம் செய்யவும் வசதியாகிறது.
சொற்களின் வரிசை முறை: ஆழ்வார் "பொய்" என்று தொடங்கி "மெய்" என்று முடிக்கிறார். உலக வாழ்வு பொய், இறைவனிடம் வைக்கும் விண்ணப்பம் மெய். இது வாழ்வின் நிலையாமையையும், பக்தியின் நிலையையும் முரண்படுத்திக் காட்டுகிறது.
இப்பாசுரம் 'விருத்தம்' என்னும் யாப்பு வகையைச் சேர்ந்தது. பக்தி இயக்கக் காலத்தில், இசையோடு பாடத்தக்க விருத்தங்கள் மிகவும் பிரபலம் அடைந்தன. இது உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்த மிகவும் பொருத்தமான வடிவம்.
யாம் vs அடியேன்: "யாம்" என்று பிறருக்காகப் பன்மையில் வேண்டினாலும், "அடியேன்" என்று தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்ளும்போது ஒருமையில் கூறுகிறார். இது ஒரு சிறந்த ஆச்சார்யரின் லட்சணம் - துன்பம் வரும்போது எல்லோரையும் சேர்த்துக்கொள்வது, கைங்கர்யம் செய்யும்போது தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்வது.
சங்கதி (சம்பந்தம்): திருவிருத்தமும் திருவாய்மொழியும்
திருவிருத்தம் ரிக் வேதத்தின் சாரமானால், திருவாய்மொழி சாம வேதத்தின் சாரமாகும். ரிக் வேதம் விரிவடைந்து சாம வேதமாக அமைவது போல, திருவிருத்தத்தில் ஆழ்வார் வைக்கும் "விண்ணப்பம்" திருவாய்மொழியில் ஒரு மாபெரும் அனுபவமாக விரிகிறது. "பொய்ந்நின்ற ஞானமும்" என்ற பாசுரம் ஒரு வித்து போன்றது; அதன் முழுமையான வெளிப்பாடு திருவாய்மொழியின் "உயர்வற உயர்நலம்" என்பதாகும்.
நம்மாழ்வாரின் திருவிருத்தம் முதற்பாசுரம் ஒரு ஜீவாத்மாவின் கதறல் மட்டுமல்ல, அது தெளிவான ஞானத்தின் வெளிப்பாடு. தான் யார், தான் எங்கு இருக்கிறோம் (அழுக்கு உடம்பு), தனது இலக்கு என்ன (இமையோர் தலைவன்), தடையாக இருப்பது எது (பொய்ஞ்ஞானம்) என்பதைத் தெளிவாக உணர்ந்த ஒருவனின் முறையீடு இது.
இறைவன் அவதாரங்கள் எடுப்பது வெறும் விளையாட்டிற்காக அல்ல, நம்மைப் போன்ற "அழுக்கு உடம்பு" கொண்டவர்களை "உயிர் அளித்து" காப்பதற்காகவே என்ற ஆழ்ந்த நம்பிக்கை இப்பாசுரத்தில் தெரிகிறது. பெரியவாச்சான் பிள்ளை போன்ற ஆச்சார்யர்களின் வழிகாட்டுதலோடு இப்பாசுரத்தைப் பயிலும்போது, நம்மிடம் உள்ள பொய்ஞ்ஞானம் நீங்கி, மெய்யான பக்தியும் இறைத் தொண்டும் மலரும் என்பது உறுதி.
இந்தக் கட்டுரை ஆழ்வாரின் தமிழ்ப் புலமையையும், வைணவத் தத்துவத்தின் ஆழத்தையும், ஆச்சார்யர்களின் கருணையையும் ஒருசேர விளக்குகிறது. இப்பாசுரத்தைப் பாராயணம் செய்வதும், அதன் பொருளைச் சிந்திப்பதும் ஒருவனைச் சம்சாரத் துன்பங்களிலிருந்து விடுவித்து இறைவனின் திருவடி நிழலில் சேர்க்கும் ஒரு மாபெரும் வழியாகும்.
நம்மாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
கருத்துரையிடுக