திருவுக்கும் திருவாகிய செல்வா!
உருவச் செஞ்சுடர் ஆழி வல்லானே!
உலகுண்ட ஒருவா! திருமார்பா!
ஒருவற்கு ஆற்றி உய்யும் வகை இன்றால்,
உடன் நின்று ஐவர் என்னுள் புகுந்து ஒழியாது
அருவித் தின்றிட அஞ்சி நின் அடைந்தேன்
அழுந்தூர் மேல் திசை நின்ற அம்மானே!
திருமங்கையாழ்வார், பெரிய திருமொழியில் முந்தைய பாசுரங்களில் திருவழுந்தூரின் வளத்தையும், ஆமருவியப்பனின் திருவுருவழகையும் அனுபவித்து ஆனந்தமடைந்த ஆழ்வார், அடுத்த கணமே தன்னை வாட்டும் ஐம்புலன்களின் கொடுமையை நினைத்து அஞ்சுகிறார். அவற்றிலிருந்து காக்கும்படி திருவாழியாழ்வானை உடைய எம்பெருமானிடம் சரணடைந்து வேண்டுகிறார்.
பாசுரத்தின் வரிகளையும் அதன் ஆழமான உட்பொருளையும் இப்போது காண்போம்.
“திருவுக்கும் திரு ஆகிய” - திருமகளுக்கே (மகாலட்சுமிக்கே) பெருமை சேர்க்கும் திருவாக விளங்கும்.
“செல்வா” - பரமபத ஐஸ்வர்யங்களை உடையவனே!
"தெய்வத்துக்கு அரசே” - நித்யசூரிகளுக்கும் தேவர்களுக்கும் தலைவனே!
“செய்ய கண்ணா" - (அடியார் மீது கொண்ட கருணையால்) சிவந்த திருக்கண்களை உடையவனே! கமலக்கண்ணா.
“உருவச் செஞ்சுடர்” - அழகான சிவந்த ஒளியை வீசும்,
“ஆழி வல்லானே” - திருவாழியை (சக்கராயுதத்தை) ஏந்திய வல்லமை மிக்கவனே!
“உலகு உண்ட” - பிரளய காலத்தில் உலகங்கள் அனைத்தையும் தன் திருவயிற்றில் காத்து உண்ட,
“ஒருவா” - ஒப்புயர்வற்ற தலைவனே!
“திருமார்பா” - திருமகளை எப்போதும் தன் மார்பில் தாங்குபவனே!
“ஒருவற்கு” - ஐந்து புலன்களை வெல்ல முயலும் ஒரு தனி மனிதனுக்கு,
“ஆற்றி உய்யும் வகை” - அவற்றை எதிர்த்துப் போராடும் வழி காட்டி,
“இன்றால்” - இல்லையென்றால்,
“உடன் நின்று ஐவர்” - என்னோடு கூடவே பிறந்து இருக்கும் இந்த ஐந்து புலன்களும்,
“என்னுள் புகுந்து” - என் மனதிற்குள் பிரவேசித்து,
“ஒழியாது” - இடைவிடாமல் சதா சர்வகாலமும்,
“அருவித் தின்றிட” - வேட்டையாடித் தின்பது போல என்னைத் துன்புறுத்த,
“அஞ்சி நின் அடைந்தேன்” - பயந்து உன்னுடைய திருவடிகளைச் சரணடைந்தேன்,
“அழுந்தூர்” - திருஅழுந்தூர் திவ்ய தேசத்தில்,
“மேல் திசை நின்ற" - மேற்கு திசையை நோக்கி நின்று கொண்டிருக்கும்,
“அம்மானே” - என் தலைவனே! / எனக்குத் தந்தையானவனே! கமலக்கண்ணனே.
இப்பாசுரத்தின் உட்பொருளை வரிக்கு வரி விரிவாகக் காண்போம்.
“திருவுக்கும் திருவாகிய செல்வா! தெய்வத்துக்கு அரசே! செய்ய கண்ணா!” - பாசுரத்தின் முதல் அடியிலேயே எம்பெருமானின் பெருமைகளை அடுக்குவது ஒரு சிறப்பான உத்தி ஆகும். முதலிலேயே போற்றினால் மனம் மகிழும் அல்லவா.
"திருவுக்கும் திரு ஆகிய செல்வா" - மகாலட்சுமி என்பவள் செல்வத்திற்கு சொல்வார்கள். ஆனால் அவளுக்கே ஒரு 'திரு' தேவைப்பட்டால் அது எம்பெருமான்தான். ஆளவந்தார் தனது ஸ்தோத்திர ரத்தினத்தில் "க: ஸ்ரீ: ஸ்ரீய:" யார் மகாலட்சுமிக்கே லட்சுமி? என்ற கேள்விக்கு இப்பாசுரம் விடையாக எடுத்துக் கொண்டார் என்று ஆச்சார்யர்கள் அருளியுள்ளனர்.
எம்பெருமானுக்குத் திருமகளுடனான சம்பந்தத்தால் ஒரு சிறப்பு உண்டாகிறது; திருமகளுக்கு எம்பெருமானால் சிறப்பு உண்டாகிறது. "செல்வா" என்று அழைப்பதன் மூலம், அவனிடம் சரணடைந்தால் நமக்கு வேண்டிய கைங்கர்ய செல்வத்தை அவன் வாரி வழங்குவான் என்பது குறிப்பாகத் தெரியவருகிறது.
"தெய்வத்துக்கு அரசே" - இது எம்பெருமானின் பரத்துவத்தைக் காட்டுகிறது. இந்திரன், பிரம்மா போன்ற தேவர்கள் அனைவரும் அவனது ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டவர்கள். ஒரு அரசன் தன் நாட்டு மக்களுக்கு ஏற்படும் ஆபத்தைத் துடைப்பது அவனது கடமை என்பது போல, தேவாதிராஜனாகிய அவன் தன் அடியார்களாகிய நம்மைப் புலன்களிடமிருந்து காக்க வேண்டும் என்று ஆழ்வார் வேண்டுகிறார்.
"செய்ய கண்ணா" - இறைவனின் கண்கள் செந்தாமரை போன்ற சிவந்த நிறத்துடன் திகழ்கின்றன. இது கோபத்தினால் வந்த சிவப்பல்ல, மாறாக அடியார்கள் மீதுள்ள அபாரமான வாஞ்சையாலும் கருணையாலும் ஏற்பட்ட சிவப்பாகும். வியாக்யானங்களில், ஒரு தாய் தன் குழந்தையைப் பார்க்கும்போது அவள் கண்கள் மலர்ந்து சிவப்பது போல, எம்பெருமானும் தன் அடியாரைக் கண்டு மகிழ்வதால் கண்கள் சிவக்கின்றன என்று விளக்கப்படுகிறது.
“உருவச் செஞ்சுடர் ஆழி வல்லானே! உலகுண்ட ஒருவா! திருமார்பா!” - இங்கு இறைவனின் வல்லமையும், ரக்ஷகத்துவமும் (காக்கும் தன்மை) பேசப்படுகிறது.
"உருவச் செஞ்சுடர் ஆழி வல்லானே" - எம்பெருமானின் கையில் உள்ள சுதர்சன ஆழ்வார் அடியார்களின் விரோதிகளை அழிக்கும் வல்லமை கொண்டவர். ஐம்புலன்கள் என்ற உள்-பகைவர்களை அழிப்பதற்கு இந்தத் திருவாழியே துணை செய்ய வேண்டும். திருவாழியின் ஒளி அஞ்ஞான இருளைப் போக்கவல்லது.
"உலகுண்ட ஒருவா" - மகாப்பிரளய காலத்தில் ஒட்டுமொத்த உலகையும் தன் வயிற்றில் வைத்துப் பாதுகாத்த ஒருவன். "ஒருவா" என்பது அவனுக்கு நிகர் எவருமில்லை என்பதைக் குறிக்கிறது. அத்தனை கோடி உயிர்களையும் பாதுகாக்கும் திறமையுடைய உனக்கு, ஒரு சிறிய ஆத்மாவாகிய என்னைப் பாதுகாப்பது கடினமான காரியமா? என்று ஆழ்வார் நயமாகக் கேட்கிறார்.
"திருமார்பா" - இறைவன் எப்போதுமே பிராட்டியைத் தன் மார்பில் தாங்கி நிற்பவன். சரணாகதித் தத்துவத்தில் 'புருஷகாரம்' (பரிந்துரை) மிக முக்கியமானது. இறைவன் நம் குற்றங்களுக்காகத் தண்டிக்க நினைத்தாலும், அவன் மார்பில் இருக்கும் தாயார் "இவன் நம் குழந்தை, இவனை மன்னித்தருள வேண்டும்" என்று பரிந்துரை செய்வார். அந்தத் தாயார் குடிகொண்ட மார்பைக் காட்டி, ஆழ்வார் தன் கோரிக்கையைச் சமர்ப்பிக்கிறார்.
“ஒருவற்கு ஆற்றி உய்யும் வகை இன்றால், உடன் நின்று ஐவர் என்னுள் புகுந்து” - இந்த வரி மனிதனின் இயலாமையையும், ஐம்புலன்களின் வலிமையையும் விவரிக்கிறது.
"ஒருவற்கு ஆற்றி உய்யும் வகை இன்றால்" - ஒரு சாமானிய மனிதனுக்குத் தன் சொந்த முயற்சியால் (சுயசக்தி) இந்தப் புலன்களை அடக்கி ஆள்வது என்பது இயலாத காரியம். ஆற்றுதல் என்றால் தாங்குதல் அல்லது எதிர்த்தல் என்று பொருள்.
"வகை இன்றால்" - தப்பிப் பிழைக்க வேறு வழியே இல்லை. இது பிரபத்தியின் அங்கமான 'ஆகிஞ்சன்யத்தை' (ஒன்றுமில்லாமை) உணர்த்துகிறது.
"உடன் நின்று ஐவர் என்னுள் புகுந்து" - மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி ஆகிய ஐந்து புலன்களும் எந்நேரமும் நம்முடனேயே இருப்பவை. வெளியே இருக்கும் எதிரியைப் போரிட்டு வெல்லலாம், ஆனால் நம் உடலுக்குள்ளேயே குடியிருக்கும் இந்த 'ஐவர்' நம்மை அறியாமலேயே நம்மை ஆட்டிப் படைக்கிறார்கள். இவர்கள் என் மனதிற்குள் புகுந்து என்னைத் தங்களுக்கு அடிமையாக்கி விட்டார்கள் என்று ஆழ்வார் வருந்துகிறார்.
“ஒழியாது அருவித் தின்றிட அஞ்சி நின் அடைந்தேன் அழுந்தூர் மேல் திசை நின்ற அம்மானே!” - முடிவாக, ஆழ்வார் தன் சரணாகதியை வெளிப்படுத்துகிறார்.
"ஒழியாது அருவித் தின்றிட" - ஒழியாது என்றால் இடைவிடாமல் என்று பொருள்.
"அருவித் தின்றிட" என்பதற்கு வியாக்யானத்தில் இரண்டு சுவையான விளக்கங்களைத் தருகின்றனர்.
ஒரு மலையிலிருந்து கொட்டும் அருவி கீழே இருக்கும் கல்லை நீரால் கொட்டித் தேய்ப்பது போல, இடைவிடாத புலன் நுகர்ச்சிகள் என் ஆத்ம சுத்தியை மங்கச் செய்கின்றன.
ஒரு வேடன் தன் இரையைத் துண்டு துண்டாக வெட்டித் தின்பது போல, இந்தப் புலன்கள் என் ஆத்மாவைச் சிதைக்கின்றன.
"அஞ்சி நின் அடைந்தேன்" - இந்தப் பயத்தினால் வேறு போக்கிடமின்றி நீயே கதியென்று உன்னை சரண் அடைந்தேன்.
"அழுந்தூர் மேல் திசை நின்ற அம்மானே" - அழுந்தூரில் மேற்கு நோக்கி நின்ற திருக்கோலத்தில் அருள்பாலிக்கும் என் தந்தையே!.
"அம்மானே" என்ற விளி, தந்தைக்கும் மகனுக்கும் உள்ள உறவைக் காட்டுகிறது. மகனுக்கு ஒரு ஆபத்து என்றால் தந்தைதானே ஓடி வரவேண்டும்? என்ற உரிமையுடன் ஆழ்வார் இங்கு அழைக்கிறார்.
இப்பாசுரத்தில் ஆழ்வார் குறிப்பிடும் 'ஐவர்' (ஐந்து புலன்கள்) குறித்த ஆழ்ந்த சிந்தனைகள் வைணவ உரைகளில் விரிவாகக் காணப்படுகின்றன. ஜீவாத்மா இந்த உடலில் இருக்கும் வரை இந்தப் புலன்களின் ஆட்சிக்கு உட்பட்டே இருக்க வேண்டியுள்ளது.
பெரியவாச்சான் பிள்ளை தனது உரையில், இந்தப் புலன்களைக் 'கள்ளர்கள்' (திருடர்கள்) என்று வர்ணிக்கிறார். எம்பெருமானை அனுபவிக்க உதவும் கருவிகளாக இருக்க வேண்டிய கண்கள், காதுகள் மற்றும் இதர புலன்கள், அதற்கு நேர்மாறாக உலக விஷயங்களில் சிற்றின்பங்களில் நம்மை இழுத்துச் செல்கின்றன.
"திருவுக்கும் திருவாகிய செல்வா" மற்றும் "திருமார்பா" என்ற விளித்தல்கள், மகாலட்சுமியின் புருஷகாரத்தைப் பறைசாற்றுகின்றன. "செய்ய கண்ணா" என்ற விளி, இறைவனின் கருணையை (வாஞ்சையை) உணர்த்துகிறது. "ஆற்றி உய்யும் வகை இன்றால்" என்பது ஆகிஞ்சன்யத்தைக் காட்டுகிறது. இந்த அனைத்து அம்சங்களும் ஒருங்கே அமைந்து, ஒரு முழுமையான சரணாகதி பாசுரமாக இது திகழ்கிறது.
இறுதியாக, திருமங்கையாழ்வாரின் இப்பாசுரம், ஒரு பக்தன் இறைவனிடம் கொள்ள வேண்டிய மிக உன்னதமான உறவை விளக்குகிறது. தான் ஒரு வீரன், அரசன் என்ற அகங்காரங்கள் அனைத்தையும் களைந்து, "ஐவர் என்னுள் புகுந்து ஒழியாது அருவித் தின்றிட அஞ்சி நின் அடைந்தேன்" என்று அவர் கதறுவது, ஆத்மாவின் உண்மையான இயல்பை வெளிப்படுத்துகிறது.
திருஅழுந்தூர் ஆமருவியப்பனின் திருவடிகளில் சரணடைந்த ஆழ்வார், நம் போன்ற சம்சாரிகளுக்கும் ஒரு வழிகாட்டியாகத் திகழ்கிறார். புலன்களை வெல்லத் தவம் இருக்கத் தேவையில்லை, கடினமான யோகங்கள் செய்யத் தேவையில்லை; மாறாக, "உன்னால் ஒழிய எனக்கு வேறு கதியில்லை" என்று மனமுருகி வேண்டினாலே போதும், அந்தத் 'தேவாதிராஜன்' நம்மைத் தேடி வந்து காப்பான் என்பதே இப்பாசுரத்தின் இறுதிச் செய்தியாகும்.
திருமங்கையாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
கருத்துரையிடுக