மண் உண்டும், பேய்ச்சி முலை உண்டும் ஆற்றாதாய்*
வெண்ணெய் விழுங்க வெகுண்டு* ஆய்ச்சி கண்ணிக்
கயிற்றினால் கட்ட, தான் கட்டுண்டிருந்தான்*
வயிற்றினோடு ஆற்றா மகன்.
ஆழ்வார்களின் அருளிச்செயல்கள் "திராவிட வேதம்" என்று போற்றப்படுகின்றன. வேதங்கள் எம்பெருமானின் பரத்துவத்தைப் (மேன்மை) பாடினாலும், ஆழ்வார்களின் பாசுரங்கள் அவனது சௌலப்யத்தை (எளிமை) மிக உருக்கமாகப் பேசுகின்றன. குறிப்பாக, முதலாழ்வார்களில் ஒருவரான பேயாழ்வார் அருளிச்செய்த "மூன்றாம் திருவந்தாதி", பக்தியின் உச்சக்கட்டத்தையும் எம்பெருமானின் திருக்கல்யாண குணங்களையும் ஒருசேர விளக்கும் உன்னதத் தொகுப்பாகும். இத்திருவந்தாதியில் 91-வது பாசுரமாக அமையும் "மண் உண்டும் பேய்ச்சி முலை உண்டும்" என்ற பாசுரம், எம்பெருமானின் 'ஆஸ்ரித பாரதந்தர்யம்' எனப்படும் அடியவர்களுக்குக் கட்டுப்படும் குணத்தை மிக நுணுக்கமாகச் சித்தரிக்கிறது.
இப்பாசுரத்தின் ஒவ்வொரு சொல்லும் ஒரு தத்துவார்த்தப் பின்னணியைக் கொண்டது. எம்பெருமானின் உயர்வையும் தாழ்வையும் அதாவது பக்திக்காகத் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்வதை இச்சொற்கள் விளக்குகின்றன.
"மண் உண்டும்" - பிரளய காலத்தில் பூமி முழுவதையும் தன் வயிற்றில் அடக்கிப் பாதுகாத்தவன். இது அவனது ஜகத் ரக்ஷகத்வத்தைக் குறிக்கிறது. ஏழு உலகங்களும், ஏழு கடல்களும், பஞ்சபூதங்களும் அவன் வயிற்றில் அடங்கின.
"பேய்ச்சி" - வஞ்சனை உருவெடுத்து வந்த அரக்கியான பூதனையினுடைய. "பேய்ச்சி" என்ற சொல்லில் இரண்டு அர்த்தங்கள் உள்ளன. ஒன்று, அவள் அரக்கி இனத்தைச் சேர்ந்தவள் என்பது. மற்றொன்று, அவள் பெண் வடிவில் வந்த கபடி என்பது. தாய்மையின் புனிதத் தன்மையை அவள் துஷ்பிரயோகம் செய்தாள்.
"முலை உண்டும்" - அவளது மார்பில் நஞ்சு கலந்த பாலை உண்டு, அவளது உயிரையும் சேர்த்துப் பருகியவன். இது அவனது துஷ்ட நிக்ரஹத்தைக் குறிக்கிறது. விஷமும் அவன் திருவாய்க்கு அமுதமானது. இது அவனது சர்வ வ்யாபகத்வத்தைக் காட்டுகிறது - தீமையையும் நன்மையாக மாற்றும் வல்லமை.
"ஆற்றாதாய்" - இவ்வளவு உலகங்களை உண்ட பின்னும், ஒரு அரக்கியின் உயிரையே பருகிய பின்னும் பசி ஆறாதவனாய் இருக்கிறானாம். இங்கே "ஆற்றாமை" என்பது மூன்று நிலைகளில் வருகிறது. முதலாவது, பிரளய காலத்தில் உலகை உண்டும் பசி ஆறவில்லை. இரண்டாவது, பூதனையை உண்டும் அவனுக்குத் திருப்தி ஏற்படவில்லை. ஏனெனில், துஷ்டர்களை நிக்ரஹிப்பது அவனது இயல்பு. மூன்றாவது, வெண்ணெய் திருட்டுக்குப் பின் தண்டனையை ஆற்ற முடியாமல் போனது. இந்த மூன்று ஆற்றாமைகளும் அவனது சௌலப்யத்தின் பல்வேறு பரிமாணங்கள்.
"வெண்ணெய் விழுங்க" - ஆயர்பாடியில் இருந்த வெண்ணெயைத் திருடி உட்கொண்டதற்காக. "விழுங்க" என்ற சொல் குறிப்பிடத்தக்கது. அவன் வெண்ணெயை மெதுவாக ருசித்து உண்ணவில்லை; திருட்டு வெளிப்படக்கூடாது என்பதற்காக விரைவில் விழுங்கினான். இது ஒரு சாதாரணக் குழந்தையின் செயல். பரம்பொருள் ஒரு குழந்தையின் அச்சத்தை வெளிப்படுத்தியது அவனது சௌசீல்யம்.
"வெகுண்டு" - யசோதை பிராட்டியானவள் தன் மகன் மீது கொண்ட அளவற்ற கோபத்தினால் வெகுண்டாள். "வெகுண்டு" என்பது வெறும் கோபம் அல்ல. அது "வாத்ஸல்ய" என்னும் தாய்மைப் பாசத்தின் வெளிப்பாடு. தன் குழந்தை தவறு செய்வதைக் கண்டு, அதைச் சரிசெய்ய வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தில் எழும் கோபம் அது. யசோதை கண்ணன் மீது கோபப்படுவது அவளது அன்பின் வெளிப்பாடே. "என் மகன் கள்வன் ஆகக்கூடாது" என்ற எண்ணத்தில் எழும் கோபம் அது. இந்த வாத்ஸல்ய கோபமே எம்பெருமானுக்கு மிகவும் பிரியமானது. ஏனெனில், அதில் கலப்படமற்ற அன்பு மட்டுமே இருக்கிறது.
"ஆய்ச்சி" - எம்பெருமானைத் தன் மகனாகக் கருதிய யசோதை. "ஆய்ச்சி" என்ற சொல் இடைச்சியைக் குறிக்கும். யசோதை ஒரு சாதாரண இடைக்குல மகள். வேதங்களைப் படித்த பண்டிதையல்ல, ஞான நூல்களை அறிந்த யோகினி அல்ல. ஆனால், அவளது அன்பின் முன் எம்பெருமான் தலை வணங்கினான். இது "ஞானத்தைவிடப் பக்தி உயர்ந்தது" என்பதற்குச் சான்று. வேதாந்தம் அறிந்த முனிவர்களுக்குக் கிடைக்காத பேறு, ஒரு சாதாரண ஆய்ச்சிக்குக் கிடைத்தது. அவள் அவனை "கண்ணா" என்று அழைக்கும் உரிமை பெற்றாள், அடிக்கும் அதிகாரம் பெற்றாள், கட்டும் அனுமதி பெற்றாள்.
"கண்ணிக் கயிற்றினால்" - முடிச்சுகள் கொண்ட ஒரு சாதாரணச் சிறு கயிற்றினால். "கண்ணி" என்பது முடிச்சு. யசோதை தன் வீட்டில் இருந்த கயிறுகளை எல்லாம் ஒன்றாக இணைத்தாள். ஆனாலும் எம்பெருமானின் வயிற்றுக்கு அவை போதவில்லை. ஒவ்வொரு முறை அவள் புதிய கயிற்றைக் கொண்டு வரும்போதும், அவன் தன்னை இன்னும் கொஞ்சம் விரிவாக்கிக் கொண்டான். இறுதியாக, அவளது பக்தியும் வாஞ்சையும் ஒரு கயிறாக மாறியபோது, அவன் தானாகவே கட்டுப்பட்டான். இந்த "கண்ணிக் கயிறு" என்பது ஆன்மீக ரீதியாகப் பல அர்த்தங்களைக் கொண்டது. ஒவ்வொரு முடிச்சும் பக்தியின் ஒரு நிலையைக் குறிக்கிறது - ப்ரபத்தி, தாஸ்யம், சகியம், வாத்ஸல்யம், மதுரம் என்று பல நிலைகள். இந்த முடிச்சுகள் அனைத்தும் ஒன்றாகச் சேர்ந்தபோதுதான் எம்பெருமானைக் கட்ட முடிந்தது. வெறும் ஒற்றைப் பக்தி போதாது; பல்வேறு பக்தி நிலைகளின் கூட்டுச் சேர்க்கையே அவனைக் கட்டும் வலிமை பெற்றது.
"கட்ட" - உரலோடு சேர்த்து அவனைக் கட்ட முற்பட. உரல் என்பது நெல் குத்தும் கருவி. அது வீட்டில் இருக்கும் மிகக் கனமான பொருள். யசோதை நினைத்தாள், "இந்த உரலோடு கட்டினால், கண்ணன் ஓட முடியாது." ஆனால், அந்த உரலோடு கட்டப்பட்ட எம்பெருமான், அதை இழுத்துக்கொண்டு சென்று, இரண்டு மரவள்ளி மரங்களை வீழ்த்தி, அவற்றில் சிறைப்பட்டிருந்த நளகூபரன், மணிக்ரீவன் ஆகியோரை விடுவித்தான். உரல் என்பது பக்தனின் பாரம். அதை எம்பெருமான் சுமந்து செல்கிறான், அதன் மூலம் நமது பாவங்களையும் நீக்குகிறான்.
"தான்" - (உலகத்தையே ஆட்டுவிக்கும் அவன்) தானாகவே மனமுவந்து. "தான்" என்ற சொல் இப்பாசுரத்தின் மிக முக்கியமான சொல். எம்பெருமான் யாராலும் கட்டப்பட முடியாதவன். மூவுலகங்களும் அவனைக் கட்ட முடியாது. ஆனால், அவன் "தானாகவே" கட்டுப்பட்டான். இது கட்டாயம் அல்ல, விருப்பம். யசோதை கயிற்றைக் கொண்டு வரும்போது, அவளுக்கு எட்டாதவன் போலத் தன்னை விரிவாக்கிக் கொண்டான். ஆனால், அவளது கண்ணீரையும் கோபத்தையும் கண்டதும், "சரி, கட்டு" என்று தானாக முன்வந்து நின்றான். இந்த "தானாகவே" என்பது அவனது "ஸ்வதந்த்ரம்" (சுதந்திரம்). அவன் கட்டுப்படுவது அடிமைத்தனம் அல்ல, அன்பின் வெளிப்பாடு. பக்தர்களுக்காக அவன் தன் சுதந்திரத்தையே துறக்கிறான்.
"கட்டுண்டு இருந்தான்" - அந்தப் பக்தி வலையில் சிக்கி, யசோதையின் கட்டிற்கு அடங்கி நின்றான். "கட்டுண்டு" என்பது உரலோடு பிணைக்கப்பட்டு, யசோதையின் கோபம் தணியும் வரை காத்திருந்தான். அவன் அந்தக் கயிற்றை அறுக்கலாம், உரலைத் தூக்கி எறியலாம், யசோதையை மறக்கச் செய்யலாம் - ஆனால், அவன் எதுவும் செய்யவில்லை. ஏனெனில், அவளது வாத்ஸல்யத்தை அனுபவிப்பதே அவனது ஆனந்தம்.
"வயிற்றினோடு ஆற்றா" - அந்தக் கயிற்றின் தழும்பு படும் அளவிற்கு மென்மையான வயிற்றைக் கொண்ட. எம்பெருமானின் வயிறு சாதாரணமானது அன்று. அதில் ஈரேழு பதினாலு உலகங்களும் அடங்கியிருக்கின்றன. பிரளய காலத்தில் பூமி, வானம், நட்சத்திரங்கள், கடல்கள், மலைகள் எல்லாம் அவன் வயிற்றில் இருந்தன. அப்படிப்பட்ட பிரம்மாண்டமான வயிற்றைக் கொண்டவன், யசோதை கட்டிய ஒரு சிறு கயிற்றின் அழுத்தத்தைத் தாங்க முடியாமல் "ஆற்றா மகன்" ஆக நின்றான். "ஆற்றா" என்பது தாங்க முடியாத நிலை. கயிறு வயிற்றில் அழுத்தியது, அவனுக்கு வலி ஏற்பட்டது, அவன் யசோதையிடம் "அம்மா, இறுக்காதே" என்று கெஞ்சினான். இது அவனது மென்மையைக் காட்டுகிறது. யசோதைக்குத் தான் ஒரு பரம்பொருள் என்பது தெரியக்கூடாது என்பதற்காக, அவன் ஒரு குழந்தையைப் போலவே அழுதுகொண்டு, கயிறு வயிற்றில் அழுத்துவதால் ஏற்படும் வலியை வெளிப்படுத்தினான்.
"மகன்" - ஒரு சாதாரணக் குழந்தையாக மாறிய அந்த மாயவன். "மகன்" என்ற சொல் யசோதையின் பார்வையில் அவன் யார் என்பதைக் காட்டுகிறது. அவள் பார்வையில் அவன் நாராயணன் அல்ல, வாசுதேவன் அல்ல, விஷ்ணு அல்ல - வெறும் "என் மகன்". அவனது மகத்துவங்களை அவள் அறியவில்லை, அறிய விரும்பவும் இல்லை. அவள் விரும்புவது அவன் நல்ல குழந்தையாக இருக்க வேண்டும் என்பதே. இந்த எளிமையான தாய்மைப் பாசத்தின் முன் எம்பெருமானின் அனைத்து மகிமைகளும் பின்வாங்கின.
பெரியவாச்சான் பிள்ளை இப்பாசுரத்திற்கு அவர் அளிக்கும் வியாக்கியானம் எம்பெருமானின் 'ஆஸ்ரித பாரதந்தர்யத்தை' (அடியவர்களுக்குக் கட்டுப்படுதல்) மையமாகக் கொண்டது.
"மண் உண்டும் ஆற்றாதாய்" என்பதற்குப் பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஒரு விசித்திரமான கருத்தை முன்வைக்கிறார். எம்பெருமான் பிரளய காலத்தில் உலகங்களை உண்டது அவனது கடமை. அவன் ஜகத் ரக்ஷகன், உலகைக் காப்பாற்ற வேண்டியவன். ஆனால், அவனது உண்மையான பசி என்பது 'அடியவர்களின் அன்பு' என்னும் வெண்ணெய் மீதே இருந்தது. பூமியை உண்டபோது வயிறு நிறையாதவன், பக்தர்களின் அன்பு எனும் வெண்ணெயைத் திருடிய போதுதான் தன் இயல்பைக் காட்டினான்.
உலகத்தை உண்டது அவனது பரத்துவத்திற்குக் காட்டிய பலம்; ஆனால், வெண்ணெய் திருடியது அவனது சௌலப்யத்திற்குக் காட்டிய பலவீனம். இந்தப் பலவீனமே பக்தர்களுக்குப் பலமாகும். எம்பெருமான் தன் வல்லமையை வெளிப்படுத்தும்போது, நாம் அவனை வணங்குகிறோம். ஆனால், அவன் தன் பலவீனத்தை வெளிப்படுத்தும்போது, நாம் அவனை அணைக்கிறோம். இந்த அணைப்புதான் பக்திக்கு வேண்டியது.
பூதனையை "பேய்ச்சி" என்று அழைப்பதன் மூலம், அவளது கபடத்தனத்தை ஆழ்வார் சுட்டிக்காட்டுகிறார். அவள் தாய் வடிவில் வந்தாலும், அவளது நோக்கம் வஞ்சனை. கம்சன் அனுப்பிய கொலைகாரி அவள். ஆனால், எம்பெருமான் அவளது விஷத்தையும் அமுதமாக உண்டான். சேர்த்து அவள் உயிரையும் உண்டான். பெரியவாச்சான் பிள்ளை இங்கு "பிரதிகூலருடைய பிராணனையும் உண்டான்" என்று குறிப்பிடுகிறார். அதாவது, தன்னிடம் தீய எண்ணத்துடன் வருபவர்களையும் அவன் தண்டிப்பதன் மூலம் அவர்களுக்கு நற்கதி அளிக்கிறான். பூதனை இறந்தபோது மோக்ஷம் பெற்றாள். ஏனெனில், அவள் முலையில் எம்பெருமானின் திருவாயைத் தொட்டாள், அவன் அவளது பாலை உண்டான். இது "ஸ்பர்சமாத்ரத்தாலும் முக்தி" என்ற தத்துவத்தைக் காட்டுகிறது.
அண்ணங்கராச்சாரியார் ஸ்வாமிகள் இப்பாசுரத்திற்கு 'திவ்யப் பிரபந்த தீபிகை' உரையில் சில அபூர்வமான அர்த்தங்களை விளக்குகிறார். "வயிற்றினோடு ஆற்றா மகன்" என்ற வரிகளுக்கு அவர் அளிக்கும் விளக்கம் மிக நுணுக்கமானது.
எம்பெருமானின் வயிறு சாதாரணமானது அன்று. அதில் ஈரேழு பதினாலு உலகங்களும் அடங்கியிருக்கின்றன. மார்க்கண்டேய முனிவர் பிரளய காலத்தில் எம்பெருமானின் வாயில் நுழைந்தபோது, அவன் வயிற்றில் அனைத்து உலகங்களையும் கண்டார். பூமி, நதிகள், மலைகள், நகரங்கள், மக்கள் - எல்லாம் அவன் வயிற்றுக்குள் பாதுகாப்பாக இருந்தன. அப்படிப்பட்ட பிரம்மாண்டமான வயிற்றைக் கொண்டவன், யசோதை கட்டிய ஒரு சிறு கயிற்றின் அழுத்தத்தைத் தாங்க முடியாமல் "ஆற்றா மகன்" ஆக நின்றான். இது அவனது மென்மையைக் காட்டுகிறது.
அண்ணங்கராச்சாரியார் கூறுகிறார்: "உலகங்களைச் சுமக்கும் வயிறு, அன்பின் கயிற்றுக்குக் கட்டுப்பட்டது. இதுவே பக்தியின் பெருமை." யசோதைக்குத் தான் ஒரு பரம்பொருள் என்பது தெரியக்கூடாது என்பதற்காக, அவன் ஒரு குழந்தையைப் போலவே அழுதுகொண்டு, கயிறு வயிற்றில் அழுத்துவதால் ஏற்படும் வலியை வெளிப்படுத்தினான். அவன் "அம்மா, இறுக்காதே, வலிக்கிறது" என்று கெஞ்சினான். பிரபஞ்சத்தையே படைத்தவன், ஒரு கயிற்றின் இறுக்கத்துக்கு அஞ்சினான். இது நாடகமா, உண்மையா? இது இரண்டும். எம்பெருமானுக்கு அந்தக் கயிறு வலியைத் தரவில்லை, ஆனால், யசோதையின் அன்பு அவனை உருக்கியது. அந்த உருக்கமே அவனுக்கு இனிமையான வலி.
அண்ணங்கராச்சாரியார், "கண்ணிக் கயிற்றினால்" என்ற சொல்லுக்கு "முடிச்சுகள் கொண்ட கயிறு" என்று பொருள் கொள்கிறார். யசோதை தன் வீட்டில் இருந்த கயிறுகளை எல்லாம் ஒன்றாக இணைத்தும் கிருஷ்ணனைக் கட்ட முடியாமல் போனது. அவள் முதலில் ஒரு கயிற்றைக் கொண்டு வந்தாள் - இரண்டு விரல் குறைவு. பின் மற்றொன்றை இணைத்தாள் - மீண்டும் இரண்டு விரல் குறைவு. இப்படி எத்தனை கயிறுகளை இணைத்தாலும், கிருஷ்ணனின் வயிறு அதைவிட இரண்டு விரல் அதிகமாக இருந்தது. கடைசியாக, அவளது பக்தியும் வாஞ்சையும் இணைந்தபோது, எம்பெருமான் தானாகவே கட்டுப்பட்டான்.
இது அவனது 'அசக்தியை' (இயலாமை) காட்டவில்லை, அவனது 'காருண்யத்தை' (கருணை) காட்டுகிறது. அவன் நினைத்திருந்தால், ஒரு நொடியில் அனைத்துக் கயிறுகளையும் அறுத்திருக்கலாம். ஆனால், யசோதையின் முயற்சியைக் கண்டு, அவளது அர்ப்பணிப்பைக் கண்டு, அவன் உருகினான். "என் அம்மா என்னைக் கட்ட விரும்புகிறாள். சரி, கட்டப்படுகிறேன்" என்று தானாகவே முன்வந்தான். இதுவே உண்மையான அன்பின் பதில். கட்டாயமல்ல, விருப்பம்.
பேயாழ்வாரைப் போலவே, நம்மாழ்வாரும் இந்தத் தாமோதர லீலையில் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டவர். திருவாய்மொழியின் முதல் பதிகத்தில் "பத்துடை அடியவர்க்கு எளியவன்" என்று எம்பெருமானின் எளிமையைக் கொண்டாடுகிறார்.
“பத்துடை அடியவர்க்கு எளியவன்* பிறர்களுக்கு அரிய
வித்தகன்* மலர்மகள் விரும்பும்* நம் அரும்பெறல் அடிகள்*
மத்து உறு கடை வெண்ணெய் களவினில் உரவிடை யாப்புண்டு*
எத்து இறம்? உரலோடு இணைந்திருந்து ஏங்கிய எளிவே!”
இப்பாசுரத்தில் நம்மாழ்வார் பல ஆழமான கருத்துகளைச் சொல்கிறார்.
"பத்துடை அடியவர்க்கு எளியவன்" - பக்தி உடையவர்களுக்கு எளியவனாக இருக்கிறான். அவர்களுக்கு அவன் அணுகக்கூடியவன், தொடக்கூடியவன், அழைக்கக்கூடியவன்.
"பிறர்களுக்கு அரிய வித்தகன்" - மற்றவர்களுக்கு, அதாவது பக்தி இல்லாதவர்களுக்கு, அவன் அரியவன். எவ்வளவு ஞானம் இருந்தாலும், எவ்வளவு யோகம் செய்தாலும், பக்தி இல்லாமல் அவனை அடைய முடியாது.
"மலர்மகள் விரும்பும்" - திருமகளும் விரும்பும் அந்த எம்பெருமான். லக்ஷ்மி தேவி கூட அவனை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. ஆனால், யசோதைக்கு அவன் வெறும் "என் மகன்”.
"நம் அரும்பெறல் அடிகள்" - நமக்கு அரிதாகக் கிடைத்த தலைவன். அவன் நம்மை ஏற்றுக்கொண்டது நமது பாக்கியம்.
"எத்து இறம்?" - "என்ன அற்புதம் இது?" என்று நம்மாழ்வார் வியக்கிறார். எம்பெருமானின் எளிமையை எண்ணி மயங்குகிறார்.
"உரலோடு இணைந்திருந்து ஏங்கிய எளிவே" - உரலோடு கட்டப்பட்டு, யசோதையின் கோபம் தீரும் என்று ஏங்கிய அந்த எளிமை. "ஏங்கிய" என்ற சொல் மிக முக்கியமானது. எம்பெருமான் யசோதையை ஏங்கினான். "எப்போது என் அம்மா என்னை மன்னிப்பாள்" என்று காத்திருந்தான். இது ஒரு குழந்தையின் இயல்பு. பரம்பொருள் குழந்தையாக மாறிய அந்த நொடி, நம்மாழ்வாரை முழுவதுமாகக் கவர்ந்தது.
எம்பெருமான் "என்னை அடித்துவிடாதே அம்மா" என்று கெஞ்சிய அந்தப் பதைபதைப்பு நம்மாழ்வாரைப் பெரிதும் பாதித்தது. பேயாழ்வார் அதனை ஒரு அற்புதமாக விவரித்தால், நம்மாழ்வார் அதனுள் மூழ்கிப் போனார். "எத்து இறம்?" என்று கேட்பது ஒரு கேள்வி அல்ல, ஒரு உணர்ச்சிப் பெருக்கு. விடை தெரிந்தும் கேட்கும் கேள்வி அது. எம்பெருமானின் எளிமையை எவ்வளவு சிந்தித்தாலும் போதாது, எவ்வளவு பாடினாலும் முடியாது என்பது இதன் உட்பொருள்.
வேதாந்த தேசிகர் "ஆஸ்ரித பாரதந்தர்யம்" என்ற கருத்தை விரிவாக விளக்குகிறார். "பாரதந்தர்யம்" என்றால் மற்றவருக்குக் கட்டுப்படுதல். "ஆஸ்ரித பாரதந்தர்யம்" என்றால் அடைக்கலம் புகுந்தவர்களுக்குக் கட்டுப்படுதல். எம்பெருமான் தனது சுதந்திரத்தை விட்டுக்கொடுத்து, பக்தர்களின் விருப்பத்திற்கு அடிமையாகிறான். இது அவனது பெருமை, அவனது தாழ்மை அல்ல.
"தாமோதரன் என்ற நாமம் வெறும் ஒரு சரித்திரக் குறிப்பு அல்ல. அது ஒரு தத்துவ அறிவிப்பு. எம்பெருமான் என்றென்றும் பக்தர்களின் கட்டுக்குள் இருப்பான் என்பதன் சாசனம்" என்கிறார் தேசிகர்.
இப்பாசுரத்தில் "ஆற்றாமை" என்ற கருத்து மூன்று வெவ்வேறு சூழல்களில் வருகிறது. இது மிக நுணுக்கமான இலக்கிய மற்றும் தத்துவ அமைப்பு.
முதல் ஆற்றாமை: "மண் உண்டும் ஆற்றாதாய்”
பிரளய காலத்தில் ஏழு உலகங்களையும் உண்ட பின்னும், எம்பெருமானுக்குப் பசி ஆறவில்லை. இது உடல் ரீதியான பசி அல்ல, ஆன்மீக ரீதியான பசி. அவனது உண்மையான பசி அடியவர்களின் அன்பு மீதே. உலகங்களை உண்பது அவனது கடமை, ஆனால், பக்தர்களின் அன்பை அனுபவிப்பது அவனது ஆனந்தம். யசோதையின் கையில் இருந்த பக்தி எனும் வெண்ணெய்தான் அவனது உண்மையான உணவு. அதற்காகவே அவன் காத்திருந்தான். இந்த ஆற்றாமை அவனது அன்புக்கான ஏக்கத்தைக் காட்டுகிறது.
இரண்டாவது ஆற்றாமை: "பேய்ச்சி முலை உண்டும் ஆற்றாதாய்”
பூதனை என்ற அரக்கியின் உயிரையே பருகிய பின்னும், அவனுக்குத் திருப்தி ஏற்படவில்லை. ஏனெனில், துஷ்டர்களை நிக்ரஹிப்பது அவனது இயல்பு, ஆனால், அவனது ஆனந்தம் அடியவர்களை அனுபவிப்பதிலேயே. பூதனையை அழித்தது நீதி, ஆனால், யசோதையின் வாத்ஸல்யத்தை அனுபவிப்பதே அவனது இன்பம்.
மூன்றாவது ஆற்றாமை: "வயிற்றினோடு ஆற்றா மகன்”
கயிறு வயிற்றில் அழுத்தியதால் ஏற்பட்ட வலியை அவன் தாங்க முடியவில்லை. இது உடல் ரீதியான வலி அல்ல, உணர்ச்சி ரீதியான வலி. யசோதை கோபப்படுவதைக் கண்டு அவன் வருந்தினான். அவளது கண்ணீரைக் கண்டு அவன் உருகினான். கயிறு இறுக்கியது அவனது உடலை அல்ல, அவனது இதயத்தை. "என் அம்மா எனக்காக இவ்வளவு முயற்சி எடுக்கிறாள், நான் அவளுக்குத் துன்பம் தந்துவிட்டேன்" என்ற எண்ணமே அவனுக்கு வலியைத் தந்தது. இந்த ஆற்றாமை அவனது மென்மையையும் உணர்வுகளையும் காட்டுகிறது.
இம்மூன்று ஆற்றாமைகளும் ஒன்றாகச் சேரும்போது, எம்பெருமானின் முழு ஆளுமையும் வெளிப்படுகிறது. அவன் பலசாலி, ஆனால், பக்திக்கு முன் பலவீனன். அவன் நீதிபரன், ஆனால், அன்புக்கு முன் மென்மையானவன். அவன் பரம்பொருள், ஆனால், யசோதைக்கு ஒரு சாதாரண மகன்.
பேயாழ்வாரின் இப்பாசுரம் வெறும் ஒரு தத்துவப் பாடல் அல்ல, ஒரு கவித்துவ அற்புதமும் கூட. இதன் மொழி நயம், ஒலி நயம், எதுகை மோனை அமைப்பு - எல்லாமே சிறப்பானவை.
"மண் உண்டும்... முலை உண்டும்... கட்டுண்டு..." என்று "உண்டு" சொல் மூன்று முறை வருகிறது. இது வெறும் தற்செயலாக நிகழவில்லை. முதல் இரண்டு "உண்டும்" என்பது உணவை உண்பதைக் குறிக்கிறது. மூன்றாவது "கட்டுண்டு" என்பது கட்டப்படுவதைக் குறிக்கிறது.
உலகத்தை உண்டவன், விஷத்தை உண்டவன், இறுதியில் அன்பை உண்டான் - கட்டுண்டான். இது ஒரு சங்கிலித் தொடர். ஒவ்வொரு "உண்டும்" அடுத்த நிலைக்கு வழிவகுக்கிறது. இறுதியில், எல்லா வகை உணவுகளையும் விஞ்சி, அன்பின் கட்டே அவனுக்குப் போதுமானதாக இருந்தது.
முதல் இரண்டு அடிகள் எம்பெருமானின் வல்லமையைப் பேசுகின்றன. மூன்றாவது மற்றும் நான்காவது அடிகள் அவனது பலவீனத்தை (அன்பின் முன்) விவரிக்கின்றன. இந்த எதிர்மாறான படங்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து ஒரு முழுமையான உருவத்தைத் தருகின்றன.
இந்தப் பாசுரத்தை நாம் எவ்வளவு முறை படித்தாலும், ஒவ்வொரு முறையும் புதிய அர்த்தங்கள் வெளிப்படுகின்றன. இதுவே ஆழ்வார்களின் பாசுரங்களின் சிறப்பு. அவை காலத்தால் அழியாதவை, ஒவ்வொரு தலைமுறைக்கும் புதிய நம்பிக்கையைத் தருபவை.
"மண் உண்டும், பேய்ச்சி முலை உண்டும் ஆற்றாதாய்,
வெண்ணெய் விழுங்க வெகுண்டு ஆய்ச்சி
கண்ணிக் கயிற்றினால் கட்ட, தான்
கட்டுண்டிருந்தான் வயிற்றினோடு ஆற்றா மகன்" - இந்த வரிகள் நமது இதயத்தில் என்றென்றும் நிலைத்திருக்கட்டும். எம்பெருமானின் சௌலப்யம் நம் அனைவருக்கும் வழிகாட்டியாக இருக்கட்டும்.
பேயாழ்வார் திருவடிகளே சரணம். 🙏
கருத்துரையிடுக