“உலக வாழ்வு பொய், இறைவனிடம் வைக்கும் விண்ணப்பமே மெய்.” - கோமான் ஶ்ரீ பாலாஜி

உய்த்து, உணர்வு என்னும் ஒளி கொள் விளக்கு ஏற்றி*

வைத்து, அவனை நாடி வலைப் படுத்தேன்* மெத்தெனவே

நின்றான், இருந்தான், கிடந்தான், என் நெஞ்சத்து*

பொன்றாமை, மாயன் புகுந்து. 

பேயாழ்வார் அருளிச்செய்த மூன்றாம் திருவந்தாதியின் 94-வது பாசுரம், பக்தியின் முதிர்ச்சியையும், எம்பெருமான் ஒரு பக்தனின் இதயத்தில் எவ்விதம் குடியேறுகிறான் என்பதையும் மிக அழகாக விளக்குகிறது. இதோ இந்த பாசுரத்திற்கான விரிவான விளக்கம்.

“உய்த்து” - ஊதி, எரிய வைத்து, மூட்டி 

“உணர்வு” - ஞானம், ஆன்மீக விழிப்புணர்வு, பகவத் விஷயமான அறிவு 

“என்னும் ஒளி கொள் விளக்கு” - என்று சொல்லப்படும் ஒளி தரும் விளக்கை 

“ஏற்றி” - கொளுத்தி, ஏற்றி வைத்து 

“வைத்து” - அமைத்து வைத்து 

“அவனை” - திருமாலை 

“நாடி” - தேடி 

“வலைப் படுத்தேன்” - அவனை என் அன்பிற்கு வசப்படுத்தும் விதமாக பக்தி என்னும் வலையை விரித்தேன். 

“மெத்தெனவே” - மிகவும் மெதுவாக, மெல்லிதாக, அமைதியாக 

“நின்றான்” - நின்று கொண்டான் 

“இருந்தான்” - அமர்ந்திருந்தான் 

“கிடந்தான்” - சயனித்துக் கொண்டான். 

“என் நெஞ்சத்து” - என் இதயத்தில் 

“பொன்றாமை” - என்றும் நீங்காதபடி, நிலையாக 

“மாயன்” - அடியார்களை ஆச்சரியப்படுத்தும் அதிசய குணங்களைக் கொண்டவன், ஸ்ரீமந் நாராயணன். 

“புகுந்து” - ஆச்சரியமான செயல்களைச் செய்யும் மாயக்கண்ணன் புகுந்துவிட்டான்.

"உய்த்து, உணர்வு என்னும் ஒளி கொள் விளக்கு ஏற்றி” - இருட்டில் இருப்பதை அறிய ஒளி தேவை. அதுபோல, அஞ்ஞானம் என்ற இருளில் கிடக்கும் நம் மனதிற்கு 'பகவத் ஞானம்' எனும் ஒளி தேவைப்படுகிறது. பேயாழ்வார் வெறும் அறிவைச் சொல்லவில்லை, 'உணர்வோடு கூடிய' பகவத் விஷயமான உண்மையான அறிவைச் சொல்கிறார்.

“வைத்து, அவனை நாடி வலைப் படுத்தேன்” - உலகப் பொருட்களைப் பிடிக்க வலை வீசுவார்கள். ஆனால், அந்த அகிலாண்ட கோடி பிரம்மாண்ட நாயகனை எப்படிப் பிடிப்பது? ஆழ்வார் "பக்தி" என்ற வலையை வீசுகிறார். பிடித்துவிட்டாரா என்றால் இல்லை; அவன் எளிதில் பிடிபடுபவன் அல்ல. பக்திக்கு மட்டுமே கட்டுப்படுபவன் அவன் என்பதை இங்கே உணர்த்துகிறார்.

“மெத்தெனவே நின்றான், இருந்தான், கிடந்தான்” - இது வைணவத்தின் மிக முக்கியமான அம்சம். திவ்ய தேசங்களில் எம்பெருமான் மூன்று நிலைகளில் காட்சி தருவார் (உதாரணமாக: திருவரங்கத்தில் கிடந்த கோலம், காஞ்சியில் நின்ற கோலம்). ஆழ்வார் சொல்கிறார், திவ்ய தேசங்களில் தனித்தனியாகக் காட்சி தரும் நின்ற, இருந்த, கிடந்த திருக்கோலங்களை, இப்போது என் நெஞ்சத்திலேயே ஒருங்கே அனுபவிக்க வைத்தான்.

“பொன்றாமை மாயன் புகுந்து” - யாரும் அறியாதபடி மெதுவாக நுழைந்து, இனி ஒருபோதும் வெளியேற மாட்டேன் என்ற பிடிவாதத்துடன் அவன் அமர்ந்துவிட்டான்.

பாசுரத்தின் ஒட்டுமொத்த பொருள் - “நான் ஞான விளக்கை ஏற்றி வைத்து, அதன் ஒளியில் பெருமானைத் தேடி அவரைக் கண்டுபிடிக்க முயன்றேன். ஆனால் அவரோ ஏற்கனவே என் இதயத்திலேயே மிக மெதுவாக, அமைதியாக நின்றும், இருந்தும், கிடந்தும் கொண்டு, அழியாத வகையில் உள்ளே பிரவேசித்துவிட்டான் - அந்த அற்புத சக்தி படைத்த மாயவன்!”

பொய்கையாழ்வார் உலகையே தகளியாக்கி விளக்கேற்றினார்; பூதத்தாழ்வார் அன்பையே நெய்யாக்கினார்; அவர்களைத் தொடர்ந்து பேயாழ்வார், எண்ணெயும் திரியும் இன்றி ‘உணர்வு’ என்னும் ஞான ஒளிவிளக்கை ஏற்றினார்.

இந்தப் பாசுரத்தில் ஒரு அழகான முரண்பாடு உள்ளது. ஆழ்வார் நினைத்தது, ஞான விளக்கை ஏற்றி, பெருமானை வெளியே தேடிக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்று ஆனால் உண்மையான நிலை, எம்பெருமான் ஏற்கனவே ஆழ்வாரின் இதயத்திற்குள்ளேயே வந்து குடியிருந்தார். இது "தேடுபவனுக்குள்ளேயே தேடப்படுபவன் இருக்கிறான்" என்ற உபநிஷத்துக் கருத்தை அழகாக வெளிப்படுத்துகிறது.

"என் நெஞ்சத்து பொன்றாமை புகுந்து" - இது ஸ்ரீவைஷ்ணவ சித்தாந்தத்தின் மையக் கருத்தான அந்தர்யாமித்வம் என்ற தத்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. பெருமான் ஒவ்வொரு ஜீவாத்மாவுக்குள்ளும் அந்தர்யாமியாக அதாவது உள்நின்று ஆளும் பெருமானாக இருக்கிறார் என்பது நமது நம்பிக்கை.

"மெத்தெனவே" என்ற சொல் மிகவும் அர்த்தம் நிறைந்தது. எம்பெருமான் வன்முறையாக, திடீரென்று வருபவன் அல்ல; மிக மென்மையாக, அமைதியாக, தெரியாமல் வந்து சேருபவன். இது பெருமானின் சௌலப்யம், சௌசீல்யம் ஆகிய குணங்களை காட்டுகிறது. இங்கே ஆழ்வார் எம்பெருமானை தேடினார், ஆனால் அவரோ மெதுவாக மெத்தனவே ஆழ்வாரின் உள்ளத்தில் குடிபுகுந்து நின்றார், பின்னர், ‘இனி நமக்கு வேறு போக்கிடம் இல்லை’ என்பதுபோல் வீற்றிருந்தார். சிறிது நேரத்தில் அவரை பிடித்து தள்ளிவிட்டாலும் எங்கும் போகமாட்டாதவன் போல் நன்கு கால் நீட்டி சயனித்தே விட்டார் அதுவும் எங்கே ஆழ்வாரின் நெஞ்சத்தினுள்ளே.

பெரியோர்களின் உபன்யாசங்களில் இந்தப் பாசுரம் 'அர்ச்சாவதார' அனுபவத்தையும் 'அந்தர்யாமி' தத்துவத்தையும் இணைப்பதாகக் கூறப்படுகிறது.

எம்பெருமான் சுதந்தரன். அவனை யாராலும் கட்ட முடியாது. ஆனால், ஆழ்வார் 'வலைப் படுத்தேன்' என்கிறார். இது 'பக்தி பாரதந்தர்யம்' - அதாவது அடியார்களின் அன்பிற்கு அவன் அடிமை என்ற தத்துவத்தைக் காட்டுகிறது.

ஏன் ‘மாயன்'? - தன்னைத் தேடி வரும் பக்தனுக்குத் தன்னையே தந்துவிடும் அவனது குணம் பெரியோர்களால் 'ஆச்சரியம்' அல்லது 'மாயம்' என்று போற்றப்படுகிறது. இன்னொன்று ஆழ்வாருக்கு தெரியாமல் உள்ளத்தில் புகுந்தான் அல்லவா அதனால் மாயன்.

இந்த பாசுரம் நமக்குச் சொல்லும் செய்தி, உள் மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, ஞானம் எனும் விளக்கை ஏற்று. அன்பென்னும் வலையை வீசு. அந்த மாயக்கண்ணன் ஓடி வந்து உன் இதயத்தில் குடியேறுவான். ஒருமுறை வந்துவிட்டால் அவன் உன்னை விட்டு என்றும் நீங்கமாட்டான்.

பேயாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.