பெரிய திருமொழியின் எட்டாம் திருமொழியில், திருமங்கை ஆழ்வார் தன் நெஞ்சைத் திருவேங்கடத்தை அடையத் தூண்டுகிறார். இறுதியில் திருமலையை அடைந்தாலும், எம்பெருமான் உடனே காட்சி தரவில்லை. அக்ரூரர் கிருஷ்ணனைப் பார்க்க வந்தபோது, கிருஷ்ணன் தன்னை "அக்ரூரரே வருக!" என்று அழைப்பார் என்று எதிர்பார்த்தது போலவும், புண்டரீக ரிஷி எம்பெருமானுக்குத் தொண்டு செய்ய விழைந்தது போலவும் ஆழ்வார் பெரும் எதிர்பார்ப்புடன் வந்தார். ஆனால், திருவேங்கடமுடையான் ஆழ்வாரை வரவேற்கவில்லை, பேசவில்லை, அணைத்துக் கொள்ளவில்லை.
இந்த மௌனம் ஆழ்வாரைப் பெரிதும் வருத்துகிறது. எம்பெருமான் எல்லாம் அறிந்தவன் (சர்வக்ஞன்), அனைத்தையும் செய்ய வல்லவன் (சர்வ சக்தன்) மற்றும் அடியவர்க்கு எளியவன். அப்படியிருக்க, அவன் ஏன் தன்னை வரவேற்கவில்லை என்று ஆழ்வார் யோசிக்கிறார். இறுதியில், இதற்குத் தன்னுடைய பாவங்களே காரணம் என்று அவர் முடிவு செய்கிறார். எனவே, ஒன்பதாம் திருமொழியில் உள்ள ஒவ்வொரு பாசுரத்திலும் தான் செய்த பாவங்களை வரிசைப்படுத்தி, "இவ்வளவு குற்றங்கள் செய்திருந்தாலும், நான் உன்னைத் தவிர வேறு புகலிடம் இல்லாதவன்; என்னைக் கைவிடாமல் ஆட்கொள்" என்று கதறுகிறார். இந்தத் தவிப்பின் உச்சமே எட்டாவது பாசுரமான "நோற்றேன் பல் பிறவி" ஆகும்.
நோற்றேன் பல் பிறவி, உன்னைக் காண்பது ஓர் ஆசையினால்
ஏற்றேன் இப்பிறப்பே இடர் உற்றனன் எம்பெருமான்!
கோற்றேன் பாய்ந்து ஒழுகும் குளிர்சோலை சூழ் வேங்கடவா!
ஆற்றேன் வந்து அடைந்தேன், அடியேனை ஆட்கொண்டருளே.
"நோற்றேன் பல் பிறவி" - இந்தப் பாசுரத்தின் முதல் சொல்லான "நோற்றேன்" என்பதற்கு இரண்டு விதமான அர்த்தங்கள் சொல்லப்படுகின்றன. 'நோற்பது' என்றால் பொதுவாகத் தவம் செய்வது அல்லது ஒரு விரதத்தை மேற்கொள்வது என்று பொருள்.
முதல் விளக்கம்: "நான் செய்த வினைகள் (கர்மங்கள்) எல்லாம் என்னை மீண்டும் மீண்டும் பிறக்கும்படி செய்தன. அந்தப் பிறவிகளை எடுப்பதையே நான் ஒரு நோன்பாகக் கொண்டு அலைந்தேன்". அதாவது, எம்பெருமானை நோக்கிச் செல்லாத வாழ்க்கை, ஆன்மாவை மீண்டும் மீண்டும் பிறவிச் சுழற்சிக்குள் தள்ளுகிறது என்பதை ஆழ்வார் ஒப்புக்கொள்கிறார்.
இரண்டாவது விளக்கம்: "உன்னைக் காண வேண்டும் என்பதற்காகவே நான் பல பிறவிகளில் தவம் செய்தேன்" என்றும் இதைப் பொருள் கொள்ளலாம். ஆனால், வைணவக் கோட்பாட்டின்படி, எம்பெருமானின் அருள் என்பது ஒருவனுடைய முயற்சியால் மட்டும் கிடைப்பதல்ல; அது அவனது எல்லையற்ற கருணையினால் (நிர்ஹேதுக கிருபை) மட்டுமே கிடைப்பது. எனவே, முதல் விளக்கமே அதிக பொருத்தமானது என ஆச்சார்யர்கள் கருதுகின்றனர். பல பிறவிகளில் செய்த பாவங்களால் உழன்ற தனக்கு, எம்பெருமானின் கடைக்கண் பார்வை எப்போது கிட்டும் என்ற ஏக்கம் இதில் புலப்படுகிறது.
"உன்னைக் காண்பது ஓர் ஆசையினால் ஏற்றேன்"
"உன்னைக் காண்பது ஓர் ஆசை" என்பதில் உள்ள 'ஓர்' என்ற சொல் மிகவும் முக்கியமானது. இவ்வுலகில் மனிதர்களுக்குப் பலவிதமான ஆசைகள் உள்ளன. ஆனால், எம்பெருமானைத் தரிசிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை வந்தவுடன், மற்ற எல்லா ஆசைகளும் மறைந்து விடுகின்றன. இது ஒரு ஒப்பற்ற, ஈடு இணையற்ற ஆசை.
"ஆசையினால் ஏற்றேன்" என்றால், "இந்த ஆசையின் காரணமாகவே நான் இப்பிறவியை ஒரு வாய்ப்பாக ஏற்றுக் கொண்டேன்" என்று பொருள். முந்தைய பிறவிகள் எல்லாம் அறியாமையில் கழிந்தன; ஆனால் இப்பிறவியில் எம்பெருமானை அடைய வேண்டும் என்ற ஆசை துளிர்விட்டதால், இந்த உடலை ஒரு சுமையாகப் பார்க்காமல், அவனை அடைவதற்கான கருவியாகப் பார்க்கிறேன் என்கிறார் ஆழ்வார்.
"இப்பிறப்பே இடர் உற்றனன் எம்பெருமான்!" - எம்பெருமானைக் காண வேண்டும் என்ற தாகம் ஏற்பட்ட பிறகு, ஆழ்வாருக்கு ஒவ்வொரு நொடியும் யுகமாகக் கழிகிறது. "இப்பிறப்பிலேயே நான் எவ்வளவு துன்பத்தை அனுபவித்து விட்டேன்!" என்று வருந்துகிறார்.
இங்கு 'இடர்' (துன்பம்) என்பது வெறும் உலகியல் துன்பம் அல்ல. "இவ்வளவு காலம் உன்னை அறியாமல் வீணாகக் கழித்துவிட்டேனே!" என்ற மன உளைச்சலே அந்தப் பெரும் துன்பம்.
எம்பெருமானை உணர்ந்த ஆன்மாவுக்கு, அவனைப் பிரிந்திருக்கும் ஒவ்வொரு கணமும் நரக வேதனையாகத் தோன்றும். இந்தத் தவிப்பையே "இடர் உற்றனன்" என்ற சொல் உணர்த்துகிறது.
"கோற்றேன் பாய்ந்து ஒழுகும் குளிர் சோலை சூழ் வேங்கடவா!" - ஆழ்வார் தனது துன்பத்தைச் சொல்லிவிட்டு, உடனே திருவேங்கட மலையின் அழகை வர்ணிக்கிறார். இது ஒரு இலக்கிய நயம் மட்டுமல்ல, இதில் ஒரு தத்துவார்த்தமான செய்தியும் உண்டு.
திருமலையில் உள்ள மரங்களின் கிளைகளில் (கோல்களில்) இருந்து தேன் வழிந்து பெருகுகிறது. அந்தத் தேன் வெள்ளம் அங்கிருக்கும் சோலைகளைக் குளிரச் செய்கிறது. இத்தகைய வளம் மிக்க குளிர்ச்சியான சோலைகள் சூழ்ந்த மலை திருவேங்கடம்.
தேன் என்பது எம்பெருமானின் இனிமையான குணங்களுக்கு அடையாளம். சோலைகளின் குளிர்ச்சி என்பது அவனது அருளுக்கு அடையாளம். எம்பெருமான் அடியவர்களுக்காகத் திருமலையில் அர்ச்சாவதாரமாக திருவேங்கடவனாக எளிமையாகக் காட்சியளிக்கிறான். அந்தத் தேனைப் போன்ற இனிமையை நுகர ஆழ்வார் விழைகிறார்.
"ஆற்றேன் வந்து அடைந்தேன்" - "ஆற்றேன்" என்றால் "என்னால் தாங்க முடியவில்லை" என்று பொருள். பல பிறவிகளின் சுமையையும், இப்பிறவியின் பிரிவாற்றாமையையும் என்னால் இனி தாங்க முடியாது என்று தன் இயலாமையை ஆழ்வார் ஒத்துக்கொள்கிறார்.
சரணாகதித் தத்துவத்தின் முக்கிய அம்சம் 'ஆகிஞ்சன்யம்' (தனக்கு வேறு வழியில்லை என்று உணருதல்). "என்னால் என்னை ரட்சித்துக் கொள்ள முடியாது, நீயே கதி" என்று உணர்ந்து அவன் திருவடிகளில் விழுவதே "வந்து அடைந்தேன்" என்பதாகும். ஆழ்வார் இங்கு எவ்விதத் தகுதியையும் வைத்திருக்வில்லை, தன் இயலாமையையே தகுதியாகக் கொண்டு எம்பெருமானிடம் வருகிறார்.
"அடியேனை ஆட்கொண்டருளே" - பாசுரத்தின் இறுதிப் பகுதி ஆன்மாவின் இலக்கை உணர்த்துகிறது. "என்னை ஆட்கொள்" என்று அவர் கேட்பது, வெறும் மோட்சத்தை மட்டுமல்ல, நித்ய கைங்கர்யத்தை அதாவது எப்பொழுதும் எம்பெருமானுக்குத் தொண்டு செய்யும் நிலை.
"அடியேன்" என்ற சொல் ஆன்மா எம்பெருமானுக்குச் சொத்து என்பதைக் குறிக்கிறது. ஒரு எஜமானன் தன் சொத்தைப் பாதுகாப்பது போல, என்னையும் உன்னுடையவனாக ஏற்றுக்கொண்டு பாதுகாத்து, எனக்குப் பணிவிடை செய்யும் பாக்கியத்தைத் தா என்று வேண்டுகிறார்.
ஆழ்வாரின் சரணாகதியை ஆச்சார்யர்கள் விபீஷண சரணாகதியுடன் ஒப்பிடுகின்றனர். விபீஷணன் ஆகாயத்தில் இருந்தபடியே ஸ்ரீராமனிடம் தஞ்சம் புகுந்தது போல, ஆழ்வாரும் திருமலையின் அடிவாரத்தில் இருந்து தன் நிலையை முறையிடுகிறார். மேலும், அக்ரூரர் கிருஷ்ணனைத் தரிசிக்கச் சென்றபோது கொண்டிருந்த அதே வேகமும் வேட்கையும் திருமங்கை மன்னனிடம் இருந்ததாகப் பெரியவாச்சான் பிள்ளை விளக்குகிறார்.
பாசுரத்தின் முதல் சீர்களில் 'நோற்றேன்', 'ஏற்றேன்', 'கோற்றேன்', 'ஆற்றேன்' என்று வரும் எதுகைகள் (இரண்டாம் எழுத்து ஒன்றி வருதல்) ஒரு சீரான தாளத்தை வழங்குகின்றன.
நோற்றேன்: கடந்த கால வினை (பிறவி எடுத்தல்).
ஏற்றேன்: நிகழ்கால உணர்வு (பக்தியை ஏற்றல்).
ஆற்றேன்: இனி பிரிவைத் தாங்க முடியாத நிலை (உன்னைப் பிரிய முடியாது என்கின்ற நிலை).
இந்த வார்த்தை அமைப்பு ஆன்மா காலங்களைக் கடந்து எம்பெருமானைச் சேரத் துடிப்பதை அழகாகக் காட்டுகிறது.
திருமங்கை ஆழ்வாரின் "நோற்றேன் பல் பிறவி" பாசுரம், தான் செய்த பாவங்களை மறைக்காமல், அவற்றை எம்பெருமானிடம் ஒப்புக்கொண்டு, "என்னால் இனி முடியாது, நீயே கதி" என்று அவர் கதறும்போது, எம்பெருமானின் கருணை தேனைப் போலப் பாய்கிறது.
திருமலையின் இயற்கை வளம் ஆழ்வாரின் உள்ளத்தில் அமைதியை ஏற்படுத்துகிறது. பல பிறவிகளில் சேர்த்த பாவ அழுக்குகள் அனைத்தும், திருவேங்கடமுடையானின் ஒரு கடைக்கண் பார்வையால் மறைந்துவிடும் என்ற நம்பிக்கை ஆச்சார்யர்களால் வழங்கப்படுகிறது. இப்பிறவியிலேயே எம்பெருமானைக் காண வேண்டும் என்ற ஆழ்வாரின் அந்த "ஓர் ஆசை" இன்று பல கோடி பக்தர்களுக்குத் திருமலையை நோக்கிச் செல்ல உந்துதலாக இருக்கிறது.
ஆழ்வார் அனுபவித்த அந்த ‘ஓர் ஆசை’, நமக்குள்ளும் திருவேங்கடமுடையானை நோக்கிய ஏக்கத்தை எழுப்புகிறது.
திருமங்கையாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
கருத்துரையிடுக