உந்தி எழுந்த உருவ மலர் தன்னில்*
சந்தச் சதுமுகன் தன்னைப் படைத்தவன்*
கொந்தக் குழலைக் குறந்து புளி அட்டித்*
தந்தத்தின் சீப்பால் குழல் வாராய், அக்காக்காய்!*
தாமோதரன் தன் குழல் வாராய், அக்காக்காய்!*
வேதங்களை ஓதும் நான்முகப் பிரம்மனைத் தன் திருநாபித் தாமரையில் தோற்றுவித்த பரம்பொருளான கண்ணன், இப்போது யசோதையின் அன்புக் கயிற்றுக்குக் கட்டுப்பட்டு “தாமோதரன்” என்ற திருநாமம் பெற்றிருக்கிறான். அவனுக்குப் புனுகு அல்லது வாசனைத் தைலம் தேய்த்து நீராட்டிய யசோதை, அவனது அடர்ந்த சுருள் முடியிலுள்ள சிக்குகளை வாரிவிட “அக்காக்காய்!” என்று காகத்தை அழைக்கிறாள்.
இந்தப் பாசுரம் முழுவதும் தாயன்பு பொங்கும் வாத்சல்ய ரசம் நிறைந்த அற்புதமான காட்சி. உலகங்களைப் படைத்தவன் கூட, ஒரு தாயின் முன் சின்னக் குழந்தையாக நிற்பதை பெரியாழ்வார் அளவிலா பாசத்துடன் பாடுகிறார்.
ஒவ்வொரு வார்த்தையாகப் பார்ப்போம்.
உந்தி எழுந்த – பிரளய காலத்தில் உலகங்களையெல்லாம் தன் திருவயிற்றில் வைத்து காத்து, பின்னர் மீண்டும் படைப்பதற்காகத் தன் திருநாபியில் தோன்றிய,
உருவ மலர் தன்னில் – அழகு பொருந்திய தாமரை மலரில்,
சந்தச் சதுமுகன் தன்னை – வேதங்களை ஓதும் நான்கு முகங்களைக் கொண்ட பிரம்ம தேவனை,
படைத்தவன் – படைத்த பரம்பொருளான கண்ணபிரான்,
கொந்தக் குழலை – அடர்ந்த சுருள் நிறைந்த திருக்குழலை,
குறந்து – சிக்கை நீக்கி, வாரி ஒழுங்குபடுத்தி,
புளி அட்டி – புனுகு அல்லது வாசனைத் தைலம் தேய்த்து,
தந்தத்தின் சீப்பால் – யானைத் தந்தத்தால் செய்யப்பட்ட அழகிய சீப்பினால்,
குழல் வாராய் – தலைமுடியை வாரி அழகு செய்,
அக்காக்காய் – “அந்தக் காக்கையைப் பார்!” என்று குழந்தையைச் சுட்டிக் காட்டுவது போல அன்போடு அழைத்தல்,
தாமோதரன் தன் – கயிற்றால் கட்டப்பட்டுத் திருவயிற்றில் தழும்பு பெற்ற தாமோதரனுடைய,
குழல் வாராய் – திருக்குழலை வாரிவிடு.
“உந்தி எழுந்த உருவ மலர் தன்னில் சந்தச் சதுமுகன் தன்னைப் படைத்தவன்” என்று பெரியாழ்வார் ஆரம்பிப்பதே பரத்துவத்தை நினைவூட்டுகிறது. நான்முகப் பிரம்மனையே தன் திருநாபிக் கமலத்தில் தோற்றுவித்த ஜகத்காரணன் இவன். வேதங்களுக்கே காரணமான பரம்பொருள்.
ஆனால் அந்தப் பரம்பொருளே இப்போது யசோதையின் முன் ஒரு சின்னக் குழந்தையாக நிற்கிறான். இதுவே எம்பெருமானின் ஸௌலப்யம் — எல்லோருக்கும் எளிதில் அணுகக் கூடிய தன்மை.
ஆசாரியர்கள் இங்கே ஒரு அதிசய நயத்தைச் சொல்வர். உலகங்களைப் படைத்தவன், இப்போது தன் தலைமுடியை வாரிக் கொள்ள ஒரு காகத்தின் உதவியை நாடும் நிலையிலிருக்கிறான்!
“கொந்தக் குழலைக் குறந்து” - யசோதை கண்ணனுக்கு எண்ணெய் தேய்த்து நீராட்டியிருக்கிறாள். புனுகு, வாசனைத் தைலம் முதலியவற்றைத் தடவியதால், அவனது அடர்ந்த சுருள் முடி ஈரத்தோடு நெளிந்து சிக்கு விழுந்திருக்கிறது.
அந்தச் சிக்குகளை நீக்கி அழகாக வார வேண்டும் என்பதற்காகத்தான், “தந்தத்தின் சீப்பால் குழல் வாராய்” என்று அழைக்கிறாள்.
“குறந்து” என்ற சொல்லுக்கு “சிக்கெடுத்து வாருதல்” என்று பொருள். ஸ்ரீ மணவாள மாமுனிகள் தம் வியாக்யானத்தில் இதற்கு “வார்த்து” என்று அழகாக அர்த்தம் தருகிறார்.
இங்கே “புளி” என்பதற்கு சில ஆசாரியர்கள் “புழுகு” அல்லது “புனுகு” என்று பொருள் கூறுவர். அதாவது நறுமணம் தரும் வாசனைத் தைலம். யசோதை தன் செல்லக் குழந்தையை அன்போடு நீராட்டி, வாசனைத் தைலங்கள் பூசி அலங்கரித்த தாயன்பு இங்கே வெளிப்படுகிறது.
“தாம” என்றால் கயிறு. “உதரம்” என்றால் வயிறு. கயிற்றால் கட்டப்பட்டுத் திருவயிற்றில் தழும்பு பெற்றவன் என்பதாலே “தாமோதரன்”. பெரியவாச்சான் பிள்ளை போன்ற ஆசாரியர்கள் இங்கே மிக நயமான விளக்கம் தருகின்றார், பிரம்மனையே தன் நாபிக் கமலத்தில் தோற்றுவித்த உலகநாயகன், இப்போது ஒரு இடைச்சியின் அன்புக் கயிற்றுக்குக் கட்டுப்பட்டு நிற்கிறான்!
இதுவே எம்பெருமானின் பரம கருணையும், பக்தர்களிடம் கொண்ட பாசமும் ஆகும்.
இங்கே யசோதை உண்மையில் காகத்தை அழைத்து தலைமுடி வாரச் சொல்லவில்லை என்று பெரியோர்கள் நயமாக விளக்குவர். நீராட்டிய பின் கண்ணன் அமைதியாக இருக்காமல் சுறுசுறுப்பாக அசைந்துகொண்டிருக்கிறான். அவனை அமைதிப்படுத்துவதற்காக, “அதோ அந்தக் காக்கையைப் பார்!” என்று தாய் குழந்தையிடம் பேசுவதைப் போல “அக்காக்காய்!” என்று அழைக்கிறாள்.
அதனால் இந்தப் பாசுரத்தில் ஒரு இயல்பான தாயின் பாசமும், குழந்தையுடன் பேசும் இனிமையும் முழுமையாக வெளிப்படுகிறது.
எம்பெருமானின் பரத்துவமும், அவனது ஸௌலப்யமும், யசோதையின் தாயன்பும், பெரியாழ்வாரின் வாத்சல்ய பாவமும் ஒன்றாக கலந்த அற்புதப் பாசுரம் இதுவாகும்.
பெரியாழ்வார், யசோதையாகவே மாறி, கண்ணனைத் தன் கண்முன் வளர்க்கும் தாயின் மனநிலையோடு இப்பாசுரத்தை அருளிச்செய்கிறார்.
அதனால் இப்பாசுரத்தைப் படிக்கும் போது, பரம்பொருளான கண்ணன் நம் இல்லத்திலேயே விளையாடும் குழந்தையாக நம் மனதில் தோன்றுகிறான்.
பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
கருத்துரையிடுக