பெயரும் கருங்கடலே நோக்கும் ஆறு* ஒண்பூ
உயரும் கதிரவனே நோக்கும்* உயிரும்
தருமனையே நோக்கும், ஒண் தாமரையாள் கேள்வன்*
ஒருவனையே நோக்கும் உணர்வு.
வைணவக் கோட்பாடுகளின் அடித்தளமாகவும், சரணாகதி தத்துவத்தின் தொடக்கப்புள்ளியாகவும் விளங்கும் பொய்கையாழ்வாரின் முதல் திருவந்தாதி, எம்பெருமானின் பரத்துவத்தை (முதன்மையை) நிலைநாட்டும் மிக முக்கியமான ஆவணமாகக் கருதப்படுகிறது. குறிப்பாக, 67ஆவது பாசுரமான "பெயரும் கருங்கடலே நோக்குமாறு" என்று தொடங்கும் இப்பாசுரமானது, ஒரு ஜீவன் அடைய வேண்டிய இறுதி இலக்கு எது என்பதை நான்கு வலுவான உதாரணங்கள் மூலம் நிறுவுகிறது.
இந்த வரிகளின் ஒவ்வொன்றிற்கும் பின்னால் ஒரு பிரபஞ்ச நியதி ஒளிந்துள்ளது. ஆழ்வார் இயற்கை நிகழ்வுகளைக் கொண்டு ஆன்மீக உண்மைகளைப் புலப்படுத்துகிறார்.
“பெயரும் கருங்கடலே நோக்குமாறு” - ‘பெயரும்’ என்பது தொடர்ந்து பாய்ந்து செல்லும் தன்மையைக் குறிக்கிறது. ஆறுகள் எங்கு தோன்றினாலும், எத்தனை தடைகளைச் சந்தித்தாலும், இறுதியில் அவை பெரும் சமுத்திரத்தையே நோக்கிச் செல்கின்றன. கடலில் இருந்து மேகமாக எழுந்து மழையாகப் பொழிந்து ஆறாக ஓடி, மீண்டும் கடலிலேயே சங்கமிப்பது நீரின் சுழற்சி. அதுபோல, எம்பெருமானிடம் இருந்து தோன்றிய ஜீவன்கள் மீண்டும் அவனிடமே சேர வேண்டும் என்ற உள்ளார்ந்த ஈர்ப்பைக் கொண்டுள்ளன.
“ஒண்பூ உயரும் கதிரவனே நோக்கும்” - 'ஒண்பூ' என்பது அழகிய தாமரை மலரைக் குறிக்கும். தாமரை மலரானது ஆகாயத்தில் உயரத்தில் இருக்கும் சூரியனைக் கண்டால் மட்டுமே மலரும்; சூரியன் மறைந்தால் கூம்பும். மலரின் வளர்ச்சிக்கும் மலர்ச்சிக்கும் சூரியனே ஆதாரமாக இருப்பது போல, ஜீவாத்மாவின் ஞான மலர்ச்சிக்கு எம்பெருமானின் அருட்கதிர் அவசியமாகிறது.
“உயிரும் தருமனையே நோக்கும்” - கர்மத்தின் கட்டுப்பாட்டில் வாழும் உயிர்கள், அவர்கள் செய்த கர்ம வினைகளின் அடிப்படையில் நீதி வழங்கும் எமதர்மராஜனையே சென்றடையும். இது கர்மத்தின் பிடியில் இருப்பவர்களின் கதியைக் காட்டுகிறது. தர்மம் தவறாமல் வாழ்பவர்களுக்கும், பாவம் செய்பவர்களுக்கும் இறுதிக் கணக்கில் தீர்ப்பு வழங்குபவனாகத் 'தருமன்' அதாவது எமதர்மன் விளங்குகிறான்.
“ஒண் தாமரையாள் கேள்வன் ஒருவனையே நோக்கும் உணர்வு” - இங்குதான் ஆழ்வார் தத்துவத்தின் உச்சத்தைத் தொடுகிறார். 'ஒண் தாமரையாள்' என்பது செந்தாமரையில் வீற்றிருக்கும் மகாலட்சுமித் தாயாரைக் குறிக்கும். 'கேள்வன்' என்றால் கணவன் அல்லது வல்லபன். உண்மையான 'உணர்வு' என்பது, லட்சுமி நாதனான ஸ்ரீமன் நாராயணன் ஒருவனையே இலக்காகக் கொண்டு அவனைப் பற்றும். பிற தெய்வங்களோ அல்லது உலகியல் இன்பங்களோ உண்மையான ஞானத்திற்கு இலக்காக முடியாது என்பதை 'ஒருவனையே' என்ற சொல் உறுதிப்படுத்துகிறது.
இப்பாசுரத்தின் மூலம் ஆழ்வார் உணர்த்தும் மையக் கருத்து என்னவென்றால், ஆறுகளுக்குக் கடல் எப்படியோ, மலருக்குச் சூரியன் எப்படியோ, உயிர்களுக்குத் தருமன் எப்படியோ, அதுபோலத் தெளிந்த ஞானத்திற்கு ஒரே புகலிடம் ஸ்ரீமன் நாராயணன் மட்டுமே. மோட்சம் அடைய விரும்பும் ஒரு முமுக்ஷு அதாவது முக்தி விரும்புவோன், எம்பெருமானைத் தவிர வேறு எவரையும் தஞ்சமாக அடைய மாட்டான் என்பதை இது வலியுறுத்துகிறது.
வியாக்யானத்தில், ஆழ்வாரின் இப்பாசுரத்தில் வரும் "ஒண் தாமரையாள் கேள்வன் ஒருவனையே" என்ற கருத்திற்குச் சான்றாகப் பராசர மஹரிஷி அருளிய விஷ்ணு புராண ஸ்லோகம் அமைகிறது. விஷ்ணு புராணம் 'புராண ரத்னம்' (புராணங்களில் மாணிக்கம்) என்று போற்றப்படுகிறது, ஏனெனில் இது வேதத்தின் சாரத்தைத் துல்லியமாக வழங்குகிறது.
“தேவ த்ரியக் மநுஷ்யாணாம் புன்னாமா பகவான் ஹரி:
ஸ்த்ரி நாம்நி லக்ஷ்மிர்மைத்ரேய நாந்யோர் வித்யதே பரம்.”
இதன் பொருள்:- தேவர்கள், விலங்குகள், மனிதர்கள் என இந்த உலகத்தில் உள்ள ஆண்மைத் தன்மை கொண்ட அனைத்தும் பகவான் ஹரியின் அம்சமாகும்; பெண்மைத் தன்மை கொண்ட அனைத்தும் மகாலட்சுமியின் அம்சமாகும். இவர்களைத் தவிரத் தனித்துவமான 'பரம்பொருள்' என்று வேறு யாருமில்லை.
இந்த ஸ்லோகம், ஸ்ரீமன் நாராயணனின் பரத்துவத்தை தெளிவுபடுத்துகிறது. 'ஈஸ்வர த்வித்வம்' (இரண்டு கடவுள்கள் இருப்பது) அல்லது 'சமத்வம்' (பல தெய்வங்கள் சமம் என்பது) போன்ற வாதங்களை அடியோடு மறுக்கிறது. ஸ்ரீமன் நாராயணனே 'ஸர்வ சேஷி' அதாவது அனைத்திற்கும் எஜமான் என்பதும், அவனோடு நித்ய யோகம் கொண்டவள் மகாலட்சுமி என்பதும் இதனால் உறுதி செய்யப்படுகிறது. எம்பெருமானும் பிராட்டியும் சேர்ந்து திவ்ய தம்பதியாக விளங்குகின்றனர் என்பதே ஸ்ரீவைஷ்ணவத்தின் அடிப்படை.
ஸ்வாமி பொய்கை ஆழ்வாரின் முதல் திருவந்தாதி வெறும் இலக்கிய நயமோடு சேர்ந்த பாடல்கள் அல்ல; அது ஒரு தத்துவ விளக்கு. "பெயரும் கருங்கடலே நோக்குமாறு" என்ற வரிகளின் மூலம், இந்த பிரபஞ்சத்தின் ஒவ்வொரு அசைவும் எம்பெருமானை நோக்கியே இருக்கின்றது என்பதை அவர் நிரூபித்துள்ளார்.
ஒருவன் தன் அகங்காரத்தைக் கைவிட்டு, எம்பெருமானின் திருவடிகளே தஞ்சம் என்று உணரும்போது, அவனது ஞானம் முழுமையடைகிறது. ஆறுகள் கடலில் சேர்வது எவ்வளவு இயற்கையோ, மலர் சூரியனைக் கண்டு மலர்வது எவ்வளவு உறுதியோ, அதே போலத் தூய அறிவு இயல்பாகவே எம்பெருமானையே பற்றிக் கொள்ளும் என்பது இப்பாசுரத்தின் மூலம் தெளிவுபடுத்தப்படுகிறது.
ஆகவே, சாஸ்திர விரோதமான கருத்துக்களைக் கைவிட்டு, ஆழ்வார், ஆச்சார்யர்கள் அருளிச் செய்த மார்க்கத்தில், ‘திருமாலே தெய்வம்’ என்ற உறுதியான அனுபவத்துடன் வாழ்வதே ஒரு வைணவனின் லட்சியமாகும். அந்த லட்சியத்தை அடையப் பொய்கை ஆழ்வாரின் இந்த ஞானச் சுடர் என்றென்றும் வழிகாட்டும்.
பொய்கை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
கருத்துரையிடுக