ஶ்ரீ:
ஶ்ரீமதே இராமாநுஜாய நம:
கூவிக் கூவிக் கொடு வினைத் தூற்றுள் நின்று*
பாவியேன் பலகாலம் வழி திகைத்து, அலமர்கின்றேன்*
மேவி அன்று ஆநிரை காத்தவன், உலகம் எல்லாம்,
தாவிய அம்மானை* எங்கு இனித் தலைப் பெய்வனே?
நம்மாழ்வார் அருளிச்செய்த திருவாய்மொழியில், மூன்றாம் பத்தில் இரண்டாம் திருவாய்மொழியாக அமைவது "முந்நீர் ஞாலம்" பதிகமாகும். இப்பதிகத்தின் ஒன்பதாம் பாசுரமான "கூவிக் கூவிக் கொடு வினைத் தூற்றுள் நின்று" என்பது பிறவிப் பெருங்கடலில் உழலும் ஜீவாத்மாவின் ஆற்றாமையையும், எம்பெருமானின் எளிமையையும் (சௌலப்யம்) மிக நயமாகப் பேசுகிறது.
முந்தைய திருவாய்மொழியான ‘கிளர் ஒளி இளமை' (2.10) பதிகத்தில், எம்பெருமானின் திருக்கல்யாண குணங்களைத் திருமாலிருஞ்சோலையில் தெளிவாக அனுபவித்த ஆழ்வார், இப்பதிகத்தில் 'வழி திகைத்து அலமர்கின்றேன்' என்று கூறுவது முதலில் முரண்பாடாகத் தோன்றலாம். இத்தகு சந்தேகத்திற்குப் பூர்வாச்சார்யர்கள் அருமையான விளக்கம் அளித்துள்ளனர்.
அழகரின் அர்ச்சாவதாரப் பேரழகை நேரில் அனுபவித்த ஆழ்வார், அவரது குணங்களில் ஆழ்ந்து ஈடுபட்டு, அந்தப் பரவச நிலையின் எல்லையில் எம்பெருமானின் பிரிவைத் தாங்க மாட்டாமல் தனக்கு ஏற்பட்டக் கொடுமையை எண்ணிக் கதறுகிறார்.
இப்பதிகத்தின் வியாக்யான அவதாரிகையில் பராசர பட்டருக்கும் அவரது தம்பியான வேதவியாச பட்டருக்கும் இடையே நிகழ்ந்த ஒரு உரையாடல் எடுத்தாளப்படுகிறது. வைகாசி அனுஷ நட்சத்திரத்தில் அவதரித்த வேதவியாச பட்டர், தம் அண்ணனான பராசர பட்டரிடம், "பரமபதம் போல் எட்டாத தூரத்தில் இல்லாமல், விபவம் போல் கடந்த காலத்தில் மறைந்துவிடாமல், அர்ச்சாவதாரமாகத் திருமாலிருஞ்சோலையில் அழகர் நம் கண்முன்னே எழுந்தருளியிருக்கும் போது, ஆழ்வார் ஏன் இவ்வளவு அவதியுற்றுத் துயரப்படுகிறார்?" என்று வினவினார். அதற்குப் பராசர பட்டர், "அறிவு குறைந்தவர்களுக்கே பரத்துவம், அர்ச்சை முதலான ஐந்து நிலைகளும் வெவ்வேறாகத் தோன்றும்; ஆனால் உண்மைத் தத்துவத்தை உணர்ந்த ஆழ்வாருக்கு இவை யாவும் ஒன்றே என்பதால், அழகரின் அர்ச்சா திருமேனியில் எம்பெருமானின் முழுமையான குணங்களையும் கண்டு, அவனது பிரிவைத் தாங்காது இங்ஙனம் அழுது புலம்புகிறார்" என்று விடையளித்தார்.
"கூவிக் கூவிக் கொடு வினைத் தூற்றுள் நின்று" என்ற பாசுரத்தின் சொற்களுக்குப் பூர்வாச்சார்யர்களின் வியாக்யானங்களின்படி அமையும் ஆழமான தத்துவப் பொருட்களைப் பார்ப்போம்.
கூவிக் கூவி - மீண்டும் மீண்டும் அலறிக் கூவுதல். ஜீவாத்மாவின் பாரதந்திரியத் தன்மைக்கு மாறாக, பிறவிப் பெருந்துயரம் தாங்காது பதற்றத்துடன் மீண்டும் மீண்டும் கூவுதல்.
கொடு வினை - கொடிய பாவம். பிறவிப்பெருங்கடலிலிருந்து தப்ப விடாமல் தடுக்கும் வலிமையான கர்ம பந்தங்கள்.
தூற்றுள் - முட்புதருக்குள். தப்பிக்க முடியாதபடி அடர்ந்து கிடக்கும் இப்பிறப்பாகிய குழி; எம்பெருமான் கை நீட்டித் தூக்க வந்தாலும், தன் வினைகளின் பாரத்தால் மேலும் மேலும் ஆழ்ந்து கொண்டே போகும் நிலை.
நின்று - நிலைபெற்று நின்று. இப்பிறவிச் சேற்றிலிருந்து விடுபட வழியின்றி அங்கேயே அமிழ்ந்து கிடத்தல்.
பாவியேன் - பெரும் பாவியாகிய நான். வால்மீகி போன்ற உத்தமர்களின் சேர்க்கை கூடப் பெறாத அநாதரவான நிலை.
பலகாலம் - நீண்ட காலமாய். அநாதி காலமாய் இப்பிறவிக் காட்டில் உழலும் காலப் பரப்பு.
வழி திகைத்து - தப்பிச் செல்லும் வழி தெரியாமல் கலங்கி. உய்யும் நெறியாகிய சரணாகதியை அறியாமல் கர்ம, ஞான வழிகளில் திகைத்தல்.
அலமர்கின்றேன் - வருந்தித் திரிகின்றேன். பிறவிப் பெருங்கடலில் அலைக்கழிக்கப்பட்டு மிகவும் சோர்வடைதல்.
மேவி - மிகுந்த நல்விருப்புடன் அன்பு கொண்டு.
அன்று - கிருஷ்ணாவதாரக் காலத்தில். எளியவர்களுக்காக எம்பெருமான் நேரில் வந்து காத்து நின்ற பொற்காலம்.
ஆநிரை காத்தவன் - பசுக்கூட்டங்களைக் காத்தவன். இந்திரன் பொழிந்த கல்மழையிலிருந்து கோவர்த்தனத்தைக் குடையாக ஏந்திக் காத்தவன்.
உலகமெல்லாம் - எல்லா உலகங்களிலும் உள்ள. கிருஷ்ணாவதாரம் போல் ஓரிடத்திற்கு மட்டும் அன்றி, பரந்துபட்ட உலகங்கள் யாவற்றிலும்.
தாவிய - தன் திருவடிகளால் அளந்த. திரிவிக்ரமனாய் உலகளந்து, புல், பூண்டு, நல்லோர், தீயோர் எனப் பாராமல் திருவடி சூட்டிய.
அம்மானை - சர்வசேஷியான ஜகந்நாதனை. அனைவரையும் ஆட்கொள்ளும் முழுமுதல் இறைவனை.
எங்கு இனி - இனி எவ்வாறு, எங்கே. அத்தகைய எளிய வாய்ப்புகளை இழந்த பிறகு இனி எப்படித் தேடுவேன் என்ற ஏக்கம்.
தலைப் பெய்வனே - அடையப் பெறுவேனே. அவனது தெய்வீகத் திருவடிகளைச் சென்றடைவது எங்ஙனம் என்ற தவிப்பு.
'கூவிக் கூவிக் கொடு வினைத் தூற்றுள் நின்று’ - நம்பிள்ளையின் வியாக்யானத்தில் 'கூவிக் கூவி' என்ற அடுக்குத் தொடருக்குச் சாலச்சிறந்த தத்துவ விளக்கம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. ஜீவாத்மாவின் உண்மையான சொரூபம் என்பது தன் முயற்சியின்றி எம்பெருமானின் திருவுள்ளத்திற்கு முற்றிலும் கட்டுப்பட்டு (பாரதந்திரியம்) அடங்கி இருப்பதே ஆகும். எனினும், பிறவியாகிய காட்டின் பயங்கரத்தைத் தாங்க முடியாத ஆழ்வார், தம் சொரூப நிலையையும் கடந்து அலறி அழுது முதன்முறை 'கூவி' என்று அழைக்கிறார். அவ்வாறு அலறிய பிறகு, தன் சொரூபத்திற்கு மாறாகப் பதறியதற்காகத் தவித்துப் பின்வாங்காமல், மீண்டும் தன் ஆற்றாமையால் 'கூவி' என்று கதறுகிறார்.
அவர் நிற்குமிடம் "கொடு வினைத் தூறு" எனப்படுகிறது. 'தூறு' என்பது தப்ப முடியாதபடி அடர்ந்த முட்புதராகும். இப்பிறவி என்னும் இக்குழி எவ்வளவு ஆழமானது எனில், எம்பெருமான் தன் திருக்கரங்களை நீட்டி ஆழ்வாரைத் தூக்க முற்பட்டாலும், அவனது கை எட்டாதவாறு அது மேலும் மேலும் ஆழமாகச் சென்றுகொண்டே இருக்கும். அத்தகு கொடுமையான பாவங்களுக்கே இடமான பிறவிப் பெருங்குழியில் நின்றுகொண்டு ஆழ்வார் கதறுகிறார்.
'பாவியேன் பலகாலம் வழி திகைத்து அலமர்கின்றேன்’ - ஆழ்வார் தன்னை "பாவியேன்" என்று நொந்து கொள்கிறார். வால்மீகி போன்ற முனிபுங்கவர்களின் ஆசிரமத்திற்கு அருகில் வசிக்கப் பெறாததால், தமக்கு அத்தகைய உத்தமர்களின் அறிவுரைகளோ அல்லது பாதுகாப்போ கிடைக்கவில்லையே என்று ஏங்குகிறார்.
"பலகாலம் வழி திகைத்து அலமர்கின்றேன்" என்ற வரிகளுக்கு எம்பார் ஒரு உன்னதமான ஓட உவமையைக் (தோணி உதாரணம்) குறிப்பிடுகிறார். எம்பெருமான் நமக்கு இந்த உடலையும் புலன்களையும் கொடுத்தது, இதனைக் கொண்டு அவனது திருவடிகளை அடைவதற்காகும். ஆனால், கரை சேர்வதற்காகக் கொடுக்கப்பட்ட தோணியை, அதன் பயனை அறியாமல் நீரின் போக்கில் விட்டுவிட்டு பெருங்கடலில் அழியும் மனிதனைப் போல, மனிதனாகப் பிறந்தும் உலக விஷயங்களில் ஈடுபட்டு பிறவிப் பெருங்கடலில் வீழ்ந்து உழல்கிறேன் என்று ஆழ்வார் வருந்துகிறார்.
இங்கு மெய்ஞ்ஞானம் இல்லாத நிலையே 'வழி திகைத்தல்' எனப்படுகிறது. விஷ்ணு புராணத்தின் புகழ்பெற்ற சுலோகமான "தத்ஞானம் அஞ்ஞானமதோ அன்யதுக்தம்" (6.5.87) என்பது இங்கு ஒப்புநோக்கத்தக்கது. பிரம்மத்தை அடையும் அறிவே மெய்ஞ்ஞானம் என்றும், பிற உலகியல் கலைகள் யாவும் வெறும் உலகியல் திறமைகளே (சில்ப நைபுணமே) என்றும் அது விளக்குகிறது. அத்தகு மெய்ஞ்ஞானம் இன்றி வெறும் உலகியல் அறிவோடு பிறவிகளில் உழல்வதையே 'வழி திகைத்தல்' என்று ஆழ்வார் குறிப்பிடுகிறார்.
'மேவி அன்று ஆநிரை காத்தவன்’ - எம்பெருமான் கிருஷ்ணனாக அவதரித்து மாடு மேய்த்த செயலை ஏதோ கடமைக்காகச் செய்யவில்லை. நித்தியசூரிகள் சூழ நிற்கும் பரமபத நாதனுக்கே, ஆயர்களோடு கலந்து பசுக்களை மேய்ப்பதே பேரின்பமாக இருந்தது. இந்திரன் பொழிந்த பெருமழையினால் பசுக்களும் இடைப்பிள்ளைகளும் அடைந்த துன்பத்தைக் கண்டு பொறுக்க மாட்டாமல், கோவர்த்தன கிரியைக் குடையாக ஏந்தி ஒரு சொட்டு நீர் கூட அவர்கள் மீது படாதவாறு காத்தருளினான்.
மேலும், காட்டில் வழிதவறிய கோபாலர்களுக்கு வழிகாட்டியது போல, பிறவிக் காட்டில் வழிதவறிய ஜீவாத்மாக்களுக்கு ஸ்ரீ பகவத் கீதையின் 18.66 சுலோகமான "மாமேகம் சரணம் வ்ரஜ" (என்னையே சரணாக அடைவாயாக) என்ற உன்னத சரணாகதி நெறியைக் காட்டியவனும் அவனேயாவான். அத்தகு பொற்காலத்தையே "அன்று" என்று ஆழ்வார் ஏங்கி நினைவுகூர்கிறார்.
'உலகமெல்லாம் தாவிய அம்மானை எங்கு இனித் தலைப் பெய்வனே’ - கிருஷ்ணாவதாரத்தில் ஆய்ப்பாடியில் உள்ள சிலருக்கு மட்டுமே அருள் செய்த எம்பெருமான், திரிவிக்ரம அவதாரத்தில் பூமி முழுவதையும் தன் திருவடிகளால் அளந்து, புல், பூண்டு, நற்காரியங்கள் செய்வோர், தீயோர் என எவ்வித வேறுபாடுமின்றி அனைவர் தலைமீதும் தன் திருவடிகளை வைத்து அருள் புரிந்தான். இத்தகைய எளிய அருட்செயலான "தூளி தானத்தை" (திருவடித் தூசியை வாரி வழங்கிய கொடை) கூட உணராத வன்மையோடு உலகம் நின்றது. அதனால்தான் ஆழ்வார் அதனை "வன்மா வையம்" என்று வருந்துகிறார்.
அத்தகு பொன்னான வாய்ப்புகளையெல்லாம் தவறவிட்ட ஆழ்வார், "இனி நான் எங்கு சென்று அவனைக் காண்பேன்? எனக்கு வேறு புகலிடமில்லை" என்று ஏங்குகிறார். இனி என்னால் கர்ம, ஞான, பக்தி யோகங்கள் போன்ற கடினமான சாதனைகளைச் செய்து அவனது திருவடிகளை அடைய முடியுமா என்று சோர்ந்து போகிறார். தன் முயற்சியால் அவனைக் காண இயலாது என்றும், அவனது அளப்பரிய கருணையே தனக்குத் தஞ்சமென்றும் கூறித் தன் சரணாகதி நிலையை உறுதிப்படுத்துகிறார்.
இப்பதிகத்தில் ஆழ்வாரின் மனநிலை ஒவ்வொரு பாசுரத்திலும் மேலும் மேலும் ஆழ்ந்து, இறுதியில் பரம ஆற்றாமையை அடைகிறது.
முதற்பாசுரம்: எம்பெருமான் தமக்கு உடலையும் ஐம்புலன்களையும் கொடுத்தும், அவற்றை உலக விஷயங்களில் வீணடித்துவிட்டதாக வருந்துகிறார்.
இரண்டாம் பாசுரம்: திரிவிக்ரமன் உலகளந்த போது தன் தலைமீது திருவடி படாமல் விட்டதாகக் கலங்குகிறார்.
ஐந்தாம் பாசுரம்: எம்பெருமான் பிரகலாதன், கஜேந்திரன் போன்றோருக்காக ஓடிவந்தது போலத் தமக்காக வரவில்லையே என்று ஏங்கி, அவனது நீலமேகப் பேரழகைக் காட்டித் தம்மை ஏன் வதைக்கிறாய் என்று வினவுகிறார்.
ஆறாம் பாசுரம்: "கிற்பன் கில்லேன்" என்று கூறி, உலக ஆசைகள் மிகச் சிறியவை (அற்ப சாரங்கள்) என்று தெரிந்தும் அவற்றிலிருந்து விடுபட முடியாமல் தவிப்பதாகவும், படைத்தல் தொழில் வல்ல எம்பெருமானே தமக்கு நற்பண்புகளை அருள வேண்டும் என்றும் வேண்டுகிறார்.
ஒன்பதாம் பாசுரம்: கிருஷ்ணாவதாரத்தின் எளிமையையும், திரிவிக்ரமனின் உலகளாவிய அருளையும் தவறவிட்ட தமக்கு இனி வேறு கதியில்லை என்று கூறித் துயரத்தின் எல்லைக்கே சென்று விடுகிறார்.
பிறவிப் பெருங்குழியில் கிடக்கும் தமக்கு எம்பெருமானின் திருவருள் மட்டுமே ஒரே வழி என்பதை உணர்த்தும் ஆழ்வாரின் பக்தி நிலை, ஜீவாத்மாவின் எல்லையற்ற எளிய நிலையையும் பரமாத்மாவின் அளப்பரிய கருணையையும் ஒருசேர விளக்குகிறது.
"கூவிக் கூவிக் கொடு வினைத் தூற்றுள் நின்று" என்ற நம்மாழ்வாரின் பாசுரம், வெறும் இலக்கிய நயமிக்க பாசுரம் மட்டுமல்லாது, பிறவிப் பெருங்கடலில் தவிக்கும் அனைத்து ஆன்மாக்களின் கதறலாகவும் ஒலிக்கிறது.
பூர்வாச்சார்யர்களின் வியாக்யானங்கள், குறிப்பாக நம்பிள்ளையின் ஈடு உரை, இப்பாசுரத்தின் ஒவ்வொரு சொல்லிலும் மறைந்திருக்கும் ஆழமான தத்துவங்களையும் வரலாற்றுச் சம்பவங்களையும் நயம்பட வெளிப்படுத்துகின்றன. கிருஷ்ணனின் ஸௌலப்யமும், திரிவிக்ரமனின் வியாபக அருளும், இறுதியில் எம்பெருமானின் நிர்ஹேதுக கருணையே ஜீவனின் ஒரே புகலிடம் என்பதையே இப்பாசுரம் நிலைநிறுத்துகிறது.
நம்மாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
🙏🙏🙇♂️🙇♂️
அடியேன்,
கோமான் ஶ்ரீ பாலாஜி
கருத்துரையிடுக