ஶ்ரீ:
ஶ்ரீமதே இராமாநுஜாய நம:
பச்சை மாமலைபோல் மேனி, பவளவாய் கமலச் செங்கண்*
அச்சுதா! அமரர் ஏறே! ஆயர் தம் கொழுந்தே! என்னும்*
இச்சுவை தவிர, யான் போய் இந்திர லோகம் ஆளும்*
அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன், அரங்கமாநகருளானே!
சோழ நாட்டின் திருமண்டங்குடி என்னும் திவ்யதேசத்தில், மார்கழி கேட்டை நட்சத்திரத்தில் திருமாலின் வைஜயந்தி வனமாலையின் அம்சமாக அவதரித்தவர் தொண்டரடிப்பொடியாழ்வார். திருவரங்கத்தையே தம் மூச்சாகவும், அரங்கநாதனுக்குப் பூமாலையும் பாமாலையும் சாற்றுவதையே தன் வாழ்நாளின் ஒரே பாக்கியமாகவும் கொண்டு வாழ்ந்தவர் இவர். இவர் அருளிச்செய்த "திருமாலை" என்னும் நூல் வைணவ ஆச்சார்யர்களால் மிகவும் போற்றி உகக்கப்படுவதாகும். "திருமாலை அறியாதார் திருமாலையே அறியாதார்" என்னும் சொலவடை, இப் பிரபந்தத்தின் தத்துவ மேன்மையையும் பக்திச் செறிவையும் உணர்த்துகிறது.
திருமாலையின் இரண்டாவது பாசுரமான "பச்சை மாமலைபோல் மேனி" என்பது, அரங்கனின் திவ்ய மங்கள விக்கிரக அழகையும், அவனுடைய திருநாமங்களின் அளப்பரிய போக்யதையையும் (அமுதச் சுவையையும்), பரமபதத்தையே நிராகரிக்கும் ஆழ்வாரின் தீவிர சரணாகதி நிலையையும் மிக உயரிய இலக்கிய நயத்தோடு வெளிப்படுத்தும் ஒரு அற்புதப் படைப்பாகும்.
வ்யாக்யான சக்ரவர்த்தி என்று போற்றப்படும் பெரியவாச்சான் பிள்ளை, தம்முடைய திருமாலை வியாக்கியானத்தில் இப்பாசுரத்தின் அவதாரிகையை (முன்னுரையை) நுட்பமாக விளக்கியுள்ளார். முதல் பாசுரத்தில் திருநாம சங்கீர்த்தனம் செய்வதால் ஜீவாத்மாவிற்கு உண்டாகும் "சுத்தி" (தூய்மை) பற்றிப் பேசப்பட்டது. அதாவது, பகவந் நாமங்களைச் சொன்ன மாத்திரத்தில் பாபங்கள் யாவும் நசித்து, யமனையும் அவனது தூதர்களையும் அடியோடு மிதிக்கும்படியான உயர்வு கிடைத்தது என்று ஆழ்வார் அருளிச்செய்தார். அதனைத் தொடர்ந்து, இந்த இரண்டாவது பாசுரத்தில், அந்தத் திருநாமங்களே எந்த அளவுக்கு அளப்பரிய சுவை வாய்ந்தவை என்பதை அனுபவித்து மகிழ்கிறார்.
உடம்பில் காய்ச்சல் எனும் நோய் இருக்கும்போது ஒருவனுக்குப் பாலைக் கொடுத்தால், நோயின் தீவிரத்தால் பாலின் இனிமை அவனுக்குத் தெரியாது. முதலில் காய்ச்சல் தீர வேண்டும், பின்னரே பாலின் இயல்பான சுவையை ரசிக்க முடியும். அதுபோலவே, சம்சார பயமும் யம பயமும் உள்ளவரை எம்பெருமானின் திருநாமச் சுவையை அனுபவிக்க முடியாது. எனவேதான், முதல் பாசுரத்தில் யம பயத்தைப் போக்கும் தூய்மையைக் கூறி, இரண்டாவது பாசுரத்தில் திருநாமத்தின் திவ்யச் சுவையை அனுபவிக்கிறார்.
திருநாமத்தின் பெருமையைக் கூறும்போது பெரியவாச்சான் பிள்ளை மூன்று வகையான அதிகாரிகளைப் பற்றிய அழகான முத்துச் சிப்பி உவமையைக் கையாள்கிறார். கடலில் மூழ்கி எடுத்த விலையுயர்ந்த முத்தை, பசியின் காரணமாக ஒரு எளிய கடலோடி சில படி அரிசிக்கோ பழத்திற்கோ விற்றுவிடுவான். அதுபோல, திருநாமத்தின் உண்மையான பெருமை அறியாத பிரயோஜனாந்தரபரர்கள் (உலகியல் பலன் விரும்புவோர்), லௌகீகச் செல்வங்களைப் பெற அதனைப் பயன்படுத்துவர்.
அந்த முத்தின் மதிப்பை அறிந்த ஒரு வணிகன், அதை வாங்கி மன்னனிடம் கொடுத்து பெரும் பொருள் ஈட்டுவான். அதுபோல, உபாயாந்தர நிஷ்டர்கள் தம்முடைய பாபங்களைப் போக்கிக் கொள்ளவும் தடைகளை நீக்கிக் கொள்ளவும் திருநாமத்தைச் சாதனமாகப் பயன்படுத்துவர்.
ஆனால் ஒரு அரசன், அந்த முத்தைச் சற்றும் விற்க நினைக்காமல், தன் மார்பில் ஆபரணமாக அணிந்து மகிழ்வான். அதுபோல, பிரபன்னர்களான ஆழ்வார்கள் திருநாமத்தை எந்தப் பயனுக்காகவும் பயன்படுத்தாமல், அதைத் தம் நாவிற்கு அமுதச் சுவையாகவே கொண்டு எந்நேரமும் தடையின்றி அனுபவிப்பார்கள்.
அரங்கமா நகருளானே - திருவரங்கம் என்னும் திவ்ய தேசத்தில் நித்யவாசம் செய்பவனே!
பச்சை மா மலை போல் மேனி - பசுமையான பெரிய மரகத மலையைப் போன்ற திருமேனியை உடையவனே!
பவள வாய் - பவளம் போன்ற சிவந்த திருப்பவள உதடுகளையும் - பச்சை மரகத மலையில் பவளம் படர்ந்தாற் போன்ற வர்ணனை முரண் அழகு.
கமலச் செங்கண் - செந்தாமரை மலர் போன்ற திருக்கண்களையும் உடையவனே! வாத்ஸல்யம், சௌசீல்யம் ஆகிய குணங்களை வெளிப்படுத்தும் அருட்கண்கள்.
அச்சுதா - எக்காலத்திலும் மாறாத திருவுருவமும், அடியார்களை ஒருபோதும் நழுவவிடாத கருணையும்.
அமரர் ஏறே - நித்யசூரிகளுக்குத் தலைவனே!
ஆயர் தம் கொழுந்தே - இடைக்குலத்தில் அவதரித்த கொழுந்து போன்ற தலைவனே!. எளிமையின் எல்லையான சௌசீல்ய அவதாரம் (கிருஷ்ணாவதாரம்).
என்னும் - திருநாமங்களை நாக்கால் உச்சரிப்பதன் மூலமே விளையும் அமுதச் சுவை.
இச்சுவை தவிர - இந்தத் திருநாம உச்சாடனச் சுவையை விட்டு,
யான் போய் - (உன் நாமங்களை வாயாரப் பாடும்) நான் வேறு இடத்திற்குச் சென்று,
இந்திர லோகம் ஆளும் - ஸ்ரீவைகுந்தத்தை (அளவற்ற செல்வத்தை உடைய பரமபதத்தை) ஆளுகின்ற,
அச்சுவை பெறினும் - அந்த வைகுந்த அனுபவத்தைப் பெறுவதாயினும்,
வேண்டேன் - எனக்குக் கிஞ்சித்தோடும் விருப்பமில்லை!
“பச்சை மாமலைபோல் மேனி, பவளவாய் கமலச் செங்கண்”
எம்பெருமானின் திவ்ய மங்கள விக்கிரகத்தை ஆழ்வார் மரகதக் குன்றிற்கு ஒப்பிடுகிறார். "பச்சை" என்பது குளுமையையும் அழகையும் குறிக்கிறது. தமிழ் இலக்கிய மரபிலும் பச்சை நிறம் குளிர்ச்சி, வளம், உயிர்த்துடிப்பு ஆகியவற்றின் அடையாளமாகக் கருதப்படுகிறது. சங்க இலக்கியத்தில் முல்லை நிலத்தின் தெய்வமாகத் திருமால் போற்றப்படுவதும், ஆழ்வார் இங்கு எம்பெருமானை "பச்சை மாமலை" என்று வர்ணிப்பதும் தமிழர் பண்பாட்டு நினைவுகளோடும் இனிதே ஒலிக்கின்றன.
வியாக்கியானத்தில் ஒரு சுவையான உவமை கையாளப்படுகிறது: உணவின் மேல் நெய் ஊற்றி வைத்தால், அது குளிர்ந்து மேலேயே உறைந்து நிற்கும். அதுபோல, எம்பெருமானின் உள்ளே இருக்கும் எல்லையற்ற கல்யாண குணங்கள் வெளிப்புறத்தில் திரண்டு உறைந்த வடிவமே அவனது "பச்சை மாமலைபோல் மேனி" ஆகும். சாதாரண மலை உறைந்து திடமாக இருக்குமே தவிர, அதில் அனுபவிப்பதற்கு ஒன்றும் இருக்காது; ஆனால் எம்பெருமானோ "மாமலை" என்பதால், உபாசனை செய்யும் காலத்தில் 'சுபாச்ரயமாகவும்' (சிந்தனைக்கு உறைவிடமாகவும்), பலன் அனுபவிக்கும் காலத்தில் 'புருஷார்த்தமாகவும்' (அனுபவப் பொருளாகவும்) திகழ்கிறான். பெரியாழ்வாரும் எம்பெருமானின் திருமேனியை மேகத்திற்கும், குளத்து மலருக்கும், சமுத்திரத்திற்கும் ஒப்பிட்டுப் போற்றுவதை இங்கு ஒப்பிடலாம்.
எம்பெருமானின் திருமேனியை ஒரு பெருங்கடலாக உருவகித்தால், அவனது திவ்ய அவயவங்கள் ஒவ்வொன்றும் அதில் தோன்றும் ஆழ்ந்த நீர்ச்சுழல்களைப் போன்றவை. அதில் பயணிப்பவன் சுழலில் அகப்பட்டுக் கொள்வது போல, எம்பெருமானின் அழகை அனுபவிக்கத் தொடங்குபவன் அவனது உதட்டிலும் கண்களிலும் அகப்பட்டு மீள முடியாமல் தவிக்கிறான்.
பச்சைப் பூரிப்புடன் திகழும் மரகத மலையின் நடுவே, சிவந்த பவளப் பாறை பரந்து கிடந்தால் எவ்வளவு அழகாக இருக்குமோ, அவ்வண்ணம் எம்பெருமானின் பச்சைத் திருமேனியில் அவனது சிவந்த திருப்பவள உதடுகள் மிளிர்கின்றன. பெளர்ணமி நாளில் கடல் அலைகள் பொங்குவது போல, தன்னைக் காண வரும் அடியார்களைக் கண்டவுடன் எம்பெருமானின் உதடுகளும் கண்களும் மகிழ்ச்சியால் புன்னகைத்து அசைந்தாடுகின்றன.
திருப்பவளத்தின் சிரிப்பில் தப்பியவரையும், அவனது செந்தாமரைக் கண்கள் சிறைபிடித்துவிடும். உதடுகளால் சொல்ல முடியாத அளவற்ற வாத்ஸல்யத்தையும் சௌசீல்யத்தையும் அவனது சிவந்த கண்கள் முழுமையாக வெளிப்படுத்தி விடுகின்றன. ஸ்ரீராமாவதாரத்தில் விபீஷணன் சரணடைந்து நின்றபோது, அவனைக் காலதாமதப்படுத்தியதற்காக ஸ்ரீராமன் வருந்தினான். வாய் வார்த்தைகளால் ஆறுதல் சொன்னபோதிலும், ஸ்ரீராமனுடைய உள்ளத்தின் முழு அன்பையும் அவனது குளிர்ந்த தாமரை விழிகளே விபீஷணனுக்குக் காட்டிக் கொடுத்தன. வார்த்தைகள் தோற்குமிடத்தில் எம்பெருமானின் கண்கள் பேசுகின்றன என்பதற்கு இது ஒரு சிறந்த ஐதிஹ்யமாகும்.
“அச்சுதா! அமரர் ஏறே! ஆயர் தம் கொழுந்தே! என்னும்”
இங்கு ஆழ்வார் எம்பெருமானின் மூன்று முக்கியத் தன்மைகளை ஒரே வரியில் தொகுத்துக் கூறுகிறார். "அச்சுதன்" என்றால் விகாரமடையாதவன் என்று ஒரு பொருள். மற்றொரு பொருள், தன்னைச் சரணடைந்த அடியார்களை ஒருபோதும் நழுவவிடாதவன் என்பதாகும். அவனது அழகில் மயங்கி வீழ்ந்த அடியார்களை அவன் ஒருபோதும் கைவிடுவதில்லை. "அமரர் ஏறே" என்பது நித்யசூரிகளுக்கு பரமபதத்தில் தலைவனாக விளங்கும் அவனது பரத்துவத்தைக் குறிக்கிறது. "ஆயர் தம் கொழுந்தே" என்பது பரமபதத்தின் பேரரசனாக இருந்தும், ஆயர்பாடியில் எளிய இடைச்சிறுவர்களுடன் சேர்ந்து வெண்ணெய் திருடி உண்டு உரலோடு கட்டுண்ட கிருஷ்ணனின் சௌசீல்யத்தைக் குறிக்கிறது. கொழுந்து என்பது அரும்பின் மென்மையைக் குறிக்கும்; எம்பெருமான் அடியார்களிடம் காட்டும் எளிமையின் மென்மையே "ஆயர்தம் கொழுந்து”.
"என்னும்" என்ற சொல், "பச்சை மாமலைபோல் மேனி என்று சொல்லி, பவளவாய் என்று சொல்லி, அச்சுதா என்று சொல்லி..." என்று ஒவ்வொரு திருநாமத்தையும் நாவினால் உச்சரிப்பதன் மூலம் விளையும் அமுதச் சுவையைக் குறிக்கிறது.
ஆச்சார்யர்கள் இப்பாசுரத்தில் சொல்லப்பட்ட ஆறு பதங்களை ("பச்சைமாமலை, பவளவாய், கமலச்செங்கண், அச்சுதா, அமரர் ஏறே, ஆயர்தம் கொழுந்தே") அறுசுவை உணவோடு ஒப்பிடுகின்றனர். ஒரு சுவையிலிருந்து அடுத்த சுவைக்குச் செல்லும் முன்பே, ஒவ்வொரு திருநாமமும் தனித்தனியே ஆழ்வாரை முழுவதுமாக ஆட்கொள்கிறது. லௌகீக உணவை உண்பவன் ஒரு சுவையிலிருந்து அடுத்த சுவைக்கு மாற முடியும்; ஆனால் ஆழ்வாரால் இத் திருநாமச் சுவை ஒன்றிலிருந்து கூட அடுத்ததற்கு நகர முடியாதபடி அதிலேயே கட்டுண்டு கிடக்கிறார்.
“இச்சுவை தவிர, யான் போய் இந்திர லோகம் ஆளும்
அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன், அரங்கமாநகருளானே!”
இப்பகுதியில் ஆழ்வார் நாம சங்கீர்த்தனத்தின் ஒப்பற்ற சுவையை வைகுந்த போகத்தோடு ஒப்பிட்டு நிராகரிக்கிறார். "இச்சுவை" என்பது இப்போதே, இங்கேயே, நம் நாவிலேயே அனுபவிக்கக்கூடிய பிரத்யக்ஷ அனுபவத்தைக் குறிக்கிறது. "அச்சுவை" என்பது சாஸ்திரங்களைக் கேட்டுத்தான் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய, தொலைவில் உள்ள பரமபத அனுபவத்தைக் குறிக்கிறது. இங்கு "இந்திர லோகம்" என்பது சாதாரண சுவர்க்கத்தை மட்டும் குறிப்பதல்ல; அளவற்ற செல்வம் நிறைந்த உயர்ந்த உலகம் என்ற பொருளில், பரமபத அனுபவத்தையே ஆழ்வார் குறிப்பதாக ஆச்சார்யர்கள் விளக்குகின்றனர். "யான்" என்னும் சொல், உன் அழகிலும் திருநாமத்திலும் முற்றிலும் ஈடுபட்ட யான் எப்படி உன்னை விட்டு அகல முடியும் என்ற ஆழ்வாரின் பிரபன்ன மனநிலையைக் காட்டுகிறது.
இப்பாசுரத்தின் பின்னணியில் எம்பெருமானுக்கும் ஆழ்வாருக்கும் இடையே நடைபெறும் சுவையான உரையாடல் ஐதிஹ்யத்தை ஆச்சார்யர்கள் வெளிப்படுத்துகின்றனர்.
எம்பெருமான் ஆழ்வாரிடம், "என் திருநாமங்களைப் பாடிப் போற்றியதால் உமக்கு என் பரமபதத்தையே தருகிறேன், அங்கு வந்து அதை ஆளுவீராக!" என்று கூற, ஆழ்வாரோ, "அந்த வைகுந்தத்தைக் கொடுத்தாலும் எனக்கு வேண்டாம்!" என்கிறார். "அங்கு வராமல் இங்கேயே இருந்தால் மறுபடியும் பிறவித் துன்பத்தில் சிக்க நேரிடுமே?" என்று எம்பெருமான் கேட்க, "உன் பச்சை மாமலை போன்ற திருமேனியையும், பவளவாயையும், செந்தாமரைக் கண்களையும் இங்கேயே கண்டு, 'அச்சுதா! அமரர் ஏறே!' என்று உன் திருநாமங்களை வாயாரச் சொல்லும் இச்சுவை ஒன்றே எனக்குப் போதும். இச்சுவையை இழந்து அந்த பரமபதத்தை ஆளும் நிலை கிடைப்பினும் எனக்கு வேண்டாம்!" என்று ஆழ்வார் அருளுகிறார்.
ஸ்ரீராமாயணத்தில் ஸ்ரீராமன் அவதார முடிவில் அனைவரையும் வைகுந்தத்திற்கு அழைத்துச் சென்றபோது, ஸ்ரீஹனுமான் உடன் வர மறுத்து, "ஸ்ரீராம நாமமே எனக்குப் பரமபதம்" என்ற மனநிலையிலேயே ஸ்ரீஹனுமான் பூலோகத்தில் இன்றும் தங்கியிருக்கிறார் என்று ஆச்சார்யர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.
ஸ்ரீவைஷ்ணவ தத்துவத்தில் திருவரங்கம் "த்ரிதீய விபூதி" (மூன்றாவது உலகம்) என்று போற்றப்படுகிறது. "அரங்கமாநகருளானே!" என்று ஆழ்வார் அழைப்பது, பரமபதத்தை விட்டுவிட்டு எங்களைப் போன்றவர்களுக்காக இங்கேயே வந்து வீற்றிருக்கும் எம்பெருமானை விட்டு அகல முடியாது என்பதையே காட்டுகிறது.
தொண்டரடிப்பொடியாழ்வாரின் "பச்சை மாமலைபோல் மேனி" பாசுரம், ஸ்ரீவைஷ்ணவப் பக்தி நெறியின் மையக் கருத்தான திருநாம வைபவத்தை உலகுக்கு உரக்கச் சொல்கிறது. எம்பெருமானின் திவ்ய மங்கள விக்கிரக அழகை ரசிப்பதும், அவனது திவ்ய திருநாமங்களை 'அச்சுதா, அமரர் ஏறே, ஆயர்தம் கொழுந்தே' என்று நாவாரத் துதிப்பதுமே ஜீவாத்மாவின் உயரிய புருஷார்த்தம் ஆகும். பரமபதத்தின் ஆளுகையைக் காட்டிலும் அரங்கனின் நாம சங்கீர்த்தனச் சுவையே மேலானது என்ற ஆழ்வாரின் அனுபவம், பக்தி இலக்கியத்தில் ஒரு புதிய சிகரத்தைத் தொட்டுக் காட்டுகிறது. ஆச்சார்யர்களின் வியாக்யானங்கள் வழி நின்று இப்பாசுரத்தைச் சிந்திக்கும்போது, திருவரங்கத்தானின் பேரழகும் அவனது திருநாமங்களின் ஒப்பற்ற திவ்யச் சுவையும் இதயத்தில் தெள்ளத் தெளிவாக விளங்குகின்றன.
ஆழ்வார் அனுபவித்த இந்த "இச்சுவை", இன்று வரை பக்தர்களின் நாவிலும் நெஞ்சிலும் அதே இனிமையோடு ஒலித்துக் கொண்டிருப்பதே திருமாலையின் அழியாத பெருமையாகும்.
தொண்டரடிப்பொடியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
🙏🙏🙇♂️🙇♂️
அடியேன்,
கோமான் ஶ்ரீ பாலாஜி
கருத்துரையிடுக