“உலக வாழ்வு பொய், இறைவனிடம் வைக்கும் விண்ணப்பமே மெய்.” - கோமான் ஶ்ரீ பாலாஜி

வாளால் அறுத்துச் சுடினும் மருத்துவன்பால்*
மாளாத காதல் நோயாளன் போல்* மாயத்தால்
மீளாத் துயர் தரினும் வித்துவக்கோட்டு அம்மா!* நீ,
ஆளா உனது அருளே பார்ப்பன் அடியேனே. 

ஸ்ரீ குலசேகராழ்வார் அருளிய இந்த பெருமாள் திருமொழி பாசுரம் (5.4), சரணாகதி தத்துவத்தின் உச்சத்தையும், ஒரு பக்தனுக்கும் இறைவனுக்கும் உள்ள பிரிக்க முடியாத உறவையும் மிக அழகாக விளக்குகிறது. மேலும் ஒரு பக்தனுக்கு பெருமான் மேல் உள்ள மகா விஸ்வாசத்தையும் சொல்கிறது. இந்தப் பாடலின் அர்த்தத்தை எளிமையான முறையில் கீழே காண்போம்.

“வாளால் அறுத்துச் சுடினும் மருத்துவன்பால்”: மருத்துவன் நோயைத் தீர்க்க வாளால் (கத்தியால்) அறுத்து, சுட்டாலும் (அன்றைய காலத்தில்),

“மாளாத காதல் நோயாளன் போல்”: மருத்துவன் மேல் நீங்காத அன்பு கொண்ட நோயாளி போல்,

“மாயத்தால் மீளாத் துயர் தரினும்”: இறைவா நீ மாயச் செயல்களால் எனக்கு முடிவில்லாத துன்பத்தைத் தந்தாலும்,

“வித்துவக்கோட்டு அம்மா! நீ”: வித்துவக்கோட்டில் எழுந்தருளியிருக்கும் அம்மா (தாயே/தந்தையே),

“ஆளா உனது அருளே பார்ப்பன் அடியேனே”: உனக்கு ஆளாகிய (அடிமையாகிய) நான், உனது அருளையே எதிர்பார்த்து இருப்பேன். 

பொதுவாக நம் மனம் இறைவனை நினைப்பதற்கு இரண்டு வழிகளை தேர்ந்தெடுக்கிறது. ஒன்று, நல்லவை நடைபெறும்போது இறைவனுக்கு நன்றி சொல்லிப் போற்றுவது. இரண்டாவது, தீயவை நிகழும்போது “இப்படி செய்து விட்டாயே ஆண்டவனே” என்று புலம்பி அழுவது. ஆனால் இப்பாசுரம் இந்த இரு வழிகளையும் கடந்து செல்கிறது. இங்கு ஆழ்வார் கூறுவது சம்பூர்ண பக்தி நிலை; முழுமையான பக்தி. அதுவே "வாளால் அறுத்துச் சுடினும் மருத்துவன்பால் மாளாத காதல் நோயாளன் போல்" என்ற மாபெரும் உவமையாகும்.

ஒரு நோயாளிக்கு உடலில் புண் ஏற்பட்டால், மருத்துவர் அதைக் கத்தியால் அறுத்து, தீயினால் (அந்த காலத்தில்) சுட்டுச் சிகிச்சை செய்கிறார். அந்த நேரத்தில் நோயாளி மிகுந்த வலியை அனுபவித்தாலும், அந்த மருத்துவர் மீது அவருக்குக் கோபம் வருவதில்லை; மாறாக, "இவர் நம் நோயைக் குணப்படுத்துகிறார்" என்ற மாறாத அன்பே (மாளாத காதல்) நோயாளிக்கு மருத்துவர் மீது இருக்கும். மேலும் தொடர்ந்து அவரிடம் சென்று நோயினை சரி செய்து கொள்வார்.

அதேபோல, கேரளாவில் உள்ள வித்துவக்கோடு எனும் திவ்யதேசத்தில் எழுந்தருளியிருக்கும் எம்பெருமானே! நீ உனது மாயச் செயல்களால் எனக்குத் தீராத துன்பங்களைத் தந்தாலும், உன் அடியவனான நான் உன்னை வெறுக்க மாட்டேன். அந்தத் துன்பத்தையும் நீ எனக்குச் செய்யும் நன்மையாகக் கருதி, 'ஆன்மீக அறுவை சிகிச்சையாக'க் கருதி, உன்னுடைய அருளையே எதிர்பார்த்துத் தவங்கிடப்பேன்.

இப்போது இதையே ஆன்மீக நிலையில் சற்று உள் நோக்கினால் என்ன அர்த்தமாகிறது? நாம் பல பல பூர்வ ஜன்மங்களில் சேர்த்துக்கொண்ட அறிவின்மை (அஞ்ஞானம்), பாவங்கள் (தீவினைகள்), கர்ம விளைவுகள் - இவையனைத்துமே ஒரு கொடிய நோய்போல நம்மை வாட்டுகிறது. தொடரும் பிறவி-இறப்பு சுழல், துக்கம், அறியாமை - இவையே பிறவிப் பிணி. ‘பிறந்திளைத்தேனே’ என சொல்வார்களே அதுபோல.

எம்பெருமான் இந்த நோயை குணப்படுத்த என்ன செய்கிறார்? கடுமையான பக்தி வழிபாடு, தவம், ஆத்ம சமர்ப்பணம். நம்மை சுத்தப்படுத்த பல கடும் சோதனைகளைக் கொடுக்கிறான். உலக வாழ்க்கை என்ற "அறுவை சிகிச்சை அறையில்" நம்மை கொண்டுபோய், நம் பாவங்களை கத்தியால் அறுத்து, கடும் சிகிச்சைகளால் சுடுகிறான். அப்போது நாம் அழாமல் இருக்க முடியுமா? துக்கத்தில் புரளுவது நம் இயல்பான செயலாகிறது. அந்த நேரத்தில் நாம் விடாமல் அவனிடமே பற்று வைத்திருப்பதும் பக்தியோடு இருப்பதும் தான் மகா விஸ்வாஸம் எனப்படுகிறது.

இந்த இடத்தில் ஆழ்வாரின் சொல்லாட்சி மிகவும் நுட்பமானது. "மாயத்தால் மீளாத் துயர்" - இறைவன் மாயை (சக்தி) மூலம் தரும் முடிவற்ற வேதனை. மாயை என்பது கற்பனையோ, ஏமாற்றமோ அல்ல. மாயை என்பது பிரகிருதி - இயற்கை, இறைவனின் சக்தி. அந்தச் சக்தி மூலம்தான் உலக படைப்பும், கர்ம பலனும், சகல விஷயங்களும்  அமைந்திருக்கிறது.

அந்த மாயை வெறுமனே வேதனை தருவதில்லை. நம்மை மூடுவதில்லை. மாறாக, நம்மை சுத்தப்படுத்துகிறது. முற்பிறவிகளில் கொண்ட வினையை நீக்குகிறது. பக்குவப்படுத்துகிறது. மாயை என்பதே இறைவனின் கருணையின் வெளிப்பாடு.

பாடலின் இறுதியில் வருகிற சொற்றொடர் "ஆளா உனது அருளே பார்ப்பன் அடியேனே" - இதிலுள்ள மாபெரும் அர்த்தத்தை நாம் முழுமையாக புரிந்து கொள்ளவேண்டும்.

"ஆளா" என்றாலே - உனக்கு அடிமையாக இருப்பது, முற்றிலுமே உன் சொத்தாக இருப்பது, உன் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்பட்டவனாக இருப்பது. இந்த அடிமைத்தனம் வெறும் பயத்தாலோ, கட்டாயத்தாலோ ஏற்பட்டது அல்ல. நிரந்தர அன்பினாலும், அகங்கார மயக்கம் நீங்கிய ஞான நிலையிலும் தன்னிச்சையாக சமர்ப்பித்தது. இதுவே மகா விஸ்வாசம் எனப்படுகிறது.

அப்போது "உனது அருளே பார்ப்பன்" - உன்னுடைய கருணையையே மட்டும் நம்பி நான் இருப்பேன். உன் அறிவு, உன் வல்லமை, உன் நீதி - இவை வேறு. ஆனால் மனிதனாக நாம் எதை நம்பலாம்? வெறும் உன் கருணை மட்டுமே. அந்தக் கருணை வெளிப்பட்டால் மட்டுமே நம் ஆத்ம முக்தி. இதுவே ஆழ்வாரின் பரம பக்தி கொள்கை.

இந்தப் பாசுரம் ஒரு மனிதன் இக்கட்டான சூழ்நிலையிலும், சோதனையான காலங்களிலும் எத்தகைய மன உறுதியோடும், இறை நம்பிக்கையோடும் இருக்க வேண்டும் என்பதைப் போதிக்கிறது.
பக்தி + அறிவியல்: அன்றைய காலத்திலேயே கத்தியால் அறுத்தல் மற்றும் நெருப்பால் சுடுதல் (Surgical procedures & Cauterization) போன்ற மருத்துவ முறைகள் இருந்ததை இப்பாடல் மூலம் அறிய முடிகிறது.

"நீ எதைச் செய்தாலும் அது எனக்கு நன்மைக்கே" என்று முழுமையாக இறைவனிடம் ஒப்படைப்பதே உயர்நிலை பக்தி.

குலசேகராழ்வார் திருவடிகளே சரணம்