செப்பாடு உடைய திருமால் அவன் தன்
செந்தாமரைக் கை விரல் ஐந்தினையும்*
கப்பாக மடுத்து மணி நெடுந்தோள்
காம்பாகக் கொடுத்துக் கவித்த மலை*
எப்பாடும் பரந்து இழி தெள் அருவி
இலங்கு மணி முத்து வடம் பிறழ*
குப்பாயம் என நின்று காட்சி தரும்
கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே.
பெரியாழ்வாரின் பாசுரங்கள் எம்பெருமானின் கல்யாண குணங்களை எளிய இயற்கை வர்ணனைகளின் ஊடாகக் கடத்துகின்றன. குறிப்பாக, மூன்றாம் பத்தில் ஐந்தாம் திருமொழியான "அட்டுக்குவி" பதிகம், கோவர்த்தன மலையைத் தூக்கிய கண்ணனின் வீரத்தையும், அந்த மலையின் இயற்கை எழிலையும் வர்ணிக்கிறது.
இந்தப் பதிகத்தின் ஆறாம் பாசுரமான "செப்பாடு உடைய திருமால்" என்பது, ஶ்ரீவைஷ்ணவ சித்தாந்தத்தின் அடிப்படை உண்மைகளையும், தமிழ் இலக்கியத்தின் அணிகளையும் ஒருங்கே கொண்ட ஒரு ஒப்பற்ற படைப்பாகும்.
கண்ணன், கோவர்த்தன மலையைத் தூக்கிய நிகழ்வு என்பது வெறும் ஒரு அற்புதம் மட்டுமல்ல; அது இறைவனின் "ஆஸ்ரித ரக்ஷணம்" (தன்னைச் சரணடைந்தோரைக் காத்தல்) என்னும் குணத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு முக்கிய நிகழ்வாகும்.
கண்ணன் ஆயர்பாடி மக்களைத் தூண்டி, இந்திரனுக்குச் செய்ய வேண்டிய பூஜையை நிறுத்தி, அவர்களுக்கு வாழ்வளிக்கும் மலைக்கும் பசுக்களுக்கும் செய்யச் சொன்னான். இதனால் சினமுற்ற இந்திரன், 'சாம்வர்த்தகம்' எனும் மேகங்களை ஏவி கல் மழையைப் பொழியச் செய்தான். அப்போது ஆயர்களும் ஆநிரைகளும் “அபயம் கண்ணா” என்று அலறியபோது, கண்ணன் அந்த மலையையே குடையாகத் தூக்கி அவர்களைக் காத்தான்.
இந்தப் பாசுரத்தில் பெரியாழ்வார் கோவர்த்தன மலையை ஒரு உயிரற்ற பாறையாகப் பார்க்காமல், எம்பெருமானின் அருளுக்கு ஆதாரமாக இருக்கும் ஒரு தெய்வீகக் குடையாகவே பார்க்கிறார். அந்த மலை அப்போது காட்சியளித்த விதம், கண்ணன் அதை ஏந்திய பாங்கு ஆகியவை இப்பாசுரத்தில் நுணுக்கமாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளன.
"செப்பாடு உடைய திருமால்" - "செப்பாடு" என்ற சொல்லுக்குப் பல கோணங்களில் பொருள் கொள்ளப்படுகிறது. பொதுவாக, "செப்பம்" என்பது ஒழுங்கு, நேர்மை அல்லது செம்மை நிலையைக் குறிக்கும். பெரியவாச்சான் பிள்ளையின் வியாக்யானப்படி, இந்திரனுக்குச் செலுத்தப்பட்ட மரியாதையை, கோவர்த்தன பூஜையாக மாற்றி ஏற்றுக்கொண்டது ஒரு "செப்பம்" அல்லது நேர்மையான செயல். தான் ஒரு காரியத்தைத் தொடங்கினால், அதைச் செம்மையாகச் செய்து முடிப்பவன் திருமால். இங்கே, ஆயர்களைக் காப்பேன் என்று உறுதியளித்த அவன், எவ்விதச் சேதமும் இன்றி அவர்களைக் காத்தது அவனது செப்பாட்டைக் காட்டுகிறது.
மேலும், எம்பெருமான், அடியார்கள் செய்யும் குற்றங்களை நோக்காதவன். அடியார்களிடம் பாரபட்சம் காட்டாமல், அவர்களது சரணாகதியையே தகுதியாகக் கொண்டு அருளுபவன். இத்தகைய "செப்பம்" கொண்டவன் திருமால் என்பதை இது உணர்த்துகிறது. இதையே கோதை நாச்சியாரும் “செப்பம் உடையாய் செருக்கு உடையாய்” என்று தன் திருப்பாவையிலே அருளியுள்ளார்.
"செந்தாமரைக் கை விரல் ஐந்தினையும்" - கண்ணன் மலையைத் தூக்கியபோது, தனது கையின் ஐந்து விரல்களையும் பயன்படுத்தினான். ஆழ்வார் கையை "செந்தாமரை" என்று வர்ணிக்கிறார். இது பகவத் லீலையின் இனிய முரண்பாடு. மிகவும் மென்மையானது தாமரை மலர்; மிகவும் கனமானது கோவர்த்தன மலை. மென்மையான தாமரை இதழ்கள் போன்ற விரல்கள் ஒரு மாபெரும் மலையைத் தூக்கி நிற்கின்றன என்பது முரண்பாடாக தோன்றுகிறது.
ஐந்து விரல்களைப் பயன்படுத்தியது குறித்து உரையாசிரியர்கள் ஒரு தத்துவத்தை முன்வைக்கின்றனர். ஆதிசேஷன் தனது ஆயிரம் தலைகளால் பூமியைத் தாங்குவது போல, கண்ணன் தனது ஐந்து விரல்களைக் கொண்டு மலையைத் தாங்கினான். அந்த விரல்கள் மலையின் அடியில் ஒரு ஆதாரமாக விரிந்து நின்றன.
"கப்பு ஆக மடுத்து" - "கப்பு" என்ற சொல்லுக்கு ஒரு தூண் அல்லது ஒரு கனமான பொருளைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் "முட்டு" என்று பொருள். "மடுத்து" என்றால் அழுத்தி அல்லது புகுத்தி என்று பொருள். கண்ணன் மலையைத் தூக்கும்போது, சமநிலை மாறாமல் இருக்கத் தனது விரல்களை ஒரு பொறிமுறை கருவியைப் போல (Mechanical support) மலையின் அடியில் பொருத்தமாக வைத்தான் என்பதை இது விளக்குகிறது. இது கண்ணனின் லீலையில் இருந்த நுணுக்கமான கவனத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
"மணி நெடுந்தோள் காம்பு ஆகக் கொடுத்து" - ஒரு குடைக்கு ஆதாரமாக இருப்பது அதன் கம்பிகள். இங்கே கோவர்த்தன மலை குடையின் மேல்பகுதியாகவும், கண்ணனின் நீண்ட தோள்கள் அந்தக் குடையின் காம்பாகவும் (குடைக்கு கம்பி போன்று) மாறின.
"மணி நெடுந்தோள்" என்பது நீலமணி போன்ற அவனது திருமேனி அழகையும், அதன் வலிமையையும் குறிக்கிறது. மலையின் பாரம் முழுவதையும் அந்தத் தோள்கள் தாங்கிக் கொண்டன. ஒரு அரசன் வெற்றிக் குடையைப் பிடிப்பது போல, கண்ணன் தன் அடியவர்களுக்காக இந்த "கொற்றக் குடையை" ஏந்தினான்.
"குப்பாயம்" மற்றும் "முத்து வடம்" - பாசுரத்தின் இரண்டாம் பகுதி, மலையின் அழகை ஒரு சித்திரமாகத் தீட்டுகிறது. "எப்பாடும் பரந்து இழி தெள் அருவி இலங்கு மணி முத்து வடம் பிறழ குப்பாயம் என நின்று காட்சி தரும்…".
மலை தூக்கிப் பிடிக்கப்பட்டிருக்கும்போது, மழையினால் உண்டான அருவிகள் மலையின் நாலாப்பக்கமும் கொட்டுகின்றன. இந்த அருவிகள் மிகவும் தெளிவாக (இதனை ஆழ்வார் தெள் அருவி என்கிறார்) இருந்தன. கரிய நிற மலையின் மீது வெண்ணிற அருவிகள் கொட்டும்போது, அவை ஒளிரும் முத்து மாலைகள் அசைந்தாடுவது போலத் தெரிந்தன. இது பெரியாழ்வாரின் அபாரமான காட்சிப்படுத்தும் திறனுக்குச் சான்றாகும்.
"குப்பாயம்" என்ற சொல்லுக்குச் சட்டை அல்லது கவசம் என்று பொருள். முத்து மாலை போன்ற அருவிகள் மலையைச் சுற்றி வழிந்து கொண்டிருக்கும்போது, அந்த மலை ஒரு முத்துச் சட்டை அணிந்தது போலக் காட்சியளித்ததாம். தத்துவ ரீதியாக, அடியார்கள் இந்த மலைக்கு அடியில் இருக்கும்போது, அவர்கள் ஒரு பாதுகாப்புக் கவசத்திற்குள் (குப்பாயம்) இருப்பதைப் போன்ற உணர்வைப் பெற்றனர். இந்திரனின் கல் மழை வெளியே பெய்தாலும், மலைக்கு உள்ளே இருந்தவர்களுக்கு அந்த அருவிகள் ஒரு அழகான அலங்காரமாகவும், மலையே ஒரு பாதுகாப்புக் கவசமாகவும் அமைந்தது.
ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகரும் இதே காட்சியை யாதவாப்யுதயத்தில் அற்புதமாக வர்ணிக்கிறார்,
“அபுக்நரக்தாங்குளி பஞ்ஜரம் தத் ரத்நேர்மிகா ரச்மிலாகமந்த:
நவோதகக்ஷௌம வ்ருதம் வ்யபாஸீத் சத்ரப்ரகாண்டம் ஹரிபாஹு தண்டே!”
இதன் பொருள், கண்ணபிரான் கோவர்த்தன மலையைக் குடையாகத் தூக்கியபோது,
ஏற்கனவேயுள்ள சுனை நீர்கள் கீழ்ப்பக்கத்தில் நின்றுவிட மேலே புதிதாகப் பெய்து வரும் மழையானது மலையின் சுற்றுப்பக்கங்களினின்று வழியும்போது குடைக்குச் சுற்றுப்புறம் தொங்கவிட்ட பட்டு முத்து மணிச்சரம் முதலானவை போல விளங்கியதாம். இப்படி மலையிலிருந்து பூமி வரையில் மழை சொரிந்திருக்க, மலையானது கோகுலத்திற்கு ஒரு கவசம் போல் விளங்கியதாம்.
இங்கே ஶ்ரீ உத்தமூர் ஸ்வாமிகளின் வியாக்யானத்தில் ஒரு அருமையான கருத்து விளங்குகிறது. அகங்கார வசப்பட்ட இந்திரன், தனக்குரிய மரியாதை குன்றியதாக எண்ணி கோபமுற்றான். அவனைத் தண்டிக்க எம்பெருமான் கண்ணனுக்கு முழு அதிகாரம் இருந்தபோதிலும், அவன் அகங்காரம் தானாகவே அடங்கி திருந்துவதற்காக எம்பெருமான் பொறுமையுடன் காத்திருந்தானாம். ஒரு வாரத்திற்கும் மேலாகக் கடும் கல்மாரியினிடையே கோவர்த்தன மலையைத் தாங்கி, தன் அடியார்களையும் ஆநிரைகளையும் காத்த கண்ணனின் ஆஸ்ரித வாத்ஸல்யம் போற்றுதற்குரியது. இந்திரனின் அகங்காரத்தையும், அவனைத் தண்டிக்காமலேயே அழித்தான்.
பெரியாழ்வார் இந்தப் பாசுரத்தில் "திருமால்" என்று குறிப்பிட்டது, அந்தச் சிறுவன் சாதாரண ஆயர் மகன் அல்ல; அவன் அகில உலகிற்கும் நாதன் என்பதை உணர்த்தவே ஆகும்.
"கோவர்த்தனம் என்னும் கொற்றக் குடையே" என்ற இறுதி வரி, நம் வாழ்வின் அனைத்துத் துயரங்களிலிருந்தும் காக்கக்கூடிய ஒரு புகலிடம் எம்பெருமானின் திருவடிகளே என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது. பெரியாழ்வார் காட்டும் இந்தக் காட்சி, ஒரு புராண நிகழ்வு மட்டுமல்ல; அது ஒவ்வொரு பக்தனின் மனதிலும் நிகழ வேண்டிய ஒரு மாற்றமாகும்.
பெரியாழ்வாரின் இந்தப் பாசுரத்தை பாராயணம் செய்வாரும், இதன் பொருளை உணர்வாரும் எம்பெருமானின் நித்ய வாசஸ்தலமான வைகுந்தத்தை நண்ணுவர் என்பது ஆழ்வாரின் திருவாக்கு. இவ்வாறாக, "செப்பாடு உடைய திருமால்" பாசுரம், கோவர்த்தனக் குடையின் கீழ் ஆயர்கள் அடைந்த பாதுகாப்பே, இன்று பக்தர்கள் எம்பெருமானின் திருவடிகளில் அடையும் சரணாகதி நிம்மதியாகும்.
பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
கருத்துரையிடுக