ஸ்ரீமத் பாகவதம் – வேளுக்குடி கிருஷ்ணன் - 1

 

ஶ்ரீ:

ஶ்ரீமதே இராமாநுஜாய நம:

அறியாத இடைச்சியரும் அறியும் வண்ணம் * 

அம்புயத்தாள் உடன் அந்நாள் அவதரித்த * 

குறை யாதும் இல்லாத கோவிந்தா *

நின் குரை கழற் கீழ் அடைக்கலமாம் குறிப்புத் தந்தாய் * 

வெறி ஆரும் மலர் மகளும் நீயும் விண்ணில் * 

விண்ணவர்கள் அடி சூட இருக்கும் மேன்மை * 

குறையாத வினை அகற்றி அடிமை கொள்ளக் * 

குறுக ஒரு நன்னாள் நீ குறித்திடாயே

ஸ்வாமி வேதாந்த தேசிகன் அருளிச்செய்த அமிருதாசுவாதினி பிரபந்தம், சரணாகதியின் இனிமையைத் தமிழ் அமுதமாக ஊட்டும் அரிய நூலாகும். 

இப்பிரபந்தத்தின் பத்தாம் பாசுரம் முதல் பதினான்காம் பாசுரம் வரை ஸாரஸாரம் என்னும் ரஹஸ்ய கிரந்தத்தின் சரமசுலோகாதிகாரத்தின் சாரம் சுருக்கமாக அருளப்பட்டுள்ளது.

ஸாரஸாரம் முதல் முனிவாஹனபோகம் வரையிலான மணிப்ரவாள நடையில் அமைந்துள்ள ஸ்வாமி தேசிகனின் ரஹஸ்ய கிரந்தங்கள், 'சில்லறை ரஹஸ்யங்கள்' என்று போற்றப்படும் தொகுப்பில் இடம்பெறுகின்றன. அவற்றில் கூறப்பட்ட அமுதம் போன்ற தத்துவ விஷயங்களைத் தேர்ந்தெடுத்து, பாசுர வடிவில் தொகுத்து அருளியதே அமிருதாசுவாதினி எனப் பெரியோர்கள் கூறுகின்றனர். 

அமுதம் போன்ற பரமார்த்தங்களைத் தன்னுள் அடக்கி, அவற்றை அடியவர்கள் இனிது அனுபவிக்கச் செய்வதால் இப்பிரபந்தம் 'அமிருதாசுவாதினி' என்ற திருப்பெயரைப் பெற்றது.

அதில் இடம்பெற்றுள்ள பன்னிரண்டாவது பாசுரம், முக்தியை ஆவலுடன் எதிர்நோக்கிக் காத்திருக்கும் ஜீவனின் உள்ளக் குமுறலை உருக்கமாக வெளிப்படுத்துகிறது. அதே சமயம், இறைவனின் ஸௌலப்யம், பிராட்டியின் புருஷகாரம், சரணாகதி மற்றும் நித்ய கைங்கர்யம் ஆகிய நான்கு வைணவ ரகசியங்களையும் சுருக்கமாக உள்ளடக்கிய அரிய பாசுரமாகவும் விளங்குகிறது.

இப்பாசுரத்தின் சுருக்கமான கருத்து, "ஒப்பற்ற பெருமைகள் கொண்ட கோவிந்தா! அன்று ஆயர்பாடியில் படிக்காத, ஒன்றும் அறியாத இடைக்குலப் பெண்களும் உன்னை எளிதாக வந்து அடையும்படி, திருமகளோடு சேர்ந்து, எல்லோரும் எளிதில் அணுகும்படி அவதரித்தாய். எந்தக் குறையும் இல்லாதவனே! உன்னுடைய திருவடிக்கீழ் நான் சரணடைய வேண்டும் என்ற நல் எண்ணத்தை (அறிவை) எனக்கு நீயே தந்தாய்.

நறுமணம் வீசும் மலரில் வீற்றிருக்கும் லட்சுமி தேவியும் நீயும் பரமபதத்தில் (வைகுண்டத்தில்), நித்யசூரிகள் உங்கள் திருவடிகளைத் தலைமேல் தாங்கும்படி வீற்றிருக்கும் அந்தப் பெருமையை நான் அடைய வேண்டும். அதற்குத் தடையாய் இருக்கும் என் தீவினைகள் (பாவங்கள்) அனைத்தையும் முழுமையாக நீக்கி, உனக்கு நான் நித்ய அடிமை (கைங்கரியம்) செய்யும்படி, ஒரு நல்ல நாளை நீயே குறித்துத் தர வேண்டும்!”

எம்பெருமானே உபாயமாகவும், எம்பெருமானே உபேயமாகவும் இருப்பதையே இந்தப் பாசுரம் இனிமையாக உணர்த்துகிறது.

ஸ்வாமி வேதாந்த தேசிகன் இந்தப் பாசுரத்தில் சொற்களைக் கையாண்ட விதம், படிப்பவர் மனதை உருகச் செய்யும் நயம் கொண்டது.

அறியாத இடைச்சியரும் அறியும் வண்ணம் - வைகுண்டத்தில் இருக்கும் இறைவனைப் பெரிய யோகிகளாலும் அறிஞர்களாலும் கூட எளிதில் அறிய முடியாது. ஆனால், கிருஷ்ணனாக அவதரித்த போது, வெண்ணெய் கடையும்  சாதாரண இடைக்குலப் பெண்களும் அவனை எளிதாகக் கட்டிப்போடும் அளவுக்கு எளிமையாய் இருந்தான். 'அறியாத' என்ற சொல்லுக்குப் பின் 'அறியும் வண்ணம்' என்று வைத்தது அழகான முரண் நயம். அறியாத நிலையையும் அறியும் வண்ணத்தையும் நீயே அருள்கிறாய் என்கிறார் ஸ்வாமிகள்.

அம்புயத்தாள் உடன் அந்நாள் அவதரித்த - 'அம்புயம்' என்றால் தாமரை மலர். தாமரை மலரில் வீற்றிருக்கும் தாயாரோடு (பிராட்டியோடு) சேர்ந்து பெருமாள் அவதரித்ததை அழகாகக் குறிக்கிறார். லட்சுமி தேவியோடு சேர்ந்து வரும் போதுதான் பெருமாளின் கருணை முழுமை பெறுகிறது.

குறை யாதும் இல்லாத - "குறை யாதும் இல்லாத" என்பது வெறும் "குறை இல்லாதவன்" என்ற பொருளை மட்டும் தருவதல்ல. தன்னிடம் வேண்டிய அனைத்துப் பெருமைகளும் இயல்பாகவே நிறைந்திருப்பவன்; யாரிடமும் எதையும் எதிர்பார்க்காதவன்; அதே சமயம் எல்லோருடைய குறைகளையும் போக்க வல்லவன் என்பதையும் உணர்த்துகிறது. அதற்கு எதிராக, நம்முடைய கர்மங்கள் மட்டும் "குறையாத வினை" என்று முடிவில்லாமல் குவிந்திருக்கின்றன. எனவே, குறையற்றவன் மட்டுமே குறையாத வினைகளை அழிக்க முடியும் என்ற நயத்தை தேசிகன் ஒரே சொல்லணியில் வெளிப்படுத்துகிறார்.

குறிப்புத் தந்தாய் - இப்பாசுரத்தின் உயிரே "குறிப்புத் தந்தாய்" என்ற சொல். இறைவனை அடைய வேண்டும் என்ற எண்ணம்கூட நம்மால் உருவாகவில்லை; அந்த எண்ணத்தையே எம்பெருமான் நம் உள்ளத்தில் விதைக்கிறான். சரணாகதி என்பது ஜீவனின் சாதனை அல்ல; எம்பெருமானின் கருணையின் முதல் விளைவு என்பதை தேசிகன் ஒரு சொல்லிலேயே நிறுவுகிறார்.

குரை கழல் - சிலம்புகள் ஒலிக்கும் அழகான திருவடிகள்.

வெறி ஆரும் மலர் மகள் - 'வெறி' என்றால் நறுமணம். நறுமணம் வீசும் தாமரை மலரில் வீற்றிருக்கும் திருமகளும், அவளோடு சேர்ந்து எழுந்தருளிய எம்பெருமானும், பரமபதத்தில் நித்யசூரிகள் தங்கள் திருவடிகளைத் தலைமேல் தாங்கும் அந்த உன்னத நிலையையே ஸ்வாமி தேசிகன் அடைய விரும்புகிறார்.

இப்பாசுரத்தில் ஸ்வாமி தேசிகனின் சொல்லாட்சியின் நயமும் கவிதைத் திறனும் அபாரமாக வெளிப்படுகின்றன. "அறியாத இடைச்சியரும் அறியும் வண்ணம்" என்று ஒரே தொடரில் அறியாமையையும் அறியும் பேற்றையும் இணைத்து, இறைவனின் ஸௌலப்யத்தை உணர்த்துகிறார். அதேபோல், "குறை யாதும் இல்லாத" என்று எம்பெருமானின் பரிபூரணத் தன்மையைப் போற்றியவர், அதற்கு எதிராக "குறையாத வினை" என்று ஜீவனின் தீராத கர்மப் பந்தத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். இறுதியில், "குறிப்புத் தந்தாய்" என்றும் "நீ குறித்திடாயே" என்றும் கூறி, சரணாகதி செய்யும் எண்ணத்தையும், முக்தி பெறும் நாளையும் தீர்மானிப்பது எம்பெருமானே என்பதைக் காட்டுகிறார். ஒரே சொல்லை பல்வேறு பொருள் நயங்களோடு கையாண்டு, கவிதை அழகையும் ஆழ்ந்த தத்துவத்தையும் ஒருங்கே வெளிப்படுத்தும் இந்த அற்புதமான சொல்லணியே, ஸ்வாமி தேசிகனுக்கு 'கவிதார்க்கிக சிம்மம்' என்ற திருநாமம் ஏன் வழங்கப்பட்டது என்பதை நமக்கு உணர்த்துகிறது.

இப்பாசுரத்தில் பொதிந்துள்ள சில உள்ளர்த்தங்களை பார்ப்போம்.

ஸௌலப்யம் (எளிமை): விண்ணுலகில் இருக்கும் இறைவன், பூமிக்கு இறங்கி வந்து சாதாரண மனிதர்களோடு பழகிய அவதாரச் சிறப்பை முதல் இரண்டு வரிகள் பேசுகின்றன.

அவகதி (சரணாகதி அறிவு): நாமாக இறைவனை அடைய முடியாது. அவன் அருளே நம்மை அவனிடம் அழைத்துச் செல்கிறது. "உன் திருவடியில் சரணடைய வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை (குறிப்பை) எனக்குத் தந்ததே நீதான் கோவிந்தா!" என்று அடியாரின் அஹங்காரத்தை உடைக்கிறார்.

கைங்கர்யப் பிராப்தி (அடிமை கொள்ளுதல்): முக்தி என்பது ஏதோ சூன்யமான நிலை அல்ல; பரமபதத்தில் திவ்ய தம்பதிகளான ஸ்ரீமந் நாராயணனுக்கும் அலர்மேல்மங்கைத் தாயாருக்கும் நித்தியமாகத் தொண்டு (கைங்கரியம்) செய்வதுதான் உண்மையான பேறு என்பதை 'அடிமை கொள்ளக் குறுக' என்று ஆசைப்படுகிறார்.

எம்பெருமானின் சங்கல்பம் (நன்னாள் நீ குறித்திடாயே): "எப்போது எனக்கு முக்தி கிடைக்கும், எப்போது என் பாவம் தீரும் என்று எனக்குத் தெரியாது. எம்பெருமானே, நீயே அதற்கு ஒரு நல்ல நாளைக் குறித்து என்னை உன்னோடு சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்" என்று முழுமையாகப் பெருமாள் மேல் பாரத்தைப் போடுகிறார் (பரந்யாசம்). 

"நான் எப்போது வருகிறேன்?" என்று ஜீவன் தீர்மானிப்பதில்லை; "இப்போது வா" என்று அழைக்கும் நாளை எம்பெருமானே தீர்மானிக்கிறான். அதனால் தான் "நீ குறித்திடாயே" என்று வேண்டுகிறார். முக்திக்கான நாளைக்கூட அடியவன் நிர்ணயிப்பதில்லை; அது எம்பெருமானின் திருவுள்ளமே.

இப்பாசுரம், "நான் உன்னை அடைகிறேன்" என்று சொல்லும் பாசுரமல்ல; "நீயே என்னை அடைய வைத்தாய், இனியும் நீயே என்னை உன்னிடம் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்" என்று முழுப் பாரத்தையும் எம்பெருமானிடம் ஒப்படைக்கும் பரிபூரண சரணாகதியின் நிலைப்பாடு.

பாமர இடைக்குலப் பெண்களின் எளிமையில் தொடங்கி, பரமபதத்தின் நித்திய கைங்கர்யத்தில் நிறைவடையும் இந்தப் பாசுரம், ஸௌலப்யத்திலிருந்து பரமபதம் வரை ஜீவனின் முழுப் பயணத்தையும் எட்டு அடிகளுக்குள் அடக்கி வைத்துள்ள தேசிகப் பிரபந்த மணியாகத் திகழ்கிறது. சரணாகதி என்பது ஜீவன் செய்யும் சாதனை அல்ல; எம்பெருமானே அருளால் தொடங்கி, எம்பெருமானே நிறைவு செய்கிற திவ்யப் பயணம் என்பதை இப்பாசுரம் இனிமையாக உணர்த்துகிறது.

சீரார் தூப்புல் திருவேங்கடமுடையான் திருவடிகளே சரணம்.

🙏🙏🙇‍♂️🙇‍♂️

அடியேன்,

கோமான் ஶ்ரீ பாலாஜி