ஶ்ரீ:
ஶ்ரீமதே இராமாநுஜாய நம:
முழுதும் வெண்ணெய் அளைந்து தொட்டு உண்ணும்
முகிழ் இளஞ்சிறுத் தாமரைக் கையும்*
எழில்கொள் தாம்பு கொண்டு அடிப்பதற்கு எள்கு
நிலையும், வெண் தயிர் தோய்ந்த செவ்வாயும்,*
அழுகையும், அஞ்சி நோக்கும் அந்நோக்கும்,
அணிகொள் செஞ்சிறு வாய் நெளிப்பதுவும்*
தொழுகையும்: இவை கண்ட அசோதை
தொல்லை இன்பத்து இறுதி கண்டாளே.
பெருமாள் திருமொழியின் ஏழாம் திருமொழியில் அமைந்துள்ள எட்டாவது பாசுரம் ("முழுதும் வெண்ணெய் அளைந்து...") எம்பெருமானின் பரத்துவத்திற்கும் எளிமைக்கும் (ஸௌலப்யம்) இடையேயான முரண்பாட்டின் உச்சத்தை விளக்கும் உன்னதப் படைப்பாகும்.
இத்திருமொழி முழுவதும், தேவகி தன் மகனாகிய கண்ணனின் பால்ய லீலைகளை நேரில் காணும் பேற்றைப் பெறாத ஏக்கத்தில் புலம்புவதாக அமைந்துள்ளது. ஒவ்வொரு பாசுரத்திலும் யசோதை அனுபவித்த ஒரு பேற்றை நினைத்து தேவகி உருகுகிறாள்.
ஸ்ரீ உத்தமூர் ஸ்வாமிகள் இவ்விடத்தை மிகவும் உருக்கமாக விளக்குகிறார். தேவகி தன் மகனாகிய கண்ணனிடம் நேரடியாகக் கோபித்துக் கொள்ளும் பேற்றைக்கூட பெறவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, அவனது குறும்புகளை நினைவுகூர்ந்து தன் ஏக்கத்தையே வெளிப்படுத்துகிறாள். "கண்ணா! நீ செய்யத்தகாத குறும்புகளைச் செய்து யசோதையிடம் அகப்பட்டாய். அவளது கையில் இருந்த கயிற்றைக் கண்டு அஞ்சி, உடம்பை நெளித்து, கண்ணீர் வடித்து, இறுதியில் அவள் திருவடிகளிலேயே விழுந்து தொழுது நின்றாய். அப்போது உன்னுடைய எல்லையற்ற ஸௌலப்யத்தின் கடையெல்லையை யசோதை கண்டாள். அந்த அரிய காட்சியைக் காணும் பேற்றுக்கூட எனக்குக் கிடைக்கவில்லையே!" என்ற தேவகியின் உள்ளக் குமுறலையே இப்பாசுரத்தின் வாயிலாக குலசேகராழ்வார் நமக்கு அனுபவிக்கச் செய்கிறார் என்று உத்தமூர் ஸ்வாமிகள் விளக்குகிறார்.
இப்பாசுரத்தின் ஒவ்வொரு சொல்லும் கண்ணனின் சாதாரணமான எளிமையையும் குழந்தைமையையும் படம் பிடித்துக் காட்டுகின்றன.
வெண்ணெய் திருடும் லீலையின் ஒவ்வொரு நிலையும்
“வெண்ணெய் அளைந்த தாமரைக்கை - முழுதும் வெண்ணெய் அளைந்து” - "அளைந்து" என்ற சொல்லுக்கு உத்தமூர் ஸ்வாமிகள் "பானையிலுள்ள வெண்ணெயையெல்லாம் தன் கையாற் கலைத்து சீர்குலையச் செய்து" என்று விளக்கம் அளிக்கிறார். கண்ணன் வெண்ணெய்ப் பானையை மேலோட்டமாகத் தொடாமல், தன் சிறிய திருக்கையைத் தோள் வரை பானையினுள்ளே நுழைத்து விளையாடுகிறான். மத்து கொண்டு ஆய்ச்சியர் மிகவும் வருந்திக் கடைந்து திரட்டிய வெண்ணெய் முழுவதையும் அவன் கலைத்துப் பாழாக்குகிறான்.
வெண்ணெயை உண்ண வேண்டும் என்ற ஆசையைவிட, அதைத் தன் திருக்கைகளால் அளைந்து விளையாடுவதிலேயே அவனுக்கு அதிக மகிழ்ச்சி இருந்தது போலும்.
தொட்டு உண்ணும் - வெண்ணெயைத் தோண்டி எடுத்து உண்ணும் இயல்பைக் குறிக்கிறது. குழந்தைகள் உணவை ஒரே கவளமாக விழுங்காமல், விரல்களால் தொட்டுத் தொட்டுச் சுவைத்து உண்பதன் மூலம் அந்த இன்பத்தை நீட்டிக்க விரும்புவர். இங்கும் கண்ணன் தன் மழலைத் தன்மையால் வெண்ணெயைத் தொட்டுத் தொட்டுச் சுவைக்கிறான்.
முகிழ் இளஞ்சிறுத் தாமரைக் கையும் - மலராத சிறிய இளந்தாமரை மொட்டுப் போன்ற அவனது திருக்கைகளைக் குறிக்கும். மென்மையான தாமரை மொட்டு போன்ற கைகளால், வெண்ணெய்ப் பானையைக் குடைந்து விளையாடும் காட்சி மிக உன்னதமான உவமையாகும்.
எழில்கொள் தாம்பு கொண்டு அடிப்பதற்கு - கெட்டியான கயிற்றைக் (தாம்பு) கண்டு திகைத்து, "ஏன் வெண்ணெயைக் கலைத்தாய்?" என்று தாய் யசோதை அடிக்க முற்படுவதைக் குறிக்கிறது. அடிக்கப் பயன்படும் கயிறே யசோதையின் திருக்கைகளில் இருப்பதால் அது கூட அழகைப் பெற்று “எழில்கொள்" ஆகிறது. பக்தனின் கையில் இருப்பதால் அந்தக் கயிறும் அழகைப் பெற்றதாகிறது.
எள்கு நிலையும் - யசோதை கண்ணனை அடிக்க வரும்போது, அடி வாங்க மாட்டாமல் தன் உடம்பை நெளித்து, அஞ்சி, ஒருவிதக் குற்ற உணர்ச்சியுடன் இகழத்தக்க நிலையில் கண்ணன் நிற்பதைக் குறிக்கிறது. நித்யசூரிகளால் வணங்கப்படும் பரம்பொருள், ஒரு சாதாரண ஆய்ச்சியின் கையில் இருக்கும் கயிற்றைக் கண்டு உடலை நெளிப்பது, அவனது ஸௌலப்ய குணத்தின் எல்லையை வெளிப்படுத்துகிறது.
வெண் தயிர் தோய்ந்த செவ்வாயும் - வெண்ணெயைத் திருடி உண்ட பவளச் செவ்வாயில், வெளுத்த தயிர் படிந்திருப்பதைக் குறிக்கிறது. யசோதை, "நீ வெண்ணெய் தின்றாயா?” என்று கேட்கும்போது கண்ணன் “இல்லை" என்று சொல்ல முயல்கிறான். ஆனால் வாயெல்லாம் தயிர். மறுக்க நினைத்தாலும், அவனது செவ்வாயில் படிந்த தயிரே அவன் செய்த குறும்பிற்குச் சாட்சியாக நின்றது.
அழுகையும் - வாயில் இருக்கும் வெண்ணெயை விழுங்கவும் முடியாமல், உமிழவும் முடியாமல், யசோதையின் கோபத்தைக் கண்டு அஞ்சி விக்கி விக்கி அழுவதைக் குறிக்கிறது.
அஞ்சி நோக்கும் அந்நோக்கும் - "அம்மா... இனி அடிக்க மாட்டாயே?" என்று பேசாமல் கண்களாலேயே மன்றாடும் அந்தப் பார்வை, ஆயிரம் வார்த்தைகளைக் காட்டிலும் உருக்கமானது. இங்கே இன்னொரு அற்புதமான உளவியல் உள்ளது. குழந்தைகள் அழும்போது முதலில் அம்மாவையே பார்ப்பார்கள். "இப்போ கோபம் குறைந்ததா?” என்று. அதுவே அஞ்சி நோக்கும் அந்நோக்கும்.
அணிகொள் செஞ்சிறு வாய் நெளிப்பதுவும் - அழகு பொருந்திய செவ்விய சிறிய பவள வாயை அன்னைக்கு முன்னால் நெளித்துக் கொள்வதைக் குறிக்கிறது.
அழுகையையும் பயத்தையும் அடக்க முயலும்போது மழலையரின் உதடுகள் துடிக்கும் அழகிய நிலையை "வாய் நெளிப்பது" என்று ஆழ்வார் வர்ணிக்கிறார்.
தொழுகையும் - தப்பிக்க வேறு வழியே இல்லாத நிலையில், கண்ணன் தன் இறுதி உபாயத்தைக் கையாண்டு யசோதையின் கால்களைப் பயத்துடன் கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டு கைகூப்பித் தொழுகிறான். பகவானை உலகம் தொழுகிறது; ஆனால் அந்தப் பகவானே யசோதையைத் தொழுகிறான். பக்தனுக்கு முன் தலை வணங்கும் பரம்பொருளின் ஸௌலப்யத்திற்கு இதைவிடப் பெரிய சான்று வேறு இல்லை. இதுவே பக்திக்குக் கட்டுப்பட்ட பரம்பொருளின் அதிசயம். இதில் மேலும் சரணாகதி எப்படி செய்ய வேண்டும் என்பதை, தானே யசோதையின் முன் செய்து உலகுக்குக் கற்றுக் கொடுக்கிறான்.
ஆச்சார்யர்கள் இப்பாசுரத்தின் இறுதி வரியான "தொல்லை இன்பத்து இறுதி கண்டாளே" என்பதற்கு மிக ஆழமான தத்துவார்த்த விளக்கங்களை அளித்துள்ளனர்.
"தொல்லை இன்பம்" என்பது பழமையான, எல்லையற்ற பிரம்ம அனுபவத்தைக் குறிக்கும். இப்பேரின்பத்தின் எல்லையைப் பரமபதத்தில் (வைகுண்டத்தில்) உள்ள நித்யசூரிகள்கூட அனுபவிக்கப் பெறமாட்டார்கள் என்று உத்தமூர் ஸ்வாமிகள் விளக்குகிறார். அதற்கு அவர் கூறும் காரணம் மிகவும் நுட்பமானது. பரமபதத்தில் உள்ளவர்களுக்கு "இவன் எம்பெருமான்" என்ற விவேகம் (அறிவு) எப்போதும் மறைவதில்லை. அதனால் அங்கே எம்பெருமான் இத்தகைய எளிய லீலைகளைச் செய்ய இயலாது. ஆனால், அந்த விவேகம் மறைந்து, சாதாரண ஆயர் சிறுவனாகத் தயிரிலும் வெண்ணெயிலும் ஈடுபட்டு, அன்னைக்கு அஞ்சித் தொழும் நிலையிலேயே எம்பெருமானின் "ஸௌலப்யம்" என்ற மஹா குணம் முழுமையாக வெளிப்படுகிறது.
பரமபதத்தில் அனுபவிக்கப்படும் ஆனந்தம் அவனது பரத்துவத்தை அனுபவிப்பது; ஆயர்பாடியில் யசோதை அனுபவித்த ஆனந்தம் அவனது ஸௌலப்யத்தின் கடையெல்லையை அனுபவிப்பது. அதனால்தான் அதனை ஆழ்வார் "தொல்லை இன்பத்து இறுதி" என்று கூறுகிறார்.
பரம்பொருளைத் தொழும் இன்பத்தை நித்யசூரிகளும் பெறுகின்றனர்; ஆனால் பரம்பொருள் தன்னைத் தொழும் இன்பத்தை யசோதை ஒருத்தியே பெற்றாள்.
நம்மாழ்வார் "எத்திறம் உரலினோடு இணைந்திருந்து ஏங்கிய எளிவே" என்ற பாசுரத்தில் இந்த எளிமையைக் கண்டு வியந்து, ஆறு மாத காலம் மயங்கிக் கிடந்தார் என்ற ஐதிஹ்யமும் இங்கு நினைவுகூரத்தக்கது.
சாதாரண மனிதர்கள் தங்கள் பாவங்களிலிருந்து தப்பிக்க எம்பெருமானுக்கு "அஞ்சலி" (கைகூப்பித் தொழுதல்) செய்ய வேண்டும் என்று சாத்திரங்கள் கூறுகின்றன. ஆனால் இங்கோ, எம்பெருமானே யசோதையின் கோபத்திலிருந்து தப்பிக்க அவளை நோக்கி அஞ்சலி செய்கிறான். இந்தத் தொழுகையே எல்லையற்ற பரம்பொருளை எளியவனாக்கியது. இதையொட்டி பூர்வாச்சார்யர்கள் இரண்டு முக்கிய விளக்கங்களை முன்வைக்கின்றனர்.
பரமபதத்தில் எல்லையற்றதாக (நிரவதியாய்) இருந்த அநுபவத்தை, யசோதை தன் அன்பினால் எல்லைக்குட்பட்டதாக (ஸாவதியாய் / பரிச்சின்னமாய்) ஆக்கிக் கொண்டாள்.
எம்பெருமான் தானே அவளைத் தொழுததன் மூலம், அளவிட முடியாத அவனது அபரிச்சின்னமான குணம் பக்தனுக்குப் பரிச்சின்னமாய் (எளிதில் அனுபவிக்கத்தக்கதாய்) மாறியது.
எம்பெருமானின் வெண்ணெய் திருடும் லீலையை ஒவ்வொரு ஆழ்வாரும் ஒவ்வொரு கோணத்தில் அனுபவித்துள்ளனர். பொய்கையாழ்வார், கண்ணன் வெண்ணெயை விரலால் தொட்டு வாயில் வைக்கும் எளிய மழலைக் காட்சியை அனுபவிக்கிறார். பேயாழ்வார், பூதனையின் முலைப்பாலையும் மண்ணையும் உண்ட பின்னரும், வயிறு நிறையாமல் வெண்ணெயை விரும்பி உண்ணும் அவனது அதிசயத்தை வியக்கிறார். நம்மாழ்வார், உரலோடு கட்டுண்டு ஏங்கி அழும் அந்த எளிமையைக் கண்டு ஆறு மாத காலம் மயங்கி நிற்கிறார். மதுரகவியாழ்வார், "கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு" என்னும் ஒரு சொல்லிலேயே, பக்தியின் மெல்லிய கயிற்றிற்குப் பரம்பொருளே கட்டுப்படுகின்ற பரம ரகசியத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். திருமங்கையாழ்வார், கறுத்த யானை தறியில் கட்டுண்டு அஞ்சி நிற்பதைப் போல, பேரண்ட நாயகனே எளிய வடிவில் நிற்கும் காட்சியை ரசிக்கிறார். பெரியாழ்வாரோ, உரலைக் கவிழ்த்து ஏறி, தொண்டையில் நெய்பசை ஓட ஓட வெண்ணெய் திருடும் குழந்தைக் குறும்பையும், அகப்படாமல் தப்பிக்க நினைக்கும் சாதுர்யத்தையும் பாடுகிறார்.
ஆனால், குலசேகராழ்வாரின் அனுபவம் இவை அனைத்திலிருந்தும் வேறுபட்டது. அவர் வெண்ணெய் திருடிய குறும்பை மட்டும் காணவில்லை; குற்றம் செய்த குழந்தையாக, தாயின் முன் அஞ்சி நின்று, அழுது, வாய் நெளித்து, இறுதியில் கைகூப்பித் தொழும் கண்ணனையே கண்டார். அந்தக் காட்சியை யசோதை மட்டுமே அனுபவித்தாள்; அந்தப் பேற்றைத் தான் பெறவில்லை என்ற தேவகியின் உருக்கத்தை நம் உள்ளத்திலும் எழச் செய்கிறார். அதுவே இப்பாசுரத்தின் தனிச்சிறப்பாகும்.
தேவகியின் இதயத்தில் எழுந்த இந்த ஏக்கத்தை, குலசேகராழ்வார் தம் உள்ளத்தில் அனுபவித்து நமக்கு அருளிச்செய்கிறார். அதனால், இங்கு தேவகியின் கண்ணீரும், ஆழ்வாரின் பக்தியும் ஒன்றாகக் கலந்திருக்கின்றன.
இத்தகைய எல்லையற்ற பேரின்பத்தின் கடையெல்லையை யசோதை அனுபவித்ததை நினைத்து உருகும் தேவகியின் நிலையைக் குலசேகராழ்வார் தன் பக்தி பூர்வமான பாசுர அமைப்பால் நமக்கும் அனுபவிக்கச் செய்துள்ளார்.
இப்பாசுரம் முழுவதும் ஒரே ஒரு கேள்வியை நம் உள்ளத்தில் எழுப்புகிறது: "பரம்பொருளை யார் கட்டினார்?" அதற்கான விடை — கயிறு அல்ல; யசோதையின் அன்பே.
குலசேகராழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
🙏🙏🙇♂️🙇♂️
அடியேன்,
கோமான் ஶ்ரீ பாலாஜி
கருத்துரையிடுக