ஶ்ரீமதே இராமாநுஜாய நம:
பேர் ஆயிரம் உடைய பேராளன், பேராளன் என்கின்றாளால்*
ஏரார் கன மகரகுண்டலத்தன், எண் தோளன் என்கின்றாளால்*
நீரார் மழை முகிலே, நீள் வரையே ஒக்குமால் என்கின்றாளால்*
காரார் வயல் அமரும் கண்ணபுரத்து அம்மானைக் கண்டாள்கொலோ?
ஸ்ரீவைஷ்ணவ நெறியின் பக்தி இலக்கியப் பரப்பில், ஆழ்வார்களின் பாசுரங்கள் வெறும் கவிதை வரிகள் அல்ல; அவை ஜீவாத்மாவின் பரமாத்ம அநுபவத்தின் ஆழமான தத்துவ வெளிப்பாடுகள் ஆகும். அவற்றுள், திருமங்கையாழ்வார் அருளிச்செய்த ‘பெரிய திருமொழி’ எட்டாம் பத்தின் முதல் திருமொழியான "சிலையிலங்கு பொன்னாழி" பதிகம், சோழ நாட்டுத் திருப்பதிகளுள் முதன்மையானதான திருக்கண்ணபுரம் திவ்யதேசத்தின் எம்பெருமானான ஸ்ரீ சௌரிராஜ பெருமாளை மங்களாசாசனம் செய்கிறது.
திருக்கண்ணபுரம் திருத்தலம் "கீழை வீடு" என்று போற்றப்படும் ஒப்பற்ற தலம் ஆகும். இக்கோயிலின் மூலவர் ஸ்ரீ நீலமேகப் பெருமாள் நின்ற கோலத்தில் சேவை சாதிக்க, உற்சவர் ஸ்ரீ சௌரிராஜப் பெருமாள் என்ற திருநாமத்துடன் அடியவர்களின் துயர் துடைக்கும் வள்ளலாக எழுந்தருளியுள்ளார்.
இப்பதிகம் முழுக்க "நாயக-நாயகி" பாவத்தில், தன்னை ‘பரகால நாயகி’ ஆகப் பாவித்து, அவளது ஆற்றாமையைக் கண்டு அவளுடைய தாயார் இரங்கிப் பேசும் "திருத்தாயார் பாசுரமாக" அமைந்துள்ளது. எம்பெருமானின் திவ்ய அவயவ அழகிலும், திருநாமங்களின் பெருமையிலும், அவனது திவ்யாயுதங்களின் கம்பீரத்திலும் ஈர்க்கப்பட்டுத் தன் வசமிழந்த பரகால நாயகியின் நிலையை அவளது தாய் விவரிக்கும் பாசுரமே இப்பதிகத்தின் ஆறாம் பாசுரமான "பேர் ஆயிரம் உடைய பேராளன்" (8-1-6) என்பதாகும்.
இப்பாசுரத்தின் ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் பொதிந்துள்ள இலக்கிய நயமும், பூர்வாச்சார்யர்களின் வியாக்யானங்களின் அடிப்படையிலான தத்துவார்த்த விளக்கங்களும் விரிவாகத் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன.
பேர் ஆயிரம் உடைய - ஆயிரம் திருநாமங்களைக் கொண்டவன் - விஷ்ணு சகஸ்ரநாமம் முதலானவற்றால் போற்றப்படும் அளவிடற்கரிய கல்யாண குணங்களையும், அவற்றைக் குறிக்கும் அனந்த நாமங்களையும் உடையவன்.
பேராளன் - பெருமைமிக்கவன் - ‘பேராளன்' என்ற சொல்லை இருமுறை அடுக்குவது, பக்திப் பெருக்கினால் ஏற்படும் "ஆதராதிசயம்" (அன்பின் மிகுதி) மற்றும் அவனது வள்ளல் தன்மையைக் குறிக்கும்.
பேராளன் என்கின்றாளால் - பேராளன் என்று சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறாளே - தன் வசமிழந்த பரகால நாயகி, உலக நினைவின்றி எம்பெருமானின் திருக்குணங்களை மட்டுமே பிதற்றுகிறாள் என்பதைக் காட்டும் தாயின் வியப்பு.
ஏரார் - அழகு பொருந்திய - ஆபரணங்களின் சேர்க்கையாலும், அவயவங்களின் இயற்கை எழிலாலும் விளையும் பெருமானின் திவ்ய மங்கள விக்ரஹ அழகு.
கன மகர குண்டலத்தன் - கனமான மீன் வடிவக் காதணிகளை அணிந்தவன் - எம்பெருமானின் திருக்கன்னங்களில் உரசி ஒளிவீசும் ரத்தின குண்டலங்களின் பிரகாசம் பரகால நாயகியின் நெஞ்சைக் கவர்ந்ததைக் குறிக்கிறது.
எண் தோளன் - எட்டுத் தோள்களை உடையவன் - தன் அடியவர்களைக் காப்பதற்காகவும், அவர்களை வாரி அணைத்துக் கொள்வதற்காகவும் விஸ்தரித்த அஷ்ட புஜங்களை உடையவன்.
என்கின்றாளால் - என்று சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறாளே - எம்பெருமானின் கம்பீர அழகைக் கண்டு உருகி, அதைத் தன் சொல்லால் வெளிப்படுத்தும் பரகால நாயகியின் நிலை.
நீரார் மழை முகிலே - நீர் நிறைந்த கார்மேகத்தைப் போன்றவனே - பிரதிபலன் பாராது, அடியவர்களின் தகுதி பாராது அருளைப் பொழியும் எம்பெருமானின் 'காருண்ய' குணம்.
நீள் வரையே - நீண்ட உயர்ந்த மலை போன்றவனே - அடியார்களுக்கு அசைக்க முடியாத அடைக்கலமாய் இருக்கும் கம்பீரம் கொண்டவன்.
ஒக்குமால் - ஒப்பாக விளங்குகிறானே - அவனது வடிவழகுக்கும் காருண்யத்திற்கும் உவமைகளைக் கூறி வியக்கும் நிலை.
என்கின்றாளால் - என்று சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறாளே - எம்பெருமானின் கம்பீரத்தையும் தயையையும் மீண்டும் மீண்டும் கூறி உருகும் நிலை.
காரார் வயல் அமரும் - செழுமையான கரிய நெல்வயல்கள் சூழ்ந்த - எம்பெருமான் அடியவர்களுக்காகப் பரமபதத்தை விடுத்து, இயற்கை வளம் மிக்க இத்தலத்தில் தங்கியுள்ள பேரருள்.
கண்ணபுரத்து அம்மானை - திருக்கண்ணபுரத்தில் எழுந்தருளியுள்ள தந்தையை / தலைவனை - ஜீவாத்மாக்களுக்கு முழுமுதற் தலைவனான சௌரிராஜப் பெருமாளை.
கண்டாள் கொலோ - என் மகள் கண்டாளோ? - உலக விஷயங்களில் பற்றற்று, எம்பெருமானின் நினைவிலேயே உருகும் என் மகள், அவனது பேரழகை நேரில் தரிசித்துவிட்டாளோ என்று தாய் வினவுதல்.
"பேர் ஆயிரம் உடைய பேராளன், பேராளன் என்கின்றாளால்” - இப்பாசுரத்தின் தொடக்கமே எம்பெருமானின் திருநாமப் பெருமையைப் பறைசாற்றும் வகையில் அமைகிறது. அவனுடைய திருநாமங்கள் ஒவ்வொன்றும் அவனுடைய அளவிடற்கரிய காருண்யம், எளிமை, ஆண்பிள்ளைத்தனம் போன்ற குணங்களை வெளிப்படுத்துவன ஆகும்.
உத்தமூர் ஸ்வாமிகள், 'பேர் ஆயிரம் உடைய' என்பது விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்தைக் குறிப்பதாகவும், 'பேராளன்' என்பது அந்த ஆயிரம் திருநாமங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட அனந்த திருநாமங்களுக்கும் உரியவனாக எம்பெருமான் விளங்குகிறான் என்பதைக் குறிப்பதாகவும் விளக்குகிறார்.
"பேராளன்" என்ற சொல், பெருமைமிக்கவனைக் குறிக்கும். இச்சொல்லைத் தொடர்ந்து இருமுறை அடுக்கி "பேராளன் பேராளன்" என்று பரகால நாயகி பிதற்றுவது, அவளது நெஞ்சில் ஏற்பட்ட "ஆதராதிசயம்" அல்லது பக்திப் பெருக்கின் விளைவாகும். எம்பெருமானின் குணங்களை அநுபவிக்கத் தொடங்கியவளுக்கு, அவனது ஒரு திருநாமத்தைச் சொன்னவுடன் ஏற்படும் மகிழ்ச்சியினால், அதையே மீண்டும் மீண்டும் கூறத் தோன்றுகிறது. அவளது திருத்தாயார் இதைக் கேட்டு வியந்து, "என் மகள் உலகப் பேச்சுகளை மறந்து, அவனது திருநாமங்களையே எப்போதும் தன் நாவால் உச்சரித்துக் கொண்டே இருக்கிறாளே!" என்று வியக்கிறாள்.
இங்கு உத்தமூர் ஸ்வாமிகள், இரண்டாவது முறையாக வரும் 'பேராளன்' என்பது திருப்பேர்நகர் பெருமாளைக் குறிப்பதாக விளக்குகிறார். பொதுவாகவே ஆழ்வார் ஒரு பாசுரத்தில் எத்தனை பெருமாளை பற்றி பாட வேண்டுமோ சேர்த்தே பாடும் தன்மையுடையவர் என்பதால் இங்கு திருப்பேர் நகர் பெருமாளையும், எண் தோளன் எனும்போது காஞ்சி திருவேளுக்கை அஷ்டபுஜப்பெருமாளையும் ஒக்குமால் எனும்போது திருவிண்ணகரம் ஒப்பிலாத அப்பனை சேவிக்கிறார் என்றும் விளக்குகிறார். இது ஆழ்வாருக்கே உரிய பாங்கு.
"ஏரார் கன மகரகுண்டலத்தன், எண் தோளன் என்கின்றாளால்” - பரகால நாயகியின் கண்கள் எம்பெருமானின் வடிவழகிலும் அவனது திவ்ய ஆபரணங்களிலும் நிலைத்து நிற்கின்றன. "ஏரார் கன மகரகுண்டலத்தன்" என்பதில், 'ஏர்' என்பது இயற்கை அழகையும், 'கன' என்பது ஆபரணங்களின் பெருமையையும் குறிக்கும். அவனது திருக்கன்னங்களில் உரசிக்கொண்டு ஒளிரும் மீன் வடிவக் காதணிகள் (மகர குண்டலங்கள்) வீசும் ஒளியானது, அவளது நெஞ்சில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
"எண் தோளன்" (எட்டுத் தோள்களை உடையவன்) என்பது இப்பாசுரத்தின் மிக முக்கியமான விசேஷார்த்தம் ஆகும். பதிகத்தின் தொடக்கப் பாசுரத்தில் "மலை இலங்கு தோள் நான்கே" என்று சதுர்ப்புஜங்களை விவரித்த ஆழ்வார், இங்கு எட்டுக் கைகளைத் தரிசிப்பதாகக் கூறுகிறார். அடியார்களைக் காக்கும் அவனது பரம ரக்ஷகத்வமும், அனைவரையும் வாரி அணைக்கும் வாத்சல்யமும் பரகால நாயகியின் அனுபவத்தில் எட்டுத் தோள்களாக விரிந்து தோன்றுகின்றன. இத்தகைய கம்பீர வடிவத்தைக் கண்ட மகள், அதையே தியானித்து "எண்தோளன்" என்று வாயாரப் புகழ்கிறாள்.
"நீரார் மழை முகிலே, நீள் வரையே ஒக்குமால் என்கின்றாளால்” - எம்பெருமானின் மேனி அழகிற்கும் அவனது வள்ளல் தன்மைக்கும் இரண்டு சிறந்த உவமைகளை ஆழ்வார் இங்குப் பயன்படுத்துகிறார். "நீரார் மழை முகில்" என்பது, நீர் நிறைந்து கருமையாய் விளங்கும் மேகத்தைக் குறிக்கும். மேகமானது கடலின் உப்பு நீரைக் குடித்து, அதைத் தூய்மையான அமுத மழையாக மாற்றி உலகிற்குப் பொழிகிறது. அதுபோல, எம்பெருமான் அடியவர்களின் குற்றங்களையும் பாபங்களையும் தான் ஏற்றுக்கொண்டு, அவர்களுக்கு கருணை என்னும் அருமழையைப் பொழிகிறான்.
"நீள் வரை" என்பது நீண்ட கம்பீரமான மலையைக் குறிக்கும். மலையானது வெயிலிலும் புயலிலும் அசைந்து கொடுக்காமல் நின்று, தன்னிடம் புகலிடம் தேடி வரும் அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் நிழலும் பாதுகாப்பும் தருவது போல, எம்பெருமான் அடியார்களுக்கு அசைக்க முடியாத அடைக்கலமாக விளங்குகிறான். இந்த உவமைகளைத் தன் நாவில் ஏந்தி, "அவன் மேகமோ? மலையோ?" என்று மகள் வியந்து பிதற்றுவதாகத் தாய் உரைக்கிறாள்.
"காரார் வயல் அமரும் கண்ணபுரத்து அம்மானைக் கண்டாள் கொலோ?” - பரகால நாயகியின் இத்தகைய அதீத பக்தி நிலைக்குக் காரணமான எம்பெருமான் எழுந்தருளியிருக்கும் திருத்தலத்தின் பெருமை இங்குப் பேசப்படுகிறது.
"காரார் வயல் அமரும்" என்பது, பசுமையும் வளமும் மிக்க கரிய நெற்பயிர்கள் சூழ்ந்த திருக்கண்ணபுரத்தைக் குறிக்கிறது. எம்பெருமான் தன் பரமபதத்து ஒளியை விடுத்து, அடியவர்களுக்காக இத்தகைய இயற்கை வளம் செறிந்த பூமியில் வந்து எளிமையாக எழுந்தருளியுள்ளான்.
அத்தகைய "கண்ணபுரத்து அம்மானை" (தலைவனை/தந்தையை) என் மகள் நேரில் தரிசித்துவிட்டாளோ என்று தாய் வினவுகிறாள். "அம்மான்" என்ற சொல் அவனது ஸ்வாமித்வத்தையும், அடியவர்களிடம் அவனுக்குள்ள உறவுமுறையையும் காட்டுகிறது. "இவளது இந்த மாற்றத்திற்கு அவன் நேரில் காட்சியளித்ததைத் தவிர வேறு காரணம் இருக்க முடியாது" என்று தாய் தன் வினாவின் மூலம் உறுதிப்படுத்துகிறாள்.
திருக்கண்ணபுரத்தில் அரக்கர்களின் தொல்லையிலிருந்து தங்களைக் காத்தருளுமாறு வேண்டிக் கொண்ட முனிவர்களுக்காக, எம்பெருமான் தன் திருக்கரத்தில் உள்ள சக்ராயுதத்தை ஏவி 'வீகடாக்ஷன்' என்ற அசுரனை அழித்தார். இதன் காரணமாகவே, திருக்கண்ணபுரத்து மூலவர் தன் வலக்கரத்தில் சக்ராயுதத்தை வீசுவதற்குத் தயாரான கம்பீரக் கோலத்தில் காட்சியளிக்கிறார். இத்தகைய கம்பீரக் கோலமே ஆழ்வாரின் பதிகத்தில் எம்பெருமானின் திவ்யாயுதங்களின் கம்பீர வர்ணனையாக வெளிப்படுகிறது.
ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில், ஆழ்வார்கள் தங்களை நாயகியாகவும், எம்பெருமானை நாயகனாகவும் பாவித்துப் பாடும்போது, அதற்குப் பின்னே உன்னதமான ஆன்மீகத் தத்துவங்கள் (ஸ்வாபதேசார்த்தங்கள்) பொதிந்துள்ளன.
ஆச்சார்ய ஹ்ருதயத்தின் சூர்ணிகைகளின் அடிப்படையிலும், பூர்வாச்சார்யர்களின் வியாக்கியானங்களின்படியும் இப்பதிகத்தின் குறியீடுகள் மிக நுட்பமானவை. அவற்றுள் முக்கியக் குறியீடுகளின் தத்துவார்த்தப் பின்னணி கொஞ்சம் பார்ப்போம்.
தலைவி (பரகால நாயகி) - ஜீவாத்மா - எம்பெருமானின் திவ்ய குணங்களில் ஈர்க்கப்பட்டு, உலக பந்தங்களை உதறி அவனையே தஞ்சமடையும் ஆன்மா.
திருத்தாய் - அத்யவஸாய ஜ்ஞாநம் (உறுதியான பக்தி ஞானம்) - எம்பெருமானே தஞ்சமென்று ஜீவாத்மாவை வழிநடத்தி, அவனது பெருமைகளை உணர்த்தும் ஞான நிலை.
தோழியர் (சகிகள்) - பாகவதர்கள் (இறை அடியார்கள்) - ஜீவாத்மாவின் பக்திப் பயணத்தில் அவளுக்குத் துணையாக நின்று பகவத் அநுபவத்தை வளர்ப்பவர்கள்.
தூது - ஆச்சார்யன் - ஜீவாத்மாவையும் பரமாத்மாவையும் இணைக்கும் பாலமாகச் செயல்படும் குரு.
வாடை, தென்றல் - பாதக பதார்த்தங்கள் (உலகியல் இடையூறுகள்) - இறைவனைப் பிரிந்திருக்கும் காலத்தில் ஜீவாத்மாவுக்குத் துன்பம் தரும் உலக ஆசைகள்.
பரகால நாயகி தன் இல்லத்துக் கடமைகளையும், உலகியல் பழக்க வழக்கங்களையும் முழுமையாக விடுத்து, எம்பெருமானின் நினைவிலேயே உருகுகிறாள். அவளது உடல் அழகெல்லாம் குறைந்து பசலை படரத் தொடங்குகிறது. அவளது தாய், "இவள் தன் வசமிழந்து, அவனது திவ்ய அவயவங்களையும் திருநாமங்களையும் மட்டுமே பிதற்றுகிறாளே! இவளது இந்த உன்னத நிலைக்குக் காரணம், கார்மேகம் போன்ற எழில் கொண்ட கண்ணபுரத்து அம்மானை இவள் நேரில் கண்டதுதான்!" என்று முடிவு செய்கிறாள். இதுவே பகவத் விஷயத்தில் ஜீவாத்மாவின் எல்லையற்ற பிராவண்யத்தைக் காட்டும் உன்னத நிலையாகும்.
பதிகத்தின் தொடக்கப் பாசுரங்களில் எம்பெருமானின் திவ்யாயுதங்களான சங்கு, சக்கரம், வில் ஆகியவற்றை விவரித்த ஆழ்வார், ஆறாம் பாசுரத்தில் அவனது திருமுடியில் உள்ள துளசி மாலை, மகர குண்டலங்கள், பின்னர் அவனது திருநாமங்களின் பெருமைக்குத் தாவுகிறார். இது ஜீவாத்மா முதலில் எம்பெருமானின் வீரத்தையும் பரத்வத்தையும் கண்டு வியந்து, பின்னர் அவனது வடிவழகு மற்றும் குணங்களில் முழுமையாக மூழ்கிவிடுவதைக் காட்டுகிறது.
ஒவ்வொரு வரியின் இறுதியிலும் வரும் "என்கின்றாளால்" என்ற சொல், பரகால நாயகி உலகப் பேச்சை விடுத்து, எம்பெருமானின் திருநாமங்களை மட்டுமே தன் சுவாசமாகக் கொண்டுள்ளாள் என்பதைப் பறைசாற்றுகிறது. அவளது பேச்சில் லௌகீக வாடை சிறிதும் இல்லை; அவளது வாக்கு எம்பெருமானின் அழகை மட்டுமே பிரதிபலிக்கிறது.
சிறிய திருமடல் போன்று ஆழ்வார் இப்பாசுரத்தில், பேரார், ஏரார், நீரார் மற்றும் காரார் என்று அவரின் சந்த அமைப்பை பாசுரத்தின் எதுகையாக அருளியுள்ளார். இது அவரின் தனிச்சிறப்பு.
கீதைக்கு விளக்கம் எழுதிய பாரதியார், எம்பெருமானின் விஸ்வரூபக் காட்சியையும், அவன் காலச் சக்கரமாக உலகை நடத்தும் தன்மையையும் விவரிக்கும் போது, இப்பாசுரத்தின் "நீரார் மழை முகிலே, நீள் வரையே ஒக்குமால்" என்ற உவமைகளை மேற்கோள் காட்டுகிறார். எம்பெருமான் தன் அடியார்களுக்குக் கொடை பொழியும் மேகமாகவும், அவர்களைக் காக்கும் மலையாகவும் விளங்கும் தன்மையே இங்கு அழகாக வர்ணிக்கப்பட்டுள்ளது.
திருமங்கையாழ்வாரின் இப்பாசுரம் பக்தி இலக்கியத்தின் சிகரமாக விளங்குவதுடன், விசிஷ்டாத்வைத தத்துவத்தின் சாரத்தையும் தன்னுள் அடக்கியுள்ளது. எம்பெருமான் ஆயிரம் திருநாமங்களுடன் விளங்கும் பரம்பொருளாக இருந்தாலும், அடியவர்களுக்காகத் திருக்கண்ணபுரம் போன்ற திவ்யதேசங்களில் எளிய வடிவோடு, அர்ச்சாவதார மூர்த்தியாக எழுந்தருளியுள்ளான் என்ற எளிமைத் தத்துவம் (சௌலப்யம்) இப்பாசுரத்தின் மூலம் இனிதாக விளக்கப்பட்டுள்ளது. பரகால நாயகியின் உன்னத பக்தி நிலையும், ஸ்ரீ சௌரிராஜ பெருமாளின் அடியார்க்கருளிய பேரருளும் இப்பாசுரத்தின் வழி ஸ்ரீவைஷ்ணவ நெஞ்சங்களில் என்றும் நீங்கா இடம் பெற்றுத் திகழ்கின்றன.
பரகால நாயகியின் வாயில் ஒலிக்கும் 'பேராளன்' என்ற ஒரு சொல்லே, பகவத் நாம மகிமையின் உச்சக்கட்ட வெளிப்பாடாக இப்பாசுரத்தில் மிளிர்கிறது. எம்பெருமானின் திருநாமம், திருமேனி, திருக்குணம், திருவடிவம் ஆகிய அனைத்திலும் மூழ்கிய ஜீவாத்மாவின் பரவச நிலையைத் திருமங்கையாழ்வார் இப்பாசுரத்தில் அமரத்துவப்படுத்தியுள்ளார்.
திருமங்கையாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
🙏🙏🙇♂️🙇♂️
அடியேன்,
கோமான் ஶ்ரீ பாலாஜி
கருத்துரையிடுக