ஶ்ரீமதே இராமாநுஜாய நம:
துப்புடையாரை அடைவது எல்லாம்
சோர்வு இடத்துத் துணையாவர் என்றே*
ஒப்பிலேன் ஆகிலும் நின் அடைந்தேன்
ஆனைக்கு நீ அருள் செய்தமையால்*
எய்ப்பு என்னை வந்து நலியும் போது அங்கு
ஏதும் நான் உன்னை நினைக்க மாட்டேன்*
அப்போதைக்கு இப்போதே சொல்லி வைத்தேன்,
அரங்கத்து அரவணைப் பள்ளியானே!
பெரியாழ்வார் திருமொழியின் நான்காம் பத்து, பத்தாம் திருமொழி "துப்புடையாரை" என்று தொடங்குகிறது. இதற்கு முந்தைய பதிகங்களில் திருவரங்கப் பெருமானின் எல்லையற்ற கல்யாண குணங்களையும், திருவரங்கம் திவ்ய தேசத்தின் மகிமைகளையும் ஆழ்வார் அநுபவித்துப் பாடினார். குறிப்பாக, "இருளகற்றும் எறி கதிரோன்" போன்ற முந்தைய பாசுரங்களின் வழியாக, எம்பெருமான் தன் அடியார்களை ஆதித்ய மண்டலத்தின் வழியாகப் பரமபதத்திற்கு ஏற்றிவிட்டு, அங்கு அவர்களுக்கு நித்ய கைங்கர்யத்தை அருளும் வைபவம் விளக்கப்பட்டது. பரமபதத்தை அடைந்தவுடன், ஆற்றைக் கடக்க உதவிய படகு இனி தேவையில்லாதது போல, உபாயமாக இருந்த நிலையை விலக்கி, உபேயனாக மட்டுமே விளங்குகிறான். இதனையே ஆச்சார்யர்கள் "ஏணி வாங்கி" என்று நயமாகக் குறிப்பிடுகின்றனர். இத்தகைய பேரின்ப நிலையை உணர்ந்த ஆழ்வாருக்கு, இவ்வுலகத் தேக சம்பந்தத்தை அறுத்துக்கொண்டு உடனடியாக எம்பெருமானுக்கு நித்ய கைங்கர்யம் செய்ய வேண்டும் என்ற ஆசை பெருகுகிறது.
எனினும், இந்த மானுட உடல் அழியும் இறுதிக்காலத்தில் ("கடைத்தசை") மரண வேதனையினாலும், இந்திரியங்களின் தளர்ச்சியினாலும் சித்தக் கலக்கமும் எம பயமும் ஏற்படலாம் என்ற அச்சம் எழுகிறது. உடல் உறுப்புகளும் இந்திரியங்களும் ஆரோக்கியமாக இருக்கும்போதே ("கரண களேபரங்கள் குணப்பட்டிருக்கும் காலத்திலேயே") மிகவும் கவனத்துடன் எம்பெருமானிடம் சரணாகதி செய்துவிடுவது உசிதமானது என்று ஆழ்வார் திருவுள்ளம் கொள்கிறார்.
உத்தமூர் ஸ்வாமிகளின் வியாக்யானத்தின்படி, சரணாகதி (பிரபத்தி) என்பது மரணக் காலத்தில்தான் செய்ய வேண்டும் என்ற எந்த விதியும் இல்லை; அதனை எப்போது வேண்டுமானாலும் செய்யலாம். மாறாக, இறுதிக்காலத்தில் மரண வேதனையால் பேசவோ நினைக்கவோ முடியாத நிலை ஏற்படுவதால், முன்கூட்டியே உடலும் மனமும் தெளிவாக இருக்கும் காலத்திலேயே சரணாகதி செய்வதே புத்திசாலித்தனமானது. ஸ்ரீவராஹப் பெருமான் பூமிப்பிராட்டியிடம் அருளிய வராஹ சரம ஸ்லோகத்தின் சாரமும் இதுவேயாகும். ஆரோக்கியமான நிலையில் ஒருவன் செய்யும் சரணாகதியை எம்பெருமான் தன் திருவுள்ளத்தில் ஒரு வைப்பாகவே வைத்துக் கொள்கிறான். எம்பெருமான் "ருண விமோசனன்" (கடனைத் தீர்ப்பவன்). அடியவன் வைத்த சரணாகதி வைப்பை, காலம் வந்தபோது வட்டியுடன் திருப்பித் தருபவனே அவன். எனவே, மரணப் படுக்கையில் அடியவன் அறிவற்றுக் கிடக்கும்போது, அவன் முன்பு செய்த சரணாகதியைக் கடனாகக் கருதி, எம்பெருமானே தன் நினைவால் வந்து அவனைக் காக்கக் கடமைப்பட்டவனாகிறான்.
இப்பாசுரத்தின் ஒவ்வொரு சொல்லும் ஆழ்ந்த தத்துவார்த்தங்களையும், எம்பெருமானின் கல்யாண குணங்களையும் வெளிப்படுத்தும் வகையில் அமைந்துள்ளன.
"துப்புடையாரை" என்ற சொல்லில் உள்ள "துப்பு" என்பது காக்கும் வல்லமையையும் மாண்பையும் குறிக்கும். "உடையாரை" மற்றும் "துணையாவர்" என்று பன்மையில் கூறுவது, எம்பெருமானின் பரத்துவத்தைக் குறிக்கும் உயர்வுப் பன்மையாகும். எம்பெருமான் ஒருவனே முழுமையான ரக்ஷகன் என்பதை இது உணர்த்துகிறது. "சோர்விடத்து" என்பது இந்திரியங்கள் அனைத்தும் தன் சக்தியை இழந்து தளர்ச்சியுறும் அந்த இறுதிக்காலத்தைக் குறிக்கிறது.
"ஒப்பிலேன் ஆகிலும்" என்பதில் ஆழ்வாரின் நளினமான தாழ்மை உணர்வு வெளிப்படுகிறது. பெரிய யோகிகளுக்கோ அல்லது சாஸ்திர நெறிகளில் வல்லவர்களுக்கோ தான் எந்த விதத்திலும் நிகரில்லாத பாவியாக இருந்தாலும், எம்பெருமானின் அளப்பரிய கருணையை மட்டுமே நம்பி சரணடைந்ததாக ஆழ்வார் குறிப்பிடுகிறார்.
"ஆனைக்கு நீ" என்ற சொற்களை உத்தமூர் ஸ்வாமிகள் பகுத்து விளக்கும்போது, சாஸ்திர ஞானமோ, வேதாத்யயனமோ, யோக சாதனைகளோ இல்லாத ஒரு விலங்கான யானை கஜேந்திரனுக்கே பிரபத்தி பலித்ததென்றால், தன் இயலாமையை அறிந்து சரணடைந்த எனக்கு அது நிச்சயமாக பலிக்கும் என்ற உறுதியே ஆழ்வாரின் உள்ளத்தில் ஒலிக்கிறது.
"எய்ப்பு என்னை வந்து நலியும்போது அங்கு ஏதும் நான் உன்னை நினைக்க மாட்டேன்" என்ற வரிகளில் உள்ள "அங்கு" என்ற சொல்லுக்கு உத்தமூர் ஸ்வாமிகள் மிக உன்னதமான நயத்தை வழங்குகிறார். மரணப் படுக்கையில் உறவினர்களும் பிறரும் சூழ்ந்து நின்று பல உலகியல் கேள்விகளைக் கேட்டு அலைக்கழிக்கும் அந்தச் சூழலையே "அங்கு" என்ற சொல் குறிக்கிறது. மேலும் "நான்" என்ற சொல்லிற்கு, தன் வசமிழந்து (அஸ்வாதீனனாய்) இருக்கும் நான் மற்றும் எம்பெருமானை நேரில் காண முடியாத (அப்ரத்யக்ஷனான) நான் என்று இதன் ஆழமான பொருளை உத்தமூர் ஸ்வாமிகள் வெளிப்படுத்துகிறார். இத்தகைய அவல நிலையில் எம்பெருமானை நினைப்பது சாத்தியமில்லை என்பதை ஆழ்வார் ஒப்புக்கொள்கிறார்.
ஆச்சார்யர்கள் இப்பாசுரத்தை எம்பெருமானுக்கும் ஆழ்வாருக்கும் இடையே நிகழும் ஒரு நயமான உரையாடலாகக் காட்சிப்படுத்துகின்றனர்.
எம்பெருமான்: "ஆழ்வீர்! கஜேந்திரனைப் போல உமக்குத் தளர்ச்சி வரும் காலத்தில் நீர் என்னை நினைத்தால், அப்போது நான் வந்து உம்மைக் காக்கிறேன். அதற்குள் ஏன் இப்போதே அவசரப்படுகிறீர்?"
ஆழ்வார்: "எம்பெருமானே! கஜேந்திரனாகிய யானை ஆயிரம் ஆண்டுகள் முதலையோடு போராடிய உடல் வலிமை கொண்டது. அந்த இறுதித் தருணத்திலும் 'ஆதிமூலமே' என்று கூவி உன்னை அழைக்கும் சித்தத் தெளிவு அதற்கு இருந்தது. ஆனால், அடியேன் அத்தகைய வலிமை படைத்தவன் அல்லன். நோயினால் என் உடல் நலியும்போது என்னால் உன்னை நினைக்கவே முடியாது. எனவேதான், இப்போதே சொல்லி வைக்கிறேன்”.
எம்பெருமான்: "இப்படி நீர் இப்போது சொல்லி வைத்தால், நான் அதை நினைவில் கொண்டு உம்மை இறுதிக்காலத்தில் காக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் எனக்கு என்ன?"
ஆழ்வார்: "எம்பெருமானே! உன்னுடைய எல்லையற்ற பரமபதத்தையும் திருப்பாற்கடலையும் விட்டுவிட்டு, எளிய வடிவில் திருவரங்கத்தில் திருவனந்தாழ்வான் (ஆதிசேஷன்) மீது பள்ளி கொண்டிருப்பது எதற்காக? என்னைப் போன்ற அடியார்களைக் காப்பதற்காகத்தானே!"
எம்பெருமான் (புன்முறுவலுடன்): "நன்று! நீரும் சரி; உமது கோதையும் சரி. நீங்கள் இருவரும் வார்த்தையாலேயே என்னைக் கட்டிப்போடுகிறீர்களே! ”
மேலும், உத்தமூர் ஸ்வாமிகள் தன் விளக்கவுரையில், சரணாகதியை முன்கூட்டியே செய்யாமல் விடுவதால் ஏற்படும் தீங்குகளை எச்சரிக்கிறார். ஒருவன் ஆரோக்கியமான காலத்தில் எம்பெருமானைச் சரணடையாமல் காலம் தாழ்த்தினால், இறுதிக்காலத்தில் யம தூதர்கள் ("நமன் தமர்கள்") அவனைக் கவர்ந்து செல்லும் பேராபத்து நேரிடும்.
பிரபத்தி என்பது, "நான் இறக்கும் போது உன்னை நினைக்கிறேன்" என்று சொல்வதல்ல; "நான் நினைக்க முடியாத அந்த இறுதிக் கணத்தில், நீ என்னை நினைவுகூர வேண்டும்" என்று எம்பெருமானிடம் உரிமையோடு சொல்லும் நிலையாகும்.
எனவே, "அப்போதைக்கு இப்போதே சொல்லி வைத்தேன்" என்பது பெரியாழ்வாரின் தனிப்பட்ட வேண்டுகோள் மட்டுமல்ல; ஒவ்வொரு ஜீவாத்மாவிற்கும் அவர் எழுதி வைத்துள்ள ஆன்மீக உயில் ஆகும்.
சரணாகதி என்பது எம்பெருமானை நம்புவது மட்டுமல்ல; எம்பெருமான் நம்மை மறக்கமாட்டான் என்ற நம்பிக்கையில் வாழ்வதாகும்.
உடல் நலமாகவும் மனம் தெளிவாகவும் இருக்கும் இன்றே, அரங்கனின் திருவடிகளில் சரணடைந்து விடு; இறுதி நேரத்தில் உன்னை நினைப்பது உன் பொறுப்பல்ல, உன்னை நினைப்பது என் பொறுப்பு என்று எம்பெருமான் உறுதியளிக்கிறான் என்பதே இப்பாசுரத்தின் உயிர்.
பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
🙏🙏🙇♂️🙇♂️
அடியேன்,
கோமான் ஶ்ரீ பாலாஜி
கருத்துரையிடுக