ஸ்ரீ ஆண்டாளின் அழகிய காதல் - அரவிந்தா பார்த்தஸாரதி

 ஶ்ரீ:

ஶ்ரீமதே இராமாநுஜாய நம:

ஸ்ரீவைஷ்ணவச் சம்பிரதாயத்தில் திவ்யப்பிரபந்தங்களைப் பாராயணம் செய்வதற்கு முன்பாக, அந்தப் பிரபந்தத்தின் பெருமையையும் அதை அருளிச்செய்த ஆழ்வாரின் திவ்ய வைபவத்தையும் போற்றும் வகையில் அமைந்த 'தனியன்' பாசுரங்களை அநுசந்திப்பது மரபாகும். ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் அவதரித்து, தன் மாறாத அன்பினால் அரங்கனையே கட்டியிழுத்த ஆண்டாள் நாச்சியார் அருளிச்செய்த 'நாச்சியார் திருமொழி' என்னும் 143 பாசுரங்களைக் கொண்ட திவ்யப்பிரபந்தத்திற்குத் திருக்கண்ணமங்கையாண்டான் இரண்டு தனியன்களை அருளிச்செய்துள்ளார்.

இவ்விரு தனியன்களும் ஆண்டாளின் அவதாரச் சிறப்பு, அவளது புருஷகார மேன்மை, எம்பெருமானிடம் கொண்ட காதல் அனுபவம் மற்றும் அவளது திருப்பாதங்களில் தஞ்சமடைதல் ஆகியவற்றை ஆழமாக எடுத்துரைக்கின்றன. 

நாச்சியார் திருமொழிக்குத் தனியன் அருளிச்செய்த திருக்கண்ணமங்கையாண்டான், நாதமுனிகளின் முதன்மை சிஷ்யர்களுள் ஒருவராவார். 'கிருஷ்ண மங்கள க்ஷேத்திரம்' என்றும் 'சப்தாமிர்த க்ஷேத்திரம்' என்றும் போற்றப்படும் திருக்கண்ணமங்கை திவ்யதேசத்தில் அவதரித்த இவர், எம்பெருமானிடம் கொண்ட பரமபக்தியினாலும் ஆத்ம நிஷ்டையினாலும் சிறப்புற்றவர்.

ஸ்ரீவசன பூஷணம் 80-ஆம் சூத்திர வியாக்யானத்தில் ஸ்ரீ மணவாள மாமுனிகள், திருக்கண்ணமங்கையாண்டானின் அசைக்க முடியாத ஆத்ம நிஷ்டையை ஒரு ஐதிஹ்யம் மூலம் விளக்குகிறார். ஒருமுறை, தெருவில் ஒரு நாயை ஒருவன் அடித்தபோது, அந்த நாயின் உரிமையாளன் தன் நாயைக் காப்பாற்ற வாளை உருவிக்கொண்டு சண்டையிடத் துணிந்தான். இதனைக் கண்ட திருக்கண்ணமங்கையாண்டானுக்கு ஒரு மாபெரும் ஆத்ம ஞானம் உதித்தது: அற்பமான ஒரு நாயின் எஜமானனே தன் உடைமையைக் காக்க உயிர் கொடுக்கத் துணியும்போது, அகில ஜகத்திற்கும் அதிபதியான ஸ்ரீமன் நாராயணன், தன்னைச் சரணடைந்த ஜீவாத்மாவைக் காக்காமல் இருப்பானா? என்னும் பரம விசுவாசம் அவருக்கு ஏற்பட்டது.

உடனே அவர் தன் சுயமுயற்சிகளை (ஆத்மரக்ஷணப் பொறுப்பை) முற்றிலுமாக விட்டுவிட்டு, திருக்கண்ணமங்கை பக்தவத்சலப் பெருமாள் (பத்தராவிப் பெருமாள்)  சந்நிதியிலேயே சரணடைந்து வாழ்ந்தார். இத்தகைய அரிய நிஷ்டை உடைய திருக்கண்ணமங்கையாண்டான், பூமிப் பிராட்டியின் அவதாரமான ஆண்டாளின் திருப்பாதங்களில் சரணடைந்து அருளிச்செய்தவையே இந்த இரண்டு தனியன்களாகும்.

முதலாம் தனியன்: 'அல்லி நாள் தாமரை மேல்’

அல்லி நாள் தாமரை மேல் ஆரணங்கின் இன்துணைவி*

மல்லி நாடாண்ட மடமயில் மெல்லியலாள்*

ஆயர் குலவேந்தன் ஆகத்தாள்* தென்புதுவை

வேயர் பயந்த விளக்கு.

அலர்ந்த தாமரை மலர்மேல் வீற்றிருக்கும் பெரிய பிராட்டியாருக்கு (ஸ்ரீமஹாலக்ஷ்மிக்கு) உகந்த தோழியாக விளங்குபவளும், திருமல்லி நாட்டைத் தன் குணங்களால் வசப்படுத்தி ஆண்டவளும், அழகிய மயில் போன்ற மென்மையான இயல்புடையவளும், ஆயர் குலத் தலைவனான கண்ணபிரானின் திருமேனியை அணைந்தவளும், ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் வேயர் குலத்து வந்த பெரியாழ்வாரால் வளர்க்கப்பட்ட ஒளிரும் விளக்கு போன்றவளுமான ஆண்டாளை வணங்குகிறேன்.

பூர்வாச்சாரியார்கள் தம் வியாக்யானத்தில், இத்தனியன் ஆண்டாளின் ஐந்து முக்கிய வைபவங்களை எடுத்துரைப்பதாகக் குறிப்பிடுகிறார்: புருஷகாரத்வம் (எம்பெருமானிடம் ஜீவாத்மாக்களைப் பரிந்துரைக்கும் தன்மை), ஐஸ்வர்யம் (ஆன்மீக ஆளுமை வளம்), ஸௌந்தர்யம் (வடிவழகு), ஆனுரூப்யம் (எம்பெருமானின் திருமேனிக்கு ஏற்ற பொருத்தப்பாடு), மற்றும் அபிஜாத்யம் / நற்குடிப் பிறப்பு (உயர்ந்த குலப் பிறப்பு).

'அல்லி' என்பது தாமரையின் அகஇதழ்களைக் குறிக்கும். 'ஸஹஸ்ர பத்ரம்' என்று வடமொழியில் சொல்வது போல, அளவற்ற உள்ளிதழ்கள் கொண்ட தாமரையில் வீற்றிருப்பவள் பெரிய பிராட்டி. பிராட்டி பிரகிருதிச் சேர்க்கையற்ற தூய்மையுடையவள். 'ஆரணங்கு' என்பது 'தம்பதீ தைவதம் ந:’ என்றபடி எம்பெருமானோடு ஒத்த இறைமை பெற்ற பெரிய பிராட்டியாரைக் குறிக்கிறது.

ஸ்ரீ சுவாமி தேசிகன் தம்முடைய 'கோதா ஸ்துதி'யில், பெரிய பிராட்டிக்கும் பூமிப் பிராட்டியான ஆண்டாளுக்கும் உள்ள ஆழ்ந்த தொடர்பை விளக்குகிறார் 

"ஆர்த்ராபராதினீ ஜகத்யபிரக்ஷணார்த்தம் 

ரங்கேச்வரஸ்ய ரமயா விநிவேத்யமானே | 

பார்ச்வே பரத்ர பவதீ யதி தத்ர ந ஸ்யாத் 

பிராயேண தேவி வதனம் பரிவர்த்திதம் ஸ்யாத் ||" 

என்ற சுலோகத்தின் படி, பிழை செய்த சேதனர்களைப் பெருமாளிடம் காட்டி, பெரிய பிராட்டி அபயமளிக்குமாறு புருஷகாரம் செய்யும்போது, எம்பெருமான் முகத்தைத் திருப்பினாலும், அவனது பக்கத்தில் இருக்கும் ஆண்டாள் தன் அருட்பார்வையால் அவனைத் தடுத்து, எம்பெருமான் சேதனர்களின் குற்றங்களைப் பொறுத்து ரட்சிக்கிறான். எனவே, பெரிய பிராட்டியாரின் புருஷகாரத்திற்குப் பூமிப் பிராட்டியான ஆண்டாள் மிக அத்தியாவசியமான 'இன் துணைவி' ஆகிறாள்.

ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரைச் சுற்றியுள்ள திருமல்லி நாட்டை ஆண்டாள் செங்கோல் கொண்டு ஆளவில்லை; தன் திவ்ய குணங்களாலும், எம்பெருமான் மீது கொண்ட காதலினாலும் மக்களை ஈடுபடுத்தி ஆண்டாள். 'மடமயில்' என்பது மயிலைப் போன்ற அழகிய சாயலையும், 'மெல்லியலாள்' என்பது எம்பெருமானைப் பிரிந்த ஆற்றாமையால் மெலிந்து நைந்துபோகும் மென்மையான திருவுள்ளத்தையும் குறிக்கும். "உலகுண்ட காளையென்னைப் போலும் மெலியப் புகுந்தென்னை நலங்கொண்ட" என்ற நாச்சியார் திருமொழிப் பாசுர வரிகள் ஈண்டு நினைக்கத்தக்கன.

ஆண்டாள் மானிடவர்க்கு என்று பேச்சுப்படில் வாழமாட்டேன் என்று உறுதியாய் நின்று, ஆயர்குல வேந்தனான கண்ணபிரானையே கணவனாக அடைந்தவள். ‘ஆகத்தாள்’ என்பது ஆயர்குல வேந்தனான கண்ணபிரானின் திருமேனிக்கு ஏற்றவளாகவும், அவனோடு பொருத்தமுடையவளாகவும் விளங்குபவள் என்று பொருள். ஜீவாத்மாக்கள் அனைத்திற்கும் பிரதிநிதியாக நின்று, எம்பெருமானை மட்டுமே அடைக்கலமாகக் கொள்ளும் அனந்யார்ஹ சேஷத்வத்தை இது காட்டுகிறது. ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் அந்தணர் குலமான வேயர் குலத்தில் அவதரித்த பெரியாழ்வாரால் வளர்க்கப்பட்ட ஆண்டாளை, அந்த விளக்கிலிருந்து தோன்றிய சுடரொளியாகப் பூர்வாசாரியர்கள் போற்றுகின்றனர்.

இரண்டாம் தனியன்: 'கோலச் சுரிசங்கை மாயன்' 

கோலச் சுரிசங்கை மாயன் செவ்வாயின் குணம் வினவும்

சீலத்தனள்* தென் திருமல்லி நாடி* செழுங்குழல் மேல்

மாலைத் தொடைதென்னரங்கருக்கு ஈயும் மதிப்புடைய

சோலைக் கிளி* அவள் தூய நல் பாதம் துணை நமக்கே.

அழகும் வலம்புரியும் கொண்ட பாஞ்சசன்னியம் என்னும் சங்கினை நோக்கி, ஆச்சரிய குணங்களை உடைய கண்ணனின் சிவந்த திருப்பவளத்தின் சுவையும் நறுமணமும் எத்தகையது என்று ஆர்வத்துடன் கேட்டறியும் இனிய குணமுடையவளும், திருமல்லி நாட்டின் தலைவியும், தன் செழுமையான கூந்தலில் சூடிக் களைந்த பூமாலையைத் தென்னரங்கனுக்குச் சூட்டிய மதிப்புடையவளும், ஆழ்வாரின் சோலையில் வளர்ந்த கிளி போன்றவளுமான ஆண்டாளின் தூய்மையான நல்ல திருவடிகளே நமக்கு என்றும் தஞ்சம்.

'கோலச் சுரிசங்கை மாயன் செவ்வாயின் குணம் வினவும் சீலத்தனள்' என்ற தொடர், நாச்சியார் திருமொழியின் ஏழாம் திருமொழியான 'கருப்பூரம் நாறுமோ கமலப்பூ நாறுமோ' பதிகத்தை நேரடியாக நினைவூட்டுகிறது. எம்பெருமானைப் பிரிய ஆற்றாத ஆண்டாள், அவன் திருப்பவளத்தின் அமுதச் சுவையைத் தான் பெற முடியவில்லையே என்று ஏங்குகிறாள். ஆனால், எந்நேரமும் அவன் செவ்வாயோடு பொருந்தியிருக்கும் பாஞ்சசன்னியத்தைப் பார்த்து, கண்ணனின் இதழ்கள் கற்பூர மணம் வீசுமா? தாமரை மணம் வீசுமா? அதன் சுவை இனிக்குமா? என்று வினவுகிறாள். ஒரு பரம பக்தையின் ஆராத காதலையும், எம்பெருமானின் அவயவச் சுவையில் திளைக்கும் எளிமையையும் இத்தொடர் புலப்படுத்துகிறது.

ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் வடபத்ரசாயிக்குத்தானே ஆண்டாள் மாலை சூட்டிக் கொடுத்தாள்; தனியனில் 'தென்னரங்கருக்கு ஈயும்' என்று ஏன் கூறப்பட்டுள்ளது? என்ற வினா எழுப்பப்பட்டு, ஸ்ரீ உத்தமூர் ஸ்வாமிகள் 'பிரபந்த ரக்ஷை'யில் அதற்கு நான்கு அருமையான விளக்கங்களை வழங்குகிறார்:

ஏக பரமாத்ம தத்துவம்: ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் வடபத்ரசாயியும், ஸ்ரீரங்கம் ரங்கநாதனும் ஒரே பரமாத்மாவின் சொரூபங்களே. ஸ்ரீரங்கம் 'பெரிய கோயில்' என்பதால், வடபத்ரசாயி கோயிலையும் பெரிய கோயிலின் கிளைப் பிரிவாகவே ஆசாரியர்கள் கருதினர்.

நேரடிச் சமர்ப்பணம்: ஆண்டாள் தன் வாழ்நாளின் இறுதியில் பெரியாழ்வாருடன் ஸ்ரீரங்கம் சென்று, அரங்கனின் திருமுன்பே தன் மாலையைச் சமர்ப்பித்து அவனோடு ஜோதியில் ஐக்கியமானாள்.

அரங்கன் எழுந்தருளல்: பெரியாழ்வாரின் பிரார்த்தனைக்கு இரங்கி, ஸ்ரீரங்கநாதனே ஸ்ரீவில்லிபுத்தூருக்கு எழுந்தருளி ஆண்டாளைத் திருக்கல்யாணம் செய்து கொண்டபோது அம்மாலை அவனுக்குச் சூட்டப்பட்டது.

'தென்' என்ற சொல்லின் சிறப்பு: 'தென்' என்பதற்கு அழகிய என்றும் பொருள் உண்டு. ‘தென்னரங்கர்’ என்பது தென்னாட்டுத் திருவரங்கநாதனைக் குறிக்கும் திருப்பெயராகவும், ‘தென்’ என்பதற்கு அழகு என்ற பொருளும் கொள்ளப்படுவதாகவும் உரையாசிரியர்கள் விளக்குகின்றனர்.

சோலைக் கிளி என்பது சோலையில் வாழும் கிளியைப் போன்ற இனிமையான மொழியும் இயல்பும் உடையவள் ஆண்டாள் என்பதைக் குறிக்கும். கிளி கேட்ட சொற்களைத் திரும்பச் சொல்வது போல, பெரியாழ்வார் உபதேசித்த வேதாந்தப் பொருள்களையும் கிருஷ்ண அமுதத்தையும் கேட்டு, அவற்றையே தன் திருப்பாவையிலும் நாச்சியார் திருமொழியிலும் இனிய மழலை மொழியில் ஆண்டாள் அருளிச்செய்தாள்.

ஸ்ரீவைஷ்ணவ நெறியில் 'நாயகி பாவம்' என்பது ஜீவாத்மா தன்னை நாயகியாகவும், பரமாத்மாவை நாயகனாகவும் பாவித்து அடையும் பரமபக்தி நிலையாகும். ஆழ்வார்கள் பலரும் தம்மைப் பெண்களாகப் பாவித்துப் பாடியுள்ளனர். ஆனால், ஆண்டாள் மட்டுமே இயற்கையிலேயே பெண்ணாக அவதரித்து, "மானிடவர்க்கென்று பேச்சுப்படில் வாழ்கில்லேன்" என்று எம்பெருமானை மட்டுமே தன் மணாளனாக எண்ணி வாழ்ந்தவர்.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை தம்முடைய நாச்சியார் திருமொழி வியாக்யான அவதாரிகையில், ஆண்டாளின் அவதார நோக்கம் ஜீவாத்மாக்களை உய்யக் கொள்வதே என்று அறுதியிடுகிறார். ஆண்டாள் அருளிய 'வாரணம் ஆயிரம்' பதிகம் வைணவத் திருமணங்களில் இன்றியமையாத மங்களப் பதிகமாக இன்றும் ஓதப்பட்டு வருகிறது.

திருக்கண்ணமங்கையாண்டான் இத்தனியன்களில் "அவள் தூய நற்பாதம் துணை நமக்கே" என்று முடித்திருப்பது ஸ்ரீவைஷ்ணவச் சரணாகதித் தத்துவத்தின் உச்சக்கட்டமாகும். எம்பெருமானை அடைவதற்கு ஆண்டாளின் திருவடிகளே உபாயமாகவும் (வழியாகவும்) உபேயமாகவும் (இலக்காகவும்) திகழ்கின்றன என்பதை ஆசாரியர்கள் ஐதிஹ்யமாகப் போற்றுகின்றனர்.

திருக்கண்ணமங்கையாண்டான் அருளிச்செய்த இவ்விரு தனியன்களும் நாச்சியார் திருமொழி எனும் பக்திப் பெருங்கடலுக்கு வாயில்களாகத் திகழ்கின்றன. முதல் தனியன் ஆண்டாளின் அவதார மேன்மையையும், அவளது புருஷகார வைபவத்தையும், எம்பெருமானோடு அவளுக்குள்ள பொருத்தத்தையும் பாடுகிறது. இரண்டாம் தனியன் அவளது ஆராத காதல் அனுபவத்தையும், சூடிக்கொடுத்த மாலைச் சிறப்பையும், அவளது திருப்பாதங்களே நமக்குத் தஞ்சம் என்பதையும் உணர்த்துகிறது. பூர்வாசாரியர்களின் வியாக்யான நிழலில் இத்தனியன்களை அநுசந்தித்து நாச்சியார் திருமொழியைப் பயில்வது, ஸ்ரீவைஷ்ணவச் சம்பிரதாயப் பிரபத்தி நெறியை அடைவதற்குச் சிறந்த வழியாகும்.

ஆண்டாள் திருவடிகளே சரணம்.

திருக்கண்ணமங்கையாண்டான் திருவடிகளே சரணம்.

🙏🙏🙇‍♂️🙇‍♂️

அடியேன்,

கோமான் ஶ்ரீ பாலாஜி