“உலக வாழ்வு பொய், இறைவனிடம் வைக்கும் விண்ணப்பமே மெய்.” - கோமான் ஶ்ரீ பாலாஜி

வண்ண மால் வரையே குடையாக மாரி காத்தவனே! மதுசூதா!*

கண்ணனே! கரி கோள் விடுத்தானே! காரணா! களிறு அட்ட பிரானே!*

எண்ணுவார் இடரைக் களைவானே! ஏத்தரும் பெருங் கீர்த்தியினானே!*

நண்ணி நான் உன்னை நாள் தொறும் ஏத்தும் நன்மையே அருள் செய், எம்பிரானே!

பெரியாழ்வார் திருமொழி 5-1-8

இப்பாசுரத்தில் பெரியாழ்வார், கண்ணனின் பல்வேறு திருக்கல்யாண குணங்களையும் திருவவதார லீலைகளையும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நினைவுகூர்ந்து, "நான் நாள்தோறும் உன்னை போற்றும் நன்மையை அருள் செய்வாயாக" என்று பிரார்த்திக்கிறார். இது ரட்சகனும், அடைவதற்குரியவனும் ஆன கண்ணனிடமே, தடைகளை நீக்கி அருள் செய்ய வேண்டும் என்ற சரணாகதியின் மொழி.

"வண்ண மால் வரையே குடையாக மாரி காத்தவனே!"

கோவர்த்தன மலை — பல வண்ணமான இயற்கை வளங்களோடு கூடிய அழகிய பெரிய மலை. இந்திரன் தனக்கு விழா எடுக்காததால் கோபம் கொண்டு ஏவிய கல் மழையிலிருந்து ஆயர்பாடியிலுள்ள பசுக்களையும் இடையர்களையும் காக்க, கண்ணன் அந்த மலையையே குடையாகத் தூக்கிப் பிடித்தான். தம் பக்தர்களை எந்தத் துன்பத்திலிருந்தும் காப்பவன் என்பதை இந்தச் செயல் நன்கு காட்டுகிறது என்று அருள்கிறார் ஆழ்வார்.

"மதுசூதா! கண்ணனே!"

மதுசூதனன் என்பது திருமாலின் பெயராகும். இதற்கு "மது என்ற அரக்கனைக் கொன்றவர்" என்று பொருள். 'மது' என்பது அசுரனின் பெயர், 'சூதனன்' என்றால் கொல்பவர் அல்லது அழிப்பவர் என்று அர்த்தம்.

கண்ணன் என்பது சர்வசுலபன் — அனைவரும் எளிதில் அடையக்கூடியவன் — என்ற பொருளில் இங்கு வருகிறது. அழிக்கவேண்டியதை அழிக்கும் வல்லமையும், அடியார்க்கு எளியனாய் இருக்கும் இயல்பும் சேர்ந்து குறிப்பிடப்படுகின்றன.

"கரி கோள் விடுத்தானே!"

கஜேந்திர ஆழ்வான் என்னும் யானை, தாமரைக் குளத்தில் முதலையின் வாயில் அகப்பட்டுத் தவித்தது. நீண்ட காலம் போராடி, இறுதியில் "ஆதிமூலமே!" என்று இறைவனை அழைத்தது. அழைப்பு கேட்டதும், திருவாழியை ஏந்தியபடியே ஓடி வந்து, முதலையை வதைத்து, யானையின் துன்பத்தை நீக்கினான். ஒரு கணமும் தாமதிக்காத அவனது அன்பும் வேகமும் இங்கு சுட்டப்படுகின்றன. ஆதிமூலமே என்றதும் ஓடி வந்தவன் நம் நாராயணன் தான்.

"காரணா! களிறு அட்ட பிரானே!"

காரணன் — அனைத்து உலகங்களுக்கும் தோற்றுவிக்கும் காரணமான மூலப்பொருள் அவனே; படைப்பவனும், காப்பவனும் அவனே. குவலயாபீடம் என்ற யானையை — கம்சன் கண்ணனை அழிக்கும் நோக்கோடு வளர்த்த மதமிக்க யானையை — கண்ணன் சிறு வயதிலேயே அழித்தான். படைத்தவனே காப்பவன்; காப்பவனே உதவி செய்பவன் என்ற உண்மை இங்கு வெளிப்படுகிறது.

"எண்ணுவார் இடரைக் களைவானே!"

எப்போதும் திருமாலை மனதில் நினைந்து தியானிப்பவர்களின் எல்லா விரோதிகளையும், தடைகளையும் போக்கி அருள்பவன். "உன்னை அனுபவிப்பாருடைய விரோதியைப் போக்குமவன்" என்று வியாக்யானம் கூறுகிறது. நினைத்தாலே போதும், துயர் தீர்க்கிறான் என்பது இதன் ஆழம்.

"ஏத்தரும் பெருங் கீர்த்தியினானே!"

அவனது பெருமையும் குணங்களும் அளவற்றவை; வார்த்தைகளால் முழுமையாகப் போற்றவே இயலாது. "அபரிச்சேதமாய் போக்யதை அளவிரந்த குணங்களையுடையவன்" என்று வியாக்யானம் விளக்குகிறது — அனுபவிக்க அனுபவிக்க இனிமை கூடுமே தவிர குறையாத குணங்கள் உடையவன் என்பது பொருள்.

"நண்ணி நான் உன்னை நாள் தொறும் ஏத்தும் நன்மையே அருள் செய், எம்பிரானே!"

இதுவே பாசுரத்தின் உச்சம். ஆழ்வார் கேட்பது செல்வ சம்பத்தோ, பதவியோ, வேறொன்றோ அல்ல — உன்னை நெருங்கி, தினந்தோறும் உன்னைப் போற்றும் நற்பேறே போதும் என்கிறார்.

"ஏத்தி அல்லது தரிக்க மாட்டாத நான்" என்ற வியாக்யான வார்த்தைகள் ஆழ்வாரின் ஆர்வத்தை உணர்த்துகின்றன — துதிக்காமல் உயிரோடு இருக்கவே முடியாத நிலை அது. "எம்பிரானே" என்பது — அனன்யர்களுக்கு, வேறு புகலற்றவர்களுக்கு உபகாரகன் — என்ற பொருளில் முடிகிறது.

இப்பாசுரத்தின் சிறப்பம்சங்கள்:

சரணாகதி: கஜேந்திரனுக்கு அருள் செய்ததையும், கோவர்த்தனத்தைக் குடையாகப் பிடித்ததையும் குறிப்பிடுவதன் மூலம், எம்பெருமான் தன்னை நம்பியவர்களைக் காப்பதில் எவ்வளவு உறுதியானவன் என்பது விளக்கப்படுகிறது.

சௌலப்யம் (எளிமை): 'கண்ணனே' என்று அழைப்பதன் மூலம், பரம்பொருளாக இருந்தும் அவன் ஆயர்பாடியில் எளியவனாய் வந்து பிறந்து பழகிய எளிமை சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது.

இடர் களைதல்: வெறும் துன்பம் மட்டுமல்லாது, எம்பெருமானை அனுபவிப்பதற்குத் தடையாக இருக்கும் 'விரோதி'களையும் (தடைகளையும்) அவனே போக்குகிறான் என்பது 'எண்ணுவார் இடரைக் களைவானே' என்பதன் உட்பொருள்.

நித்ய கைங்கர்யம்: செல்வம் அல்லது வேறு பலன்களை வேண்டாமல், "உன்னை துதிக்க வரம் தா" என்று கேட்பது பெரியாழ்வாரின் உயர்ந்த பக்தியை உணர்த்துகிறது.

08-04-2026