இந்த அழகிய பாசுரம் திருமங்கையாழ்வார் அருளிச்செய்த பெரிய திருமொழி ஆறாம் பத்து மூன்றாம் திருமொழி முதல் பாசுரம். திருவிண்ணகர் திருத்தலத்தின் பெருமையைப் பேசும் பாசுரங்களின் வரிசையில் அமைந்தது. ஆழ்வார் இங்கு எம்பெருமான் மீதான தனது இடையறாத பக்தியையும், அதன் விளைவாகப் பெற்ற பிறவாமைப் பேற்றையும் மிக நுணுக்கமாக விளக்குகிறார்.
துறப்பேன் அல்லேன் இன்பம் — எம்பெருமானை அனுபவிப்பதால் வரும் பேரின்பத்தை விட மாட்டேன்.
துறவாது நின் உருவம் மறப்பேன் அல்லேன் என்றும் — அந்த பேரின்பத்தை விடாமல், உன் வடிவழகை ஒருநாளும் மறக்காதவனாய் இருக்கிறேன்.
மறவாது யான் உலகில் பிறப்பேன் ஆக எண்ணேன் — உன் வடிவை மறவாதவனாகி, இனி சம்சாரத்தில் பிறக்க வேண்டும் என்ற எண்ணமே இல்லாதவனாயினேன்.
பிறவாமை பெற்றது நின் திறத்தேன் ஆதன்மையால் — பிறவா வரம் கிட்டியது என் தகுதியால் அல்ல; உனக்கே ஆட்பட்டதனால் மட்டுமே.
எம்பெருமானின் திருமேனி அழகைக் கண்ட பிறகு உலக இன்பங்கள் தானாகவே கசந்து போகின்றன. பகவானின் அனுபவமே ஆன்மாவின் இயற்கையான இயல்பு (சுவரூபம்).
கடந்த காலத்தில் "மறந்தேன் உன்னை முன்னம்" என்று வருந்திய ஆழ்வார் இப்போது முழு தெளிவு பெற்றுள்ளார். இரண்டு திருமொழிகளுக்கிடையிலான தொடர்பு மிகவும் அழகானது.
எம்பெருமானின் வடிவழகை மறக்க முடியாமல் போவதே அடியவர்களுக்குக் கிடைக்கும் மிகப் பெரிய வரம். அந்த மறவாமையே பிறவிப் பிணிக்கு மருந்தாகிறது.
இந்த மண்ணுலகை "இருள் தருமா ஞாலம்" என்று ஆழ்வார்கள் குறிப்பிடுவர். இத்தகைய உலகில் மீண்டும் பிறந்து அல்லல்பட ஆழ்வார் விரும்பவில்லை. எம்பெருமானின் திருவடிவத்தை எப்போதும் சிந்தித்துக் கொண்டிருப்பதால், பிறவாமை என்ற நிலை இயல்பாகவே கைகூடுகிறது.
நின் திறத்தேன் — சேஷத்வம் "நான் முயற்சி செய்து பிறவியை ஒழிப்பேன்" என்பது அகங்காரம். "நான் உனக்கே ஆட்பட்டவன்" என்ற சேஷத்வ உணர்வு வரும்போது எம்பெருமானே அடியவனின் பிறவித் துயரை நீக்குகிறான். ஆழ்வார் தன் தகுதியை சொல்லாமல் "உன் திறத்தவன்" என்ற நிலையை மட்டுமே சொல்வது அவனது கிருபையையே முன்னிறுத்துகிறது.
02-04-2026
கருத்துரையிடுக