ஶ்ரீ:
ஶ்ரீமதே இராமாநுஜாய நம:
மெய்யில் வாழ்க்கையை மெய் எனக் கொள்ளும்* இவ்
வையம் தன்னொடும் கூடுவது இல்லை யான்*
ஐயனே! அரங்கா! என்று அழைக்கின்றேன்*
மையல் கொண்டொழிந்தேன் என் தன் மாலுக்கே.
குலசேகராழ்வாரால் அருளிச்செய்யப்பட்ட 'பெருமாள் திருமொழி' பக்தி ரசமும் இலக்கிய நயமும் ததும்பி வழியும் அற்புதப் படைப்பாகும். சேர நாட்டின் மன்னராக அரியணையில் வீற்றிருந்து அரசு செலுத்திய குலசேகரப் பெருமாள், லௌகீக போகங்களைத் தூசியென மதித்து, திருவரங்கத்து அழகிய மணவாளனின் திவ்ய மங்கள விக்ரகத்திலும் எம்பெருமானின் திருக்குணங்களிலும் தம் மனத்தைப் பறிகொடுத்தவர் ஆவார்.
பெருமாள் திருமொழியின் மூன்றாம் பதிகம் 'மெய்யில் வாழ்க்கையை' என்று தொடங்குகிறது. முதல் இரண்டு பதிகங்களில் திருவரங்கத்தைக் கண்டனுபவிக்கும் ஆசையையும், எம்பெருமானின் அடியார்களுக்கு ஆட்படும் தொண்டின் எல்லையையும் (பாகவத சேஷத்துவத்தை) விவரித்த ஆழ்வார், இம்மூன்றாம் பதிகத்தில் லௌகீகச் சம்சாரி கூட்டத்தோடு தமக்குள்ள முற்றிலும் விலகிய தன்மையை முழங்குகிறார். உலகத்தவர் அழியக்கூடிய உடலின் இன்பங்களை உண்மை என்று நம்பி மயங்கும்போது, தாம் எம்பெருமான் ஸ்ரீரங்கநாதன் மேல் கொண்ட திவ்யக் காதலால் 'பித்தன்' என்றும் 'மையல் கொண்டவன்' என்றும் தம்மை உலகறிய அறிவித்துக் கொள்கிறார்.
மெய்யில் - உண்மை அற்ற / சரீரத்தில் பெறுகின்ற என்ற பொதுவான அர்த்தம் ஆனால், தத்துவார்த்தமாக 'மெய்+இல்' எனப் பிரித்து பொய்யான எனவோ, அல்லது 'மெய்யில்' என ஏழாம் வேற்றுமை உருபாகக் கொண்டு உடம்பில் வரும் வாழ்வு எனவோ பொருள் கொள்ளப்படும்.
வாழ்க்கையை - வாழ்வை / ஜீவனத்தை, அதாவது சம்சாரி மக்கள் விரும்பும் அல்ப, அழியக்கூடிய உலகியல் இன்பங்களை குறிப்பது.
மெய் என - உண்மையானதாக / நிலையானதாக
கொள்ளும் - அஞ்ஞானத்தினால் மயங்கி நிற்கும் உலகத்தாரின் இயல்பு.
இவ்வையந் தன்னொடும் - இந்த உலகத்தாரோடு (ஒருவரையும் விடாமல்).
யான் கூடுவது இல்லை - நான் ஒருபோதும் சேர்வதேயில்லை.
ஐயனே! - எம்பெருமானின் ஸ்வாமித்துவத்தைக் குறிக்கும் விளி.
அரங்கா! - திருவரங்கத்தில் எழுந்தருளியிருப்பவனே!. ‘அரங்கா!’ என்று எம்பெருமானை ஆசையுடன் அழைப்பதே ஆழ்வாரின் சரணாகதி உணர்வை வெளிப்படுத்துகிறது.
என்று அழைக்கின்றேன் - என்று விரும்பி உரக்கக் கூப்பிடுகின்றேன்.
என் தன் மாலுக்கு - அடியார்களிடம் பிரீதியும் மயக்கமும் (மால்) கொண்ட திருமாலுக்கு.
மையல் கொண்டொழிந்தேன் - பேரன்பினால் மோகத்தைக் கடைவரையிலிருக்கப் பெற்றேன்.
'மெய்யில் வாழ்க்கையை மெய் எனக் கொள்ளும்' - நான்கு வகை நயங்கள்
இப்பாசுரத்தின் முதல் வரியில் வரும் 'மெய்யில்' என்னும் தொடருக்கு ஸ்ரீ உத்தமூர் சுவாமிகள் தமது வியாக்யானத்தில் நான்கு விதமான ஆழ்ந்த பொருள்களை அருளிச்செய்கிறார். முதலாவதாக, 'மெய் + இல்' எனப் பிரித்து, உண்மையில்லாத பொய்யான சம்சார வாழ்க்கை என்று பொருள் கொள்ளப்படும்.
இரண்டாவதாக, மெய்யான (உண்மையான) பகவத் அனுபவத்தை விட்டுவிட்டு, பொய்க்கோலமான உலக வாழ்வையே உண்மை என நினைக்கும் மூடத்தனத்தைக் குறிக்கும்.
மூன்றாவதாக, 'மெய்யில்' என்பதில் உள்ள 'இல்' என்பதை ஏழாம் வேற்றுமை உருபாகக் கொண்டு, மெய்யாகிய சரீரத்தின் மூலமாகப் பெறுகின்ற சிற்றின்பத்தைக் குறிப்பதாகும்.
நான்காவதாக, பரமாத்மாவுக்குச் சரீரமாகப் (மெய்யாக) விளங்கும் சேதனாசேதனங்களில் வாழ்கின்ற ஐச்வர்யம் (செல்வம்) மற்றும் கைவல்யம் (ஆத்மானுபவம் மட்டும் பெற்று இறைவனை அடையாத நிலை) போன்ற அல்பமான, அஸ்திரமான புருஷார்த்தங்களையே பரம புருஷார்த்தமாகக் கொள்ளும் சம்சாரிகளின் இயல்பைக் குறிப்பதாகும்.
ஸ்ரீ உத்தமூர் சுவாமிகள் மேலும் விளக்கும்போது, ஐச்வர்யமும் கைவல்யமும் பரம புருஷார்த்தங்கள் அல்ல என்பதால், அவற்றை மெய்யெனக் கொண்டு உழலும் உலகத்தாரின் கூட்டத்தை விட்டு ஆழ்வார் முற்றிலுமாக விலகினார் எனக் காட்டுகிறார். ஜீவாத்மாவின் உண்மையான சொரூபம் இறைவனுக்கு ஆட்படுவதே ஆகும்; அதை விடுத்து உடம்பையே ஆத்மா என்றும், உடம்பின் இன்பமே இன்பம் என்றும் கருதுவது அஞ்ஞானத்தின் உச்சமாகும்.
'இவ்வையந் தன்னொடும் கூடுவது இல்லை யான்’
இவ்வரையில் 'இ' எனும் சுட்டெழுத்தும், 'உம்' எனும் எச்சமும் மிக முக்கியமான வைணவ தத்துவங்களை உணர்த்துகின்றன. சம்சாரி மக்களைப் போலவே ஆழ்வாருக்கும் சரீரமும், உற்றார் உறவினர்களும், உலகப் பொருட்களும் இருக்கின்றன. எனினும், அவை தம்மைச் சம்சாரத்தில் இழுக்கப் பார்த்தாலும், கெட்டுப்போக வேண்டிய சூழலிலும் கேடொழிந்து எம்பெருமான் அருளால் தேறி நின்றமையால், "இவ்வையந் தன்னொடும் கூடுவது இல்லை யான்" என்று அழுத்தமாகக் கூறுகிறார்.
இங்கு 'யான்' என்ற சொல் தற்பெருமையால் கூறப்பட்டதன்று. பகவானுடைய அருளால் உண்மை அறிவைப் பெற்ற சேதனன், தன் சொரூபத்தை உணர்ந்தபின் சம்சாரி மக்களுடன் கூட்டுச் சேரவே மாட்டான் என்பதைக் காட்டவே 'யான்' என்று பிரித்துக் கூறுகிறார். மேலும், இப்பதிகத்தின் மேன்மேல் பாசுரங்களில் விவரிக்கப்படும் உலகியல் விலக்கங்களுக்கும் இச்சொல்லாட்சி ஓர் ஆணிவேராக அமைகிறது.
'ஐயனே! அரங்கா! என்று அழைக்கின்றேன்'
உலகத்தவரின் தொடர்பை அறுத்த ஆழ்வாருக்குத் தஞ்சமாக விளங்குவது எம்பெருமானின் திவ்ய திருநாமமே ஆகும். உத்தமூர் சுவாமிகள் மற்றும் பெரியோர்களின் உபந்யாசங்களின்படி, 'கோ-விந்-தா' எனும் மூன்றெழுத்துத் திருநாமம் திரௌபதிக்கு ஆடை தந்து ஆபத்தில் இரட்சித்ததைப் போல, 'அ-ரங்-கா' எனும் மூன்றெழுத்து அடியார்களுக்குப் பரகதியை அளிக்கவல்லது.
'ஐயனே' என்னும் சொல் எம்பெருமானின் ஸ்வாமித்துவத்தையும் (எஜமானத் தன்மையையும்), 'அரங்கா' என்னும் சொல் அவனது சௌலப்யத்தையும் (எளியவர்க்கு எளியவனாய் திருவரங்கத்தில் கோயில் கொண்டிருப்பதை) வெளிப்படுத்துகிறது. உலகத்தார் தம்முடைய காரியங்கள் சாத்தியமாகும் வரை மட்டுமே ஒருவரிடம் பிரீதி காட்டுவார்கள்; ஆனால் எந்தவிதச் சுயநலமும் எதிர்பார்ப்பும் இன்றித் தன்னைத் தஞ்சமடைந்தாரைக் காக்கும் குணமுடையவன் அரங்கன் ஒருவனே என்பதால், ஆழ்வார் அவனை ஆசையோடு கூவி ஐயனே! அரங்கா! என்று அழைக்கிறார்.
'மையல் கொண்டொழிந்தேன் என் தன் மாலுக்கே'
தமிழிலக்கியத்திலும் திவ்ய பிரபந்தத்திலும் 'மால்' என்னும் சொல் திருமாலையும், அளவற்ற அன்பினால் உண்டாகும் மயக்கத்தையும் குறிக்கும். எம்பெருமான் தன் அடியார்களின் குற்றங்களைப் பார்ப்பதில்லை என்பதால், அவன் அடியார்களிடத்தில் 'மால்' (வியாமோஹம்) கொண்டவனாக இருக்கிறான்.
அத்தகைய பரம காதலனான 'என் தன் மாலுக்கு', ஆழ்வாரும் பதிலுக்குத் தன் முழு மனதையும் பறிகொடுத்து 'மையல்' (காதல் பித்து) கொண்டு, வேறு எந்த லௌகீக சிந்தனையும் இன்றி உய்யப்பெற்றார். சம்சாரிகள் உலகப் பொருட்களின் மீது மையல் கொள்ளும்போது, ஆழ்வாரோ பரம்பொருளின் மீது மையல் கொண்டு, உலகத்தாரின் பார்வையில் 'பித்தனாகவும்' 'பேயனாகவும்' மாறுகிறார்.
பூர்வாச்சார்யர்கள் துர்ஜனச் சேர்க்கையைத் (பகவத் சிந்தனையற்றோர் சேர்க்கையைத்) தவிர்ப்பதன் அவசியத்தை விளக்கும் போது காத்யாயன சம்ஹிதையில் வரும் சுலோகத்தை மேற்கோள் காட்டுவர்:
"வரம் ஹுதவஹ ஜ்வாலா பஞ்சராந்தஹ வ்யவஸ்திதிஹி |
ந சௌரி சிந்தா விமுக ஜன சம்சார வைசசம் ||"
கொழுந்துவிட்டு எரியும் நெருப்புக் கூண்டிற்குள் வசிப்பது கூட மேல்; ஆனால் திருமாலின் சிந்தனை இல்லாத உலகியல்வாதிகளுடன் ஒரு கணமும் கூடியிருக்கக் கூடாது என்பது இதன் பொருளாகும். இச்சுலோகத்தின் தத்துவார்த்தத் தமிழ் வடிவாகவே குலசேகராழ்வாரின் "வையந் தன்னொடும் கூடுவது இல்லை யான்" எனும் பாசுர வரி திகழ்கிறது.
ஸ்ரீ ஆண்டாளின் திருப்பாவையில் "கூடி இருந்து குளிர்ந்தேலோ ரெம்பாவாய்" என்று பாகவதர்களுடன் கூடி பகவத் அனுபவம் அடைவதே உயரிய பேறு என்று போற்றப்படுகிறது. பாகவதர்களோடு கூடி மகிழ வேண்டுமானால், அதற்கு முன்படிநிலையாக பகவத் சிந்தனையற்ற சம்சாரி மக்களின் சேர்க்கையை முற்றிலுமாகத் தவிர்க்க வேண்டும். குலசேகராழ்வார் இப்பாசுரத்தில் தகாதவர் கூட்டத்தை விலக்குவதையே (கூடாமையை) முதன்மையாக வற்புறுத்துகிறார்.
ஸ்ரீவைணவத்தில் ஆன்மாவின் விகாசம் அல்லது பக்தி வளர்ச்சி நிலைகள் மூன்று கட்டங்களாகப் பகுக்கப்படுகின்றன. சம்சாரத்தில் மூழ்கியிருக்கும் நிலை கடந்து, இறைவனின் திவ்ய குணங்களில் ஈர்க்கப்பட்டு, உலகியல் தொடர்புகளைத் துண்டிப்பதே முதல் நிலையாகும்.
[உலகியல் மயக்கம் (சம்சார மோஹம்)] ---> [சங்க தியாகம் (கூடாமை)] ---> [நாம சங்கீர்த்தனம் (அரங்கா என அழைத்தல்)] ---> [திவ்ய பித்து (பகவத் மையல்)]
குலசேகராழ்வார் இப்பாசுரத்தில், உலகத்தாரின் அஞ்ஞான மயக்கத்தை அறுத்தெறிந்து (சங்க தியாகம்), "அரங்கா" என்று அலறி அழைத்து (நாம சங்கீர்த்தனம்), எம்பெருமானின் திவ்ய பிரேமையில் முற்றிலும் கரைந்து போகும் (பகவத் மையல்) பேரனுபவத்தைக் காட்டுகிறார். பெரியவாச்சான் பிள்ளை தம் உரையில், ஆழ்வார் தம்மை உலகத்தாருக்குப் பித்தனாகக் காட்டிக் கொள்வது, பகவத் அனுபவத்தில் அவர் அடைந்த ஆழமான பக்குவத்தின் உச்சக்கட்ட அடையாளமே என்று புகழாரஞ்சூட்டுகிறார்.
குலசேகராழ்வாரின் பெருமாள் திருமொழி 22-வது பாசுரம், நிலையற்ற உடம்பையும் உலகியல் வாழ்வையும் மெய்யெனக் கருதும் மனிதர்களின் சிற்றின்ப மயக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டி, அதில் இருந்து முற்றிலும் விடுபடும் வைராக்கியத்தை நமக்குப் புகட்டுகிறது. உத்தமூர் சுவாமிகள் மற்றும் பெரியவாச்சான் பிள்ளையின் வியாக்யானங்கள் வாயிலாக 'மெய்யில்' எனும் சொல்லின் நான்கு வகை ஆழமான பொருள்களும், எம்பெருமானின் 'மால்' எனும் பிரேமைத் தன்மையும் தெள்ளத் தெளிவாகப் புலனாகின்றன. லௌகீகச் சேர்க்கையைத் துறந்து, "ஐயனே! அரங்கா!" என்று ஆசையோடு கூவி அழைப்பதே ஜீவாத்மாவின் ஒரே உஜ்ஜீவன வழி என்பதையும், இறைவனிடம் கொள்ளும் மையலே பரம புருஷார்த்தம் என்பதையும் இப்பாசுரம் உலகுக்கு உணர்த்துகிறது.
குலசேகராழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
🙏🙏🙇♂️🙇♂️
அடியேன்,
கோமான் ஶ்ரீ பாலாஜி
கருத்துரையிடுக