ஶ்ரீமதே இராமாநுஜாய நம:
“தனக்கு அடிமை பட்டது தான் அறியானேலும்*
மனத்தடைய வைப்பதாம் மாலை* வனத்திடரை
ஏரியாம் வண்ணம் இயற்றும் இது அல்லால்*
மாரியார் பெய்கிற்பார் மற்று?”
பூதத்தாழ்வார் அருளிச்செய்த நூறு பாசுரங்களைக் கொண்ட இரண்டாம் திருவந்தாதியில், இது 16ஆம் பாசுரம்.
ஒரு சிறிய இயற்கைக் காட்சியை முன்வைத்து, ஜீவாத்மாவின் ஸ்வரூபம், அவனுடைய முயற்சி, பகவானுடைய ஸ்வாதந்திரியம், பகவத் கிருபை, கைங்கரிய ருசி, பிரபத்தி ஆகிய மிக ஆழமான வைணவ தத்துவங்களை இவ்வளவு அழகாக எடுத்துரைக்கும் பாசுரம் இது.
ஒரு விவசாயி நிலத்தைப் பண்படுத்தி, ஏரியை வெட்டி, கரையை அமைத்து மழைக்காகக் காத்திருக்கிறான். ஏரியை அமைப்பது அவனால் முடியும்; ஆனால் மழையைப் பெய்விப்பது அவனால் முடியாது. அதேபோல, மனத்தைப் பண்படுத்துவது ஜீவனுடைய முயற்சி; அருள்மழையைப் பொழிவது எம்பெருமானுடைய ஸ்வாதந்திரியம். இதுவே இப்பாசுரத்தின் மையச் செய்தி.
“தனக்கு அடிமை பட்டது தான் அறியானேலும்”
விசிஷ்டாத்வைத தத்துவத்தின்படி, ஜீவாத்மாவின் இயற்கையான ஸ்வரூபம் பகவானுக்கு அடிமைப்பட்டிருப்பது. இதுவே சேஷத்வம் எனப்படும். ஒரு பொருள் அதன் எஜமானனுக்குச் சொந்தமானது போல, ஜீவாத்மாவும் பரமாத்மாவுக்கே சொந்தமானவன். இதனை உத்தமூர் ஸ்வாமிகள், “அடிமை என்பதற்கு தாஸ்யம் = கைங்கரியம் என்பது நேர்ப்பொருளே” என்று விளக்குகிறார்கள். அதாவது, பகவானுக்குத் தொண்டு செய்வதே ஆத்மாவின் இயற்கையான நிலை.
ஆனால், அனாதிகாலமாகத் தொடர்ந்து வரும் கர்மவாசனைகளால் சம்சாரத்தில் உழலும் ஜீவன், “நான் யார்? நான் யாருக்குச் சொந்தமானவன்? என்னுடைய கடமை என்ன?” என்பதையே மறந்துவிடுகிறான்.
“எம்பெருமான் தான் ஸ்வாமி; நாம் அவன் சொத்து” என்ற ஸ்வரூப ஞானம் அவனிடம் தெளிவாக இல்லாமல் இருக்கலாம்.
அத்தகைய அறியாமையில் இருப்பவனாக இருந்தாலும், அவனுடைய ஆன்மீகப் பயணம் முற்றிலும் முடிந்து விடுவதில்லை என்பதையே ஆழ்வார் கருணையோடு சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
“மனத்தடைய வைப்பதாம் மாலை”
உடலாலும், வாக்காலும் கைங்கரியம் செய்யும் வாய்ப்பு எல்லோருக்கும் எப்போதும் கிடைப்பதில்லை. ஆனால், மனத்தில் திருமாலின் மீது ருசியை வளர்த்துக் கொள்வது நம்மால் செய்யக்கூடியது. இதனை உத்தமூர் ஸ்வாமிகள் அழகாக விளக்குகிறார், “ஆத்மாவை உய்விப்பதற்கான கைங்கரியங்கள் செய்யும்படி அனுகூலங்கள் ஏற்படுவது இவனுக்கு அதீனமன்று…”
அதாவது, கைங்கரியத்திற்கு ஏற்ற சூழ்நிலை நமக்குக் கிடைப்பது நம்முடைய முழுமையான கட்டுப்பாட்டில் இல்லை. முன்வினைப் பயனாக ஒருநாள் கைங்கரிய வாய்ப்பு கிடைத்தாலும், அது கிடைத்ததே தெரியாமல் அதிலிருந்து விலகிச் செல்லும்படி தன்னைத் தானே கெடுத்துக் கொள்ளக்கூடாது.
எனவே, குறைந்தபட்சம் மனத்திலாவது, “எம்பெருமானுக்கே நான் சொந்தம்.
அவனுக்கே நான் கைங்கரியம் செய்ய வேண்டும்.” என்ற ருசியைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும். இந்த ருசியே ஆன்மீகப் பயணத்தில் மிக முக்கியமான ஒன்று.
“வனத்திடரை ஏரியாம் வண்ணம் இயற்றும்…”
இப்பாசுரத்தின் மிக அழகான உருவகம் இதுதான்.
“வனத்திடர்” - முட்செடிகளும், களைகளும் நிறைந்த கரடுமுரடான காட்டுப்பகுதி. அப்படிப்பட்ட காட்டுப்பகுதியை வெட்டி, மேடுகளைச் சமப்படுத்தி, கரை அமைத்து, மழைநீர் தேங்கும் ஏரியாக மாற்ற வேண்டும்.
ஆழ்வார் இதையே நம் மனத்திற்குப் பொருத்துகிறார்.
உலக விஷயங்களில் ஆசை, அகங்காரம், மமகாரம் ஆகியவற்றால் மேடு பள்ளங்களாகிக் கிடக்கும் மனம் ஒரு வனத்திடர் போன்றது. அந்த மனத்தை,
உலகப் பற்றுகளாகிய மேடுகளை அகற்றி, பகவானிடத்திலான ஆசையாகிய கரையை அமைத்து, அருள் தேங்கக்கூடிய ஏரியாக மாற்ற வேண்டும். உத்தமூர் ஸ்வாமிகள் இதை விவசாயியின் முயற்சியுடன் ஒப்பிட்டு விளக்குகிறார், “காடுகளை அழித்து மேட்டைக் கல்லி, மழை நீர் நிற்கப் பாங்காகக் கரையும் அமைத்திருந்தால் மழை பெய்த போது தண்ணீர் தேங்கி நிற்குமா போலே…”
அதுபோல, விஷய ஆசைகளாகிய மேடுகளை அகற்றி, பரமாத்மாவிடம் ஆசையாகிய கரையை அமைத்தால், கிடைக்கும் கைங்கரியம் வழுவாமல் நிலையாக அமையும்.
இங்கே ஒரு மிகப் பெரிய உண்மை நமக்குக் கற்பிக்கப்படுகிறது. மனத்தைத் தயார் செய்வது நம்முடைய பங்கு. அதில் அருளை நிரப்புவது எம்பெருமானுடைய பங்கு.
“மாரியார் பெய்கிற்பார் மற்று?”
ஏரியை வெட்டிவிட்டால் மட்டும் போதுமா? மழையும் பெய்ய வேண்டும்! விவசாயி நிலத்தை உழலாம். வரப்பைக் கட்டலாம். ஏரியை வெட்டலாம். ஆனால், “இப்போது மழை பெய்ய வேண்டும்!” என்று அவனால் மழையைப் பெய்விக்க முடியுமா? முடியாது. அதுபோலத்தான் ஜீவாத்மாவும்.
நாம் மனத்தைத் திருத்திக் கொள்ளலாம். பகவானிடம் ருசியை வளர்த்துக் கொள்ளலாம். பிரபத்தி செய்யலாம். கைங்கரியத்திற்குத் தகுதியான மனநிலையை வளர்த்துக் கொள்ளலாம்.
ஆனால், பகவத் கிருபையை நம்முடைய முயற்சியால் கட்டாயப்படுத்த முடியாது. மழை எப்போது பெய்ய வேண்டும் என்பது இயற்கையின் அதிகாரம். அருள் எப்போது பொழிய வேண்டும் என்பது எம்பெருமானுடைய ஸ்வாதந்திரியம்.
ஜீவனிடம் முழுமையான ஸ்வரூப ஞானம் இன்னும் ஏற்படாமல் இருக்கலாம்.
ஆனால், அவன் பகவானிடம் கொண்டுள்ள ருசியை மட்டும் விட்டுவிடக் கூடாது. இங்கே உத்தமூர் ஸ்வாமிகள் கூறும் முக்கியமான கருத்து, “ஞானம் என்பது பக்தியை ஸஹகாரியாகக் கொண்ட ஸத்வகுணப் பெருக்கால் வரவேண்டியதொன்று.”
பெரியோர்கள் செய்கின்ற நல்ல அனுஷ்டானங்களை ஒருவர் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளாமலேயே பின்பற்றினாலும், அவை அவனுடைய மனத்தில் சத்துவகுணத்தை வளர்க்கக்கூடும். அதன் மூலம் படிப்படியாக அறிவும் தெளிவும் ஏற்படலாம். இதற்காகவே, “யத்யதாசரதி ச்ரேஷ்ட:” என்ற பகவத் கீதையின் வாக்கும் நினைவுகூரப்படுகிறது. அதேபோல், “கஷாயே கர்மபி: பக்வே ததோ ஞானம் ப்ரவர்த்ததே” என்ற சாத்திர வாக்கின்படி, கர்மங்களால் உள்ளழுக்கு நீங்கிய பின்னர் ஞானம் வளர்கிறது என்ற கருத்தும் இங்கு எடுத்துக்காட்டப்படுகிறது.
இங்கே ஒரு நுட்பமான கேள்வி எழுகிறது.
எல்லாவற்றையும் பகவானே செய்கிறான் என்றால், ஜீவனுடைய முயற்சி எங்கே? பகவானிடம் ருசி ஏற்படுவதற்கும் அவனே காரணம்; பிரபத்தி செய்யும் நிலைக்கும் அவனே கொண்டு வருகிறான் என்று சில ஆசார்யர்கள் கூறும் கருத்து இருக்கிறது.
பக்தி யோகத்தின் முழுமையான இலக்கணங்களை அறிந்து அதனை அனுஷ்டிக்கத் தகுதி இல்லாதவனாக இருந்தாலும், பிரபத்தியைச் செய்ய வேண்டும் என்ற கருத்தும் இங்கு எடுத்துரைக்கப்படுகிறது. மனத்தில் மஹாவிச்வாசம் நிலைபெற்று, நம்முடைய பாரத்தை எம்பெருமானிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும்.
அதனால்தான் ஆழ்வார், “மனத்தடைய வைப்பதாம் மாலை” என்கிறார்.
இந்தப் பாசுரம் நமக்குத் தரும் மிகப் பெரிய பாடம் இதுதான், நம் மனம் இப்போது “வனத்திடர்” போல இருக்கலாம். ஆசைகள், அகங்காரம், மமகாரம், உலகப் பற்றுகள் என்று பல முட்செடிகள் அதில் வளர்ந்திருக்கலாம். ஆனால் அதைக் கண்டு மனம் தளர வேண்டியதில்லை. அதை மெதுவாகப் பண்படுத்த வேண்டும். உலகப் பற்றுகளாகிய மேடுகளை அகற்ற வேண்டும். எம்பெருமானிடத்திலான ருசியாகிய கரையை அமைக்க வேண்டும். அப்போது ஒருநாள், அவன் அருள்மழை பொழியும்போது, அந்த அருள் ஓடிப் போகாமல் நம் உள்ளத்தில் தேங்கி நிற்கும்.
பூதத்தாழ்வாரின்,
“தனக்கு அடிமை பட்டது தான் அறியானேலும்
மனத்தடைய வைப்பதாம் மாலை…”
என்ற இரண்டாம் திருவந்தாதி 16ஆம் பாசுரம், ஜீவாத்மாவின் ஸ்வரூபம், கைங்கரிய ருசி, ஜீவனுடைய முயற்சி, பகவானுடைய ஸ்வாதந்திரியம், பிரபத்தி, பகவத் கிருபை ஆகிய ஆழமான வைணவ தத்துவங்களை ஓர் எளிய எடுத்துக்காட்டின் வழியாக நமக்கு உணர்த்துகிறது.
எம்பெருமானுடைய கருணை எப்போது பொழியும் என்பது அவனுடைய திருவுள்ளம்; அந்த அருளை ஏற்றுக்கொள்ளும் பக்குவத்துடன் நம் மனம் தயாராக இருப்பது நம்முடைய பங்கு. இதுவே இந்த அற்புதமான பாசுரம் நமக்கு உணர்த்தும் ஆழ்ந்த செய்தி.
பூதத்தாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
🙏🙏🙇♂️🙇♂️
அடியேன்,
கோமான் ஶ்ரீ பாலாஜி
கருத்துரையிடுக