சனி, 31 ஜூலை, 2021

ஶ்ரீமத் பாகவதம் - 323

ஏகாதச (பதினொன்றாவது) ஸ்கந்தம் – பதினேழாவது அத்தியாயம்

(வர்ணாச்ரம தர்மங்களை விவரித்துக் கூறுதல்)

உத்தவர் சொல்லுகிறார்:- இவ்வுலகத்திலுள்ள யாவரும், தங்கள் தங்கள் வர்ணங்களுக்கும் (ப்ராஹ்மண, க்ஷத்ரிய, வைச்ய, சூத்ர என்பவை வர்ணங்கள் - ஜாதிகள்), ஆச்ரமங்களுக்கும் (ப்ரஹ்மசர்ய, க்ருஹஸ்த, வானப்ரஸ்த, ஸன்யாஸ என்பவை ஆச்ரமங்கள்) உரிய தர்மங்களை அனுஷ்டித்துக்கொண்டு, உன்னிடத்தில் பக்தி செய்கையாகிற தர்மத்தை அனுஷ்டிப்பார்களாயின் உன்னைப் பெறுவார்களென்று நீ மொழிந்தாய். தாமரைக் கண்ணனே! வர்ணங்களுக்கும், ஆச்ரமங்களுக்கும் ஏற்பட்ட தர்மங்கள் எவை? அவற்றை எப்படி அனுஷ்டித்தால் உன்னிடத்தில் பக்தி உண்டாகும்? அதையெல்லாம் எனக்குச் சொல்ல வேண்டும்.

மஹாபாஹுவே! (வலிமையான தோள்களை உடையவனே!) ப்ரபூ! முன்பு நீ ஹம்ஸ ரூபியாய் ப்ரஹ்ம தேவனுக்கும், ஸனகாதிகளுக்கும் மேலான தர்மத்தை உபதேசித்தாய். சத்ருக்களை அழிப்பவனே! இப்பொழுதைக்கு நெடுங்காலமானமையால், முன்பு நீ உபதேசித்த அந்த தர்மம் மனுஷ்ய லோகத்தில் பெரும்பாலும் வழங்கி வராமல் விச்சின்னமாய் விட்டது (தடைபட்டு விட்டது). 

அச்சுதனே! ஆகையால், அந்த தர்மத்தை உபதேசிப்பவனும், அதை அனுஷ்டிப்பவனும், பாதுகாப்பவனும் உன்னையொழிய மற்றொருவனும் இல்லை. எவ்விடத்தில் வித்யைகளெல்லாம் மூர்த்தீகரித்து (வடிவு பெற்று) விளங்குகின்றனவோ, அத்தகைய ப்ரஹ்ம ஸபையிலும், இந்த தர்மத்தை உபதேசிப்பவனாவது, அனுஷ்டிப்பவனாவது, காப்பவனாவது கிடையாது. 

மதுஸூதனனே! அனுஷ்டிக்கவும், பாதுகாக்கவும், உபதேசிக்கவும் வல்லவனாகிய நீ, இப்பூமண்டலத்தை விட்டுப் போகையில், விச்சின்னமான (தடைபட்டுப் போன) இந்த தர்மத்தை எவன் உபதேசிக்கப் போகிறான்? எவனும் இல்லை. ஆகையால் நீயே உபதேசிக்க வேண்டும். ஸர்வ தர்மங்களையும் அறிந்தவனே! ப்ரபூ! அவ்வாறு அனுஷ்டிக்கவும், பாதுகாக்கவும், உபதேசிக்கவும் வல்லவனாகிய நீ பக்தியோகமாகிற தர்மம் எவரெவர்க்கு எவ்வெப்படி ஏற்பட்டிருக்கின்றதோ அதை எல்லாம் அப்படியே உபதேசிப்பாயாக.

ஸ்ரீசுகர் சொல்லுகிறார்:- இவ்வாறு தன் பக்தர்களில் முக்யராகிய உத்தவரால் வினவப்பெற்ற அந்த ஸ்ரீக்ருஷ்ண பகவான் ஸந்தோஷம் அடைந்து, மனுஷ்யர்களின் க்ஷேமத்திற்காக ஸனாதன தர்மங்களை உபதேசித்தான்.

ஸ்ரீபகவான் சொல்லுகிறான்:- உத்தவனே! நீ கேட்ட கேள்வி ப்ராணிகளுக்கு ஹிதம் (நன்மை) செய்கையாகிற தர்மத்தினின்று நழுவாதிருக்கின்றது. இது வர்ணாச்ரம தர்மங்களுக்குட்பட்ட மனுஷ்யர்களுக்கு மோக்ஷத்தை விளைக்க வல்லது. உத்தவனே! பக்தி யோகத்திற்கு உதவி செய்வதும், வர்ணாச்ரமங்களைத் தொடர்ந்திருப்பதுமாகிய அந்த தர்மத்தைச் சொல்லுகிறேன்; கேட்பாயாக. 

முன்பு க்ருத யுகத்தில் ஹம்ஸமென்று ஒரே வர்ணம் உண்டாயிருந்தது (க்ஷத்ரியாதி வர்ணங்கள் இல்லை.) அந்த ஹம்ஸ ஜாதியினால், மனுஷ்யர்களெல்லாரும் ப்ரயோஜனங்கள் (பலன்கள்) எல்லாம் கைகூடப் பெற்றிருந்தார்களாகையால், க்ருதயுகமென்று பேராயிற்று எனக் கூறுகிறார்கள். அப்பொழுது ப்ரணவம் மாத்ரமே வேதமாயிருந்தது. (ருக், யஜுஸ், ஸாமங்கள் என்கிற இம்மூன்று வேதங்களும் அப்பொழுதில்லை). தர்மமும், மனத்திற்கு விஷயமாகிய நானே வ்ருஷபத்தின் (காளையின்) உருவம் தரித்து, நான்கு பாதங்களுடன் இருந்தேன். அப்பொழுதுள்ள மனுஷர்கள், கேவலம் த்யானயோக (த்யானத்தில்) நிஷ்டர்களாகி (ஊன்றியவர்களாய்), எவ்வித தோஷமும் தீண்டப்பெறாமல் பரிசுத்தனாயிருக்கின்ற என்னை உபாஸித்து, என்னைப் போலவே பரிசுத்தர்களாயிருந்தார்கள். ஆனது பற்றியே அவர்களுக்கு ஹம்ஸர்கள் என்று பேராயிற்று. 

சனி, 24 ஜூலை, 2021

ஶ்ரீமத் பாகவதம் - 322

ஏகாதச (பதினொன்றாவது) ஸ்கந்தம் – பதினாறாவது அத்தியாயம்

(விபூதியோகத்தைக் கூறுதல்)

உத்தவர் சொல்லுகிறார்:- ஸ்ரீக்ருஷ்ணா! ஒன்றான பரப்ரஹ்மம் நீயே. ஆதி (முதல்) அந்தம் (முடிவு) இல்லாதவன் ஆகையால் நீயே ஸர்வகாரணன் (எல்லாவற்றிற்கும் காரணம்). உனக்குக் கர்மமாகிற மறைவு கிடையாது. மற்றும், நீ உள்ளும், புறமும் வியாபித்திருப்பவன். ஆகையால், ஸமஸ்த (எல்லா) பதார்த்தங்களுக்கும் (ஜீவர்களுக்கும்) மோக்ஷத்திற்கு வேண்டிய அறிவைக் கொடுத்து, ஆத்ம உஜ்ஜீவனத்தை (ஆத்மாவிற்கு நல்வழியை) விளைப்பவனும், ஸம்ஸாரத்தில் அவ்வவற்றிற்கு வேண்டிய அபேக்ஷிதங்களைக் (விருப்பங்களைக்) கொடுத்து ரக்ஷிப்பவனும், துர்வாஸனையினால் (கெட்ட – அதாவது உலகியல் வாழ்வை மேன்மேலும் வளர்க்கக்கூடிய, ஆழ்ந்த முன் வினைப் பதிவுகளால்) விபரீதங்களைச் செய்து முடியப் பார்க்கிற ஆத்மாக்களுக்கு அந்த விபரீத வாஸனை மாற வேண்டுமென்று ப்ரக்ருதியில் மறைத்து வைக்கையாகிற ப்ரளயத்தை (ஊழியை, அழிவை) நடத்துபவனும், அவ்வாறு அனாதிகாலம் ப்ரக்ருதியில் மழுங்கி அஸத் கல்பராய் (அறிவற்ற ஜடப்பொருள் போல்) கிடக்கிற ஆத்மாக்கள் உஜ்ஜீவிக்க வேண்டுமென்னும் திருவுள்ளத்தினால் அவர்களுக்குக் கரண (இந்த்ரியங்கள்), களேபரங்களைக் (உடலைக்) கொடுக்கையாகிற ஸ்ருஷ்டியைப் பண்ணுகிறவனும் நீயே! (ஸமஸ்த ப்ராணிகளுக்கும் ஸ்ருஷ்டி (படைப்பு), ஸ்திதி (நீடிப்பு), ஸம்ஹாரங்களும் (அழிவு), மோக்ஷமும் (விடுதலையும்) உன்னிடத்தினின்றே உண்டாகின்றன.) மேன்மையும், தாழ்மையும் உள்ள ஸமஸ்த பூதங்களிலும் நீ அமைந்திருக்கின்றாய். ஆயினும், அத்தகைய உன்னை இந்திரியங்களை வெல்ல முடியாத மூடர்கள், வருந்தியும் அறியவல்லராக மாட்டார்கள். 

ஷாட்குண்ய பூர்ணனே (ஜ்ஞான, சக்தி, பல, ஐச்வர்ய, வீர்ய, தேஜஸ் என்கிற ஆறு குணங்கள் முழுமையாக அடையப்பெற்றவனுமாகிய)! வேதாந்தங்களை அறிந்த பெரியோர்கள், உன்னை உள்ளபடி அறிந்து உபாஸிக்கிறார்கள். உன்னை எந்தெந்த வஸ்துக்களில் உபாஸித்தால் பக்தி வளரப் பெற்று யோக ஸித்தியைப் பெறுவார்களோ, அதை எனக்கு விவரித்துச் சொல்லவேண்டும். 

ஞாயிறு, 18 ஜூலை, 2021

ஶ்ரீமத் பாகவதம் - 321

ஏகாதச (பதினொன்றாவது) ஸ்கந்தம் – பதினைந்தாவது அத்தியாயம்

(பக்தியோகம் செய்யும் யோகிக்கு, பகவத் ப்ராப்தி விரோதிகளான அணிமாதி சித்திகள் ஸித்திக்கும் விதத்தைக் கூறுதல்)

ஸ்ரீபகவான் சொல்லுகிறான்:- ப்ராண வாயுவை வென்று, இந்திரியங்களை அடக்கி, நிலை நின்ற மனமுடையவனாகி என்னிடத்தில் மனத்தை நிலைநிறுத்துகின்ற யோகிக்கு, அணிமாதி ஸித்திகள் (அணிமா முதலிய எட்டு பலன்கள் - அவையாவன- 

  1. அணிமா - சரீரத்தை சிறிதாக்கிக்கொள்ளுதல் 

  2. மஹிமா - பெரிதாக்கிக்கொள்ளுதல் 

  3. லகிமா - லேசாகச் செய்தல் 

  4. கரிமா - கனமாக்கிக்கொள்ளுதல் 

  5. வசித்வம் - எல்லாவற்றையும் தன் வசமாக்கிக்கொள்ளுதல் 

  6. ஈசத்வம் - எல்லாவற்றிற்கும் தலைவனாயிருத்தல் 

  7. ப்ராப்தி - நினைத்த பொருளைப் பெறுதல் 

  8. ப்ராகாம்யம் - நினைத்தவிடம் செல்லும் வல்லமை) உண்டாகின்றன. 

(ஆயினும் அவற்றில் மனப்பற்று செய்யலாகாது. அவை பகவத் ப்ராப்திக்கு விக்னங்களாம் (இடையூறுகளாம், தடைகளாம்.)

உத்தவர் சொல்லுகிறார்:- அச்சுதனே! எத்தகைய தாரணையினால் (ஆழ்ந்த உள் உணர்வினால்) ஸித்திகள் (பலன்) உண்டாகின்றன? அந்த ஸித்திகள் (பலன்) யாவை? அவை உண்டாகும் விதம் யாது? நீ யோகிகளுக்கு ஸித்திகளைக் (பலன்) கொடுப்பவனாகையால், அவற்றின் ஸ்வரூபம் எத்தகையதோ அதெல்லாம் உனக்கு நன்றாகத் தெரியுமல்லவா? ஆகையால் அதை எல்லாம் எனக்கு விசதமாகச் (விரிவாகச்) சொல்லவேண்டும். 

ஸ்ரீபகவான் சொல்லுகிறான்:- என்னிடத்தில் மனத்தை நிலை நிறுத்துகையாகிற தாரணை (ஆழ்ந்த உள் உணர்வு) என்னும் யோகத்தின் ஸ்வரூபத்தை உள்ளபடி அறிந்த பெரியோர்கள், ஸித்திகள் பதினெட்டு என்று சொல்லுகிறார்கள். அவற்றில் எட்டு ஸித்திகள் என்னையே முக்ய ப்ரயோஜனமாகவுடையவை. மற்ற பத்து ஸித்திகளும், சப்தாதி விஷயங்களின் (உலக விஷயங்களின்) அனுபவத்தையே முக்ய ப்ரயோஜனமாகவுடையவை. ஆகையால் மீளவும் ஸம்ஸாரத்தில் மூட்டி விடும்.

  1. சரீரம் அணுவாயிருக்கப் பெறுகை, அணிமையென்னும் ஸித்தி; ஸூக்ஷ்ம (நுட்பமான)   வஸ்துக்களில் (பொருட்களில்) ப்ரவேசிக்கும் திறமையாம்.

  2. சரீரம் பெரிதாயிருக்கப் பெறுகை மஹிமையென்னும் ஸித்தி. 

  3. சரீரம் லேசான வஸ்துக்களைக் காட்டிலும் லேசாயிருக்கை, லகிமையென்னும் ஸித்தி

  4. ஸமஸ்த ப்ராணிகளுடைய இந்திரியங்களிலும் நுழைந்து அவரவர் அனுபவிக்கும் விஷயங்களோடு ஸம்பந்திக்கை (சேர்ந்திருக்கை) ப்ராப்தியென்னும் ஸித்தி. (அந்தந்த இந்த்ரியங்களின் அதிஷ்ட்டான (நியமிக்கும்) தேவதா (தேவதை) ரூபத்தினால் (வடிவினால்) அந்தந்த விஷயங்களோடு ஸம்பந்திக்கை (சேர்ந்திருக்கை) ப்ராப்தியென்னும் ஸித்தியாமென்று சிலர் சொல்லுவார்கள்.)

  5. இஹலோகத்திலுள்ளவைகளும், பரலோகத்திலுள்ளவைகளுமான விஷயங்களைப் பற்றின வ்யாபாரங்களில் மேன்மையுற்றிருக்கை ப்ராகாம்யமென்னும் ஸித்தியாம்.

  6. தனக்கும், பிறர்க்கும் எல்லா விஷயங்களிலும் திறமையை உண்டாக்குகை ஈசத்வமென்னும் ஸித்தியாம்.

  7. சப்தாதி விஷயங்களை (உலகியல் இன்பங்களை) அனுபவிக்கிலும் அவற்றில் பற்றில்லாமை (ஆசையில்லாமை) வசித்வமென்னும் ஸித்தியாம்.

  8. எந்த ஸுகத்தில் விருப்பமெல்லாம் ஸமுத்ரத்தில் திவலை (நீர்த்துளி) போல் ஸ்வல்பமாய் (சிறிதாய்) முடிந்து விடுகிறதோ, அத்தகைய ஆநந்தத்தை அனுபவிக்கை பரமாநந்தம் என்னும் ஸித்தியாம். 

நல்லியற்கை உடையவனே! இவ்வெட்டு ஸித்திகளும் என்னுடையவை; த்யான யோகம் கைகூடின யோகிக்கு ஸ்வபாவ (இயற்கையாக) ஸித்தங்களாய் (ஏற்படக்கூடியவையாய்) இருக்கும். எந்த தேஹத்தோடு யோகத்தை அப்யஸிக்கிறானோ (பயிற்சி செய்கின்றானோ), அந்த தேஹத்தில் சதை, மடிப்பு, நரை,மயிர், பசி,தாஹம் முதலியவையில்லாமை, தூரத்திலுள்ள ஸமஸ்த ப்ராணிகளுடைய சப்தங்களையும் கேட்கை , தூரத்திலுள்ள ஸமஸ்த வஸ்துக்களையும் ஸாக்ஷாத்கரிக்கை (நேரில் பார்ப்பது), எங்குப் போக வேண்டுமென்று மனத்தில் நினைக்கிறானோ, அவ்விடத்தில் அந்த க்ஷணமே தேஹத்தினால் (உடலோடு) போயிருக்கை, நினைத்தபடி உருவங்களை ஏற்றுக் கொள்கை, மரணமடைந்த பிறருடைய சரீரங்களில் ப்ரவேசிக்கை, நினைத்தபொழுது மரணம் அடைகை, அப்ஸர ஸ்த்ரீகளோடு தேவதைகள் அனுபவிக்கும் போகங்களைப் பெறுகை, நினைத்தவை எல்லாம் ஸித்திக்கை (கைகூடுகை), தன்னுடைய ஆஜ்ஞை (கட்டளை) எங்கும் தடைபடாதிருக்கை ஆகிய இவை பத்தும் குணஸித்திகளென்று கூறப்படும். 

மற்றும், வருங்காலம், நிகழ்காலம், கழிகாலம் (இறந்த காலம்) ஆகிய மூன்று கால கதிகளையும் அறிகை, குளிர், வெயில் முதலிய த்வந்த்வங்களால் (இரட்டைகளால்) வருந்தாமை, பிறருடைய சித்தம் (எண்ணம்), சேஷ்டை (செயல்) முதலியவற்றை நன்றாக அறிகை, அக்னி, ஸூர்யன், ஜலம், விஷம் இவை முதலியவற்றை ஸ்தம்பனம் செய்கை (நிறுத்துதல்), எங்கும் தோல்வியடையாமை இவைகளும் யோக தாரணத்தினால் (ஆழ்ந்த உள் உணர்வினால்) விளையும் ஸித்திகளென்று சொல்லுகிறார்கள். எந்த தாரணையால் (ஆழ்ந்த உள் உணர்வினால்) எந்த ஸித்தி (பலன்) எப்படி உண்டாகுமோ அதையெல்லாம் விவரித்துச் சொல்லுகிறேன்: தெரிந்து கொள்வாயாக. 

சனி, 17 ஜூலை, 2021

ஶ்ரீமத் பாகவதம் - 320

ஏகாதச (பதினொன்றாவது) ஸ்கந்தம் – பதினான்காவது அத்தியாயம்

(பக்தி யோகத்தின் சீர்மையையும், த்யானத்தின் ஸ்வரூபத்தையும், அதன் ஸாதனங்களையும் கூறுதல்)

உத்தவன் சொல்லுகிறான்:- ஸ்ரீக்ருஷ்ணா! வேதங்களை ஓதியுணர்ந்து, பிறர்க்கு உபதேசிக்கும் தன்மையரான பெரியோர்கள், தர்மம், அர்த்தம், காமம் முதலிய புருஷார்த்தங்கள் (ஜீவாத்மாவால் விரும்பி அடையப்படக்கூடியவை) பலவும், அவற்றிற்கு ஸாதனங்கள் பலவும் உளவென்று சொல்லுகிறார்கள். நீயோ, மோக்ஷம் ஒன்றே புருஷார்த்தமென்றும், பலன்களை அபேக்ஷியாமல் (விரும்பாமல்) செய்கிற பக்தி யோகமே அதற்கு ஸாதனம் என்றும் மொழிந்தாய். நீ சொன்ன மோக்ஷம் என்னும் புருஷார்த்தம் மற்றவர் சொல்லுகிற தர்மாதி புருஷார்த்தங்களில் அடங்கியிருக்குமாயின், அவர்கள் சொல்லுகிற ஸாதனங்களோடு நீ சொல்லுகிற பக்தி யோகமென்னும் ஸாதனத்திற்கு விகல்பமாம். (அதாவது அவர்கள் சொல்லுகிற ஸாதனங்களையாவது, நீ சொல்லுகிற ஸாதனத்தையாவது ஏதேனும் ஒன்றை அனுஷ்டிக்கலாமென்று கருத்தாகும்.)

தர்மாதி புருஷார்த்தங்களைக் காட்டிலும் மோக்ஷ புருஷார்த்தம் விஜாதீயமாய் (வேறாய்) இருக்குமாயின், அவை எல்லாவற்றிற்கும் ஸம ப்ராதான்யமாம் (ஒரே மாதிரியான முக்யத்வமே). அதாவது, அந்தந்த புருஷார்த்தத்திற்கு அந்தந்த ஸாதனம் உபாயமாம் (வழி). அல்லது இவற்றில் ஏதேனுமொன்றே சிறந்ததாயின், அதுவே முக்யமாம். ஆகையால், எல்லா ஸாதனங்களுக்கும் பலன் ஒன்றேயாகையால், ஏதேனுமொரு ஸாதனத்தை அனுஷ்டிக்கலாம் என்று திருவுள்ளமா (உனது மேலான கருத்தா)? 

பலன் வெவ்வேறாகையால், அந்தந்த பலனை விரும்பினவன் அந்தந்த ஸாதனத்தை அனுஷ்டிக்கலாமென்று திருவுள்ளமா (உனது மேலான கருத்தா)? இவற்றில் ஒன்றே சிறந்த பலனாகையால், அதன் ஸாதனத்தையே முக்யமாக அனுஷ்டிக்க வேண்டுமென்று திருவுள்ளமா (உனது மேலான கருத்தா)? இதை விவரித்துச் சொல்ல வேண்டும்.  

சனி, 10 ஜூலை, 2021

ஶ்ரீமத் பாகவதம் - 319

ஏகாதச (பதினொன்றாவது) ஸ்கந்தம் – பதிமூன்றாவது அத்தியாயம்

(ஸத்வ குணமே தலையெடுக்கில் ஜ்ஞானம் உண்டாகுமென்பதையும், ஸத்வாதி குணங்கள் கழியும் விதத்தையும் கூறுதல்)

ஸ்ரீபகவான் சொல்லுகிறான்:- ஸத்வம், ரஜஸ்ஸு, தமஸ்ஸு என்னும் இவை ப்ரக்ருதியின் பரிணாமமான (மாற்றமாகிற) மனத்தின் குணங்களேயன்றி, ஜீவாத்மாவிற்கு இயற்கையில் ஏற்பட்ட குணங்களல்ல. (ப்ராக்ருதமான மனத்தின் ஸம்பந்தத்தினால் ஏற்பட்டவையாகையால், ஸத்வாதி குணங்கள், ஒளபாதிகங்கள் (ஒரு காரணத்தை முன்னிட்டு ஏற்பட்டவை) ஆகையால், அவற்றை ஸுகமாக வெல்ல முடியும்). முதலில் ஸத்வகுணத்தை வளரச்செய்து கொண்டு, அதனால் ரஜஸ், தமோ குணங்களைப் போக்க வேண்டும். அந்த ஸத்வ குணத்தினாலேயே அதைப் போக்க வேண்டும். (ஸத்வ குணத்தினால் ஜ்ஞானம் உண்டாகச் செய்து கொண்டு, அந்த ஜ்ஞானத்தினால் ஸத்வாதி குணங்கள் தீண்டப் பெறாமையாகிற மோக்ஷத்தைப் பெறுகையில், ஸத்வ குணமும் தானே கழிந்து போகும்). 

ஸத்வ குணத்தை வளர்த்திக் கொண்டால், அதனால் என்னிடத்தில் ப்ரீதியாகிற பக்தியென்னும் தர்மம் வளர்ந்து வரும். ஸாத்விகமான (மிதமானதும், சுவை உடையதுமான) ஆஹாரங்களைப் (உணவைப்) புசித்துக் கொண்டு வருவானாயின், ஸத்வ குணம் வளரும். அதனால் என்னிடத்தில் ப்ரீதியாகிற பக்தி என்னும் தர்மம் தினந்தோறும் அப்யாஸம் (பயிற்சி) செய்ய இடம் கொடுக்கும். ஸத்வ குணம் தலையெடுத்தாலும், அது நேரே ரஜஸ், தமோ குணங்களைப் போக்க மாட்டாது. பின்னையோ என்றால், ஸத்வ குணம் என்னிடத்தில் பக்தி வளரச் செய்ய அந்த பக்தியென்னும் தர்மம், ரஜஸ், தமோ குணங்களைப் போக்கும். இவ்வாறு பக்தியை வளர்க்கும் படியான ஸத்வ குணத்தைக் காட்டிலும் மோக்ஷத்தை விளைப்பதற்குரிய மேலான உபாயம் மற்றொன்றும் இல்லை. 

ரஜஸ், தமோ குணங்கள் போயினும், அவற்றிற்கு மூல காரணமான அனாதி புண்ய, பாபங்கள் அப்படியே இருந்து கொண்டு, மோக்ஷத்திற்குத் தடை செய்யுமாகையால், ஸத்வ குணத்தை மோக்ஷத்திற்கு மேலான உபாயமென்று எவ்வாறு சொல்ல முடியுமென்றால், சொல்லுகிறேன். 

ரஜஸ், தமோ குணங்கள் போகையில், அவற்றிற்கு மூல காரணமான புண்ய, பாப ரூபமான அதர்மமும் உடனே தொலைந்து போகும். ஆகையால், ஸத்வ குணம் தடையின்றி மோக்ஷத்தை விளைக்குமென்பதில் ஸந்தேஹம் இல்லை. (பாபம் போல் புண்யமும் பலனை விளைத்து, மோக்ஷத்திற்குத் தடை செய்யுமாகையால், புண்ய, பாபங்களிரண்டையும் அதர்மமென்று சொல்லத் தட்டில்லை.) (ஸத்வ குணத்தை வளர்ப்பதற்கு ஸாத்விக ஆஹாரங்கள் மாத்ரமே காரணமென்பதில்லை. பின்னையோவென்றால்) 

  1. வேதங்கள், பாஞ்சராத்ரம், இறைவனின் மகிமையை விளக்கும் புராணங்கள், ராமாயண, மகாபாரத இதிகாசங்கள், ஆகமங்கள் ஆகியவற்றைப் படித்து கேட்டு உணர்தல்

  2. சாது ஜனங்களுடனான தொடர்பு

  3. கங்கை முதலிய புண்ய தீர்த்தங்களுக்குச் செல்லுதல்

  4. ஏகாந்தமாய் (தனிமையில்) வாசம் செய்வது

  5. பிரம்ம முகூர்த்தம் என்று சொல்லப்படும் (விடியற்காலை 4.30 – 5.15 மணி) அதிகாலை நேரத்தில் எழுந்திருப்பது

  6. பல அபிஸந்தியில்லாமல் (பலனை எதிர்பார்க்காமல் செய்யும் கர்மம்)

  7. சௌக்லம், ஸாவித்ரம் யாஜ்ஞிகம் என்னும் மூவகைப்பட்ட ஜன்மத்தை அதாவது ஞான ஜன்மத்தைப் பெறுதல்

  8. பகவானை தியானித்தல்

  9. பகவானின் மந்திரத்தைச் சொல்லுதல்

  10. தாபம் (சங்கு, சக்ர இலட்சினை), புண்ட்ரம் (திருமண், ஸ்ரீசூர்ண குறியீடு) உள்ளிட்ட ஐந்து ஸம்ஸ்காரங்களைச் செய்தல்

ஆகிய இவை பத்தும் ஸத்வ குணத்தை வளர்ப்பதற்குக் காரணங்களாம். 

(ஸாத்விகமான ஆகமங்களையே அப்யஸிக்க (பயில) வேண்டுமன்றி, ராஜஸங்களும், தாமஸங்களுமான ஆகமங்களை அப்யஸிக்கல் (பயிலுதல்) ஆகாது. ஆத்மாக்களுக்கு ஸத்வ குணம் விளைவது பகவானுடைய கடாக்ஷ (கடைக்கண் பார்வைக்கு) அதீனம் (உட்பட்டது) ஆகையாலும், அப்பகவான் அப்ராக்ருதமான சுத்த ஸத்வத்திற்கு இடமாகையாலும், அவனை அறிவிக்கும் புராணாதிகள் ஸாத்விகங்கள். மற்றவை ராஜஸங்களும், தாமஸங்களும் என்று அறிக. ஆகையால், ஸாத்விக புராணாதிகளை அப்யஸித்தால், ஸத்வ குணம் தலையெடுக்கும். ராஜஸ, தாமஸாதி புராணங்களை அப்யஸித்தால், ரஜஸ், தமோ குணங்களே தலையெடுத்து அழிந்து போவானாகையால், அவற்றை ஆதரிக்கலாகாது.

சனி, 3 ஜூலை, 2021

ஶ்ரீமத் பாகவதம் - 318

பதினோறாவது ஸ்கந்தம் - பன்னிரெண்டாவது அத்தியாயம்

(ந்யாஸமென்னும் ப்ரபத்தி வித்யையை உபதேசித்தல்)

ஸ்ரீபகவான் சொல்லுகிறான்:- உத்தவனே! கர்ம யோகம், ஜ்ஞானயோகம், அஹிம்ஸை முதலிய தர்மம் வேதமோதுதல், உபவாஸம் முதலிய தவம், யாகம் முதலிய வைதிக கர்மம், பூர்த்தம் (கிணறு, குளம் வெட்டுதல்) முதலிய ஸ்மார்த்த கர்மம், தானம் யாகாதிகளில் அவற்றின் மேன்மைக்காகக் கொடுக்கும் தக்ஷிணை, ஏகாதசி உபவாஸம் முதலிய வ்ரதங்கள், பஞ்ச மஹாயஜ்ஞங்கள் {(ப்ரஹ்ம யஜ்ஞ (வேதம் சொல்லுதல்), பித்ரு யஜ்ஞ (தர்ப்பணம்), தேவ யஜ்ஞ (ஹோமம்), பூத யஜ்ஞ (பறவை, விலங்குகளுக்கு பலியிடுதல்), நர யஜ்ஞ (விருந்தோம்பல்) என்பவை பஞ்சமஹாயஜ்ஞங்கள்}, ரஹஸ்ய மந்திரங்கள், கங்கை முதலிய புண்ய தீர்த்தங்கள், சௌசம் (தூய்மை), ஆசமனம் முதலிய நியமங்கள், உள்ளிந்திரியம், வெளியிந்தரியங்கள் ஆகிய இவற்றை அடக்குவதற்கு உரிய உபாயங்களான யமங்கள் (அஹிம்ஸை – பிறர்க்குத் தீங்கு செய்யாமை; ஸத்யம் – உண்மை பேசுதல்; அஸ்தேயம் – திருடாமை; ப்ரஹ்மசர்யம் - மனம், சொல், செயலால் தூய்மை; அபரிக்ரஹம் – கஷ்டத்திலும் தானம் பெறாமை) ஆகிய இவற்றுள் எதுவும் ஸத்புருஷர்களுடைய ஸஹவாஸம் (தொடர்பு) போல் என்னை வசப்படுத்த வல்லதாக மாட்டாது.

ஏனென்றால், அந்த ஸத்புருஷ (நல்லவர்களுடைய) ஸஹவாஸம் (தொடர்பு) என்னை ஒழிந்த மற்ற எல்லாவற்றிலுமுள்ள மனப்பற்றுக்களையெல்லாம் அடியோடு போக்கிவிடும். ஆகையால், அது என்னை வசப்படுத்துவது போல், மற்ற எதுவும் வசப்படுத்தமுடியாது. (கர்மயோக, ஜ்ஞான யோகாதிகள் மனத்தை நிர்மலமாக்கி ஊக்கத்தை உண்டாக்கி, பக்தி யோகத்தை விளைவித்து, அவ்வழியால் பகவானை வசப்படுத்துவதற்குக் காரணமாயிருப்பது போல, ஸத் ஸஹவாஸமும் (நல்லோர் தொடர்பும்), ஆசார்ய ஸமாச்ரயணம் முதலியவற்றை உண்டாக்கி, அவ்வழியால் தான் ஈச்வரனை வசப்படுத்துமன்றி நேரே வசப்படுத்த முடியாது. ஆகையால், அந்தக் கர்ம யோகாதிகளைக் காட்டிலும் இதைச் சிறந்ததென்று எவ்வாறு புகழலாமென்று நினைக்கலாகாது. ஸத்புருஷர்கள், தங்களுடைய ஸம்பந்த மாத்ரத்தினால் ப்ராணிகளை ஸம்ஸாரத்தினின்று விடுவிக்க வல்லவர்களாகையால், ஸத்ஸஹவாஸத்திற்கு (நல்லோர் தொடர்பிற்கு) அவை ஒருகாலும் ஈடாக மாட்டாது).

அஸுரர்கள், ராக்ஷஸர்கள், பக்ஷிகள், ம்ருகங்கள், கந்தர்வர், அப்ஸரஸ்த்ரீகள், யானைகள், ஸித்தர், சாரணர், குஹ்யகர், வித்யாதரர் இவர்களும், மனுஷ்யர்களில் வைச்யர், சூத்ரர், ஸ்த்ரீகள், அந்திம ஜாதியில் பிறந்தவர், ரஜஸ், தமோ குணங்களே தலையெடுத்து மோக்ஷ உபாயத்தில் (மோட்சத்திற்கான வழியில்) சிறிதும் ஸம்பந்தமில்லாத இவர்கள் பலரும் அந்தந்த யுகத்தில் என்னுடைய ஸ்தானத்தை அடைந்தார்கள்.

வ்ருத்ராஸுரன், ப்ரஹ்லாதன், வ்ருஷபர்வன், பலி, பாணன், மயன் இவர் முதலியவர்களும், விபீஷணனும், ஸுக்ரீவன், ஹனுமான், ருக்ஷன், கஜேந்திரன், இவர்களும், ஜடாயுவும், துலாதாரனென்கிற வணிக்பதனும் (வைச்யரில் தாழ்ந்தவனும்), தர்மவ்யாதனும், கூனி, கோகுலத்துக் கோபிகைகள், ப்ராஹ்மண பத்னிகள் இவர்களும், மற்றும் பலரும் என் ஸ்தானத்தை அடைந்தார்கள். அவர்கள், பற்பல சாகைகளாகப் (கிளைகளாகப்) பிரிந்த வேத ஸமூஹங்களை அத்யயனம் செய்தவர்களல்லர். மிகவும் பெருமையுள்ள ஸத்புருஷர்களை உபாஸித்தவர்களுமல்லர்; வ்ரதங்களை அனுஷ்டித்தவர்களுமல்லர்; தவம் செய்தவர்களுமல்லர்.

வியாழன், 1 ஜூலை, 2021

ஶ்ரீமத் பாகவதம் - 317

ஏகாதச (பதினொன்றாவது) ஸ்கந்தம் – பதினோறாவது அத்தியாயம்

(பத்தர், முத்தர், ஸாதுக்கள் இவர்களின் லக்ஷணத்தையும், பக்தியின் ஸ்வரூபத்தையும், பகவான் உத்தவனுக்குக் கூறுதல்)

ஸ்ரீபகவான் சொல்லுகிறான்:- ஸத்வாதி (ஸத்வ, ரஜஸ், தமஸ் என்கிற) குணங்கள், அவற்றின் மூலமாய் விளையும் புண்ய, பாப கர்மங்கள் ஆகிய இவைகளால் கட்டுண்டவன் என்றும், அவற்றினின்று விடுபட்டவன் என்றும், வழங்கி வருதல் எனக்கு வாஸ்தவமாகவே (உண்மையாகவே) கிடையாது. புண்ய, பாப கர்மங்கள் ப்ரக்ருதியின் மூலமாய் விளைபவையாகையாலும், அந்த ப்ரக்ருதி எனக்கு உட்பட்டதாகையாலும், அதற்கு நியாமகனான (நியமிப்பவனான) எனக்குக் குண மூலமான கர்ம பந்தமும், அதினின்று விடுபடுகையாகிற மோக்ஷமும் கிடையாது. குண, கர்ம வச்யனான (ஸத்வ, ரஜஸ், தமஸ் என்கிற குணங்களுக்கும், முன் வினைகளுக்கும் உட்பட்டவனான) ஜீவனுக்கே அவை உள்ளவை. எனக்கு உட்பட்டிருப்பதாகிய மாயையினால் ஜீவனுக்குச் சோகம் (துயரம்), மோஹம் (மயக்கம்), ஸுகம் (இன்பம்), துக்கம் (துன்பம்), தேஹ ஸம்பந்தம் (உடல் தொடர்பு) ஆகிய இவை உண்டாகின்றன. 

ஜீவனுக்கு ஸ்வப்னத்தில் (கனவில்) சரீர (உடல்) ஸம்பந்தமும் (தொடர்பும்), அதைப்பற்றி வருகிற ஸுக, துக்காதிகளும் அநித்யமாய் (நிலையற்றவையாய்) இருப்பது போல், அவனுக்குள்ள ஸம்ஸார பந்தமும் (உலகியல் வாழ்வாகிற கட்டும்) அநித்யமே (நிலையற்றவையே) அன்றி நித்யம் (நிலையானது) அன்று. (ஆத்ம ஸ்வரூபம் (ஜீவாத்மா) நித்யமாயினும் (அழிவற்றதாயினும்), அதைத் தொடர்ந்த ஸம்ஸாரமும் (உலகியல் வாழ்வும்) நித்யம் (அழிவற்றது) என்று ப்ரமிக்கலாகாது. நித்யனான (அழிவற்றவனான) இவ்வாத்மாவுக்கே ஸ்வப்னத்தில் (கனவில்) விளைகிற தேஹ ஸம்பந்தமும் (உடல் தொடர்பும்), அதைப்பற்றி வருகிற ஸுக, துக்காதிகளும் அநித்யம் (நிலையற்றவை) என்பது வெளிச்சமே அல்லவா? அவ்வாறே, ஸம்ஸார பந்தமும் (உலகியல் வாழ்வும்) அநித்யமே (அழியக்கூடியதே) அன்றி நித்யம் (நிலையானது) அன்று. 

ஸம்ஸாரம் (உலகியல் வாழ்வு) அனாதி (ஆரம்பம் அற்றது) என்றும், அது அநித்யம் (நிலையற்றது) என்றும் சொல்லுவது எவ்வாறு பொருந்துமென்றால், ஆதி (முதல்), அந்தம் (முடிவு) இல்லாத வஸ்துவே நித்யமாமன்றி, ஆதி (முதல்) இல்லாமல் அந்தம் (முடிவு) உடைய வஸ்து நித்யம் (நிலையானது) ஆகாது. ஆதி (ஆரம்பம்) இல்லாமை மாத்ரமே நித்யமாயிருக்கைக்கு ஹேது (கரணம்) ஆகாது. “ஸ்வப்னத்தில் (கனவில்) விளைகிற தேஹ (உடல்) ஸம்பந்தமும் (தொடர்பும்), அதைப்பற்றி வருகிற ஸுக, துக்காதிகளும் பொய்யல்லவா? அவ்வாறே, ஸம்ஸாரமும் பொய்யே” என்று ப்ரமிக்கலாகாது. ஸ்வப்னத்தில் (கனவில்) விளைகிற தேஹ ஸம்பந்தாதிகள் பொய்யன்று. அவையும் ஜீவனுடைய புண்ய பாப கர்மங்களுக்குத் தகுந்தபடி ஈச்வரனால் படைக்கப்பட்டவைகளே. அவ்வாறே ஸம்ஸாரமும் உண்மையே அன்றி பொய்யன்று. 

“ஆத்மாவுக்கு அது இயற்கையில் ஏற்பட்டதன்று; வந்தேறி (வந்து சேர்ந்தது)” என்பதைப்பற்றி அதை உண்மையன்று என்று சொல்லுவது மாத்ரமே ஒழிய, அது பொய்யன்று. அநித்யம் என்பதற்கே ஸ்வப்னத்தை (கனவை) நிதர்சனமாக (உதாரணமாகக்) காட்டினோமன்றிப் பொய் என்பதற்கு நிதர்சனமாக (உதாரணமாகக்) காட்டவில்லை. ஸ்வப்ன (கனவு) அனுபவமும் உண்மையே என்று நிரூபித்தோமாகையால், அதைப்போல் இதுவும் பொய் என்பதற்கு இடமேயில்லை). “ஆனால் அந்த ஸம்ஸார பந்தத்திற்குக் காரணமென்ன? அது நிவர்த்திப்பதற்கு (விலகுவதற்குக்) காரணமென்” என்றால், சொல்லுகிறேன்; கேள். 

ஞாயிறு, 27 ஜூன், 2021

ஶ்ரீமத் பாகவதம் - 316

ஏகாதச (பதினொன்றாவது) ஸ்கந்தம் – பத்தாவது அத்தியாயம்

(ஸ்ரீக்ருஷ்ணன் ஆத்மாவுக்குத் தேஹ ஸம்பந்தாதி ரூபமான ஸம்ஸாரம் இயற்கையில் ஏற்பட்டதன்று என்று உத்தவனுக்கு உபதேசித்தல்)

ஸ்ரீபகவான் சொல்லுகிறான்:- புருஷன் ஸர்வஜ்ஞனும் (எல்லாவற்றையும் அறிந்தவனும்), காருணிகனுமாகிய (கருணை உடையவனுமான) நான், பாஞ்சராத்ரம், பகவத்கீதை முதலியவை மூலமாய் உபதேசித்த அர்ச்சனம், வந்தனம் முதலிய ஸ்வரூப அனுரூபமான (ஜீவர்களின் இயற்கைத் தன்மைக்கு ஏற்ற) தர்மங்களை மன ஊக்கத்துடன் அனுஷ்டித்துக் கொண்டு, தன்னுடைய ஸத்தை (இருப்பு), ஸ்திதி (நீடிப்பு), ப்ரவ்ருத்தி (செயல்) இவையெல்லாம் ஸர்வாந்தராத்மாவான என்னுடைய அதீனங்களாகவே (உட்பட்டவையாகவே) நடக்கின்றன என்னும் நிச்சய ஜ்ஞானம் உடையவனாகி, தான் அனுஷ்டிக்கும் தர்மங்களில் பல அபிஸந்தியின்றி (பலனில் விருப்பம் இன்றி), தேஹம் இருக்கும் வரையில் வர்ணாச்ரம தர்மங்களையும், குலக்ரம ஆகதமான (குல வழக்கப்படி வந்த) ஆசாரங்களையும் அனுஷ்டித்து வர வேண்டும். “பலன்களில் அபிஸந்தியை (விருப்பத்தை) எப்படி மாற்றிக்கொள்ள முடியும்?” என்றால், சொல்லுகிறேன். 

கீழ்ச்சொன்ன தர்மங்களை அனுஷ்டித்துக் கொண்டு வருவானாயின், மனம் தெளியும். அத்தகைய மனத்தினால் ஆத்ம, பரமாத்மாக்களின் உண்மையை ஆராய்வதுடன், விஷய ப்ரவணமான (ஈடுபாடுடைய) மனமுடைய ப்ராணிகள், விரும்புகிறவைகளும், ஸத்வாதி குண பரிணாமங்களுமான சப்தாதி விஷயங்களுக்காகச் செய்யும் முயற்சிகளெல்லாம் பலத்தில் விபரீதமாய் முடிவதையும் ஆராய்வானாயின், பலன்களில் அபிஸந்தி (விருப்பம்) தானே நீங்கிப்போகும். (ஸுகத்திற்காகச் செய்யும் முயற்சியெல்லாம், கடைசியில் துக்கத்தையே பலனாக விளைப்பதை ஆராய்ந்தால், தர்மங்களில் பல அபிஸந்தியை (பலனில் விருப்பத்தை) அனாயாஸமாக (எளிதாக) மாற்றிக் கொள்ளலாம்). ஸ்வப்னம் (கனவு) காண்கிறவன், ப்ரியமாயும் (விருப்பமாயும்), அப்ரியமாயுமுள்ள (விருப்பம் அற்றவையாயுள்ள) விஷயங்களை அனுபவிப்பதும், நெஞ்சில் அந்தந்த வஸ்துக்களை அனுபவிக்கிறாப் போல், நினைக்கிற மனோரதமும் (மனதின் எண்ணமும்) நிஷ்ப்பலமே (பலன் அற்றதே) அல்லவா? ஸ்வப்னத்தில், அர்த்தம், காமம் முதலிய புருஷார்த்தங்களை (மனிதனால் விரும்பி அடையப்படுவது) அனுபவிப்பானாயின், அவன் விழித்துக் கொண்ட பின்பு, அதனால் தன் ப்ரயோஜனம் கைகூடினதாக நினைப்பானோ? பெரிய தோட்டத்தில், பெரிய உப்பரிகையின் மேல், மெத்தென்ன பஞ்ச சயனத்தில் மனத்திற்கினிய காதலிகளுடன் படுத்திருப்பதாகவும், தான் மஹாராஜனாயிருந்து ஏகச் சத்ராதிபத்யம் (ஒரு குடைக்கீழ் அரசாட்சி) செய்வதாகவும் மனத்தில் நினைப்பானாயின், அவ்வளவில் அவன் ப்ரயோஜனம் கைகூடப் பெற்றவனாவானா? அந்த அனுபவங்களெல்லாம் நிஷ்ப்பலங்களே (பலன் அற்றவையே) அல்லவா?) மற்றும், ப்ரியங்களும் (விருப்பமானவையும்), அப்ரியங்களும் (விருப்பம் அற்றவைகளும்) கலந்து நானா ரூபமாய் (பலவகையாய்) இருக்கையால், அவை நிஷ்ப்பலங்களே (பலன் அற்றவையே). 

அவ்வாறே, ஸத்வாதி குணங்களால், ஆத்மாக்களிடத்தில் தேவ, மனுஷ்யாதியாகவே தங்களை நினைக்கையும், நிஷ்ப்பலமே (பலன் அற்றதே). ஆத்மா தேவ, மனுஷ்யாதி தேஹங்களில் அமைந்திருக்கிறானன்றி, அத்தேஹங்களே ஆத்மாவன்று. அவன், அவற்றைக் காட்டிலும் வேறுபட்டவன். ஆகையால், அவ்வாத்மாக்களிடத்தில் தேவ, மனுஷ்யாதி பேதங்களை ஏறிடுகை ப்ரமமே (மனக்கலக்கமே) அன்றி, உண்மையன்று. அவ்வாறே, துக்க ரூபங்களான சப்தாதி விஷயங்களை, ஸுக ரூபங்களாக நினைக்கையும், அநித்யங்களான (நிலையற்றவையான) அவற்றை நித்யங்களாக (நிலை நின்றவைகளாக) நினைக்கையும் நிஷ்ப்பலமே (பலன் அற்றதே). 

சனி, 26 ஜூன், 2021

ஶ்ரீமத் பாகவதம் - 315

ஏகாதச (பதினொன்றாவது) ஸ்கந்தம் – ஒன்பதாவது அத்தியாயம்

(ப்ராஹ்மணன் அழுகுரல் பக்ஷி முதலிய மற்றவைகளிடத்தினின்று தெரிந்து கொண்ட விஷயங்களை யதுவுக்குச் சொல்லுதல்)

ப்ராஹ்மணன் சொல்லுகிறான்:- மனுஷ்யர்களுக்கு எந்தெந்த வஸ்து மிகவும் ப்ரியமாயிருக்குமோ, அந்த வஸ்துக்களைப் பரிக்ரஹிப்பது (அடைதல்) மிகவும் துக்கத்திற்கு இடமாகும். எவன் அவை துக்கத்திற்கிடமாகும் என்பதை அறிந்து, எதையும் பரிக்ரஹிக்காது (அடையாமல்) இருக்கிறானோ, அவன் அளவற்ற ஸுகம் பெறுவான்.

வாயில் மாம்ஸ கண்டத்தைக் கவ்விக் கொண்டிருந்த அழுகுரல் பக்ஷியை (பறவையை) அதைக்காட்டிலும் பலிஷ்டங்களும் (பலசாலிகளும்), மாம்ஸம் அற்றவைகளுமாகிய பருந்து, கழுகு முதலிய பக்ஷிகள் (பறவைகள்) அடிக்க வந்தன. அவ்வழுகுரல் பக்ஷி (பறவை) அந்த மாம்ஸ கண்டத்தைத் துறந்து, ஸுகத்தை அடைந்தது. (அவ்வழுகுரல் பக்ஷி (பறவை), அந்த மாம்ஸ கண்டத்தில் ஆசையுற்று, அதை விடாதிருக்குமாயின், பலிஷ்டங்களாகிய (பலசாலிகளான) பருந்து முதலிய பக்ஷிகளால் (பறவைகளால்) அடியுண்டு மாண்டு போகும். அதைத் துறந்தபடியால், அப்பக்ஷிகளால் அடியுண்டு மாளுகையாகிற ஆபத்தினின்று மீண்டது. ஆகையால், பரிக்ரஹங்களை (நமது சொத்து என்று சேர்த்து வைத்திருப்பவற்றை) விடுவானாயின், ஸம்ஸாரமாகிற ஆபத்தினின்று விடுபடலாம்). 

எனக்கு மான அவமானங்கள் கிடையாது. வீடு, வாசல், பிள்ளை, பெண்டிர் முதலிய பரிக்ரஹங்களை (சொத்துக்களை) உடையவர்களுக்குள்ள சிந்தையும் எனக்குக் கிடையாது. பின்னையோவென்றால், பரமாத்மாவோடு கூடவே விளையாடலுற்று, அவனிடத்திலேயே ப்ரீதியுடையவனாகி, ஒன்றுமறியாத பாலன் (சிறுவன்) போல் இவ்வுலகில் திரிகின்றேன். (பாலனுக்கு (சிறுவனுக்கு) மானமாவது, அவமானமாவது, சிந்தையாவது கிடையாதல்லவா? பாலனிடத்தினின்றே இந்நிலைமையை அப்யஸித்தேன் (கற்றேன்)) 

மான அவமானங்களை அறியாதவனும், தேஹாதி (உடல் முதலியவற்றை) போஷண (வளர்க்கும்) சிந்தையும் அதற்கு வேண்டிய முயற்சியுமின்றி ஜடனுமாய் (அறிவற்றவனாய்) இருக்கின்ற பாலனும் (சிறுவனும்), ஸத்வ, ரஜஸ், தமோ குணங்களைக் கடந்த பரமபுருஷனை ஸாக்ஷாத்கரித்த யோகியும், ஆகிய இவ்விருவருமே சிந்தையினால் விடுபட்டு, மஹாநந்தத்தில் ஆழ்ந்திருப்பவர்கள். ஒருகால், ஓரிடத்தில் ஒரு பெண்பிள்ளை தாய், தந்தை முதலிய பந்துக்கள் அனைவரும் வெளியில் போயிருக்கையில், தன்னை வரிக்கும் பொருட்டுத் தன் வீட்டிற்குச் சிலர் வந்திருக்கக் கண்டு, தானே அவர்களைப் பூஜித்தாள். 

மன்னவனே! அப்பெண்மணி அவ்வாறு வந்தவர்களின் போஜனத்திற்காகச் சாலி என்னும் தான்யத்தை ஏகாந்தத்தில் (தனிமையில்) குத்திக் கொண்டிருக்கையில், அவள் கையிலிருந்த சங்கு வளைகள் பேரொலி செய்தன. அப்பொழுது, ஆழ்ந்த மதியுடைய (சிறந்த புத்தி உடைய) அப்பெண்மணி, அவ்வாறு நெல்லு குத்துவது கீழ்மையென்றும், “இது வந்தவர்களுக்குத் தெரியுமாயின், ஓ! இவளென்ன தானே நெல்லு குத்துகிறாளே! இவளுக்குப் பந்துக்கள் இல்லையோ? இவள் ஏழை” என்று நினைப்பார்களென்றும், ஆகையால் அச்செயல் தனக்குத் தகாதென்றும் நினைத்து, வெட்கமுற்று, கைகளிலுள்ள வளைகளை ஒவ்வொன்றாக உடைத்துக் கொண்டு வந்து, இரண்டிரண்டு வளைகளை வைத்துக் கொண்டாள்.

 அப்பால், மறுபடியும் அவள் நெல்லு குத்துகையில் அவ்விரண்டு வளைகளிலும் கோஷம் உண்டாயிற்று. பிறகு அவ்விரண்டிரண்டு வளைகளிலும் ஒவ்வொன்றை உடைத்துப் போட்டாள். பிறகு, ஒரு வளையே மிகுந்தது. அதினின்று சப்தம் உண்டாகவில்லை. 

சத்ருக்களை அழிப்பவனே! லோக தத்வங்களை (உலகியல் வழக்கை) அறிய வேண்டும் என்னும் அபிப்ராயத்துடன் உலகங்களிலுள்ள அவ்வவ்விடங்களில் சுற்றிக்கொண்டிருக்கையில், நான் அக்கன்னிகையிடத்தினின்று இந்த உபதேசத்தைக் கற்றுக் கொண்டேன். இதில் என்ன உபதேசமென்றால், சொல்லுகிறேன்; கேள். 

ஞாயிறு, 20 ஜூன், 2021

ஶ்ரீமத் பாகவதம் - 314

ஏகாதச (பதினொன்றாவது) ஸ்கந்தம் – எட்டாவது அத்தியாயம்

(ப்ராஹ்மணன் அஜகரம் (மலைப்பாம்பு) முதலிய ஒன்பது வஸ்துக்களினிடத்தினின்று தெரிந்து கொண்ட விஷயங்களை யதுவுக்குக் கூறுதல்)

ப்ராஹ்மணன் சொல்லுகிறான்:- ராஜனே! இந்த்ரிய ஸுகங்கள் ப்ராணிகளுக்கு ஸ்வர்க்கத்திலும், நரகத்திலும் ப்ராரப்த கர்மத்தின்படி (பலன் கொடுக்க ஆரம்பித்த முன் வினையின் படி) தானே உண்டாகின்றன. (நரகத்தில் ஸுகம் உண்டோவென்றால், அங்கும் அன்ன பானாதிகளால் விளையும் ஸுகம் சிறிது உள்ளதே. ஸ்வர்க்கத்தில் விளையும் ஸுகமும், அதைப் போன்றதேயன்றி வேறன்று. பூர்வ கர்மத்தின் பலனாக எப்படி துக்கம் உண்டாகின்றதோ, அப்படியே ஸுகமும் தானே உண்டாகின்றது). ஆகையால், ஸுக, துக்கங்களிரண்டும் ப்ராரப்த கர்ம மூலம் (பலன் கொடுக்க ஆரம்பித்த முன் வினையின் படி) என்பதை அறிந்தவன், ஸுகத்திற்காக ப்ரயத்னம் (முயற்சி) செய்யலாகாது. (நாம் விரும்பாதிருப்பினும், துக்கங்கள் தானே உண்டாகின்றன அல்லவா? அவ்வாறே ஸுகமும் தானே உண்டாகக் கூடும். ஆகையால், துக்கத்தைப் போல ஸுகத்தையும் விரும்பலாகாது). 

அஜகரத்தின் (மலைப்பாம்பின்) செயல் போன்ற செயலுடையவனாகி, ஆஹாரம் நல்ல ரஸமுடையதாயினும், விரஸமாயினும் (சுவை அற்றதாயினும்), நிறைவாயினும், குறைவாயினும், தெய்வாதீனமாய்க் கிடைத்ததைப் புசிக்க வேண்டுமன்றி, அதற்காக ப்ரயத்னம் செய்யலாகாது. 

ஆஹாரம் தெய்வாதீனமாய்க் கிடைக்காது போமாயின், அப்பொழுது அஜகரம் போல் ஆஹாரம் கிடைப்பதற்குத் தடையான பாபத்தை அனுபவித்துக் கொண்டு ஆஹாரமில்லாமலே அதற்காக ஒரு முயற்சியும் செய்யாமலே பல நாட்களாயினும், பேசாமல் படுத்திருக்க வேண்டும். 

இந்த்ரிய (புலன்களின்) பலம், மனோ (மனதின்) பலம், தேஹ (உடலின்) பலம் இவை அமைந்த தேஹம் (உடல்) உடையவனாயினும், இஹலோக (இந்த உலக) போகங்களைப் பற்றின முயற்சி எதுவும் செய்யாமல், பேசாமலே படுத்திருக்க வேண்டும். வேலை செய்வதற்குரிய இந்த்ரியங்கள் (புலன்கள்) அமைந்தவனாயினும், நித்ரையின்றி (உறக்கம் இன்றி) தத்வங்களின் (ஜீவாத்மா, பரமாத்மா பற்றிய) ஆராய்ச்சியில் மனவூக்கமுற்று, தேஹ ஸுகத்தை மனத்திலும் விரும்பலாகாது. இனி, அதற்காக யத்தனித்தல் (முயற்சி செய்தல்) ஆகாது என்பதைப்பற்றிச் சொல்ல வேண்டுமோ?

முனியாயிருப்பவன், அசையாமல் நிலை நின்ற ஜலமுடைய ஸமுத்ரம் போல், வெளியில் தெளிந்தும், உள்ளே கம்பீரனும் இத்தகையனென்று நிச்சயித்துச் சொல்லவும், இவனென்ன ஒரு மனுஷ்யனாவென்று அலக்ஷயம் செய்யவும் (ஒதுக்கவும்), கலக்கவும் முடியாமல், கரையற்றிருக்க வேண்டும். ஸமுத்ரம் வர்ஷா (மழைக்) காலத்தில் நதிகள் வந்து விழுகையால் வெள்ளம் நிறைந்திருப்பினும், கரையைக் கடந்து போகிறதில்லை; வெயில் காலத்தில் அந்த வெள்ளம் இல்லாமற் போயினும், உலர்ந்து போவதுமில்லை. அவ்வாறே ஸ்ரீமந்நாராயணனையே எல்லாவிதத்திலும் முக்யமாகப்பற்றின முனிவன், காமங்கள் (ஆசைகள்) நிறைந்திருப்பின், ஸந்தோஷம் அடைவதும், அவை இல்லாதிருப்பின் வருத்தமுறுவதும் செய்யலாகாது. 

விட்டில் பூச்சி விளக்கொளியின் வர்ணத்தைப் பார்த்துத் தின்பண்டமென்று மயங்கி, அதில் விழுந்து மாண்டு போவது போல், இந்த்ரியங்களை அடக்கியாளமாட்டாத புருஷன், பகவானுடைய மாயையைப் போல் மதிமயங்கச் செய்யும் தன்மையுள்ள மடந்தையைக் கண்டு, அவளுடைய விலாஸங்களால் (கண்ணோக்கங்களால்) மனம்பறியுண்டு, நரகத்தில் விழுகிறான். 

சனி, 19 ஜூன், 2021

ஶ்ரீமத் பாகவதம் - 313

ஏகாதச (பதினொன்றாவது) ஸ்கந்தம் – ஏழாவது அத்தியாயம்

(ஸ்ரீக்ருஷ்ணன், உத்தவனுக்கு ஆத்மஜ்ஞானம் ஸித்திப்பதற்காக, அவதூத வ்ருத்தாந்தத்தில் சொன்ன குருக்களில் தான் முதலிய எட்டுப்பேர்களைக் கூறுதல்)

ஸ்ரீபகவான் சொல்லுகிறான்:- மஹாபாகனே! (மிகுந்த பாக்யமுடையவனே!) “நீ இந்தக் குலத்தை முடித்துவிட்டு, இவ்வுலகத்தைத் துறக்கப் போகின்றாய்” என்று யாது மொழிந்தனையோ, அது நான் செய்ய நினைத்திருப்பதுவே. 

ப்ரஹ்ம தேவனும், ருத்ரனும் மற்றுமுள்ள லோகபாலர்களும் (உலகைப் பாதுகாக்கும் ப்ரபுக்களும்), நான் இவ்வுலகத்தைத் துறந்து, என் வாஸஸ்தானமான (இருப்பிடமான) வைகுண்ட லோகம் போய்ச் சேர்ந்து, அங்கு நித்ய வாஸம் செய்வதை விரும்புகிறார்கள். நான் ப்ரஹ்மதேவனால் வேண்டப்பட்டு, என்னுடைய அம்சமாகிய பலராமனுடன் இங்கு எதற்காக அவதரித்தேனோ, அத்தகைய தேவ கார்யத்தை முழுவதும் செய்து முடித்து விட்டேன். இந்த யாதவ குலம் ப்ராஹ்மண சாபத்தினாலேயே நன்கு தஹிக்கப்பட்டாற் (எரிக்கப்பட்டது) போலவே ஆய்விட்டது; மற்றும், இனி விரைவிலேயே ஒன்றோடொன்று கலஹம் உண்டாகப் பெற்று, முழுவதும் அழியப்போகின்றது. இது நிச்சயம். 

இன்றைக்கு ஏழாவது நாளில், ஸமுத்ரம் இந்தப் பட்டணத்தை மூழ்கடிக்கப் போகின்றது. நான் எப்பொழுது இவ்வுலகத்தை விட்டுப் போவேனோ, அப்பொழுதே இவ்வுலகம் சீக்ரத்தில் மங்களங்கள் எவையுமின்றியதாய் விடும்; கலியுகம் வந்து மூடிக்கொள்ளும். 

மங்கள ஸ்வபாவனே (நற்குணத்தோனே)! ஆகையால், நானில்லாத இவ்வுலகத்தில் நீ வஸிக்க வேண்டாம். இவ்வுலகத்தில் ஜனங்கள் எல்லாரும் நான் போனவுடனே, கலியுகம் வருகையில் அதர்மத்தில் (அறம் அற்றதில்) ருசியுடையவராய் விடுவார்கள். ஆகையால் நீ இங்கு வஸிக்க வேண்டாம். “ஆனால் என்ன செய்யலாம்? எங்குப் போகலாம்?” என்றால், சொல்லுகிறேன், கேள். 

ஸமஸ்தமான சப்தாதி விஷயங்களில் விருப்பத்தையும், பந்துக்களிடத்திலுள்ள ஸ்னேஹத்தையும் துறந்து, ஸர்வேச்வரனாகிய என்னிடத்தில் நிலை நிறுத்தி, எல்லாம் ப்ரஹ்மாத்மகம் (அறிவுள்ள ஜீவாத்மாக்கள் மற்றும் அறிவற்ற ஜடப்பொருட்கள் அனைத்தும் பகவானான ஸ்ரீமந்நாராயணனை ஆத்மாவாக உடையவை; இவை அனைத்தும் அவனுக்கு சரீரம் – அதாவது பகவானான ஸ்ரீமந்நாராயணனால் தாங்கப்பட்டு, நியமிக்கப்பட்டு, அவனுக்கே சேஷமாய் (அடிமையாய், உடைமையாய்) இருப்பன) என்று அனுஸந்திக்கையாகிற (எண்ணுகிற) ஸம த்ருஷ்டி (சம நோக்கு) உடையவனாகி பூமியைச் சுற்றிக்கொண்டிருப்பாயாக. மனம், வாக்கு, கண், காது இவை முதலிய இந்திரியங்களால் எதை எதை அறிகிறோமோ, அதெல்லாம் நச்வரம் (அழியக்கூடியவை); மாயையின் குணங்களுக்கு உட்பட்ட மனத்தினின்று உண்டானதே. ப்ரக்ருதியின் குணமான ஸத்வாதிகளுக்கு உட்பட்ட மனமுடையவர்களுக்கே அந்தச் சப்தாதி விஷய ஸுகம் ரஸிக்குமன்றி, பரிசுத்தமான மனமுடையவர்களுக்கு அது ரஸிக்காது. 

ஸர்வாந்தராத்மாவும் (எல்லாவற்றையும் உள் நின்று நியமிப்பவனும்), ஸர்வ சரீரகனுமாகிய (அறிவுள்ள ஜீவாத்மாக்கள் மற்றும் அறிவற்ற ஜடப்பொருட்கள் அனைத்தையும் தனக்கு சரீரமாக உடைய - அதாவது பகவானான ஸ்ரீமந்நாராயணனால் தாங்கப்பட்டு, நியமிக்கப்பட்டு, அவனுக்கே சேஷமாய் (அடிமையாய், உடைமையாய்) இருப்பன) என்னிடத்தில் மனத்தைச் செலுத்தாதவனுக்குப் பற்பலவாறான வஸ்துக்களைப் பற்றின அறிவு உண்டாகும். அது ப்ரமமேயன்றி (மனக்கலக்கமே அன்றி), உண்மையான அறிவன்று. (பரமபுருஷன் எல்லாவற்றிலும் உட்புகுந்து எல்லாவற்றையும் சரீரமாகக் கொண்டிருக்கிறானாகையால், எல்லாம் பரப்ரஹ்ம ஸ்வரூபமே (பகவானே) என்னும் அறிவே உண்மையான அறிவாமன்றி, அந்தந்த வஸ்துவை வெவ்வேறாக நினைப்பது உண்மையான அறிவாகாது. அது ப்ராந்தியேயாம் (மனக்குழப்பமே). 

ஸர்வாந்தராத்மாவான (எல்லாவற்றிற்கும் ஆத்மாவான) என்னிடத்தில் மனத்தைச் செலுத்துகிறவனுக்கு எல்லாம் ப்ரஹ்மாத்மகம் (அறிவுள்ள ஜீவாத்மாக்கள் மற்றும் அறிவற்ற ஜடப்பொருட்கள் அனைத்தும் பகவானான ஸ்ரீமந்நாராயணனை ஆத்மாவாக உடையவை; இவை அனைத்தும் அவனுக்கு சரீரம் – அதாவது பகவானான ஸ்ரீமந்நாராயணனால் தாங்கப்பட்டு, நியமிக்கப்பட்டு, அவனுக்கே சேஷமாய் (அடிமையாய், உடைமையாய்) இருப்பன) என்று ஒருவாறாகவே தோற்றுமன்றி, வெவ்வேறாகத் தோற்றாது. அதுவே உண்மையான அறிவு). 

எவனுக்கு அந்த ப்ரமம் (மனக்கலக்கம்) தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றதோ, அவன் புண்ய பாபங்களின் பலனான ஸுக துக்கங்களுக்கிடமாவான். எவனுக்குக் கர்மம் என்றும், அகர்மம் என்றும், விகர்மம் என்றும் பேத (வேறான) புத்தி உண்டாகின்றதோ, அவனுடைய புத்திக்கு ஸுகதுக்கங்கள் விஷயமாகின்றன. (கர்மமாவது, அவச்யம் அனுஷ்டிக்க வேண்டிய நித்ய, நைமித்திகரூப கர்மம். அகர்மமாவது இதைச் செய்யலாகாதென்று சாஸ்த்ரங்களில் நிஷேதிக்கப்பட்ட (விலக்கப்பட்ட) கர்மம். விகர்மமாவது பற்பல பலன்களைக் குறித்து விதிக்கப்பட்ட காம்ய (பலனைக் குறித்துச் செய்யும்) கர்மம்.) 

வஸ்துக்கள் ப்ரஹ்மாத்மகங்கள் ஆகாமல் ஸ்வதந்த்ரங்கள் (பகவானது கட்டளைக்கு உட்படாது தன்னிச்சைப்படி செயல்படும் வல்லமை உடையவர்கள்) என்றும், தேஹமே ஆத்மா (இந்த உடலே ஆத்மா) என்றும் ப்ரமித்த (தவறான எண்ணம் – மனக்கலக்கம் உடைய) மூடன், விதி (செய்) நிஷேதாதி (செய்யாதே) ரூபமான சாஸ்த்ரத்திற்கு உட்பட்டவனாவான். அவன் அந்த சாஸ்த்ர விதிகளைத் தொடர்ந்து நடப்பானாயின் ஸுகத்தையும், அவற்றைக் கடந்து நடப்பானாயின் துக்கத்தையும், அடைவான். 

வியாழன், 17 ஜூன், 2021

குரு பரம்பரை வைபவம் - 11 - கோமடம் மாதவாச்சார்யார்

மணம் புரிய மானிடரை மனதாலும் நினையேன்..!


பெரியாழ்வார், திருப்பல்லாண்டின் சாரமான விஷயத்தை வல்லபதேவ பாண்டியனுக்கு உபதேசித்து விட்டு ஸ்ரீவில்லிபுத்தூருக்கு புறப்பட்டார். பொற்கிழியிலுள்ள பெரும் பணத்தைக் கொண்டு வடபெருங்கோயிலுடையானுக்கு திருப்பணிகளை செய்வித்தார். தான் ஏற்கனவே செய்து வந்த திருநந்தவன கைங்கர்யத்தை தொடர்ந்து செய்பவராக, தினமும் எம்பெருமானுக்கு மாலை கட்டி சமர்ப்பித்து வந்தார். இச்சமயத்தில் கிருஷ்ணாவதார விஷயங்கள் முழுவதையும் ‘பெரியாழ்வார் திருமொழி’களாகப் பாடி பரவசப்பட்டார். அதிலும் கிருஷ்ணனின் வினோத விளையாட்டுகளை யசோதையின் பாவனையில் ஒன்றுவிடாமல் தனக்குள் அனுபவித்தார். இவ்வாறு, பிரபந்தங்களை வெளியிட்டு, தானே பாடி மகிழ்ந்த பெரியாழ்வார், மதுரைக்கு அருகேயுள்ள திருமாலிருஞ்சோலை என்கிற திவ்ய தேசத்தை அடைந்து அங்கிருந்தே பெருமாளின் திருநாட்டுக்கு எழுந்தருளினார். 


இச்சமயத்தில் ஒரு விளக்கம் தர வேண்டியிருக்கிறது. பெரியாழ்வாரும் ஆண்டாளும் வாழ்ந்த ஊராகிய ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரை தற்சமயம் திருவில்லிபுத்தூர் என வழங்கி வருகின்றனர். 

ஸ்ரீ என்ற தாயாரின் பெயராய், அவள் உறையுமிடமாக, ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் விளங்குகிறது. ஒருவர் பெயருக்கு முன்னால் மரியாதைக் குறியீடாக ‘திரு’ சேர்த்துக் கொள்வதுபோல அல்ல இது. 

ஸ்ரீ என்கிற மகாலட்சுமி உறையுமிடம் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் ஆகும். தமிழில் திருமகள் என்றால் மகாலட்சுமிதான்; அப்படியானால் திருமகள்வில்லிப்புத்தூர் என்று சொல்வதுதானே பொருத்தமாக இருக்கும்! அதனால் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரை திருவில்லிபுத்தூர் என்று சொல்வது சரியல்ல என்பது என் தாழ்மையான அபிப்ராயம். 


தபஸ்விகளும் அந்தணர்களும் நிறைந்த ஊராகிய ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் சோலைகளால் சூழ்ந்திருந்தது. வண்டுகள் பூக்களை மொய்த்து, தேனை உறிஞ்சிய களிப்பின் மிகுதியால் ‘ஹரீ....’ என்றே திருமால் நாமத்தை ரீங்காரம் செய்துகொண்டு உல்லாசமாகப் பறந்தன. கழனிகள் தோறும் மீன்கள், ‘கயல் உகள’ என்று சொல்லும்படி செருக்குற்று துள்ளித் துள்ளி விளையாடின. வேத விற்பன்னர்கள் செய்யும் யாகத்திலிருந்து கமழும் புகை விண்ணை நிறைத்தது. அங்கு எழுந்தருளியுள்ள பகவானின் கருணைப் பார்வை எல்லோர் மேலும் விழ, நீண்ட ஆயுளுடன் பக்தர்கள் வாழ்ந்தனர். எங்கு நோக்கிலும் மந்த மாருதம் வீசியது. காலத்தில் நல்ல மழை பொழிந்து ஊரையே செழிப்புள்ளதாக மாற்றியது. சிறுவர், சிறுமியரும் மணலில் கோபுரம் கட்டியும் தெப்பம் கட்டியும் பக்தி விளையாட்டு விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். பெற்றோர்களே தங்கள் குழந்தைகளுக்கு சத்சங்கமாக இருந்து பக்தியை ஊட்டி வளர்த்தனர்.


இப்படி வளமையான ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில், பெரியாழ்வார் வாழ்ந்த காலத்தில், அவருடைய நாற்பவதாவது வயதில், துளசி நந்தவனத்தில் கைங்கர்யம் செய்து கொண்டிருந்த காலத்தில், ‘நள’ என்கிற வருஷத்தில் (கலி பிறந்து தொண்ணூற்றேழு வருடங்கள் கழிந்தபின்) ஆடி மாதம், 6ம் தேதியன்று வளர்பிறை பூரம் நட்சத்திரம், சதுர்த்தியில், செவ்வாய்க்கிழமையன்று, அர்ய மாலை தேவதையாகக் கொண்ட அழகிய நன்னாளில், பகவானின் மூன்று தேவியரில் ஒருவரான நீளா தேவி அம்சமாக பூமிப் பிராட்டியிடம் ஸ்ரீகோதாதேவி என்கிற ஸ்ரீஆண்டாள் அவதரித்தாள். கண்ணபிரான் அவதரித்த காலத்தில் நீளாதேவியின் அம்சமாகத் தோன்றியவள் ஸ்ரீராதை; தெற்கு தேசத்தில், பாண்டிய நாட்டில், ஸ்ரீ கோதை.

வெள்ளி, 11 ஜூன், 2021

ஶ்ரீமத் பாகவதம் - 312

ஏகாதச (பதினொன்றாவது) ஸ்கந்தம் – ஆறாவது அத்தியாயம்

(ப்ரஹ்மாதி தேவதைகள் வந்து பரமபதத்திற்கு எழுந்தருளலாம் என்று விண்ணப்பம் செய்ய, உத்தவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பிரியமுடியாமல் வருந்தி, விண்ணப்பம் செய்தல்)

ஸ்ரீசுகர் சொல்லுகிறார்:- பிறகு, ப்ரஹ்மதேவன் தவப்பெருக்கினால் திகழ்கின்ற மரீசி முதலிய ப்ரஜாபதிகளாலும் (ப்ரஹ்மவால் உண்டாக்கப்பட்ட ப்ரபுக்கள்), ஸனகர், ஸனந்தனர் முதலிய புதல்வர்களாலும் சூழப்பட்டு, த்வாரகைக்கு வந்தான். பகவானுடைய அனுக்ரஹத்தினால், பூத பவ்யங்களுக்கு (நடந்தவைகளுக்கும், நடக்கப் போகிறவைகளுக்கும்) ப்ரபுவாயிருக்கையாகிற அதிகாரம் பெற்ற ருத்ரனும், பூத கணங்களால் சூழப்பட்டு, த்வாரகைக்கு வந்தான். மற்றும், தேவதைகளோடு கூட மஹானுபாவனான தேவேந்த்ரனும், த்வாதச (12) ஆதித்யர்களும், அஷ்ட (8) வசுக்களும், அச்வினி தேவதைகளும் (தேவ வைத்யர்கள்), அங்கிரஸ ரிஷிகளும், ஏகாதச (11) ருத்ரர்களும், விச்வேதேவர்களும், ஸத்யர்களும், கந்தர்வர்களும், அப்ஸர ஸ்த்ரீகளும், நாகர்களும், ஸித்தர்களும், சாரணர்களும், குஹ்யகர்களும், ரிஷிகளும், பித்ருக்களும், வித்யாதரர்களும், கின்னரர்களும் ஆகிய அனைவரும் ஸ்ரீக்ருஷ்ணனைப் பார்க்க விரும்பி த்வாரகைக்கு வந்தார்கள். 

மஹானுபாவனாகிய ஸ்ரீக்ருஷ்ணன், எந்த உருவத்துடன் கூடி ஜகத்திற்கெல்லாம் மனோஹரனாகி (மனதைக் கவர்ந்து இழுப்பவனாய்) ஸமஸ்த லோகங்களிலுமுள்ள பாபங்களை எல்லாம் போக்கவல்ல தன் புகழை எங்கும் பரவச் செய்தானோ, அத்தகைய உருவத்துடன் கூடி, எல்லா ஸம்ருத்திகளும் (வளமும்) நிறைந்து விளங்குகின்ற அந்த த்வாரகையில், அற்புதமான காட்சியுடன் வீற்றிருக்கின்ற ஸ்ரீக்ருஷ்ணனை ப்ரஹ்மாதி தேவதைகள் அனைவரும் எவ்வளவு காணிலும் போதுமென்னும் த்ருப்தி உண்டாகப் பெறாத கண்களுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். 

அவர்கள் ஸ்வர்க்கத்தின் உத்யானத்தில் (தோட்டத்தில்) உண்டான புஷ்பங்களை அந்த ஸ்ரீக்ருஷ்ணன் மேல் பெய்து, அவனை மறைத்து, ஆச்சர்யமான பதங்களும் (சொற்களும்), பொருள்களும் அமைந்த உரைகளால் இவ்வாறு துதித்தார்கள்.

தேவதைகள் சொல்லுகிறார்கள்:- நாதனே! நாங்கள் புத்தி, இந்திரியங்கள், ப்ராணன்கள், மனம், வாக்கு ஆகிய இவற்றுடன் உன் பாதார விந்தத்தை வணங்குகிறோம். கர்மமாகிற (புண்ய, பாபம் என்கிற) உறுதியான பாசத்தினின்று (கட்டிலிருந்து) விடுபட விரும்புகிறவர்கள், பக்தியுடன் தங்கள் ஹ்ருதய கமலத்தினிடையில் உன் பாதார விந்தத்தை த்யானிக்கிறார்களல்லவா? (அத்தகைய உன் பாதார விந்தத்தை நாங்கள் இப்பொழுது மாம்ஸ (ஊனக்) கண்களால் ஸாக்ஷாத்கரித்து (நேராகப் பார்த்து), மூன்று கரணங்களாலும் (மனது, சொல், உடலால்) வணங்கினோம். சேரக் கூடாத இது எங்களுக்குச் சேர்ந்தது; எங்கள் பாக்யமே). 

பிறரால் இத்தகையதென்று சிந்திக்கவும் முடியாத ஸ்தூல (பெயர், உருவங்களுடன் கூடிய, கண்ணுக்குப் புலப்படக்கூடிய) சேதனா சேதன ரூபமான (அறிவுள்ள ஜீவாத்மாக்கள் மற்றும் அறிவற்ற ஜடப்பொருட்களைக் கொண்ட) இந்த ஜகத்தை (உலகை) எல்லாம் நீ ஸத்வாதி (ஸத்வம், ரஜஸ், தமஸ் என்கிற) குண மாயையினால் (ஆச்சர்ய சக்தியால்) உன்னிடத்தில் படைப்பதும், காப்பதும், அழிப்பதும் செய்கின்றாய். அவ்வாறு செய்யும் பொழுது, ஸத்வாதி குணங்களை அதிஷ்டானம் செய்து கொண்டு (நியமித்துக் கொண்டு) நடத்துகின்றாயன்றி ப்ராக்ருதர்களைப் (ஸாதாரண மனிதர்களைப்) போல் அக்குணங்களுக்கு உட்பட்டு நடத்துகிறதில்லை. ஒருவராலும் பரிபவிக்க (அவமதிக்க) முடியாத ஸ்வரூப (இயற்கைத் தன்மை), ஸ்வபாவங்களை (குனங்களை) உடையவனாகையால், அஜிதனென்னும் பெயர் பெற்றவனே! நீ இந்த ஸ்ருஷ்டி (படைப்பு), ஸ்திதி (காத்தல்), ஸம்ஹார (அழித்தல்) ரூபமான கார்யங்களைச் செய்யினும், அவற்றால் நீ தீண்டப்படுகிறதில்லை. (அச்செயல்கள் உனக்கு லீலா (விளையாட்டு) ரூபங்களேயன்றிப் புண்ய, பாப, ரூப கர்மங்கள் அன்றாகையால், கர்மவச்யத்வமாவது (புண்ய, பாப வினைகட்கு உட்படுதல்), அதனால் வருகிற துக்கங்களுக்கு இடமாயிருக்கையாவது உனக்குக் கிடையாது). 

ஏனென்றால், நீ உனக்கு அஸாதாரணமாயிருப்பதும், அளவற்றதுமாகிய ஆநந்தத்தில் ஆழ்ந்திருப்பவன்; ஜீவர்களைப் போல விஷய ஸுகங்களில் தாழ்ந்தவனல்லை. சப்தாதி விஷய ஸுகங்களில் கால் தாழ்ந்தவர்கள், அந்த ஸுகத்திற்காகச் செய்யும் கர்மங்கள், புண்ய, பாப ரூபங்களாயிருக்குமாகையால், அவர்கள் அவற்றைப் பற்றின ஸுக, துக்காதிகளுக்கு இடமாகிறார்கள். நீ அத்தகையனல்லையாகையால், உனக்குக் கர்ம வச்யத்வமாவது (புண்ய, பாப வினைகட்கு உட்படுதலாவது), அதைப் பற்றின ஸுக, துக்கங்களாவது கிடையாது.

வியாழன், 10 ஜூன், 2021

ஶ்ரீமத் பாகவதம் - 311

ஏகாதச (பதினொன்றாவது) ஸ்கந்தம் – ஐந்தாவது அத்தியாயம்

(பகவானிடத்தில் பக்தியில்லாதவர்களின் கதி எத்தகையதென்றும், யுகங்கள் தோறும் பகவானை எவ்வண்ணம் ஆராதிக்க வேண்டுமென்றும் அரசன் வினவினதற்கு, சமஸன் மறுமொழி கூறுதல்.)

மன்னவன் சொல்லுகிறான்:- ஆத்ம வித்தமர்களே! (ஆத்ம ஸ்வரூபத்தை உள்ளபடி அறிந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே!) இவ்வுலகத்தில் ப்ராணிகள் தன்னைப்பற்றினவர்களின் ஸம்ஸார பந்தத்தைப் (பிறப்பு, உலகியல் விஷயங்களில் ஈடுபாடு, இறப்பு என்கிற மீண்டும் மீண்டும் வருகிற தாபங்களைப்) போக்கவல்ல மஹானுபாவனாகிய பகவானைப் பெரும்பாலும் பணிகிறதில்லை. இந்திரியங்களை வெல்ல முடியாமையால், விருப்பங்கள் ஓயப்பெறாமல், அவற்றைப் பெறுதற்காகவே அலைகின்றார்கள். அவர்களுடைய நிஷ்டை (திடமான நிலை, ச்ரத்தை) எத்தகையது? (அவர்களுக்கு எதில் ஆஸக்தி (ஈடுபாடு)? எது ப்ராப்யம் (அடையப்படக்கூடியது)? அதற்குக் காரணம் என்ன? இதை விவரித்து மொழிவீர்களாக.)

சமஸன் சொல்லுகிறார்:- நான்முகனைச் சரீரமாகவுடைய பகவானுடைய முகம், புஜம், துடை, பாதம் இவற்றினின்று ப்ராஹ்மணர், க்ஷத்ரியர், வைச்யர், நான்காமவர் என்கிற நான்கு வர்ணத்தவர்களும், ஸத்வாதி குணங்களோடு கூடி ப்ரஹ்மசர்யாதி ஆச்ரமங்களுடன் (ப்ரஹ்மசர்ய, க்ருஹஸ்த, வானப்ரஸ்த, ஸன்யாஸ) தனித்தனியே உண்டானார்கள். நான்கு வர்ணங்களாகவும், நான்கு ஆச்ரமங்களாகவும் பிரிந்திருக்கிற இந்த ப்ராணிகளுக்குள் தங்களுக்கு ஸாக்ஷாத் (நேரிடையான) காரணனும், ஸர்வ நியாமகனுமாகிய (எல்லோரையும் நியமிப்பவனுமான) பரம புருஷனை எவர்கள் பணிகிறதில்லையோ, மற்றும் அவமதிக்கிறார்களோ, (மற்ற தேவதைகளோடு ஸமமாக நினைக்கிறார்களோ), அவர்கள் வர்ணாச்ரமங்களினின்று நழுவி நரகத்தில் விழுகிறார்கள். (ஈச்வரன் தன்னைப் பணிந்து உஜ்ஜீவிக்கும்படி ஆத்மாக்களுக்குக் கரண (இந்த்ரியங்கள்), களேபரங்களை (சரீரம், உடல்) அளிக்க, அவற்றைக் கொண்டு அவனைப் பணியாமல், அவனை அவமதிக்கிறவர்கள் க்ருதக்னர்களே (செய்நன்றி மறந்தவர்களே) அல்லவா? 

பரம புருஷன், தங்களுக்குக் காரணனென்றும், அவன் ஸர்வ நியாமகன் (எல்லோரையும் நியமிப்பவன்) என்றும், ஸர்வ ஸ்மாத்பரன் (எல்லோரையும் விட மேலானவன்) என்றும், அறிவு நேரப் பெற்றும் அவனைப் பணியாதவர்கள் க்ருதக்னர்களே (செய்நன்றி மறந்தவர்களே) ஆகையால், அவர்கள் நரகத்தில் விழுகிறார்களென்பது ஸத்யமே (உண்மையே). அத்தகைய அறிவில்லாத கேவல மூடர்களின் கதி என்னென்றால், சொல்லுகிறேன்). 

பகவானுடைய கதைகளைக் கேட்பதும், அவனுடைய குணங்களைக் கீர்த்தனம் செய்வதுமாகிய இவற்றிற்கு வெகு தூரத்திலிருக்கிற ஸ்த்ரீகளும், சூத்ராதிகளும், உங்களைப்போன்ற பாகவதர்களால் தயை (கருணை) செய்யத் தகுந்தவர்களே. (இவர்களும் பாகவதர்களின் க்ருபைக்கு விஷயமாகி, ஸம்ஸார பந்தத்தினின்று (பிறப்பு, உலகியல் விஷயங்களில் ஈடுபாடு, இறப்பு என்கிற மீண்டும் மீண்டும் வருகிற கட்டிலிருந்து) விடுபடுகிறார்கள்.) 

ப்ராஹ்மணர், க்ஷத்ரியர், வைச்யர் என்கிற மூன்று வர்ணத்தவர்களும் வேதாதிகாரம் (வேதம் ஓதுவதற்குத் தகுதி) உடையவர்களாகையால், தத்வ ஜ்ஞானம் (ஜீவாத்ம, பரமாத்மாவைப் பற்றிய அறிவைப்) பெற்று, பகவானுடைய பாதார விந்தங்களை அடைவதற்கு உரியவர்களாயிருந்தும், வேதங்களில் சொல்லுகிற அர்த்த வாதங்களில் (புகழ்ந்து கூறப்பட்டவற்றில்) மனம் சென்று, ஸ்வர்க்கம் முதலிய பலன்களை விரும்பி, அவற்றிற்காக முயற்சி செய்கிறார்களன்றி, பகவானுடைய பாதார விந்தங்களைப் பணிகிறதில்லை. 

ஸம்ஸார பந்தத்திற்கு (பிறப்பு, உலகியல் விஷயங்களில் ஈடுபாடு, இறப்பு என்கிற மீண்டும் மீண்டும் வருகிற கட்டிற்கு) இடமாகாத கர்மமே கர்மம் என்கிற கர்மத்தின் உண்மையை அறியாதவர்களும், அதையறிந்த பெரியோர்களைப் பணிந்து கேட்டுத் தெரிந்துகொள்வதற்குரிய வணக்கமற்றவர்களும், மூர்க்கர்களுமாயிருந்தும் தங்களைப் பெரிய பண்டிதர்களாக நினைத்துக்கொண்டு செவிக்கு இனியவைகளான அர்த்த வாத வாக்யங்களால் (புகழ்ந்து கூறப்பட்ட சொற்களால்) மதி மயங்கி “அப்ஸர மடந்தையர்களோடு கலந்து விளையாடப் போகிறோம்” என்னும் இவை முதலிய சாடு வாக்யங்களைப் (சாடுவாக்யம் - இனிய வசனங்கள், பொருளில்லாமற் போயினும் செவிக்கினிமையாயிருக்கை) பிதற்றுகிறார்கள்; ரஜோ குணத்தினால் கோரமான அபிசாராதி (பிறர்க்குத் தீங்கு இழைக்கும்) ஸங்கல்பமுடையவர்களும், ஸ்வர்க்காதி போகங்களில் விருப்பமுற்றவர்களும், ஸர்ப்பம் போல் கோபமுறும் தன்மையர்களும், துரஹங்காரிகளுமாகி (வீணான கர்வம் உடையவர்களுமாகி) அச்சுதனுக்கு அன்பர்களான பெரியோர்களைப் பரிஹஸிக்கின்றார்கள் (கேலி செய்கின்றார்கள்). 

அத்தகைய மூடர்கள், ஸ்த்ரீகளைப் (பெண்களைப்) பணியும் தன்மையர்களாய் இருப்பார்களன்றி பெரியோர்களை அடுத்துப் பணியமாட்டார்கள்; ஆணும் பெண்ணுமாய்க் கலந்தனுபவிக்கும் ஸுகத்தையே முக்யமாகவுடைய இல்லற வாழ்க்கையில் இருந்து, ஒருவர்க்கொருவர் ஆசீர்வாதங்களைச் செய்கிறார்கள்; லோபத்தினால் (கஞ்சத்தனத்தால்) அன்னதானம், வஸ்த்ரதானம் இவை செய்யாமலும், தக்ஷிணைகள் கொடாமலும், கேவலம் ஜம்பத்திற்காக (தற்பெருமைக்காக) யாகம் செய்கிறார்கள்; ஜீவனத்திற்காகப் (வயிற்றுப் பிழைப்புக்காக) பசுக்களை ஹிம்ஸிக்கிறார்கள்; அது ஹிம்ஸையென்று சிறிதும் ஆராய்ந்தறியமாட்டார்கள். 

புதன், 9 ஜூன், 2021

ஶ்ரீமத் பாகவதம் - 310

ஏகாதச (பதினொன்றாவது) ஸ்கந்தம் – நான்காவது அத்தியாயம்

(விதேஹ மன்னவன் பகவானுடைய அவதார வ்ருத்தாந்தங்களைப் பற்றி வினவுதலும், த்ரமிலன் அதற்கு மறுமொழி கூறுதலும்)

மன்னவன் சொல்லுகிறான்:- பகவான் தன் ஸங்கல்பத்தினால் எந்தெந்த அவதாரங்களால் எந்தெந்த கார்யங்களைச் செய்தானோ, செய்கிறானோ, செய்யப்போகிறானோ, அந்தந்த அவதாரங்களையும், அந்தந்த அவதார சேஷ்டிதங்களையும் (செயல்களையும்) எமக்குச் சொல்வீர்களாக.

த்ரமிலன் சொல்லுகிறார்:- அளவிட முடியாத ஸ்வரூப (இயற்கைத் தன்மை), ஸ்வபாவங்களை (குணங்களை) உடைய பகவானுடைய குணங்களை எவன் கணக்கெண்ண விரும்புகிறானோ, அவன் பால (குழந்தை) புத்தி உடையவனேயாவான். ஏனென்றால், நெடுங்காலமாக மிகவும் ப்ரயத்னப்பட்டுப் (முயற்சி செய்து) பூமியிலுள்ள தூள்களை எண்ணினாலும், எண்ணக்கூடும். பலவகைப்பட்ட விசித்ர சக்திகள் அமைந்த பகவானுடைய குணங்களையோ என்றால், ஒருகாலும் எண்ண முடியாது. 

ஆதிதேவனாகிய நாராயணன், தான் படைத்த ப்ருதிவி முதலிய பஞ்சபூதங்களால் ப்ரஹ்மாண்டமாகிற பட்டணத்தைப் படைத்து, அதில் தன்னுடைய அம்சத்தினால் ப்ரவேசித்து அப்பொழுது புருஷனென்னும் பெயர் பெற்றான். இதை வைராஜ புருஷ அவதாரம் என்பர்கள். இதுவே அவதாரங்களுக்குள் முதலவதாரம்.

இந்த வைராஜ புருஷன், மூன்று லோகங்களும் பாதம் முதலிய அவயவங்களாகப் பெற்ற தேஹம் (திருமேனி) உடையவன். இவனுடைய இந்த்ரியங்களால் வ்யஷ்டி (தனித்தனி) ஜீவர்களென்றும், ஸமஷ்டி (மொத்தமான) ஜீவர்களென்றும் வழங்கி வருகிற இருவகைப்பட்ட ஜீவர்களுடைய இருவகை இந்த்ரியங்களும் உண்டாயின. இவனுடைய ஜ்ஞானம், இந்த்ரியங்களின் மூலமாய் அறிய வேண்டிய நிர்ப்பந்தமின்றி, எல்லாவற்றையும் ஸ்வயமாகவே ஸாக்ஷாத்கரிக்கும் (அறியும்) திறமையுடையது. இவனுடைய ச்வாஸ வாயுவினிடத்தினின்றே ப்ராணிகளின் பலமென்கிற தாரண (தாங்கும்) ஸாமர்த்யமும் (திறனும்), ஓஜஸ் என்கிற ப்ரவ்ருத்தி (செயலில் ஈடுபடும்) ஸாமர்த்யமும் (திறமையும்), ஈஹை (விருப்பம், முயற்சி) என்கிற சேஷ்டையும் (செயலும்) உண்டாகின்றன. அத்தகையனான இவ்வைராஜ புருஷனே, ஸத்வம், ரஜஸ்ஸு, தமஸ்ஸென்கிற ப்ரக்ருதியின் குணங்களால் ஜகத்தின் (உலகின்) ஸ்ருஷ்டி (படைப்பு), ஸ்திதி (காத்தல்), ஸம்ஹாரங்களுக்கு (அழித்தல்) ஆதிகர்த்தாவாய் இருக்கின்றான் (உபாதான காரணமும் (மண் குடத்திற்கு மண்போல் material cause) நிமித்த காரணமுமாய் (மண் குடத்திற்கு குயவன் போல் efficient cause) இருக்கின்றான்). 

பகவான், ஜகத்தைப் (உலகத்தைப்) படைக்கும் பொருட்டு முதலில் ரஜோகுணத்துடன் கூடி ப்ரஹ்ம தேவனாயிருந்தான் (ரஜோகுணம் தலையெடுத்த ப்ரஹ்ம தேவனென்னும் ஜீவனிடத்தில் அனுப்ரவேசித்து (உள் நுழைந்து) அவனைச் சரீரமாகக் கொண்டு, அவனே என்னும்படி அமைந்திருந்தான்.) ஜகத்தின் (உலகத்தின்) ஸம்ஹாரத்திற்காகத் (அழிவிற்காகத்) தமோ குணத்துடன் கூடி ருத்ரனாயிருந்தான். (ஸம்ஹார காலத்தில் தமோ குணம் தலையெடுத்த ருத்ரனென்னும் ஜீவனிடத்தில் அனுப்ரவேசித்து (உள் நுழைந்து), அவனைச் சரீரமாகக் கொண்டு, அவனே என்னும்படி அமைந்திருந்தான்.) ஜகத்தைப் பாதுகாக்கும் பொருட்டு, ஸத்வகுணத்துடன் கூடி, தானே விஷ்ணுவாய் அவதரித்தான். அப்பரமபுருஷன், யஜ்ஞங்களுக்கு நிர்வாஹகன் (நியமிப்பவன்). அவ்விஷ்ணு, ப்ராஹ்மண, க்ஷத்ரிய, வைச்யர்களென்கிற மூன்று வர்ணத்தவர்களின் தர்மங்களுக்கு அணை போன்றிருந்தான். இவ்வாறு அவன் ஜகத்திற்கு உபாதான காரணமாய் (மண் குடத்திற்கு மண்போல் material cause) இருக்கிறான்; அத்தகைய பரமபுருஷனிடத்தினின்று ப்ரஜைகளின் ஸ்ருஷ்டி (படைப்பு), ஸ்திதி (காத்தல்), ஸம்ஹாரங்கள் (அழித்தல்) உண்டாகின்றன. மற்றும், அப்பரமபுருஷன் தர்மனுடைய பார்யையும், தக்ஷருடைய புதல்வியுமாகிய மூர்த்தியென்பவளிடத்தில் நரனென்றும், நாராயணனென்றும் இரண்டு உருவங்களுடன் அவதரித்து, ஸம்ஸார பந்தத்திற்கு ஹேதுவான ஸமஸ்த கர்மங்களின் நிவ்ருத்தியை விளைவிப்பதாகிய ஜ்ஞான யோகத்தை நாரதாதிகளுக்கு உபதேசித்தான்.