“எல்லாம் கண்ணன்” - கோமான் ஶ்ரீ பாலாஜி

 

ஶ்ரீ:

ஶ்ரீமதே இராமாநுஜாய நம:

“என்னப்பன், எனக்காய், இகுளாய், என்னைப் பெற்றவளாய்*

பொன்னப்பன், மணிஅப்பன், முத்தப்பன், என் அப்பனுமாய்*

மின்னப்பொன் மதிள்சூழ் திருவிண்ணகர்ச் சேர்ந்த அப்பன்*

தன்னொப்பாரில் அப்பன் தந்தனன் தனதாள் நிழலே.”

நம்மாழ்வார் அருளிச்செய்த திருவாய்மொழி ஆறாம் பத்தில் அமைந்த மூன்றாம் திருவாய்மொழியான “நல்குரவும் செல்வமும்” என்னும் திருப்பதிகம், சோழநாட்டுத் திவ்யதேசங்களுள் சிறப்புப் பெற்ற திருவிண்ணகரில் எழுந்தருளியிருக்கும் ஒப்பிலியப்பனைப் போற்றிப் பாடுவதாகும்.

அண்டசராசரங்கள் அனைத்தையும் ஆளும் பரம்பொருளான எம்பெருமான், எட்ட முடியாத பரத்துவ நிலையில் மட்டும் நின்றுவிடாமல், அடியார்கள் எளிதில் அணுகி அனுபவிக்கும் அர்ச்சாவதார மூர்த்தியாகத் திருவிண்ணகரில் எழுந்தருளியிருக்கிறான். அவனுடைய இந்த எளிமையைக் கண்டு ஆழ்வார் பேரானந்தம் அடைகிறார்.

இத்திருப்பதிகத்தின் ஒன்பதாவது பாசுரமான இப்பாடலில், எம்பெருமான் தனக்கு அளித்த பேற்றை ஆழ்வார் அனுபவிக்கிறார். தந்தையாகவும், தாயாகவும், அந்தரங்கத் தோழனாகவும், பொன்னாகவும், மணியாகவும், முத்தாகவும், தமக்குச் சொந்தமான தலைவனாகவும் அவனையே காண்கிறார். உலகில் பல்வேறு உறவுகளிடத்திலும் பொருள்களிடத்திலும் நாம் எதிர்பார்க்கும் அன்பு, பாதுகாப்பு, ஆறுதல், மகிழ்ச்சி ஆகிய அனைத்தையும் ஒருங்கே வழங்குபவன் எம்பெருமானே என்பதை இப்பாசுரம் உணர்த்துகிறது.

இறுதியில், தனக்கு நிகரானவர் எவரும் இல்லாத எம்பெருமான், தன்னுடைய திருவடிகளின் நிழலையே ஆழ்வாருக்குப் பேறாகத் தந்தான் என்று நன்றியுணர்வுடன் பாடுகிறார்.

ஜீவாத்மாவுக்கும் பரமாத்மாவுக்கும் இடையிலான நித்தியத் தொடர்புகளை விளக்கும்போது, ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயம் பல்வேறு உறவுநிலைகளை எடுத்துரைக்கிறது. எம்பெருமானே ஜீவனுக்குத் தாய், தந்தை, உறவினன், தோழன், புகலிடம், பாதுகாவலன் எனப் பல நிலைகளில் விளங்குகிறான்.

சுபால உபநிடதத்தில் இடம்பெறும்,

“மாதா பிதா ப்ராதா நிவாஸஃ சரணம் ஸுஹ்ருத் கதிர் நாராயண:”

என்ற வாக்கியம், நாராயணனே தாயாகவும், தந்தையாகவும், சகோதரனாகவும், இருப்பிடமாகவும், சரணாகவும், நண்பனாகவும், அடைய வேண்டிய கதியாகவும் விளங்குகிறான் என்ற கருத்தை உணர்த்துகிறது.

இந்த உண்மையை நம்மாழ்வார் வெறும் தத்துவமாகக் கூறவில்லை. தமது அனுபவத்தின் வழியாக வெளிப்படுத்துகிறார்.

உலகியல் உறவுகள் பலவும் காலத்திற்கும் சூழ்நிலைக்கும் உட்பட்டவை. நம்மீது அன்பு செலுத்துபவர்கள்கூட சில சமயங்களில் நம்முடைய நிலையை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் போகலாம். ஆனால் ஜீவாத்மாவின் இயல்பையும், அவனுடைய தேவைகளையும், அவன் உய்ய வேண்டிய வழியையும் முழுமையாக அறிந்தவன் எம்பெருமான். அதனால்தான் ஆழ்வார் அவனைப் பல உறவுகளாகவும், பல நிதிகளாகவும் அனுபவிக்கிறார்.

இப்பாசுரத்தின் முதல் அடியில், எம்பெருமானின் கருணை பல்வேறு உறவுகளின் வழியாக வெளிப்படுகிறது.

“என்னப்பன்” - எனக்குத் தந்தையாகவும், என்னுடைய தலைவனாகவும் விளங்குபவன்.

தந்தை என்பவன் குழந்தையின் பிறப்புக்கும் வளர்ச்சிக்கும் காரணமாக இருப்பவன். ஆனால் எம்பெருமானுடைய உறவு அதைக் கடந்தது. ஜீவாத்மாவின் நித்திய ஸ்வரூபத்திற்குத் தலைவனாகவும், அவனைப் பாதுகாத்து உய்விக்கும் உபகாரகனாகவும் அவன் விளங்குகிறான். ஜீவாத்மா தன்னுடைய உண்மையான நிலையை மறந்து உலகப் பற்றுகளில் உழன்றாலும், அவனைத் தன்னுடைய உடைமையாகக் கருதி உய்விக்க முயல்பவன் எம்பெருமான். அதனால்தான் ஆழ்வார், “என்னப்பன்” என்று உரிமையோடு அழைக்கிறார்.

“எனக்காய்” - இங்கு தாய்மையின் பாசம் வெளிப்படுகிறது.

தாய் தன்னுடைய குழந்தை எத்தகைய குறைகளுடன் இருந்தாலும் அதை வெறுத்து ஒதுக்குவதில்லை. குழந்தையின் குறைகளைப் பொறுத்துக்கொண்டு, அதன் நன்மையையே விரும்புகிறாள். அதுபோலவே, ஜீவாத்மாவின் குற்றங்குறைகளை அறிந்திருந்தாலும், அவனை உய்விக்க வேண்டும் என்ற கருணையோடு இருப்பவன் எம்பெருமான். நம்முடைய தகுதியைக் கணக்கிட்டுப் பார்த்து அன்பு செலுத்துபவன் அல்ல அவன். நாம் உய்ய வேண்டும் என்பதற்காகவே பல வழிகளில் அருள்புரிகிறான்.

“இகுளாய்” - இந்தச் சொல் இப்பாசுரத்திற்கு ஒரு தனித்துவமான இலக்கிய நயத்தை அளிக்கிறது.

தமிழ் சங்க இலக்கிய அகப்பொருள் மரபில், “இகுளை” என்பது தலைவியின் உள்ளக்கிடக்கையை நன்கு அறிந்து, அவளுடைய இன்பதுன்பங்களில் பங்குகொள்ளும் நெருங்கிய தோழியைக் குறிக்கும்.

தலைவி தன் மனத்தில் உள்ள காதலை அனைவரிடமும் வெளிப்படுத்த முடியாது. தன்னுடைய உள்ளத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் தோழியிடமே அவள் தயக்கமின்றிப் பேசுவாள். தலைவியின் துயரத்தையும் பிரிவாற்றாமையையும் உணர்ந்து, அவளைத் தேற்றுவதும் தோழியின் பணியாகும்.

நம்மாழ்வார் பராங்குச நாயகியாக நின்று எம்பெருமானிடத்திலான காதலை அனுபவிக்கும்போது, அந்தரங்கமாகத் தன்னுடைய உள்ளத்தைப் புரிந்துகொண்டு ஆறுதல் அளிக்கும் தோழியாகவும் அவனையே காண்கிறார்.

உலகில் ஒரு தோழி செய்யும் பணியைக்கூட எம்பெருமானே ஏற்றுக்கொள்கிறான் என்ற இந்த அனுபவம், அவனுடைய கருணையின் நெருக்கத்தை உணர்த்துகிறது.

“என்னைப் பெற்றவளாய்” - இங்கு மீண்டும் தாய்மை முன்னிறுத்தப்படுகிறது.

தாய் நமக்குச் சரீரத்தை அளிக்கிறாள். ஆனால் எம்பெருமானோ ஆத்மா உய்ய வேண்டிய வழியை அளிப்பவன். தன்னுடைய உண்மையான ஸ்வரூபத்தை உணர்ந்து, எம்பெருமானுக்குச் சொந்தமானவன் என்ற அறிவைப் பெற்று, அவனுக்குத் தொண்டு செய்யும் நிலையை அடைவதற்கான அருளையும் அவனே வழங்குகிறான்.

எனவே, ஆழ்வாரின் அனுபவத்தில் எம்பெருமான் வெறும் தந்தை மட்டுமல்ல; தாயின் வாத்ஸல்யத்தையும், தோழியின் அந்தரங்க அன்பையும் ஒருங்கே கொண்டவனாக விளங்குகிறான்.

முதல் அடியில் எம்பெருமானை உறவுகளின் வடிவில் அனுபவித்த ஆழ்வார், இரண்டாவது அடியில் அவனைப் பொன், மணி, முத்து ஆகிய அரிய நிதிகளின் வடிவில் அனுபவிக்கிறார்.

மக்கள் செல்வத்தைத் தேடி அலைகின்றனர். பொன்னையும் மணிகளையும் முத்துகளையும் அரிய பொருள்களாகக் கருதி விரும்புகின்றனர். ஆனால் ஆழ்வாருக்கோ அவற்றை எல்லாம் கடந்து நிற்கும் அரிய செல்வமாக எம்பெருமானே விளங்குகிறான்.

“பொன்னப்பன்” - பொன் உலகத்தில் உயர்வாக மதிக்கப்படும் செல்வம். அதனால் ஆபரணங்கள் செய்து அணிந்து மகிழ்கிறோம். ஆனால் பொன்னால் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சி அளவுடையது; காலத்திற்கும் சூழ்நிலைக்கும் உட்பட்டது. எம்பெருமானுடைய திருமேனி அழகோ அடியார்களின் கண்களுக்கும் மனத்திற்கும் தெவிட்டாத இன்பத்தை அளிக்கிறது. அவனுடைய அழகை அனுபவிக்க அனுபவிக்க மேலும் அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை வளர்கிறது. எனவே, ஆழ்வாருக்குப் பொன்னைவிடப் பெரும் செல்வமாக எம்பெருமானே விளங்குகிறான்.

“மணிஅப்பன்” - மணி என்பது அரியதாகவும் ஒளிமிக்கதாகவும் விளங்குகிறது.

அதுபோல, எம்பெருமானுடைய திருவுருவமும் குணங்களும் அடியார்களின் உள்ளத்தை ஈர்க்கின்றன. அவனுடைய ஞானமும் கருணையும் ஜீவாத்மாவின் அறியாமையை அகற்றுவதற்கான வழியாக அமைகின்றன.

உலகத்தில் கிடைக்கும் மணியைப் பாதுகாத்து வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்புகிறோம். ஆனால் எம்பெருமானோ நம்முடைய மனத்தில் நிலையாகத் தங்க வேண்டும் என்று விரும்ப வேண்டிய அரிய செல்வம்.

“முத்தப்பன்” - முத்து தனது அழகாலும் மாசற்ற தோற்றத்தாலும் விரும்பப்படுகிறது.

அதுபோல, உலகத் துன்பங்களால் மனம் வாடும் ஜீவாத்மாவுக்கு எம்பெருமானுடைய அருள் ஆறுதலாக அமைகிறது. ஆத்யாத்மிகம், ஆதிபௌதிகம், ஆதிதைவிகம் எனப்படும் தாபத்திரயங்களால் துன்புறும் உயிருக்கு அவனுடைய திருவடிகள் குளிர்ந்த நிழலாகின்றன.

பொன், மணி, முத்து என உலகம் போற்றும் செல்வங்கள் அனைத்தையும் கடந்து, அவற்றை அனுபவிக்கச் செய்பவனாகவும் அவற்றைவிட உயர்ந்த பேறாகவும் எம்பெருமானே விளங்குகிறான்.

“என் அப்பனுமாய்” - முன்னரே “என்னப்பன்” என்று கூறிய ஆழ்வார், மீண்டும் “என் அப்பனுமாய்” என்று குறிப்பிடுகிறார்.

இதை வெறும் மறுபடியும் கூறுதல் என்று கருத வேண்டியதில்லை. எம்பெருமானிடம் ஆழ்வாருக்கு இருக்கும் ஆழ்ந்த உரிமையுணர்வை இந்தத் தொடர் மேலும் வலியுறுத்துகிறது. அவன் பொதுவாக எல்லோருக்கும் தலைவனாக இருப்பவன் மட்டுமல்ல; “எனக்கே உரியவன்; என் வாழ்வின் ஆதாரம்” என்ற தனிப்பட்ட அனுபவத்தையும் ஆழ்வார் வெளிப்படுத்துகிறார்.

“மின்னப்பொன் மதிள்சூழ் திருவிண்ணகர்ச் சேர்ந்த அப்பன்”

இவ்வடியில், எம்பெருமானுடைய அர்ச்சாவதார சௌலப்யம் சிறப்பிக்கப்படுகிறது.

“மின்னப்பொன் மதிள்” என்பது மின்னலைப் போல ஒளிவீசும் பொன்மதில்களால் சூழப்பட்ட திருவிண்ணகரின் அழகை நம் கண்முன் நிறுத்துகிறது.

இயற்கை அழகும் தெய்வீகப் பெருமையும் ஒருங்கே அமைந்த திருவிண்ணகரில், பரம்பொருளான எம்பெருமான் ஒப்பிலியப்பனாக எழுந்தருளியிருக்கிறான்.

பரமபதத்தில் நித்தியசூரிகளால் அனுபவிக்கப்படும் எம்பெருமான், இப்பூவுலகில் உள்ள அடியார்களும் தன்னை அணுகி வணங்கி அனுபவிக்கும்படி அர்ச்சாவதாரமாக எழுந்தருளியிருப்பது அவனுடைய அளவற்ற சௌலப்யத்தைக் காட்டுகிறது.

“சேர்ந்த அப்பன்” என்று ஆழ்வார் கூறுவது, திருவிண்ணகரில் எழுந்தருளியிருக்கும் அந்த எம்பெருமானைத் தமது அனுபவத்தின் மையமாகக் கொண்டதைக் காட்டுகிறது. நமக்குத் தந்தையாகவும், தாயாகவும், தோழனாகவும், அரிய செல்வமாகவும் விளங்கும் எம்பெருமானை, நாம் கண்ணாரக் கண்டு அனுபவிக்கக்கூடிய இடமாகத் திருவிண்ணகர் அமைந்துள்ளது.

“தன்னொப்பாரில் அப்பன் தந்தனன் தனதாள் நிழலே”

இறுதி அடியே இப்பாசுரத்தின் தத்துவ முத்தாய்ப்பு.

“தன்னொப்பாரில் அப்பன்” — தனக்கு நிகரானவர் எவரும் இல்லாத எம்பெருமான்.

பகவத் கீதையில் அர்ஜுனன், “ந த்வத்ஸமோஸ்த்யப்யதிக: குதோந்யோ”

என்று பகவானைப் போற்றுகிறான். “உனக்குச் சமமானவர் எவருமில்லை; உன்னைவிட மேலானவர் எவ்வாறு இருக்க முடியும்?” என்பதே இதன் பொருள்.

அத்தகைய நிகரற்ற பரம்பொருள் ஆழ்வாருக்குத் தந்த பேறு என்ன?

“தனதாள் நிழலே” — தன்னுடைய திருவடிகளின் நிழல்.

மக்கள் செல்வம், பதவி, புகழ், அதிகாரம் எனப் பலவற்றைப் பேறாகக் கருதுகின்றனர். ஆனால் ஆழ்வாருக்கோ எம்பெருமானுடைய திருவடிகளின் நிழலே எல்லாவற்றையும் விட உயர்ந்த பேறாக இருக்கிறது. வெயிலில் அலைந்து திரிபவனுக்குக் குளிர்ந்த நிழல் எவ்வளவு ஆறுதலை அளிக்கிறதோ, அதுபோல சம்சாரத் துன்பங்களில் உழலும் ஜீவாத்மாவுக்கு எம்பெருமானுடைய திருவடிகள் நிலையான புகலிடமாக அமைகின்றன.

“தந்தனன்” - இந்தச் சொல் ஆழ்வாருடைய நன்றியுணர்வை வெளிப்படுத்துகிறது.

எம்பெருமானுடைய திருவடிகளைப் பெறுவதற்கு ஆழ்வார் ஏதோ பெரிய தவம் செய்து, அதற்குரிய பலனைப் பெற்றதாகக் கூறவில்லை. மாறாக, தனக்கு அந்தப் பேற்றை எம்பெருமானே வழங்கினான் என்று நன்றியுடன் அனுபவிக்கிறார். இங்கு எம்பெருமானுடைய கருணையே முதன்மையாகிறது. அவனுடைய திருவடிகளைப் பேறாகப் பெறுவது, அடியவனுடைய ஆற்றலை மட்டும் சார்ந்ததல்ல; அவனுடைய அருளும் இன்றியமையாதது.

தனக்கு நிகரற்ற எம்பெருமான், தன்னுடைய திருவடிகளின் நிழலை எனக்குப் பேறாகத் தந்தான்! என்ற ஆழ்வாருடைய பேரானந்தமே இவ்வடியின் உள்ளார்ந்த பொருள்.

திருவிண்ணகர் திவ்யதேசத்தின் தலப்புராணமும் இப்பாசுரத்தின் அனுபவத்தை மேலும் அழகுபடுத்துகிறது.

மார்க்கண்டேய மகரிஷி பூமாதேவியைத் தம் மகளாக வளர்த்து வந்தார். அப்போது எம்பெருமான் முதிய அந்தணர் வடிவில் வந்து, பூமாதேவியைத் திருமணம் செய்து தருமாறு வேண்டினார். மகரிஷி, தம் மகள் இன்னும் சிறியவள் என்றும், சமையலில் உப்பிடுவதைக்கூட அறியாதவள் என்றும் கூறி தயங்கினார்.

அதற்கு எம்பெருமான், அவள் உப்பில்லாமல் சமைத்த உணவைக்கூடத் தாம் உவந்து ஏற்றுக்கொள்வதாக அருளினார். பின்னர் பூமாதேவியைத் திருமணம் செய்துகொண்டு திருவிண்ணகரில் எழுந்தருளினார் என்பது இத்தலத்தின் புகழ்பெற்ற தலப்புராணம்.

இதன் நினைவாக, இத்தலத்தில் எம்பெருமானுக்குச் சமர்ப்பிக்கப்படும் திருவமுதில் உப்பு சேர்க்கப்படுவதில்லை என்பது சம்பிரதாயம். ஒப்பிலியப்பன் என்ற திருநாமம், எம்பெருமானுக்கு ஒப்பானவர் எவரும் இல்லை என்ற பொருளை நினைவூட்டுகிறது. உப்பில்லாத நிவேதன மரபின் காரணமாக உப்பிலியப்பன் என்ற பெயரும் வழங்கப்படுகிறது.

நம்மாழ்வார் இப்பாசுரத்தில் பயன்படுத்தும் சொற்கள் அனைத்தும் ஆழ்ந்த அனுபவத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன. “என்னப்பன்”, “பொன்னப்பன்”, “மணிஅப்பன்”, “முத்தப்பன்”, “என் அப்பனுமாய்”, “சேர்ந்த அப்பன்”, “தன்னொப்பாரில் அப்பன்” என்று “அப்பன்” என்ற சொல் பல்வேறு அடைமொழிகளுடன் தொடர்ந்து வருகிறது.

இந்தச் சொல்லடுக்கில், ஆழ்வாருடைய நெஞ்சில் பொங்கி வழியும் பக்திப் பரவசத்தை நாம் அனுபவிக்கிறோம். ஒரே எம்பெருமானை எத்தனை உறவுகளாகவும், எத்தனை செல்வங்களாகவும் அனுபவிக்கிறார்!

அவனே தந்தை; அவனே தாய்; அவனே தோழன்; அவனே அரிய செல்வம்; அவனே நிகரற்ற தலைவன். இறுதியில் அவனுடைய திருவடிகளே தனக்குக் கிடைத்த பேறு என்று நிறைவு செய்கிறார்.

இதனால், இப்பாசுரம் வெறும் புகழ்ச்சிப் பாடலாக இல்லாமல், ஆழ்வாருடைய உள்ளத்தில் நிகழும் முழுமையான சரணாகதி அனுபவமாக விளங்குகிறது.

நம்மாழ்வாரின்,

“என்னப்பன், எனக்காய், இகுளாய், என்னைப் பெற்றவளாய்
பொன்னப்பன், மணிஅப்பன், முத்தப்பன், என் அப்பனுமாய்…”

என்ற இத்திருவாய்மொழிப் பாசுரம், எம்பெருமானே எல்லா உறவுகளாகவும், எல்லாச் செல்வங்களாகவும், எல்லாப் புகலிடங்களாகவும் விளங்குகிறான் என்பதை அழகாக எடுத்துரைக்கிறது.

அவன் நமக்குத் தந்தை; தாயின் வாத்ஸல்யம் கொண்டவன்; அந்தரங்கத் தோழனாக அல்லது தோழியாக நம்முடைய உள்ளத்தைப் புரிந்துகொள்பவன். பொன், மணி, முத்து என உலகம் போற்றும் செல்வங்களைவிட உயர்ந்த பேறாகவும் அவனே விளங்குகிறான். அத்தகைய நிகரற்ற எம்பெருமான், திருவிண்ணகரில் ஒப்பிலியப்பனாக எழுந்தருளி, தன்னுடைய திருவடிகளின் நிழலையே ஆழ்வாருக்குப் பேறாகத் தந்தான்.

உலகில் எல்லா உறவுகளும் நமக்கு எம்பெருமானை நினைவூட்டட்டும்; எல்லாச் செல்வங்களும் அவனுடைய அருளை உணர்த்தட்டும்; நம்முடைய மனம் அவனுடைய திருவடிகளிலேயே நிலைபெறட்டும். எம்பெருமானுடைய திருவடிகளைப் பேறாகப் பெறுவதே உண்மையான செல்வம் என்பதை நம்மாழ்வாரின் இந்த அனுபவம் நமக்கு என்றும் நினைவூட்டட்டும்.

நம்மாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.

🙏🙏🙇‍♂️🙇‍♂️

அடியேன்,

கோமான் ஶ்ரீ பாலாஜி