“எல்லாம் கண்ணன்” - கோமான் ஶ்ரீ பாலாஜி

ஶ்ரீ:

ஶ்ரீமதே இராமாநுஜாய நம:

“மழையே! மழையே! மண்புறம் பூசி உள்ளாய் நின்று
மெழுகூற்றினாற்போல் ஊற்று நல் வேங்கடத்துள் நின்ற
அழகப் பிரானார் தம்மை என் நெஞ்சத்து அகப்படத்
தழுவ நின்று என்னைத் ததைத்துக் கொண்டு ஊற்றவும் வல்லையே?”

திருவில்லிபுத்தூரில் அவதரித்த சூடிக்கொடுத்த சுடர்க்கொடியான கோதை ஆண்டாள் அருளிச்செய்த நாச்சியார் திருமொழியின் பத்தாம் திருமொழியான “கார்க்கோடல் பூக்காள்” பதிகத்தில் இடம்பெறும் எட்டாவது பாசுரம் இது.

எம்பெருமானைப் பிரிந்த விரகதாபத்தில் தவிக்கும் ஆண்டாள், தன்னுடைய மனவேதனையை இயற்கைப் பொருள்களிடம் வெளிப்படுத்துகிறாள். மலர்கள், மயில்கள், மேகங்கள் என அவள் காணும் அனைத்தும் எம்பெருமானுடைய திருவுருவத்தையும் அவனுடன் பெற்ற இன்ப அனுபவத்தையும் நினைவூட்டுகின்றன. ஆனால், அவை அவளுக்கு ஆறுதலை அளிப்பதற்குப் பதிலாக, பிரிவுத் துயரத்தை மேலும் அதிகரிக்கின்றன.

இறுதியில் மழைமேகத்தை நோக்கித் தன் உள்ளக்கிடக்கையை வெளிப்படுத்துகிறாள். மேகமே! நீ மழையைப் பொழிவது போல, திருவேங்கடத்தில் எழுந்தருளியிருக்கும் அழகப் பிரானாரையும் என்னுடைய நெஞ்சத்தில் நிலைபெறச் செய்யும் வகையில் பொழிய முடியுமா? என்னைத் தழுவி, என் உள்ளம் உருகும்படி செய்து, எம்பெருமானை என்னுள் வார்த்துத் தர உன்னால் இயலுமா? என்பதே அவளுடைய விண்ணப்பம்.

இப்பாசுரத்தின் சிறப்பு, ஆண்டாள் தன்னுடைய அகத்துறை விரக அனுபவத்தை மெழுகு வார்ப்புச் சிற்பத் தொழில்நுட்பத்தின் வழியாக வெளிப்படுத்துவதில்தான் அமைந்துள்ளது. இந்த உவமையின் ஒவ்வொரு கூறையும் உத்தமூர் ஸ்வாமிகளின் பிரபந்த ரக்ஷை உரையின் துணையுடன் ஆராயும்போது, பாசுரத்தின் கவித்துவ நுட்பமும் அகப்பொருள் ஆழமும் தெளிவாகின்றன.

தலைவனுடன் கூடியிருக்கும் காலத்தில் மழை மகிழ்ச்சியையும் குளிர்ச்சியையும் அளிக்கிறது. ஆனால் தலைவனைப் பிரிந்திருக்கும் தலைவிக்கு அதே மழை வேதனையை அதிகரிக்கிறது. மழை பொழியும் காட்சியும், கரிய மேகங்கள் திரண்டு நிற்பதும், அவளுடைய உள்ளத்தில் எம்பெருமானின் நினைவைத் தூண்டுகின்றன.

ஆண்டாள் ஏற்கெனவே இயற்கையின் பல்வேறு பொருள்களிடம் தன்னுடைய துயரத்தை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறாள். மலர்களின் அழகு, மயில்களின் ஆட்டம், மேகங்களின் தோற்றம் என அனைத்தும் அவளுக்குத் தலைவனை நினைவூட்டுகின்றன. அவனை நினைக்காமல் இருக்க முடியவில்லை; நினைத்தாலும் அவனைக் காண முடியவில்லை. இந்த இரண்டிற்கும் இடையில் அவளுடைய மனம் தவிக்கிறது. அதனால்தான் மழைமேகத்தை இருமுறை விளித்து, தன்னுடைய வேண்டுகோளை முன்வைக்கிறாள்.

அவளுடைய விண்ணப்பம் சாதாரணமானதல்ல. “என்மீது மழையைப் பொழி” என்று மட்டும் அவள் கேட்கவில்லை. திருவேங்கடத்தில் நின்றருளும் அழகப் பிரானாரையும் சேர்த்து, தன்னுடைய நெஞ்சத்திற்குள் அவர் நிலைபெறும்படி செய்ய முடியுமா என்றே கேட்கிறாள். இவ்வாறு இயற்கையை நோக்கிப் பேசும் தலைவியின் வாயிலாக, எம்பெருமானைப் பிரிந்த ஆன்மாவின் ஏக்கத்தை ஆண்டாள் நம் கண்முன் நிறுத்துகிறாள்.

“மண்புறம் பூசி உள்ளாய் நின்று மெழுகூற்றினாற்போல்” 

விக்கிரகங்களையும் பாத்திரங்களையும் உருவாக்கும் பழைய மெழுகு வார்ப்புச் சிற்ப முறையில், முதலில் விரும்பிய வடிவத்திற்கு ஏற்றவாறு மெழுகினால் ஓர் உருவம் அமைக்கப்படுகிறது. அதன் வெளிப்புறத்தில் மண் பூசப்பட்டு வார்ப்பு உருவாக்கப்படுகிறது. பின்னர் மெழுகு உருகி வெளியேறுவதற்கான வழி ஏற்படுத்தப்படுகிறது. வெப்பமூட்டும்போது உள்ளிருக்கும் மெழுகு உருகி வெளியேறுகிறது; அதனால் உருவாகும் இடத்தில் உலோகத்தைச் செலுத்தி, விரும்பிய உருவத்தைப் பெறுகிறார்கள்.

இங்கு மெழுகு வார்ப்புச் செய்முறை வெறும் தொழில்நுட்ப விவரமாக மட்டும் அமையவில்லை. எம்பெருமானுடைய அழகால் ஆண்டாளின் உள்ளம் உருகுவதையும், அவனுடைய அனுபவம் தன்னுள் நிலைபெற வேண்டும் என்ற அவளுடைய வேட்கையையும் வெளிப்படுத்தும் உவமையாக அமைகிறது.

மெழுகு உருகி வெளியேறிய இடத்தில் உலோகம் பதியுமாறு, ஆண்டாளுடைய நெஞ்சத்தில் எம்பெருமானுடைய திருவுருவ அனுபவம் நிலைபெற வேண்டும். அவளுடைய விரக வேதனைக்குத் தீர்வாக அமைய வேண்டியது வெறும் வெளிப்புற ஆறுதலல்ல; அவனுடைய அனுபவமே.

“ஊற்று நல் வேங்கடத்துள் நின்ற அழகப் பிரானார்”

இந்த அடியில் திருவேங்கடத்தில் எழுந்தருளியிருக்கும் எம்பெருமானின் அழகை ஆண்டாள் முன்னிறுத்துகிறாள். “அழகப் பிரானார்” என்ற திருநாமம், ஆண்டாளுடைய மனத்தை முழுமையாக ஈர்த்த எம்பெருமானுடைய சௌந்தரியத்தை நினைவூட்டுகிறது. அவனுடைய அழகு அவளுடைய பார்வையை மட்டுமல்ல, அவளுடைய உள்ளத்தையும் ஆட்கொள்கிறது.

இங்கு “ஊற்று” என்ற சொல்லையும் மெழுகு வார்ப்புச் செய்முறையோடு இணைத்துப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். வார்ப்பில் உலோகத்தைச் செலுத்துவதுபோல, எம்பெருமானுடைய அனுபவம் தன்னுடைய நெஞ்சத்தில் நிறைய வேண்டும் என்பதே ஆண்டாளுடைய விருப்பம். ஆனால் அவளுடைய விருப்பம் எம்பெருமானைத் தன்னுடைய வசப்படுத்திக்கொள்வது என்ற உலகியல் எண்ணமல்ல. அவனுடைய திருவுருவம் தன்னுடைய நெஞ்சத்தில் நிலையாகப் பதிந்து, அவனைப் பிரிந்திருக்கும் துயரம் நீங்க வேண்டும் என்பதே அவளுடைய ஏக்கம்.

“நல் வேங்கடம்” என்று அவள் குறிப்பிடுவது, எம்பெருமான் எழுந்தருளியிருக்கும் திருவேங்கடத்தின் பெருமையையும் நினைவூட்டுகிறது. அவன் அங்கு நின்ற திருக்கோலத்தில் விளங்குகிறான்; அவனுடைய அழகு அடியார்களின் மனத்தை ஈர்க்கிறது. அவனுடைய பிரிவைத் தாங்க முடியாத ஆண்டாள், அவனுடைய அனுபவத்தைத் தன்னுள் நிறைத்துக்கொள்ள விரும்புகிறாள்.

இப்பதிகத்தில் பல இடங்களில் மாலிருஞ்சோலை எம்பெருமானைக் கோதை பாடுவதாலும், 'அழகர்' என்பது திருமாலிருஞ்சோலை சுந்தரராஜப் பெருமாளுக்கே உரிய தனிப்பெரும் திருநாமம் என்பதாலும், ஆண்டாள் இங்கும் அழகர்மலையையே 'வேங்கடம்' என்று உருவகப்படுத்திக் கூறுகிறாள் என்பது ஒருசாரார் கருத்தாகும்.  

ஆயினும், வடதிருவேங்கடமுடையானையே இப்பதம் குறிக்கிறது என்பதே பெரும்பான்மை ஆச்சார்யர்களின் ஏற்புடைய கொள்கையாகும். மாலிருஞ்சோலைப் பதிகங்களில் 'வேங்கடம்' என்ற சொல் எங்கும் பயன்படுத்தப்படவில்லை. மேலும் 'அழகர்' என்ற திருநாமம் அழகர்மலைக்கு மட்டுமன்றிப் பிற திவ்யதேச எம்பெருமான்களுக்கும் உரித்தானது; உதாரணமாக, காஞ்சி வரதராஜப் பெருமாளை, அத்திகிரி அருளாளப் பெருமாள் என்றும் 'ஆனை பரிதேரின்மேல் அழகர் வந்தார்' என்றும் கொண்டாடுவர். எனவே, இப்பாசுரத்தில் 'அழகப் பிரானார்' என்பது நின்ற திருக்கோலமாய் நலம் திகழும் வடதிருவேங்கடத்து மலையப்ப ஸ்வாமியின் அசாத்திய சௌந்தரியத்தைக் குறிப்பதேயாகும். ஆண்டாளை இவ்வளவும் உருகி நைந்துபோகப் பண்ணிய உபகரணம் அவனது சௌந்தரியமே என்பதை இத்திருநாமம் உணர்த்துகிறது.  

“என் நெஞ்சத்து அகப்படத்”

ஆண்டாள் எம்பெருமானைக் காண வேண்டும் என்று மட்டும் கேட்கவில்லை. அவன் தன்னுடைய நெஞ்சத்திற்குள் அகப்பட வேண்டும் என்று விரும்புகிறாள்.

இந்த விருப்பத்தின் ஆழத்தை மெழுகு வார்ப்புச் சிற்ப உவமையோடு இணைத்துப் பார்க்கும்போது தெளிவாக உணர முடிகிறது. வார்ப்பில் உலோகம் செலுத்தப்பட்டு உருவம் நிலைபெறுவது போல, எம்பெருமானுடைய திருவுருவ அனுபவம் அவளுடைய நெஞ்சத்தில் நிலைபெற வேண்டும்.

உத்தமூர் ஸ்வாமிகளின் உரை விளக்கத்தில், எம்பெருமான் ஆண்டாளுடைய உள்ளத்தில் நிலைபெற வேண்டும் என்ற விரக வேட்கை முக்கியமாக வெளிப்படுகிறது. அவனை நினைவூட்டும் பல பொருள்களைக் கண்டும், அவனுடைய அனுபவம் கிடைக்காததால் அவளுடைய மனம் கலங்குகிறது. அவளுக்கு அவனைப் பற்றிய நினைவு மட்டுமே போதவில்லை; அவனுடைய அனுபவம் தன்னுள் நிறைவேற வேண்டும்.

இங்கு “அகப்படுதல்” என்பது அவனைச் சிறைபிடிப்பது என்ற நேரடியான உலகியல் பொருளில் கொள்ளப்பட வேண்டியதல்ல. அவனுடைய திருவுருவ அனுபவம் தன்னுடைய உள்ளத்தில் நிறைந்து, பிரிவில்லாத அனுபவமாக மாற வேண்டும் என்ற தலைவியின் ஏக்கமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இது பக்தியின் நுட்பமான நிலையை வெளிப்படுத்துகிறது. எம்பெருமான் எங்கும் நிறைந்தவன்; இருந்தாலும், அவனுடைய அனுபவம் தன்னுடைய நெஞ்சத்தில் தெளிவாகவும் இடையறாமலும் நிலைபெற வேண்டும் என்று பக்தை விரும்புகிறாள்.

“தழுவி நின்று என்னைத் ததைத்துக் கொண்டு ஊற்றவும் வல்லையே?”

இந்த இறுதி அடியில் ஆண்டாளுடைய வேண்டுகோள் இன்னும் நெருக்கமானதாகிறது. மழைமேகம் எம்பெருமானைத் தன்னுடன் சேர்த்துத் தர வேண்டும். அவன் தன்னைத் தழுவ வேண்டும். அந்த அணைப்பினால் தன்னுடைய உடலும் உள்ளமும் உருக வேண்டும். பின்னர் எம்பெருமானுடைய அனுபவம் தன்னுடைய நெஞ்சத்தில் நிலைபெற வேண்டும்.

பிரபந்த ரக்ஷையில் மெழுகு வார்ப்புச் செயல்முறையை விளக்கும்போது, உருவத்தின் மேல் வார்ப்பு அமைத்தல், மெழுகு உருகி வெளியேறுதல், அந்த இடத்தில் உலோகம் பதிதல் ஆகியவற்றின் தொடர்பு எடுத்துக்காட்டப்படுகிறது. அந்த விளக்கத்தின் வழியாக, “தழுவி”, “ததைத்துக் கொண்டு”, “ஊற்றவும்” என்ற சொற்களின் தொடர்ச்சியான அனுபவத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

ஆண்டாள் எம்பெருமானுடைய அழகால் ஏற்கெனவே உருகியிருக்கிறாள். ஆனால் அந்த உருக்கம் பிரிவால் உண்டாகும் துயரத்துடன் கலந்திருக்கிறது. அவனுடைய அனுபவம் தன்னுள் நிலைபெற்றால்தான் அந்த ஏக்கம் நிறைவு பெறும். இதனால், இப்பாசுரத்தில் உருகுதல் என்பது துயரத்தின் வெளிப்பாடு மட்டுமல்ல; எம்பெருமானுடைய அழகால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட பக்தையின் உள்ளநிலையையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

அவனுடைய அழகு அவளை உருக்குகிறது; அவனுடைய அனுபவமே அந்த உருக்கத்திற்கு நிறைவை அளிக்கிறது.

ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஆச்சார்ய பரம்பரையில் இப்பாசுரத்திற்குத் தனித்துவமான பக்தி முக்கியத்துவம் உண்டு. பகவத் ராமானுஜரின் தாய்மாமனும், ஆளவந்தாரின் அந்தரங்க சிஷ்யரும், ராமாயண ரகசியங்களை எம்பெருமானாருக்கு உபதேசித்தவருமான பெரிய திருமலை நம்பிகள் (ஸ்ரீசைலபூர்ணர்), இப்பாசுரத்திலும் இதற்கு அடுத்த பாசுரமான "கடலே கடலே" பாசுரத்திலும் அளவுகடந்த ஈடுபாடு கொண்டவர். 

 

பெரிய திருமலை நம்பிகள் திருமலையிலேயே வாழ்ந்து, திருவேங்கடமுடையானுக்குத் திருமஞ்சன தீர்த்தக் கைங்கரியம் செய்துவந்த உத்தமராவார். பூர்வாச்சார்ய கிரந்தங்கள் பதிவு செய்துள்ள வரலாற்று ஐதிஹ்யத்தின்படி, திருமலை நம்பிகள் 'மழையே! மழையே!' பாசுரத்தையும், அதற்கு அடுத்த 'கடலே! கடலே!' பாசுரத்தையும் எப்போது அநுசந்தித்தாலும், தழுதழுத்த குரலோடு வார்த்தை பேச இயலாமல், கண்களிலிருந்து தாரை தாரையாகக் கண்ணீர் பெருக உருகிப் போய் நிற்பாராம். திருமலையில் மேகங்கள் தவழ்ந்து மழையைப் பொழியும் போதெல்லாம், திருவேங்கடமுடையானின் பிரிவாற்றாமையால் ஆண்டாள் அடைந்த பரமபக்தி நிலையை எண்ணித் திருமலை நம்பிகள் தம்மை மறந்து கண்ணீர் சிந்துவார். இதன் காரணமாகவே, ஸ்ரீவைஷ்ணவப் பெரியோர்கள் அனைவரும் இவ்விரண்டு பாசுரங்களையும் தனிப்பெரும் பக்தியாதரவுடன் போற்றி அநுசந்தித்து வருகின்றனர். 

'மழையே மழையே' பாசுரம், பக்தியின் அதிஉன்னதமான விரக பாரவசியத்தை உலகியல் தொழில் நுட்பத்தோடு பிணைத்துக் காட்டிய கவித்துவப் பேரதிசயமாகும். எம்பெருமானைப் பெறத் துடிக்கும் ஜீவாத்மாவின் தாபத்தை, தன்னை உருக்கிக் கொண்டு இறையனுபவத்தைப் பூரணமாகத் தனக்குள் நிலைநிறுத்த விழையும் கோதையின் பாவனையில் காண முடிகிறது.  

மழையின் வர்ஷம் தற்காலிக விரகத்தை மிகுவித்தாலும், மேகமானது அழகப் பிரானாரையும் சேர்த்துத் தன்னுள் பொழியும் போது, அதுவே பரம சம்யோகப் பேரின்பமாக மாறுகிறது. மெழுகு உருகி உலோகம் பதியும் வார்ப்படம்போல, ஆத்மாவின் உலகப் பற்றும் தேகாத்ம பிரமமும் விரக நெருப்பினால் உருகி ஓட, அங்கே சர்வேஸ்வரனின் திவ்ய மங்கள ரூபம் நிலைபெற்று ஒளிர்கிறது. ஆண்டாளின் இப்பாசுர வரிகள், வைணவ இறையியல் தத்துவத்தின் ஆழத்தையும், ஆழ்வார்களின் பக்தி இலக்கிய நயத்தையும் எக்காலத்துக்கும் பறைசாற்றும் கலங்கரை விளக்கமாகத் திகழ்கின்றன. 

ஆண்டாள் திருவடிகளே சரணம்.

🙏🙏🙇‍♂️🙇‍♂️

அடியேன்,

கோமான் ஶ்ரீ பாலாஜி