திருவல்லிக்கேணி கோவில் வெளி மண்டபத்தில்….
வரதன்: ரங்கா, பூதத்தாழ்வாரின் இரண்டாம் திருவந்தாதியில் உள்ள இந்த பாசுர வரிகளைப் படித்துப் பாரேன். அர்த்தம் மிகவும் ஆழமாக இருக்கிறது.
"பகல் கண்டேன் நாரணனைக் கண்டேன் கனவில்*
மிகக் கண்டேன் மீண்டும் அவனை, மெய்யே
மிகக் கண்டேன்* ஊன் திகழும் நேமி ஒளி
திகழும் சேவடியான்* வான் திகழும் சோதி வடிவு."
ரங்கன்: (பாசுரத்தை மெல்ல படித்துப் பார்த்துவிட்டு) ஆஹா! வரதா, இது வெறும் பாசுரம் அல்ல, பூதத்தாழ்வாரின் நேரடி அனுபவம். அவர் கண்களால் கண்ட பேரழகை, வார்த்தைகளில் வடித்திருக்கிறார்.
வரதன்: முதலில் "பகல் கண்டேன், கனவில் மிகக் கண்டேன்" என்று வருகிறதே? இது எனக்குக் கொஞ்சம் குழப்பமாக இருக்கிறது ரங்கா.
ரங்கன்: என்ன குழப்பம் சொல்லு.
வரதன்: பொதுவாக நாம் விழித்திருக்கும் போதுதானே தெளிவாகத் தெரியும்? கனவில் எல்லாம் மங்கலாகவும், குழப்பமாகவும் தானே இருக்கும்? ஆனால் இங்கே ஆழ்வார் "பகல் கண்டேன்" என்று சாதாரணமாகவும், "கனவில் மிகக் கண்டேன்" என்று அதிகப்படியாகவும் சொல்கிறாரே? இது எப்படி சாத்தியம்?
ரங்கன்: (புன்னகை பூத்து) சாதாரண மனிதர்களுக்கு நீ சொல்வது சரிதான். ஆனால், ஆழ்வார்களோ சாதாரண மனிதர்கள் அல்ல. அவர்கள் நாராயணனைத் தவிர வேறொன்றையும் சிந்திக்காதவர்கள்.
வரதன்: அப்படியென்றால்?
ரங்கன்: நாம் காலையில் கண் விழித்தவுடன் வீட்டு வேலைகள், வேலைக்குப் போக வேண்டும், பிள்ளைகளைக் கவனிக்க வேண்டும், யாரோ வாசலில் அழைக்கிறார்கள், கோவிலுக்குப் போக வேண்டும்... இப்படி ஆயிரம் விஷயங்கள் நம் கவனத்தைச் சிதறடிக்கும், இல்லையா?
வரதன்: ஆமாம், அதுதான் நடக்கிறது. பகலில் ஒரே கூட்டம், சப்தம்.
ரங்கன்: ஆனால் பூதத்தாழ்வாரோ, பகலில் கூட்டத்திலும், கடமைகளிலும் இருக்கும்போதே, அந்த நாராயணனைக் காண்கிறார். அவரது உள்ளம் எப்போதும் எம்பெருமானிடமே நிலைத்திருக்கிறது.
வரதன்: அடடா! பகலில் இவ்வளவு சிதறல்களுக்கு மத்தியிலும் அவனைக் கண்டாரா?
ரங்கன்: ஆமாம் வரதா! இப்போது இரவு வருகிறது. உலகம் அமைதியாகிறது. கண்கள் மூடுகின்றன. அந்த நேரத்தில் என்ன நடக்கிறது தெரியுமா?
வரதன்: கனவு வருகிறது?
ரங்கன்: ஆமாம், ஆனால் சாதாரணக் கனவு அல்ல! பகலில் அவர் நாராயணனைச் சிந்தித்தார். அந்தப் பக்தி அனுபவம் அவர் உள்ளத்தில் ஊறிப்போய் விட்டது. இப்போது உறக்கத்தில், வெளி உலக சத்தங்கள் இல்லை, கண்ணுக்குத் தெரியும் எந்தத் தடையும் இல்லை. மனம் முழுவதும் ஒரே சிந்தனை - நாராயணன்!
வரதன்: ஓ! அதனால் கனவில் தெளிவாகத் தெரிகிறதா?
ரங்கன்: சும்மா தெளிவாக மட்டுமல்ல வரதா! பகலில் மனம் பல திசைகளில் சிதறிக்கிடந்தது. ஆனால் கனவில், மனமானது ஒரே புள்ளியில் குவிந்துவிடுகிறது. அந்த ஏகாக்ர நிலையில், எம்பெருமானின் அழகு மிக மிகத் தெளிவாக, நெருக்கமாக, நேரடியாகத் தெரிகிறது! அதனால்தான் "மிகக் கண்டேன்" என்று வலியுறுத்துகிறார்.
வரதன்: (வியப்புடன்) ஆஹா! எனக்கு இப்போது விளங்குகிறது! பகல் - வெளிப்புற தரிசனம். கனவு - உள்ளார்ந்த, ஆழமான தரிசனம்!
ரங்கன்: அப்படித்தான்! இதுதான் உண்மையான பக்தியின் அடையாளம். விழிப்பிலும் உறக்கத்திலும், எல்லா நிலைகளிலும் எம்பெருமானே நிறைந்திருக்கிறார்!
வரதன்: சரி ரங்கா, அடுத்து "மீண்டும் அவனை" என்று சொல்கிறாரே? இதன் சிறப்பு என்ன?
ரங்கன்: இந்த இரண்டு சொற்களில் எத்தனை பேரானந்தம் நிறைந்திருக்கிறது தெரியுமா? "மீண்டும்" என்றால் என்ன அர்த்தம்?
வரதன்: திரும்பவும், மறுபடியும்...
ரங்கன்: ஆமாம்! பகலில் கண்ட அதே நாராயணனை, அதே அழகு வடிவை, அதே கருணை முகத்தை, இரவிலும் கனவிலும் மீண்டும் கண்டேன் என்கிறார். உலக இன்பங்கள் மீண்டும் வந்தால் சலிப்பைத் தரும். ஆனால் பகவத் அனுபவம் மட்டும் ஒவ்வொரு தரிசனத்திலும் புதிய ஆனந்தத்தைத் தருகிறது. அதனால்தான் ஆழ்வார் ‘மீண்டும்’ என்று சொல்லும்போதும் பேரின்பத்தோடு சொல்கிறார்.
வரதன்: அதாவது, தரிசனம் தொடர்ச்சியாக இருக்கிறது என்று சொல்கிறாரா?
ரங்கன்: அப்படித்தான்! அவருக்கு எம்பெருமான் தரிசனம் ஒரு இடைவிடா அனுபவம். நம்மைப் போன்ற சாதாரண மனிதர்களுக்கு விழிப்பும் கனவும் வேறுபட்ட உலகங்கள். ஆனால் பகவத் அனுபவத்தில் மூழ்கிய ஆழ்வாருக்கு, இரண்டிலும் நாராயணன்தான் நிறைந்திருந்தான். அதுமட்டுமல்ல வரதா. ஒவ்வொரு முறையும் புதிதாகக் காண்பது போன்ற ஆனந்தமும் இருக்கும். பகலில் கண்டபோது பேரானந்தம். இரவில் மீண்டும் கண்டபோது அதே பேரானந்தம் மீண்டும்! அலுப்பே இல்லை!
வரதன்: அடுத்து "மெய்யே மிகக் கண்டேன்" என்று வருகிறதே? ஏன் ஆழ்வார் இப்படி வலியுறுத்துகிறார்?
ரங்கன்: (உற்சாகமாக) இதுதான் வரதா இந்த வரியின் மிகப்பெரிய சிறப்பு! "மெய்யே" என்றால் உண்மையாகவே, நிஜமாகவே என்று அர்த்தம். இந்த உலகக் காட்சிகள்தான் கனவு; நாராயண தரிசனம்தான் மெய் என்று ஆழ்வார் உணர்ந்த நிலை இது வரதா.
வரதன்: ஆனால் கனவுதானே? அது கற்பனை இல்லையா?
ரங்கன்: நம் கனவுகள் கற்பனை. ஆனால் ஆழ்வார்களின் கனவு வேறு! அது இறைவனின் கருணையால் உண்டாகும் நேரடி தரிசனம். அதனால்தான் பூதத்தாழ்வார், "இது வெறும் கனவு அல்ல, நான் கற்பனை செய்யவில்லை, மெய்யாகவே, உண்மையாகவே, சத்தியமாகவே அவனைக் கண்டேன்" என்று சத்தியம் செய்கிறார்.
வரதன்: அடடா! ஒரு சாட்சி கோர்ட்டில் சத்தியம் செய்வது போல இருக்கிறதே!
ரங்கன்: அப்படித்தான்! "மெய்யே மிகக் கண்டேன்" என்பது ஒரு பிரமாணம். தன்னை நம்பாதவர்களிடம் கூட, "இது நிஜம், என்னை நம்புங்கள்" என்று உறுதியாகச் சொல்கிறார்.
வரதன்: இந்த உறுதி எங்கிருந்து வருகிறது?
ரங்கன்: அவரது நேரடி அனுபவத்திலிருந்து வரதா! நாம் காய்கறிச் சந்தைக்குப் போய், நல்ல வாழைப்பழம் வாங்கி வந்தால், "நல்ல இனிப்பா இருந்தது" என்று உறுதியாகச் சொல்வோம் இல்லையா? அதே போல், ஆழ்வார் நாராயணனை நேரில் கண்டதால், அந்த அனுபவத்தின் உண்மையை உறுதியாகச் சொல்கிறார்.
வரதன்: சரி ரங்கா, இப்போது "ஊன் திகழும் நேமி" என்று வருகிறதே? இது எனக்கு மிகவும் குழப்பமாக இருக்கிறது. 'ஊன்' என்றால் தசை என்று அர்த்தம் இல்லையா? நேமி என்றால் சக்கரம். சக்கரத்தில் ஏது தசை?
ரங்கன்: இதுதான் வரதா பூதத்தாழ்வாரின் கவித்துவ நயம்! "நேமி" என்றால் சுதர்சன சக்கரம் - எம்பெருமானின் திவ்ய ஆயுதம்.
வரதன்: அதுவரை சரி. ஆனால் "ஊன் திகழும்" என்றால்?
ரங்கன்: வரதா, இந்த உலகில் நல்லவர்களும் தீயவர்களும் இருக்கிறார்கள். பக்தர்களைத் துன்புறுத்தும் அசுரர்கள், அரக்கர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களை அழிக்கத்தானே எம்பெருமான் அவதாரம் எடுக்கிறார்?
வரதன்: ஆமாம், ஹிரண்யகசிபு, ராவணன், கம்சன்... இப்படி நிறையப் பேர்.
ரங்கன்: அப்படிப்பட்ட தீயவர்களை அழிக்கும்போது, எம்பெருமானின் சுதர்சன சக்கரம் அவர்களை வெட்டுகிறது, துளைக்கிறது, சிதறடிக்கிறது. அப்போது அந்தச் சக்கரத்தில் அசுரர்களை அழித்ததால், அவர்களின் ரத்தச் சிவப்பு படிந்து அந்தச் சக்கரம் மேலும் ஜொலிப்பது போலத் தோன்றுகிறது.
வரதன்: (கொஞ்சம் அதிர்ச்சியுடன்) ஓ! அதனால் சக்கரம் சிவந்து போகிறதா?
ரங்கன்: ஆமாம் வரதா! "ஊன் திகழும் நேமி" என்றால், எதிரிகளின் ரத்தத்தால் சிவந்து, பிரகாசமாக ஜொலிக்கும் சக்கரம் என்று அர்த்தம். அசுரர்களுக்கு அந்தச் சக்கரம் அழிவின் நெருப்பு; பக்தர்களுக்கு அது பாதுகாப்பின் பிரகாசம்.
வரதன்: அருமை ரங்கா! ஆனால் உடனே அடுத்த வரியில் "ஒளி திகழும் சேவடியான்" என்று வருகிறதே? கையில் ரத்தம் தோய்ந்த சக்கரம் ஒரு பக்கம், காலில் அருள் ஒளி மறுபக்கம்! இது எப்படி?
ரங்கன்: கையில் சுதர்சன சக்கரம் - வீரம், பராக்ரமம், தீமையை அழிக்கும் சக்தி. காலில் (திருவடியில்) - கருணை, அருள், அபயம் (பயமின்மை), சரணாகதி! அவனை எதிர்ப்பவர்களுக்கு சக்கரம் தோன்றும்; அவனை சரணடைபவர்களுக்கு திருவடி தோன்றும்.
வரதன்: இரண்டும் ஒரே சமயத்தில்!
ரங்கன்: அப்படித்தான்! "சேவடி" என்றால் சிவந்த அழகான திருவடி. அந்தத் திருவடிகள் ஒளி வீசுகின்றன. அது எப்படிப்பட்ட ஒளி தெரியுமா?
வரதன்: எப்படிப்பட்ட ஒளி?
ரங்கன்: அருள் ஒளி வரதா! சூரியன் வெளிச்சத்தைத் தருகிறான். விளக்கு இருளை விரட்டுகிறது. ஆனால் எம்பெருமானின் திருவடி ஒளி, நம் அறியாமையை விரட்டுகிறது, நம் பாவங்களை அழிக்கிறது, நம் பயத்தைப் போக்குகிறது! அந்தத் திருவடியைப் பற்றினால், வேறு எந்தப் பயமும் வேண்டாம். அந்தத் திருவடி ஒளி நம்மைச் சுற்றிக் காவலாக இருக்கும்!
வரதன்: கடைசியாக "வான் திகழும் சோதி வடிவு" என்று வருகிறதே ரங்கா? இது என்ன அர்த்தம்?
ரங்கன்: (கண்களை மூடி ஆழமாக சிந்திக்கிறார்) இது மிக மிக உயர்ந்த தத்துவம் வரதா. "வான்" என்றால் என்ன?
வரதன்: வானம்... வானவெளி...
ரங்கன்: இங்கே "வான்" என்றால் பரமபதம் - எம்பெருமானின் நித்ய வாசஸ்தலம், ஸ்ரீவைகுண்டம்! அந்த ஸ்ரீவைகுண்டத்தில், தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவனாக, ஒரு மாபெரும் ஜோதி ஸ்வரூபமாக இருக்கிறார் நம் நாராயணன்!
வரதன்: ஜோதி ஸ்வரூபம் என்றால்?
ரங்கன்: முழுக்க முழுக்க ஒளி வடிவம் வரதா! கோடி சூரியர்களின் ஒளியையும் மிஞ்சும் பேரொளி வடிவம்!
வரதன்: (வியப்புடன்) அடடா! அப்படிப்பட்ட ஒளி வடிவத்தை ஆழ்வார் கண்டாரா?
ரங்கன்: ஆமாம் வரதா! அந்த பரமபதத்தில் பிரகாசிக்கும் பேரொளியை, அந்தத் திவ்ய தேஜஸ்ஸை, இங்கே மண்ணுலகில் இருந்தபடியே, பூதத்தாழ்வார் பகலிலும் கனவிலும் கண்டு களித்தார்! பரமபதத்தில் தேவர்கள் காணும் அதே பேரொளியை, பூமியில் ஒரு பக்தனின் உள்ளத்திற்குள் கொண்டு வந்ததே எம்பெருமானின் எளிமை.
வரதன்: ரங்கா, இப்போது எனக்கு ஒரு விஷயம் புரிகிறது. இந்த பாசுரத்தில் எம்பெருமானை மூன்று வெவ்வேறு வடிவங்களில் காட்டுகிறார் போலிருக்கிறதே?
ரங்கன்: (மகிழ்ச்சியுடன்) அருமையான கவனிப்பு வரதா! எந்த மூன்று என்று சொல்லு பார்க்கலாம்.
வரதன்: முதலாவது - சக்கரத்துடன் வீரக் கோலத்தில். இரண்டாவது - கருணை நிறைந்த திருவடிகளுடன். மூன்றாவது - பரமபதத்தில் ஒளி வடிவமாக!
ரங்கன்: (கைதட்டி) சரியாகச் சொன்னாய்! இதுதான் வரதா, நமது வைஷ்ணவ சித்தாந்தத்தின் அழகு. எம்பெருமான் எல்லா வடிவங்களிலும், எல்லா குணங்களிலும் ஒரே சமயத்தில் இருக்கிறார்.
வரதன்: அப்படியென்றால்?
ரங்கன்: ஒரு தந்தையை எடுத்துக்கொள். வீட்டில் பிள்ளைகளுக்கு அன்பான தந்தை. அலுவலகத்தில் கண்டிப்பான அதிகாரி. சமுதாயத்தில் மரியாதைக்குரிய மனிதர். மூன்று இடங்களில் மூன்று வேடங்கள். ஆனால் அவர் ஒருவர்தானே?
வரதன்: ஆமாம், ஒருவர்தான்!
ரங்கன்: அதே போல் எம்பெருமானும்! தீயவர்களை அழிக்கும்போது வீரன். பக்தர்களைக் காக்கும்போது கருணாமூர்த்தி. பரமபதத்தில் பேரொளி! எல்லாமே அவன்தான்!
வரதன்: ரங்கா, இவ்வளவு அழகாக, இவ்வளவு விபரமாக ஆழ்வார் கண்டதை எழுதியிருக்கிறாரே? இது நமக்கு என்ன பயன்?
ரங்கன்: (புன்னகை பூத்து) ஆழ்வார்கள் தங்கள் அனுபவத்தை வெறும் கவிதையாக எழுதவில்லை. அது நமக்கு ஒரு வழிகாட்டி!
வரதன்: எப்படி?
ரங்கன்: பூதத்தாழ்வார் சொல்கிறார் - "நானும் ஒரு சாதாரண மனிதன்தான். ஆனால் நான் எம்பெருமானைத் தொடர்ந்து நினைத்ததால், பகலிலும் கனவிலும் அவனைக் கண்டேன். நீயும் முயற்சி செய், உனக்கும் கிடைக்கும்!"
வரதன்: ஆஹா! அதாவது, இது ஒரு சாத்தியம் என்று காட்டுகிறாரா?
ரங்கன்: அப்படித்தான்! பூதத்தாழ்வார் சொல்வது போல, நாமும் தொடர்ந்து நாராயணனை நினைத்தால், நம் விழிப்பிலும் உறக்கத்திலும் அவன் வந்து நிற்பான்!
வரதன்: ரங்கா, இந்த பாசுரத்தை சொல்லும்போது ஒரு இசை நயம் தெரிகிறதே? "கண்டேன்... கண்டேன்... மிகக் கண்டேன்... மெய்யே மிகக் கண்டேன்"...
ரங்கன்: (மகிழ்ச்சியுடன்) இதுதான் தமிழ் இலக்கியத்தின் அழகு. பொருள் மட்டுமல்ல, இசையும் இணைந்திருக்கும்!
வரதன்: இந்த மீண்டும் மீண்டும் வரும் சொற்களுக்கு என்ன பெயர்?
ரங்கன்: அது "எதுகை", "மோனை" என்று சொல்வோம். "கண்டேன், கண்டேன், கண்டேன்" என்று மூன்று முறை வருகிறதே? இது ஆழ்வாரின் பேரானந்தத்தைக் காட்டுகிறது!
வரதன்: அடடா! ஒரு முறை சொன்னால் போதாதா?
ரங்கன்: போதாது வரதா! ஒரு சுவையான உணவை உண்டால், "ஆஹா, இனிப்பா இருக்கு! ரொம்ப இனிப்பா இருக்கு! செம்ம இனிப்பா இருக்கு!" என்று சொல்வோம் இல்லையா? அதே போல், எம்பெருமானைக் கண்ட ஆனந்தத்தில், மூன்று முறை "கண்டேன்" என்கிறார்!
வரதன்: "திகழும்" என்ற சொல்லும் மூன்று முறை வருகிறதே?
ரங்கன்: ஆமாம்! "ஊன் திகழும் நேமி, ஒளி திகழும் சேவடி, வான் திகழும் சோதி" - மூன்று இடங்களிலும் திகழும்! எல்லா இடத்திலும் பிரகாசம், ஒளி, அழகு!
வரதன்: அருமை ரங்கா!
ரங்கன்: வரதா, இந்த பாசுரத்தில் ஆன்மீகத்தின் பல படிநிலைகள் இருப்பது தெரியுமா?
வரதன்: என்ன படிநிலைகள் ரங்கா?
ரங்கன்: முதல் நிலை - "பகல் கண்டேன்" - இது வெளிப்புற தரிசனம். கண்களால் காண்பது.
வரதன்: அடுத்தது?
ரங்கன்: இரண்டாம் நிலை - "கனவில் மிகக் கண்டேன்" - இது உள்ளார்ந்த தரிசனம். மனதால் காண்பது.
வரதன்: மூன்றாவது?
ரங்கன்: மூன்றாம் நிலை - "மெய்யே மிகக் கண்டேன்" - இது நிச்சய ஞானம். உண்மையை உணர்தல்.
வரதன்: அடுத்து இருக்கிறதா?
ரங்கன்: நான்காம் நிலை - "வான் திகழும் சோதி வடிவு" - இது பரம ஞானம். எம்பெருமானின் உண்மை ஸ்வரூபத்தை அறிதல்!
வரதன்: ஆஹா! ஒவ்வொரு வரியும் மேலும் மேலும் ஆழமாகப் போகிறதா?
ரங்கன்: அப்படித்தான்! பாசுரம் நம்மை படிப்படியாக எம்பெருமானிடம் கொண்டு செல்கிறது!
வரதன்: ரங்கா, உண்மையிலேயே கனவில் எம்பெருமானைக் காண முடியுமா? யாராவது கண்டதுண்டா?
ரங்கன்: நிச்சயமாக வரதா! பூதத்தாழ்வார் மட்டுமல்ல, நம்மாழ்வார், திருமங்கையாழ்வார், ஆண்டாள் - பல ஆழ்வார்கள் கண்டிருக்கிறார்கள்!
ரங்கன்: வரதா, இந்த பாசுரம் நமக்கு என்ன சொல்கிறது தெரியுமா?
வரதன்: என்ன சொல்லுங்கள் ரங்கா.
ரங்கன்: “பூதத்தாழ்வார் நாராயணனைத் தேடவில்லை; தொடர்ந்து நினைத்ததால், நாராயணனே வந்து அவரது விழிப்பிலும் கனவிலும் நிறைந்தான். எம்பெருமானை இடைவிடாமல் நினைக்கும் மனதில், அவனது நினைவே கனவாக மலர்கிறது.”
வரதன்: இனிமேல் நானும் தினமும் இந்த பாசுரத்தை சொல்லி, எம்பெருமானை நினைக்கிறேன்!
ரங்கன்: அதுதான் வரதா நமது குறிக்கோள்! பூதத்தாழ்வாரின் அனுபவம் நம் அனுபவமாக மாற வேண்டும்!
(இருவரும் எழுந்து, கோவிலை நோக்கி நடக்கிறார்கள். தாமரை மலர்கள் மூடி, நட்சத்திரங்கள் ஒளிர ஆரம்பிக்கின்றன. பூதத்தாழ்வாரின் ‘கண்டேன்’ என்ற ஆனந்தம், அவர்களுடைய உள்ளத்திலும் மெதுவாக ஒலிக்க ஆரம்பித்தது.)
நாராயண! நாராயண!!
கருத்துரையிடுக