ஸ்ரீ ஆண்டாளின் அழகிய காதல் - அரவிந்தா பார்த்தஸாரதி

நீள் நிலா முற்றத்து நின்று இவள் நோக்கினாள்*

காணுமோ, கண்ணபுரம்! என்று காட்டினாள்*

பாணனார் திண்ணம் இருக்க இனி இவள்

நாணுமோ?* நன்று நன்று நறையூரர்க்கே. 

பெரிய திருமொழியின் எட்டாம் பத்து, இரண்டாம் திருமொழியில் அமைந்துள்ள இப்பாசுரத்தில் ஒரு தாய் தன் மகளின் காதல் வெறியைத் தடுக்க முயல்கிறாள்; ஆனால் அவள் செய்த ஒவ்வொரு முயற்சியும் அந்த மகளின் பகவத் காதலை இன்னும் வளர்க்கும் கருவியாக மாற்றுகிறது. இந்த அற்புதமான உளவியல் நயத்தோடு ஆன்மீக ரகசியங்களையும் இணைத்து அருளியுள்ளார் திருமங்கையாழ்வார்.

திருக்கண்ணபுரத்து எம்பெருமான் மீது காதல் கொண்டு உருகும் பரகால நாயகியின்  (அதாவது நம் திருமங்கையாழ்வார்) உடல் மற்றும் மனநிலையைக் கண்டு அவளது தாய் ஆழ்ந்த கவலை கொள்கிறாள். அவளுக்கு உணவும் இறங்கவில்லை, உறக்கமும் வரவில்லை. உலகியல் பற்றுக்களை முற்றிலுமாகக் கடந்து, எம்பெருமான் மீது தீவிரமான பக்திப் பித்துக் கொண்டுள்ள அவளது வெம்மையைத் தணிக்கத் தாய் ஒரு திட்டத்தைக் கையாள்கிறாள். 

மனித நடமாட்டங்கள் அற்ற, அமைதியான, மிக உயர்ந்த மாட மாளிகையின் நிலா முற்றத்தில் கொண்டு போய் அவளைச் சிறை வைக்கிறாள். அவ்வாறு உயர்ந்த இடத்தில் வைத்தால் அவளது ஆன்மீக வெம்மை தணிந்து உலகியல் நாட்டம் திரும்பும் என்று தாய் கருதினாள். ஆனால், அந்த உன்னதமான நிலா முற்றமே பரகால நாயகிக்குத் திருக்கண்ணபுரத்தை நோக்கும் ஒரு தெய்வீகத் தளமாக மாறிப்போனது.

அழகிய மணவாளர் (ஸ்ரீ அருளாளப் பெருமாள் நாயனார்) அருளிய ‘ஆசாரிய ஹிருதயம்’ என்னும் உன்னத கிரந்தத்தின் சூத்திரம் 146-இல் ‘நிலா முற்றம்’ என்பதற்கு மிக உன்னதமான தத்துவ விளக்கம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. அதன்படி, நிலா முற்றம் என்பது வெறும் கான்கிரீட் மாடி அல்ல, அது ‘பிரஜ்ஞா பிராசாதம்’ என்னும் ஆன்மீக எல்லை நிலத்தைக் குறிப்பதாகும். ‘பிரஜ்ஞா’ என்பது பேரறிவையும், ‘பிராசாதம்’ என்பது உயர்ந்த மாடத்தையும் குறிக்கும். - நன்றி டாக்டர் பிரேமா வரதன், புதுடில்லி (ஶ்ரீ மாலோல வாகீச வாணி ஏப்ரல் 2026).

நீள் நிலா முற்றத்து - நீண்ட நிலவொளி வீசும் மாடத்து முற்றத்தில்

நின்று இவள் நோக்கினாள் - உன்னத இடத்தில் நின்று கொண்டு பார்த்தாள்

காணுமோ கண்ணபுரம் - திருக்கண்ணபுரம் தெரிகிறதா?

என்று காட்டினாள் - என்று பிறருக்கும் விரலால் சுட்டிக் காட்டினாள்

பாணனார் திண்ணம் இருக்க - தூது செல்லும் பாணரின் உறுதி இருக்க

இனி இவள் நாணுமோ - இனி இவள் வெட்கப்பட்டு பின்வாங்குவாளோ?

நன்று நன்று நறையூரர்க்கே - திருநறையூர் நம்பிக்கு மிகவும் நல்லது. எம்பெருமானின் திருவுள்ளப்படி செயல் பூர்த்தியடைதல்.

"காணுமோ கண்ணபுரம் என்று காட்டினாள்" என்ற வரியில் திருமங்கையாழ்வாரின் பக்தி நெறியின் உன்னதக் கோட்பாடு வெளிப்படுகிறது. தாய் தன்னைச் சிறை வைத்த உன்னத மாடத்திலிருந்து கொண்டு, பரகால நாயகி திருக்கண்ணபுரத் திசையை நோக்கி, தன் தாயையும் சுற்றியிருப்பவர்களையும் அழைத்து "அதோ பார் திருக்கண்ணபுரம்" என்று விரல் சுட்டிக் காட்டுகிறாள்.

இங்கு ஒரு மிக முக்கியமான ஆன்மீக நுணுக்கம் பொதிந்துள்ளது. அவள் கண்ணபுரத்து எம்பெருமானை நேரடியாகக் காட்டவில்லை, மாறாக அவனது திவ்யதேசமான திருக்கண்ணபுரத்தைக் காட்டுகிறாள். ஸ்ரீவைணவத்தில், எம்பெருமானை விடவும் அவனோடு தொடர்புடைய பொருள்கள், இடங்கள் மற்றும் அவனது அடியார்கள் மிகவும் உயர்ந்தவர்களாகக் கருதப்படுகின்றனர். இதனையே 'ததீய விஷயம்' என்பர். எம்பெருமானின் திருத்தலத்தை அடைவதே அடையத்தக்க பேறுகளில் மிக உயர்ந்த பேறான 'பரமப்ராப்யம்' என்னும் உன்னத புருஷார்த்தம் என்பதை இச்செயல் விளக்குகிறது. 

பகவானைக் காண முடியாத நிலையில் இருந்தாலும், அவனுடைய திருத்தலத்தைக் காணும் வாய்ப்பே பரகால நாயகிக்குப் பேரானந்தமாகிறது. இது பிராப்யத்தை விட பிராபகத்தின் மீது எழும் காதல் அல்ல; மாறாக பிராப்யனோடு தொடர்புடைய அனைத்தும் பிராப்யமாகவே மாறிவிடும் பக்தியின் உச்ச நிலையாகும்.

வியாக்யானங்களில் "காணுமோ கண்ணபுரமென்று காட்டினாள்" என்பதற்கு மூன்று விதமான நயங்கள் விளக்கப்பட்டுள்ளன.

1. உலகிற்கு வழிகாட்டுதல் - “வாரீர்! பாருங்கோள் இதோ கண்ணபுரம்" என்று உலக மக்களுக்கு உய்யும் வழியைக் காட்டுதல்.

2. தாயின் கண்டிப்பை மீறுதல் - “சாண் நீளச் சிறுக்கியான உனக்கு இப்படிப்பட்ட ப்ராவண்யம் தகாது" என்று அடிக்கடி கண்டிக்கும் தாயை அஞ்சாமல் அழைத்து, "அதோ பார், திருக்கண்ணபுரம் தெரிகிறதா?" என்று சுட்டிக் காட்டுதல்.

3. ஹஸ்த முத்திரை கொண்டு பேசுதல் - திருக்கண்ணபுரத்தின் பெருமைகளை வாயால் பாட்டிசைக்கத் தொடங்கி, வார்த்தைகள் வராமல் தழுதழுத்து, எஞ்சியவற்றைத் தன் கை முத்திரையாலேயே பூர்த்தி செய்கிறாள் நம் பரகால நாயகி.

"காணும் ஓ" என்பதில் வரும் 'ஓ' என்னும் இடைச்சொல் ஆழ்ந்த இரக்கத்தையும் வியப்பையும் குறிப்பதாக வியாக்யானங்கள் விளக்குகின்றன. 

"அழகிய திருக்கண்ணபுரத்தைக் கண்டு வணங்குவதற்காகவே கண்கள் படைக்கப்பட்டிருக்க, அதனைத் தடுப்பாரும் இவ்வுலகில் உளரோ!" என்று பரகால நாயகி வருந்துகிறாள். கண்ணனின் திருமுகத்தை மறந்தபின் இக்கண்களால் என்ன பயன் என்ற பாரதியாரின் "கண்ணன் முகம் மறந்து போனால் இந்தக் கண்கள் இருந்து பயன் என்ன?" என்ற ‘ஆசை முகம் மறந்து போச்சே’ என்ற பாடல் வரிகள் இங்கு ஒப்பு நோக்கத்தக்கவை.

"பாணனார் திண்ணம் இருக்க இனி இவள் நாணுமோ" என்ற வரிகள் ஜீவாத்மாவின் உய்வுக்கு ஆசாரியனின் வழிகாட்டுதல் எவ்வளவு இன்றியமையாதது என்பதைப் புலப்படுத்துகின்றன. இப்பாசுரத்தில் 'பாணனார்' என்பது இசையமைத்துப் பாடும் பாணரைக் குறிப்பதாகத் தோன்றினாலும், உள்ளுரையாக இது 'ஆசாரியரைக்' குறிக்கும் குறியீடாகும். ‘சங்க இலக்கிய அகத்துறையில்’ தலைவியையும் தலைவனையும் சேர்த்து வைக்கும் தூதுவனாகப் பாணன் விளங்குவது போல, இங்கே ‘பரமனின் அகத்துறையில்’ ஜீவாத்மாவைத் பரமாத்மாவிடம் கொண்டு சேர்க்கும் உன்னதப் பணியை ஆசாரியர் செய்கிறார். தன்னுடைய சாதன பலத்தை நம்பாமல், ஆசாரியரின் அருளையே முழுமையாக நம்பும் சரணாகதனின் மனநிலையே இங்கு வெளிப்படுகிறது.

'திண்ணம் இருக்க' என்பது 'த்ருடாத்யவஸாயம்' எனப்படும் ஆசார்யரின் மீதான திடமான விசுவாசத்தையும் உறுதியையும் குறிக்கிறது வியாக்யானங்கள். ஆசாரியரின் வழிகாட்டுதலும் அருளும் உறுதியாக இருக்கும்போது, ஜீவாத்மாவானவள் உலகியல் தடைகளைக் கண்டு அஞ்சவோ, நாணம் கொள்ளவோ தேவையில்லை. அவள் தன் உலகியல்பான பெண்மைக்கே உரிய நாணத்தையும் கடந்து எம்பெருமானின் காதலில் முழுமையாகத் திளைக்கிறாள். (இங்கே ஜீவாத்மாவை பெண்பாலாக காட்டியது பரகால நாயகிக்காக). ஆசாரியரின் அருட்கடாட்சம் இருக்கும்போது ஆன்மாவின் முக்தி நிச்சயம் என்பதை இவ்வரிகள் உணர்த்துகின்றன.

"நன்று நன்று நறையூரர்க்கே" என்று பாசுரம் நிறைவடைகிறது. திருக்கண்ணபுரத்தைப் பற்றிய பதிகத்தில் திடீரெனத் திருநறையூர் நம்பி ஏன் குறிப்பிடப்படுகிறார் என்பது சுவாரசியமான ஆன்மீகப் பின்னணியைக் கொண்டது. 

திருமங்கையாழ்வாருக்குத் திருவிலச்சினையும் (பஞ்ச சமஸ்காரம்) திருமந்திர உபதேசமும் செய்து ஆட்கொண்டவர் திருநறையூர் நம்பி ஆவார். தன்னை இந்த உன்னத பக்தி நிலைக்கு ஆளாக்கியவர் திருநறையூர் நம்பியே என்பதால், பரகால நாயகியின் (நம் திருமங்கையாழ்வார்) இத்தகைய தீராத பக்திப் பிரவாகமும், அதன் மூலம் அவள் அடையும் உய்வும் இறுதியில் திருநறையூர் எம்பெருமானுக்கே பெருமை சேர்க்கிறது. அவளது பக்திப் பித்துப் பூர்த்தியடைந்து, எம்பெருமானோடு ஒன்றிணையும் நிலை கைகூடுவதைக் கண்டு, "நன்று நன்று! எல்லாம் திருநறையூர் நம்பியின் திருவுள்ளப்படியே மிக நன்றாகத் தலைக்கட்டியது!" என்று தாய் வியந்து கூறுகிறாள். இவ்வாறு ஜீவாத்மாவின் உய்வு, அவளுடைய பெருமையாக அல்ல; அவளை ஆட்கொண்ட ஆசாரியருக்கும், அவளைத் தம்முடையவளாக ஏற்றுக்கொண்ட எம்பெருமானுக்கும் சேரும் வெற்றியாகவே ஸ்ரீவைணவம் கருதுகிறது.

திருமங்கையாழ்வாரின் இப்பாசுரம் வெறும் காதலின் வெளிப்பாடு மட்டுமல்லாமல், மிக உன்னதமான ஸ்ரீவைணவக் கோட்பாடுகளின் தத்துவப் பெட்டகமாகத் திகழ்கிறது. ஸ்ரீ காஞ்சி அண்ணங்கராச்சாரியார் ஸ்வாமி போன்ற பெரியோர்களின் குறிப்புகளும், ஸ்ரீ அருளாளப் பெருமாள் நாயனாரின் ‘ஆசாரிய ஹிருதய’ சூத்திர வியாக்யானங்களும் இப்பாசுரத்திற்குப் புதியதொரு பரிமாணத்தை அளித்து, 'நீணிலா முற்றம்' என்பது ஆன்மீக எல்லையின் உச்சமான 'பிரஜ்ஞா பிராசாதம்' என்பதைப் பறைசாற்றுகின்றன. ஆசாரியனின் அசைக்க முடியாத அருளினாலும், ததீய விஷயத்தின் உன்னதப் பெருமையினாலும் ஒரு ஜீவாத்மா எவ்வாறு உலகியல் தளங்களைக் கடந்து பேரின்பப் பெருவெளியில் கலக்க முடியும் என்பதற்கு இப்பாசுரம் ஒரு மிகச்சிறந்த இலக்கிய வழிகாட்டியாகும். 

நிலாமுற்றத்தில் தாய் கட்டிய சிறை, ஆன்மாவிற்கு விடுதலைக்கான கோபுரமாக மாறுகிறது; நிலாமுற்றம் பிரஜ்ஞா பிராசாதமாக மாறுகிறது; பாணன் ஆசாரியராக மாறுகிறார்; கண்ணபுரம் பரமபதத்தின் வாசலாக மாறுகிறது. இதுவே திருமங்கையாழ்வாரின் அகத்துறைப் பாசுரங்களின் அதிசய மாயை.

திருமங்கையாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.