என்னின் மிகு புகழார் யாவரே?* பின்னையும் மற்று
கருஞ் சோதிக் கண்ணன் கடல் புரையும்* சீலப்
பெருஞ்சோதிக்கு என் நெஞ்சு ஆள்பெற்று.
நம்மாழ்வாரின் பெரிய திருவந்தாதி என்பது வெறும் பக்திப் பாடல்களின் தொகுப்பு அல்ல. அது ஒரு பக்தனின் உள்ளத்தில் நிகழும் ஆன்மீகப் போராட்டங்களின் பதிவாகும். ஒருபுறம் தன் தாழ்வை உணர்ந்து உருகும் மனம்; மறுபுறம் எம்பெருமானின் அழகும் கருணையும் கண்டு பரவசமடையும் ஆனந்தம் — இந்த இரு நிலைகளுக்கிடையே ஆழ்வார் அலைபாய்கிறார்.
அந்த அலைபாய்ச்சலின் உச்சமாக அமைந்துள்ளது பெரிய திருவந்தாதியின் இந்த நான்காம் பாசுரம். இந்தப் பாசுரத்தை மேலோட்டமாகப் பார்த்தால், ஆழ்வார் தம்மைப் பற்றிப் பெருமையாகப் பேசுவது போலத் தோன்றலாம். ஆனால் உண்மையில் இது அகந்தையின் மொழி அல்ல; பகவத் அனுபவத்தில் உருகிய பரவசத்தின் மொழி.
பெரிய திருவந்தாதியின் முதல் நான்கு பாசுரங்களும் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிப் பிணைந்தவை.
முதல் பாசுரத்தில், ஆழ்வார் தம் நெஞ்சு தம்மைவிட முன்பே சென்று எம்பெருமானைப் பாடுவதைப் பார்த்து வியக்கிறார்.
இரண்டாம் பாசுரத்தில், “நம்மால் எம்பெருமானைப் புகழ இயலுமா?” என்று தயங்குகிறார்.
மூன்றாம் பாசுரத்தில், “புகழாமல் இருக்க நினைத்தாலும் மனம் அவனிடமே ஓடுகிறது; இதற்கு நீயே காரணம்!” என்று பெருமானிடமே குறை கூறுகிறார்.
அதற்குப் பதிலாக, எம்பெருமான் ஒரு கேள்வியை எழுப்புகிறான் போல, “என்னைப் பற்றி பேசும் பாக்கியம் பெற்றவனைவிட பெரியவன் யார்?”
அதற்கே ஆழ்வார் இப்பாசுரத்தில் பதில் தருகிறார், “உண்மைதான்! என்னைவிட பாக்கியசாலி யாரும் இல்லை!”
ஒரு பக்தன் தன் தாழ்வை மறந்து, பகவத் அனுபவத்தில் தன்னை உலகிலேயே மிகப் பாக்கியசாலி என உணரும் பரவச நிலையை வெளிப்படுத்தும் அற்புதப் பாசுரம் இது.
பாசுரத்தின் முதல் வரியே நம்மை ஆச்சரியப்படுத்துகிறது. “என்னின் மிகு புகழார் யாவரே?” “என்னைவிட பெரிய புகழ் உடையவர் யார்?” என்று ஆழ்வார் கேட்கிறார். ஆனால் இங்கு “புகழ்” என்பது உலகப் புகழல்ல. பணம், பதவி, புகழ், அறிவு, ஆட்சி — இவையெல்லாம் நிலையற்றவை. ஆழ்வார் சொல்லும் “புகழ்” என்பது பரம பாக்கியம்.
அதாவது, “என் மனம் பரஞ்சோதியான கண்ணனுக்கே அடிமையாகிவிட்டது; இதைவிட பெரிய பாக்கியம் வேறு எது?” என்பதே ஆழ்வாரின் உணர்வு.
இந்தப் பாசுரத்தின் முக்கியமான வரி “என் நெஞ்சு ஆள்பெற்று”.
ஆழ்வார் “நான் அவனை அடைந்தேன்” என்று சொல்லவில்லை. “என் மனம் அவனுக்கே அடிமையாகிவிட்டது” என்று சொல்கிறார். இதில் ஆழமான வைணவ சித்தாந்தம் இருக்கிறது. பகவானை அடைவது மனிதனின் சாதனை அல்ல; அது அவனுடைய அருள். மனம் அவனிடம் திரும்புவதும் அவன் கருணை. அதனால் தான் ஆழ்வார், “என் மனமே அவனுடைய வசப்பட்டுவிட்டதே!” என்று பேரானந்தத்தில் உருகுகிறார்.
ஆழ்வார் கண்ணனை “கருஞ்சோதி” என்று அழைக்கிறார். கருப்பு என்றால் சாதாரணமாக இருள் நினைவுக்கு வரும். ஆனால் கண்ணனின் கருமேனி இருளல்ல; ஒளி பொங்கும் கருமை.
அது வெறும் கருமை அல்ல; மழைமேகத்தின் குளிர்ச்சி, கருணையின் ஆழம், ஆனந்தத்தின் ஒளி கலந்த திவ்ய மேனி. அதனால்தான் “கருஞ்சோதிக் கண்ணன்” என்று அற்புதமாக அருள்கிறார்.
“சீலம்” என்ற சொல்லுக்கு இங்கு இரண்டு அர்த்தங்கள் உள்ளன.
ஒன்று இயல்பு, மற்றொன்று நல்லொழுக்கு.
கண்ணனின் இயல்பு கடலைப் போன்றது. அளவிட முடியாத ஆழம், எல்லாவற்றையும் தாங்கும் தன்மை, கம்பீரம், அமைதி.
கடல் எல்லா நதிகளையும் ஏற்றுக்கொள்வது போல, பெருமாளும் எல்லா ஜீவர்களையும் ஏற்றுக்கொள்கிறான்.
இந்தப் பாசுரத்தில் ஒரு முக்கியமான சந்தேகம் எழுகிறது. சில இடங்களில் ஆழ்வார், “நான் தகுதியற்றவன்” என்று உருகுகிறார். இங்கேயோ, “என்னைவிட பாக்கியசாலி யாருமில்லை!” என்று சொல்கிறார். இவை முரண்பாடா?
இதற்கு ஆச்சார்யர்கள் அழகாக விளக்குகிறார்கள். இரண்டும் உண்மையே.
ஒரு உண்மையான பக்தனுக்கு இரண்டு நிலைகள் மாறிமாறி வரும். தன்னைப் பார்க்கும் போது “நான் தகுதியற்றவன்” “எனக்கு யோக்யதை இல்லை” என்று.
பெருமானைப் பார்க்கும் போது “நான் பாக்கியசாலி” “என்னைவிட பெரியவன் யாரும் இல்லை!”. நம்மாழ்வார் இந்த இரண்டையும் ஒரே நேரத்தில் அனுபவிக்கிறார்.
இந்தப் பாசுரம் நமக்கு சொல்லுவது என்ன?
பகவானை நினைக்கத் தோன்றுவது சாதாரண விஷயம் அல்ல. அது, கல்வியால் வருவது அல்ல, அறிவால் வருவது அல்ல, முயற்சியால் மட்டுமே கிடைப்பதும் அல்ல. அது அவன் அருள். ஒரு நாள் மனம் உண்மையாக, “கண்ணனை நினைக்க வேண்டும்” என்று திரும்பினால், அதுவே வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய பாக்கியம்.
அதனால்தான் நம்மாழ்வார், “என்னின் மிகு புகழார் யாவரே?” என்று ஆனந்தக் கண்ணீருடன் கேட்கிறார்.
நிறைவாக, இந்தப் பாசுரம் ஒரு பக்தனின் ஆன்மாவின் சத்தம். ஒரு கணம், “நான் தகுதியற்றவன்” என்று உருகும் மனம், அடுத்த கணம், “என் மனம் கண்ணனுக்கே சொந்தமானது!” என்று பரவசத்தில் திளைக்கிறது. அந்த ஆனந்த வெள்ளமே இந்தப் பாசுரம்.
இந்த உலகில் எண்ணற்ற செல்வங்கள் இருக்கலாம். ஆனால் கண்ணனை நினைக்கிற மனம் கிடைப்பதே எல்லா செல்வங்களிலும் உயர்ந்த செல்வம் என்பதை நம்மாழ்வார் இந்த ஒரு பாசுரத்தில் நமக்கு உணர்த்துகிறார்.
நம்மாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
கருத்துரையிடுக