ஶ்ரீமதே இராமாநுஜாய நம:
நின்றனர் இருந்தனர் கிடந்தனர் திரிந்தனர்*
நின்றிலர் இருந்திலர் கிடந்திலர் திரிந்திலர்*
என்றும் ஓர் இயல்வினர் என நினைவு அரியவர்*
என்றும் ஓர் இயல்வொடு நின்ற எம் திடரே.
நம்மாழ்வார் அருளிச்செய்த திருவாய்மொழியின் முதல் பத்து, முதல் திருவாய்மொழியில் இடம்பெற்றுள்ள இந்தப் பாசுரம், நாம் அன்றாட வாழ்க்கையில் செய்கிற ஒவ்வொரு செயலுக்கும் பின்னால் இருக்கும் ஒரு ஆழமான உண்மையை நமக்கு உணர்த்துகிறது.
பொதுவாக நாம் "நான் நடந்தேன்", "நான் பேசினேன்", "நான் வேலை செய்தேன்", "நான் சாதித்தேன்" என்று நினைக்கிறோம். ஆனால் நம்மாழ்வார் அதைவிட உயர்ந்த ஒரு உண்மையைச் சொல்கிறார். நாம் செய்கிற ஒவ்வொரு செயலுக்கும் உள்ளார்ந்த ஆதாரமாக இருப்பவன் எம்பெருமான். அவன் திருவுள்ளம் இல்லாமல் ஒரு அணுவும் அசையாது. இதனை எம்பெருமானின் திருவுள்ளத்திற்கு உட்பட்ட உலக இயக்கம் ('சங்கல்ப அதீனத்வத்தை’) மிக ஆழமாக விளக்குகிறது.
திருவாய்மொழியின் ஐந்தாம் பாசுரத்தில் (அவரவர் தமதமது...), உலகப் பொருள்களின் இருப்பு மற்றும் காத்தல் எம்பெருமானுடைய சங்கல்பத்திற்கு உட்பட்டது என்று கூறப்பட்டது. அதன் தொடர்ச்சியாக, இந்த ஆறாம் பாசுரத்தில் அந்தப் பொருள்களின் செயல் மற்றும் செய்யாமை ஆகியவையும் அவனது எண்ணத்தின் வெளிப்பாடே என்று ஆழ்வார் விளக்குகிறார்.
நின்றனர்: நின்றுகொண்டிருப்பவர்கள் (நிற்றல் என்ற தொழிலை உடையவர்கள்).
இருந்தனர்: அமர்ந்திருப்பவர்கள் (இருத்தல் என்ற தொழிலை உடையவர்கள்).
கிடந்தனர்: படுத்திருப்பவர்கள் (கிடத்தல் என்ற தொழிலை உடையவர்கள்).
திரிந்தனர்: சஞ்சரிப்பவர்கள்/நடப்பவர்கள் (திரிதல் என்ற தொழிலை உடையவர்கள்).
நின்றிலர்: நில்லாதவர்கள் (நிற்றல் இல்லாதவர்கள்).
இருந்திலர்: அமராதவர்கள் (இருத்தல் இல்லாதவர்கள்).
கிடந்திலர்: கிடவாதவர்கள் (படுத்திருக்காதவர்கள்).
திரிந்திலர்: திரியாதவர்கள் (நடமாட்டம் இல்லாதவர்கள்).
என்றும்: எக்காலத்திலும்.
ஓர் இயல்வினர் என: இத்தகைய ஒரு குறிப்பிட்ட தன்மையை மட்டும் உடையவர் என்று.
நினைவு அரியவர்: மனதால் நினைப்பதற்கும் அரியவராய் இருப்பவர் (ஏனெனில் முரண்பட்ட குணங்கள் அவனிடம் உள்ளன).
என்றும் ஓர் இயல்வொடு நின்ற: இத்தனை மாற்றங்களுக்கு இடையிலும் எக்காலத்திலும் தன் மாறாத தெய்வீகத் தன்மையோடு (பரத்துவத்தோடு) நிலைபெற்றிருப்பவர்.
எம் திடர்: வேதங்களால் "பரம்பொருள் இவனே" என்று உறுதியாக நிலைநாட்டப்பட்ட என் தலைவன்.
"நின்றனர் இருந்தனர் கிடந்தனர் திரிந்தனர்” - இவை வெறும் நான்கு வினைச்சொல் மட்டும் அல்ல. உலகில் வாழும் எல்லா உயிர்களுடைய அன்றாட வாழ்க்கையையும் குறிக்கும் சொற்கள். ஒருவர் நிற்கிறார்; ஒருவர் அமர்கிறார்; ஒருவர் படுக்கிறார்; ஒருவர் நடக்கிறார். இவ்வாறு எத்தனை விதமான செயல்கள் நிகழ்ந்தாலும், அவற்றிற்குப் பின்னால் இருக்கும் ஆதார சக்தி எம்பெருமானே.
ஆழ்வார் இங்கே ஒரு நுண்ணிய கருத்தை உணர்த்துகிறார். "நிற்றல்", "இருத்தல்" என்று செயல்களை மட்டும் கூறாமல், "நின்றனர்", "இருந்தனர்" என்று அந்தச் செயல்களைச் செய்பவர்களையே குறிப்பிடுகிறார். ஏனெனில், அவர்களுக்குள் அந்தர்யாமியாக இருந்து அவர்களை இயக்குபவன் எம்பெருமான்.
ஒரு சொல் அதன் பொருளை மட்டும் உணர்த்தாமல், அந்தப் பொருளுக்குள் அந்தர்யாமியாக இருக்கும் இறைவன் வரை சென்று முடிவதே 'அபர்யவசான விருத்தி' எனப்படும். ஆழ்வார் 'நின்றனர்' என்று சொல்லும்போது, நிற்கும் மனிதர்களை மட்டும் அல்ல; அவர்களுக்குள் இருந்து அவர்களை நிற்க வைக்கும் எம்பெருமானையும் சேர்த்தே குறிப்பிடுகிறார்.
அதன்பின் ஆழ்வார், "நின்றிலர் இருந்திலர் கிடந்திலர் திரிந்திலர்" என்று கூறுகிறார்.
இங்கே இன்னும் ஆழமான ஒரு உண்மை உள்ளது.
ஒருவர் ஓடுவதற்கு சக்தி வேண்டும் என்பது நமக்குப் புரியும். ஒருவர் பேசுவதற்கும் செயல்படுவதற்கும் ஆற்றல் வேண்டும் என்பதும் புரியும். ஆனால் ஒருவர் ஒரு செயலைச் செய்யாமல் இருப்பதற்கும் இறைவனுடைய அருள் தேவைப்படுமா?
இதற்கு நம் ஆசார்யர்கள் ஒரு அழகான உதாரணத்தைத் தருகின்றனர்.
விசுவாமித்திரர் திரிசங்கு மன்னனை சொர்க்கத்திற்கு அனுப்பினார். தேவர்கள் அவனை ஏற்காமல் கீழே தள்ளியபோது, அவன் தலைகீழாக விழத் தொடங்கினான். அப்போது விசுவாமித்திரர் "அப்படியே நில்" என்று ஆணையிட்டார். உடனே அவன் வானத்திலேயே நின்றான். அவன் விழாமல் இருந்ததற்குக் காரணம் அவனுடைய சக்தி அல்ல; விசுவாமித்திரரின் சங்கல்பம்.
அதுபோலவே, நாம் ஒரு செயலைச் செய்வதற்கும், செய்யாமல் இருப்பதற்கும், நமக்குள் இருக்கும் எம்பெருமானின் திருவருளே காரணம்.
இதனால் இந்தப் பாசுரம் நம் அகங்காரத்தை மெதுவாகக் கரைக்கிறது.
"நான் செய்தேன்", "நான் சாதித்தேன்", "என் முயற்சியால் நடந்தது" என்ற எண்ணங்களை அகற்றி, "எம்பெருமானின் அருளால்தான் நடந்தது" என்ற உணர்வை நமக்குள் வளர்க்கிறது.
பின்னர் ஆழ்வார்: "என்றும் ஓர் இயல்வினர் என நினைவு அரியவர்” என்று கூறுகிறார்.
எம்பெருமான் அனைத்துச் செயல்களுக்கும் காரணமாக இருக்கிறார். ஆனால் அவற்றால் அவருக்குள் எந்த மாற்றமும் அடைவதில்லை. உலகில் உள்ள உயிர்கள் மாறுகின்றன. உடல்கள் மாறுகின்றன. எண்ணங்கள் மாறுகின்றன. செயல்கள் மாறுகின்றன. ஆனால் அவற்றிற்குள் இருந்து அனைத்தையும் நடத்தும் பரம்பொருள் மட்டும் மாறுவதில்லை.
அதனால் அவனை ஒரு வரையறைக்குள் அடக்க முடியாது. "இவன் இப்படிப்பட்டவன்" என்று சொல்ல முயன்றால், அந்த வரம்புகளையெல்லாம் தாண்டி நிற்பவன் அவன்.
"என்றும் ஓர் இயல்வினர் என நினைவு அரியவர்" என்பதற்கு ஈடு உரையில் சொல்லப்படும் மற்றுமொரு நுட்பம். ஒரு குறிப்பிட்ட சடங்கில் ஓதப்படும் மந்திரம், அந்தச் சூழலுக்கு எப்படி உறுதியானதோ, அதுபோல இறைவனின் பலதரப்பட்ட மற்றும் முரண்பட்ட தன்மைகளும் சாத்திரங்களால் உறுதி செய்யப்பட்டவை; அவை மாற்ற முடியாதவை.
வேளுக்குடி கிருஷ்ணன் சுவாமிகள் இப்பாசுரத்தை விளக்கும்போது சில முக்கிய வாழ்வியல் உண்மைகளை முன்வைக்கிறார்.
அந்தர்யாமித்துவம்: ஒரு மின்விசிறி சுழல மின்சாரம் எப்படி ஆதாரமோ, ஒரு ஜீவன் நகரவோ அமரவோ உள்ளே இருக்கும் அந்தர்யாமிப் பொருளே ஆதாரம்.
அகங்காரத் தியாகம்: "நான் செய்தேன்" என்ற அகங்காரத்தை இப்பாசுரம் போக்கடிக்கிறது. நாம் அமர்வதும் எழுவதும் கூட அவன் செயலே என்று உணர்வதே ஞானம்.
இறுதியில் ஆழ்வார், "என்றும் ஓர் இயல்வோடு நின்ற எம் திடரே"
என்று முடிக்கிறார்.
"திடர்" என்றால் உறுதி செய்யப்பட்டவன். வேதங்களாலும் சாத்திரங்களாலும் சந்தேகமற நிலைநாட்டப்பட்ட பரம்பொருள். உலகம் முழுவதும் மாறினாலும், அனைவருக்குள்ளும் இருந்து அனைவரையும் இயக்கும் அந்தப் பரம்பொருள் மட்டும் மாறாமல் நிலைத்திருக்கிறான்.
உலகம் மாறினாலும், உயிர்கள் மாறினாலும், அவர்களுக்குள் இருக்கும் எம்பெருமான் தன் மேன்மையிலிருந்து சற்றும் மாறாமல் நிலைபெற்றிருப்பவன்.
உடலுக்குள் உயிர் இருப்பது போல, உலகிலுள்ள அனைத்திற்குள்ளும் எம்பெருமான் அந்தர்யாமியாக இருக்கிறான். அதனால் உலகின் செயல்கள் அனைத்தும் இறுதியில் அவனையே சார்ந்து நிற்கின்றன. உடல்-உயிர் தொடர்பு போல, உலகப் பொருட்கள் உடலாகவும், இறைவன் உயிராகவும் இருக்கிறான். எனவே உடலின் செயல்கள் உயிரைச் சாரும்.
இந்தப் பாசுரத்தின் மூலம் நம்மாழ்வார் நமக்கு இரண்டு பெரிய பாடங்களைக் கற்பிக்கிறார்.
முதலாவது, நமக்குள் இருக்கும் அகங்காரத்தை விட வேண்டும்.
இரண்டாவது, எம்பெருமானைச் சார்ந்திருக்கும் மகாவிசுவாசத்தை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.
நாம் நிற்பதும், இருப்பதும், கிடப்பதும், நடப்பதும் மட்டுமல்ல; அவ்வாறு செய்யாமல் இருப்பதும் கூட அவனது திருவுள்ளத்திற்கு உட்பட்டதே என்பதை உணர்த்தி, ஜீவன் எப்போதும் பரமாத்மாவைச் சார்ந்தே வாழ்கிறது என்ற உயர்ந்த உண்மையை நம்மாழ்வார் இப்பாசுரத்தின் மூலம் நமக்கு உணர்த்துகிறார்.
ஆழ்வார் அருளிய இந்த ஆழமான தத்துவங்களை உலகிற்கு விளக்கி நிலைநாட்டிய ஆசார்யர்களின் திருவடிகளையும் இந்நேரத்தில் நினைவு கூராமல் இருக்க முடியாது. குறிப்பாக, இந்தச் சரீர-ஆத்ம பாவத் தத்துவத்தை உலகறியச் செய்த ஸ்ரீ பகவத் இராமானுஜரின் பெருமை இங்கே நினைவுக்கு வருகிறது.
நம்மாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
🙏🙏🙇♂️🙇♂️
அடியேன்,
கோமான் ஶ்ரீ பாலாஜி
கருத்துரையிடுக