ஶ்ரீமதே இராமாநுஜாய நம:
குண்டலம் தாழ, குழல் தாழ, நாண் தாழ**
எண் திசையோரும் இறைஞ்சித் தொழுது ஏத்த*
வண்டு அமர் பூங்குழலார் துகில் கைக் கொண்டு*
விண் தோய் மரத்தானால் இன்று முற்றும்:
வேண்டவும் தாரானால் இன்று முற்றும்.
பெரியாழ்வார் திருமொழியின் 'ஆற்றிலிருந்து' பதிகம், கோபியர்களுக்கும் கண்ணனுக்கும் இடையே நிகழும் அற்புதமான லீலைகளைச் சித்தரிக்கிறது. ஆற்றில் நீராடும் கோபியர்களின் ஆடைகளை எடுத்துக் கொண்டு குருந்த மரத்தின் மீது ஏறிய கண்ணனை முன்னிறுத்தி, அவர்களின் வெட்கம், கோபம், காதல், ஆற்றாமை ஆகிய உணர்வுகளை பெரியாழ்வார் மிக நயமாகப் பாடுகிறார். அவற்றுள் இந்தப் பாசுரம், மரத்தின் உச்சியில் அமர்ந்திருக்கும் கண்ணனின் எழிலையும், அவனை நோக்கி நிற்கும் கோபியர்களின் சரணாகதி மனநிலையையும் சிறப்பாக வெளிப்படுத்துகிறது.
இந்தப் பாசுரத்தை வாசிக்கும்போது முதலில் நம் கண்முன் தோன்றுவது ஒரு அழகான காட்சி. ஆற்றில் நீராடிக் கொண்டிருக்கும் இளம் கோபியர்கள். அவர்களுடைய ஆடைகளை எடுத்துக் கொண்டு ஓடும் கண்ணன். பின்னர் வானளாவிய குருந்த மரத்தின் உச்சியில் ஏறி அமர்ந்து அவர்களைப் பார்த்து புன்முறுவல் பூக்கும் மாயன்.
ஆனால் இந்த லீலையின் உள்ளே ஆழமான ஆன்மீக உண்மைகளும் மறைந்திருக்கின்றன என்று பூர்வாச்சார்யர்கள் விளக்குகின்றனர்.
குண்டலம் - பகவானின் திருக்காதுகளில் அசையும் காதணி, அவனது சுறுசுறுப்பையும் லீலா வினோதத்தையும் குறிக்கும்.
தாழ - கீழே இறங்கி அசைந்து தொங்க. மரத்தில் ஏறும் வேகத்தில் காதணிகள் தாழ்ந்து ஆடுவது, பகவான் அடியவர்களுக்காகத் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்ளும் சௌலப்யத்தைக் காட்டுகிறது.
குழல் - கரிய மேகம் போன்ற அவனது சுருண்ட தலைமுடி.
தாழ - அவிழ்ந்து சரிந்து அசைய. மரக்கிளையில் ஏறும் பரபரப்பில் திருமுடி அவிழ்ந்து தோள்களில் சரிந்து ஆடுவது, அவனது ஆயர் குல எளிய தன்மையைக் காட்டுகிறது.
நாண் - திருமேனியில் உள்ள யக்ஞோபவீதம் அல்லது அரைஞாண் கயிறு.
தாழ - தொப்புள் வரை நழுவித் தொங்க. அவனது அதிவேக அசைவினால் ஆபரணங்களும் ஆடைகளும் நெகிழ்ந்து அசையும் இயற்கை எழில் தோற்றம்.
எண் திசையோரும் - எட்டுத் திசைகளில் உள்ளவர்கள். இந்திரன், பிரமன், சிவன் முதலானவர்களும் அஷ்டதிக் பாலகர்களும் உலக மாந்தர்களும்.
இறைஞ்சி - தலைவணங்கி / பணிந்து. அவனது எழிலிலும் ஆளுமையிலும் கட்டுண்டு தங்களை மறந்து வணங்குதல்.
தொழுது ஏத்த - கைகூப்பித் துதித்துப் போற்ற. மானுட வடிவாகிய கண்ணனின் பரத்துவத்தை அறிந்து போற்றுதல்.
வண்டு அமர் - நறுமணம் மிக்க பூக்களில் உள்ள தேனை நாடி வண்டுகள் இடைவிடாது சூழ்ந்திருப்பது.
பூங்குழலார் - வாசனை மிக்க மலர்களைச் சூடிய இளம்பெண்கள்.
துகில் - கோபியர்களின் தூய ஆடைகள்.
கைக்கொண்டு - தன் கைகளில் எடுத்துக் கொண்டு. கோபியர்களின் தற்காப்பு சாதனமாகிய (உடல் அவயவங்களை மறைக்கும்) ஆடைகளைத் தன்வசமாக்கிக் கொண்டு.
விண் தோய் - வானளாவ உயர்ந்து நிற்கும் பிரம்மாண்டமான குருந்த மரம்.
மரத்தான் ஆல் - மரத்தின் மேலே ஏறி அமர்ந்து கொண்டான். எட்டாத உயரத்தில் லீலா வினோதனாக வீற்றிருக்கிறான்.
இன்று முற்றும் - இன்றுடன் எல்லாம் முடிந்தது. "இனி எங்களால் எங்களை இரட்சித்துக் கொள்ள முடியாது" என்ற உபாயாந்தர சூன்ய நிலை.
வேண்டவும் - நாங்கள் மிகவும் கெஞ்சிக் கேட்டும். கோபியர்கள் இரண்டு கைகளையும் கூப்பி நின்று பிரார்த்தித்த பிறகும்.
தாரான் ஆல் - அவன் தர மறுக்கிறான். கருணைக் கடலான அவன் கூட உடனே தராமல் அவர்களை மேலும் ஏங்க வைக்கிறான்.
இன்று முற்றும் - இன்றுடன் எங்கள் வாழ்வு முடிந்தது. அவனது அருளின்றி வேறொரு புகலிடமும் இல்லை என்ற இறுதிச் சரணாகதித் தவிப்பு.
பாசுரத்தின் முதல் வரியில் வரும் "குண்டலம் தாழ, குழல் தாழ, நாண் தாழ" என்னும் பகுதி, கண்ணனின் திருமேனி அசைவை மிகத் துல்லியமாக வர்ணிக்கிறது. கோபியர்கள் குளத்தில் நீராடிக் கொண்டிருக்கும் போது, கரையில் இருந்த ஆடைகளைக் கவர்ந்து கொண்டு கண்ணன் மிக வேகமாக ஓடுகிறான்.
அவன் எவ்வளவு வேகமாக ஓடி மரத்தின் மீது ஏறுகிறான் என்றால், அவனது காதுகளில் உள்ள காதணிகள் மிக வேகமாக ஆடி நழுவித் தொங்குகின்றன. அவனது திருமுடியின் குழல் முடிச்சுகள் அவிழ்ந்து தோள்களுக்குக் கீழே தாழ்ந்து அசைகின்றன. அவனது மார்பில் விளங்கும் பூணூலும், அரையில் விளங்கும் அரைஞாணும் நெகிழ்ந்து கீழே தொங்குகின்றன.
இந்த "தாழ" என்ற சொல்லாட்சிக்கு வியாக்யானப் பூர்வமாக இரு வழிகளில் பொருள் கொள்ளலாம். முதலாவதாக, அது கண்ணனின் தீவிரமான உடல் இயக்கத்தைக் காட்டுகிறது. இரண்டாவதாக, அகில உலகிற்கும் அதிபதியாக விளங்கும் பரம்பொருள், எளிய ஆயர் குலப் பெண்களின் ஆடைகளைக் கவர்வதற்காகத் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொண்டு ஓடிவந்து மரத்தின் மேல் ஏறும் 'சௌலப்ய' (எளிமை) குணத்தைக் காட்டுகிறது.
"எண் திசையோரும் இறைஞ்சித் தொழுது ஏத்த" என்னும் இரண்டாவது வரி, முரண் சுவையுடன் கூடிய பரத்துவத்தை விளக்குகிறது. கண்ணன் செய்வது உலகியல் பார்வையில் ஒரு சிறுவனின் விளையாட்டு போலத் தோன்றலாம். ஆனால், அந்த விளையாட்டின் பின்னணியில் உள்ள அவனது தெய்வீக எழிலைக் கண்டு, எட்டுத் திசைகளில் உள்ள தேவர்களும், பிரமன் மற்றும் சிவன் உள்ளிட்டோரும் அவனைத் தொழுது துதிக்கின்றனர்.
சம்சாரிகளான மனிதர்கள் அவனது செயலைக் குறும்பு என்று எண்ணிப் புகார் செய்யும்போது, ஞானிகளான தேவர்களோ அவனது லீலையில் பொதிந்துள்ள ஆத்ம ரக்ஷண தத்துவத்தைக் கண்டு தலைவணங்கிப் போற்றுகிறார்கள். எம்பெருமானின் செய்கைகள் அனைத்தும், அவை எத்தகைய எளிய விளையாட்டாக இருந்தாலும், அவை ஆராதிக்கத்தக்கவையே என்பதை இவ்வரி காட்டுகிறது.
"வண்டு அமர் பூங்குழலார் துகில் கைக்கொண்டு" என்பதில் "வண்டு அமர் பூங்குழல்" என்பது வாசனை மிக்க மலர்களைச் சூடிய கோபியர்களின் கூந்தலில் வண்டுகள் மொய்க்கின்றன. அந்தக் காட்சியையே பெரியாழ்வார் ஒரு ஓவியமாக நமக்கு முன் நிறுத்துகிறார். இது உலகியல் நுகர்ச்சிகளிலும், அழகிலும், வாசனைத் திரவியங்களிலும் திளைத்திருக்கும் நம்மைப் போன்ற ஜீவாத்மாவின் குறியீடாகும். கோபியர்கள் அணிந்த பூக்களில் உள்ள தேனை உண்ண வண்டுகள் மொய்ப்பது போல, உலகியல் இன்பங்கள் நம்மைச் சூழ்ந்துள்ளன.
"துகில்" என்பது ஆத்மாவை மூடியிருக்கும் பிரகிருதி சம்பந்தத்தைக் குறிக்கும். அகங்காரம் மற்றும் மமகாரம் என்னும் ஆடைகளைத் தரித்துக் கொண்டு, ஜீவாத்மாக்கள் தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள முயல்கின்றனர். கண்ணன் அந்த ஆடைகளைக் கழற்றித் தன் வசமாக்கிக் கொள்வது, ஜீவனுக்கும் உலகியல் கட்டுகளுக்கும் உள்ள தொடர்பை அறுத்து, ஆத்மாவைத் தூய்மைப்படுத்துவதற்கே ஆகும்.
கண்ணன் ஏறி அமர்ந்துள்ள மரம் "விண் தோய் மரம்" என்று சிறப்பிக்கப்படுகிறது. இது உலகியல் அறிவுக்கு எட்டாத பரமபதத்தின் அல்லது உன்னதமான ஆன்மீக நிலையின் குறியீடு. மேலும், வியாக்யானங்களின்படி, இது ஆச்சாரியனைக் குறிக்கும். ஜீவாத்மாக்களின் ஆடைகளை ஆச்சாரியன் மூலமாகவே இறைவன் ஏற்றுக் கொள்கிறான்.
"இன்று முற்றும் வேண்டவும் தாரானால் இன்று முற்றும்" என்ற வரிகளில் உள்ள தவிப்பு முக்கியமானது. கோபியர்கள் தங்கள் ஆடைகளைத் திருப்பித் தருமாறு எவ்வளவு கெஞ்சிக் கேட்டும் கண்ணன் தர மறுக்கிறான்.
"இன்று முற்றும்" என்பது இருவேறு உணர்வுகளைக் குறிக்கும்.
கோபியரின் தவிப்பு: "எம் மானத்தைக் காக்கும் ஆடைகளை நீ தராவிட்டால், இன்றுடன் எங்கள் உயிர் நீங்குவது உறுதி" என்று அவர்கள் அஞ்சுவது.
சரணாகதி நிலை: "எங்கள் சொந்த முயற்சியால் எங்களைக் காத்துக் கொள்ளும் உபாயங்கள் (உபாயாந்தரங்கள்) அனைத்தும் இன்றுடன் முற்றாக அழிந்தன. உன்னுடைய அருளன்றி எங்களைக் காக்க வேறு வழியில்லை" என்று முழுமையாகத் தங்களை ஒப்படைப்பது.
திருவாய்மொழிப் பிள்ளையின் 'ஸ்வாபதேச' வியாக்கியானத்தின்படி, கரையில் ஆடைகளை இழந்த கோபியர்கள், அவமானம் மற்றும் வெட்கம் காரணமாக அந்த இடத்தை விட்டு நகரவே இல்லை. அவர்கள் கண்ணனின் திருவடி நிழலையே புகலிடமாகக் கொண்டு அங்கேயே தங்கிவிட்டனர். இது எதைக் காட்டுகிறது எனில், ஒரு முறை இறைவனிடம் சரணடைந்த ஜீவாத்மா, தனக்கு எத்தகைய சோதனைகள் வந்தாலும், இறைவனின் திருவடிகளைத் தவிர வேறு எங்கும் செல்லக் கூடாது என்ற 'அநந்ய கதித்வ' நிலையை விளக்குகிறது.
பூர்வாச்சார்யர்கள் தமது வியாக்கியானங்களில், "வேண்டவும் தாரான்" என்ற நிலையை கண்ணன் உடனடியாக ஆடைகளைத் தராமல் இழுத்தடிப்பது, கோபியர்களின் பக்தி இன்னும் முதிர்ச்சியடைந்து, அவர்கள் தங்களின் உலகியல்புகளை முழுமையாகத் துறக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே ஆகும்.
மரத்தின் அடியில் நிற்கும் கோபியர்கள், ஆச்சாரியனின் உபதேசத்தின் வழியே இறைவனின் பரத்துவத்தை உணர்ந்து உயர்வடைகிறார்கள்.
பெரியாழ்வாரின் இப்பாசுரம் பக்திப் பெருக்கோடு, தமிழின் மிகச்சிறந்த இலக்கிய நயங்களையும் தன்னுள் அடக்கியுள்ளது.
பாசுரத்தின் முதல் வரியில் "குண்டலம் தாழ, குழல் தாழ, நாண் தாழ" என்று "தாழ" என்ற சொல் மீண்டும் மீண்டும் அடுக்கி வருவது, ஒரு நடனத்தின் தாள கதியைப் போன்ற ஓசை நயத்தை உருவாக்குகிறது. கண்ணன் மரத்தின் மேல் தாவி ஏறும் வேகமும், அவனது திருமேனி அசைவுகளும் வாசகர்களின் மனக்கண்ணில் அப்படியே தோன்றும் வண்ணம் இவ்வரி அமைந்துள்ளது.
மண்ணுலகில் உள்ள சாதாரண ஆயர் பெண்கள் அவனிடம் கெஞ்சிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் விண்ணுலகத் தேவர்களோ அவனது திருவடிகளைத் தொழுது ஏத்துகிறார்கள். இந்த முரண்பாடான காட்சி, கண்ணனின் எளிய மாநுஷத் தன்மையையும் (சௌலப்யம்) அவனது ஒப்பற்ற தெய்வீகத் தன்மையையும் (பரத்துவம்) ஒரே நேரத்தில் காட்டும் உன்னத இலக்கிய உத்தியாகும்.
பெரியாழ்வார் திருமொழியின் "குண்டலம் தாழ..." என்ற இப்பாசுரம், ஆழ்வாரின் அதீத பக்திப் பெருக்கையும், பூர்வாச்சாரியர்களின் நுட்பமான வியாக்யான அறிவையும் நமக்குத் தெளிவுபடுத்துகிறது. கோபியர்களின் தவிப்பை முன்னிறுத்தி, மனிதனின் அகங்கார அழிவையும், இறைவனின் எளிமையையும், சரணாகதியின் மேன்மையையும் இப்பாசுரம் மிக எளிய முறையில் விளக்குகிறது.
பெரியோர்களின் உபந்யாசங்களின் வழியே நாம் உணரும் இந்த வியாக்யான உண்மைகள், ஜீவாத்மாவின் இறுதி லட்சியமாகிய பகவத் கைங்கர்யத்தை அடைவதற்கு வழிகாட்டும் உன்னத ஆன்மீகப் பெட்டகமாகும்.
கோபியர்கள் தங்கள் கைகளால் தங்கள் உடலை மறைத்துக் கொண்டு ஆடைகளைக் கேட்டவரை கண்ணன் ஆடைகளைத் தரவில்லை. ஆனால், அவர்கள் தங்கள் கைகளைத் தலைக்கு மேலே கூப்பி "தொழுத ஏத்த" தொடங்கியவுடன், அதாவது தங்களின் சுயமுயற்சியைக் கைவிட்டு முழுமையாகச் சரணடைந்தவுடன், கண்ணன் அவர்களுக்கு ஆடைகளை வழங்கினான் என்பது வைணவ மரபு. இத்தத்துவம் இப்பாசுரத்தின் ஊடே மிக நளினமாக உணர்த்தப்பட்டுள்ளது.
மனிதனின் அகங்காரம் முழுவதும் கரைந்து, இறைவனையே ஒரே புகலிடமாக ஏற்றுக் கொள்ளும் நிலையை இந்தப் பாசுரம் உணர்த்துகிறது.
பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
🙏🙏🙇♂️🙇♂️
அடியேன்,
கோமான் ஶ்ரீ பாலாஜி
கருத்துரையிடுக