ஶ்ரீமதே இராமாநுஜாய நம:
ஆதி அந்தம் அனந்தம் அற்புதம்
ஆன வானவர் தம்பிரான்*
பாத மாமலர் சூடும் பத்தி
இலாத பாவிகள் உய்ந்திட*
தீதில் நன்னெறி காட்டி எங்கும்
திரிந்து அரங்கன் எம்மானுக்கே*
காதல் செய் தொண்டர்க்கு எப்பிறப்பிலும்
காதல் செய்யும் என் நெஞ்சமே.
ஸ்ரீ வைணவ மரபில் "அடியாரைப் பேணுவதே இறைவனை அடைவதை விட உயர்ந்தது" என்னும் பாகவத போஷகத்வம் (தொண்டர்க்குத் தொண்டன் ஆகும் நிலை) மிக முதன்மையான கோட்பாடாகும். இதனைத் தன் வாழ்வியலாகவும் பாசுர மொழியாகவும் கொண்டு வாழ்ந்தவர் குலசேகராழ்வார்.
திருவரங்கப் பெருமானின் மீதும், அவனது அடியவர்கள் மீதும் கொண்ட அளப்பரிய காதலால், தன் அரச போகங்களைத் துறந்து பாடிய மாபெரும் பாசுரம் இது. பெருமாள் திருமொழியின் இரண்டாம் திருமொழியில் (திருவரங்க அடியார் சிறப்பு) இடம் பெற்றுள்ள இப்பாசுரத்தின் ஆழமான ஆன்மீக, இலக்கிய மற்றும் வியாக்யான நயங்களை விரிவாகக் காண்போம்.
பூர்வாச்சார்யர்களின் வியாக்யானங்களின்படி, இப்பாசுரத்தின் ஒவ்வொரு சொல்லும் ஆழமான தத்துவார்த்தப் பின்னணியைக் கொண்டது.
ஆதி - எல்லாவற்றிற்கும் முதலானவன் (காரண பூதன்). பிரபஞ்சத்தின் தோற்றத்திற்கு மூல காரணமாய் இருப்பவன்.
அந்தம் - எல்லாவற்றிற்கும் முடிவானவன். பிரளய காலத்தில் அனைத்தையும் தன்னுள் ஒடுக்கிக் காப்பவன்.
அனந்தம் - எல்லையற்றவன். தேசம், காலம், பொருள் ஆகிய மூன்றினாலும் அளவிட முடியாத பரம்பொருள்.
அற்புதம் - சொல்லுக்கும் மனதுக்கும் எட்டாத ஆச்சரிய வடிவானவன். இத்தனை பரத்துவத்தோடு (உயர்வோடு) இருந்தாலும், எளியவர்க்கும் எளியவனாய் வந்து அருளும் அவனது நீர்மை (எளிமை) பேரதிசயம்.
வானவர் தம்பிரான் - நித்யசூரிகளுக்கும் தேவர்களுக்கும் தலைவனான (தம்பிரான்) பரவாசுதேவன்.
பாத மாமலர் சூடும் - பெருமானின் தாமரை போன்ற திருவடிகளைத் தலைமேல் சூடிக் கொள்ளும்.
பத்தி இலாத - அந்த பக்தி நெறி சிறிதும் இல்லாத.
பாவிகள் உய்ந்திட - பிறவிப் பெருங்கடலில் மூழ்கிக் கிடக்கும் மனிதர்கள் சாஸ்வதமாக உய்வு பெற (மறுவாழ்வு பெற).
தீதில் நன்னெறி காட்டி - குற்றமற்ற, மிக இனியதான சரணாகதி என்னும் நல்வழியைக் காட்டி.
எங்கும் திரிந்து - தேசமெங்கும் சஞ்சரித்து, எளிய மக்களுக்கும் எம்பெருமானின் கல்யாண குணங்களை எடுத்துரைத்து.
அரங்கன் எம்மானுக்கே - திருவரங்கத்தில் பள்ளிகொண்டிருக்கும் என் பெருமானுக்கே.
காதல் செய் தொண்டர்க்கு - அவனிடம் மட்டுமே அனன்ய பக்தி (வேறு புகலிடமற்ற மாசற்ற காதல்) கொண்டு சேவை செய்யும் பாகவதர்களுக்கு.
எப்பிறப்பிலும் - மனிதப் பிறவி மட்டுமன்றி, புல், பூண்டு, கல் என எந்த வகையான பிறவிகளை எடுத்தாலும்.
காதல் செய்யும் என் நெஞ்சமே - அந்தத் தொண்டர்களைக் காதலிப்பதையே (அவர்களுக்குத் தொண்டு செய்வதையே) என் நெஞ்சம் எப்போதும் இலக்காகக் கொள்ளும்.
"ஆதி அந்தம் அனந்தம் அற்புதம்" – பரத்துவமும் (எல்லையற்ற உயர்வு) சௌலப்யமும் (எளிமை) ஒரே இடத்தில் இணைவதுதான் "அற்புதம்". வானவர் தம்பிரானான அந்தப் பரம்பொருள், சம்சாரிகளாகிய நாமும் உய்ய வேண்டும் என்பதற்காகவே, பரமபதத்தை விடுத்துத் திருவரங்கத்தில் வந்து எளிய கோலத்தில் கண்வளர்ந்தருளுகிறான். தன் எல்லையற்ற தன்மைகளைச் சுருக்கிக் கொண்டு அடியவர்க்காகக் காத்திருக்கும் அந்த குணம் ஆச்சரியமானது.
இந்த நான்கு சொற்களும் ஒன்றுடன் ஒன்று நெருங்கிய தொடர்புடையவை; ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அவனது தன்மையை விரிவடையச் செய்கின்றன. "ஆதி" என்று தொடங்கி "அற்புதம்" என்று முடிவடைவது, அவன் இயல்பை அறிவால் புரிந்துகொண்டாலும், அனுபவத்தில் வியப்பே மிஞ்சும் என்பதை உணர்த்துகிறது.
வேதாந்தத்தில் "அனாதி, அனந்த, அப்ரமேய" என்று சொல்லப்படும் பரம்பொருளின் இயல்பே இங்கே தமிழ்ச் சொற்களில் நயமுடன் வடிக்கப்பட்டுள்ளது.
"வானவர் தம்பிரான்” - வானவர் என்பது தேவர்களையும் நித்யசூரிகளையும் உள்ளடக்கிய பொதுப்பெயராகும். அவற்றுள் நித்யசூரிகள் திருவைகுண்டத்தில் என்றென்றும் பகவானுக்குக் கைங்கர்யம் செய்யும் அனந்தன், கருடன், விஷ்வக்சேனர் முதலானவர்கள்.
தம்பிரான் என்பது "அவர்களின் தலைவன்" என்னும் ஆழமான நிலையை உணர்த்துகிறது. இறைவன் நம் கட்டளைக்கு இணங்குவதில்லை; ஆனால் திருவைகுண்டத்து நித்யர்களின் ஒப்பற்ற பெருமான் என்பதால், அவனை அடைவது ஒப்பிலாத பேற்றை பெறுவதாகும். "வானவர் தம்பிரான்" என்று சொல்வதன் மூலம் சொர்க்கம் அல்ல, வைகுண்டம் வேண்டும் என்ற ஆழ்வாரின் கொள்கை தெரிகிறது.
"பாத மாமலர் சூடும் பத்தி” - திருவடி மலர்களை தலையில் சூடிக்கொள்ளும் பக்தி என்பது, சாதாரண பக்திக்கும் மேலான நிலை. திருவடிகளை வணங்குவது மட்டுமல்ல, அவை மலர்களாகவே தெரியும். அந்த திருவடி வழிபாட்டை ஒரு அணிகலனாக, ஒரு பெருமையாக, ஒரு ஆசையாக கொள்ளும் மனநிலை இது. அந்த திருவடியைப் போற்றிதான் ஸ்வாமி வேதாந்த தேசிகர் பாதுகா ஸஹஸ்ரம் எனும் ஆயிரம் ஸ்லோகங்களால் ஆன மாபெரும் கிரந்தம் அருளினார்.
"பத்தி இலாத பாவிகள் உய்ந்திட” - இங்கே ஆழ்வார் "பாவி" என்பதை கண்டனத்துடன் பயன்படுத்தவில்லை. மாறாக, பரிவுடன் பயன்படுத்துகிறார். அரங்கனின் திருவடிகளில் பக்தி இல்லாதவர்கள் எவ்வளவு பெரிய இழப்பை அனுபவிக்கிறார்கள் என்று வேதனைப்படுகிறார்.
"உய்தல்" என்பது ஒரு ஆழமான சொல். வெறும் மரணத்திலிருந்து தப்பிப்பிழைப்பதல்ல; பிறவிப் பெருங்கடலிலிருந்து கரை ஏறுவது. வீட்டை அடைவது. இப்பாவிகளும் கூட கரை சேர வேண்டும் என்று ஆழ்வார் விரும்புகிறார். இதுவே ஆழ்வாரின் கருணையின் நெஞ்சு.
"தீதில் நன்னெறி காட்டி" - பெருமானின் திருவடிகளைப் பற்றும் பக்தி இல்லாதவர்களை "பாவிகள்" என்கிறார் ஆழ்வார். அந்தப் பாவிகளும் உய்வடைவதற்காக, எவ்விதப் பயனும் கருதாது ஊர் ஊராகச் சென்று (எங்கும் திரிந்து) எம்பெருமானின் நாமங்களை முழங்கும் ஸ்ரீவைணவ அடியார்களே இங்குக் குறிப்பிடப்படுகிறார்கள். இறைவன் நேரடியாக வந்து நன்னெறி காட்டுவதை விட, அவனது அடியவர்கள் காட்டும் நெறியே "தீதிலா நன்னெறி" (குற்றமற்ற வழி) எனப்படுகிறது. ஏனெனில், அடியவர்கள் மூலம் செல்லும் போது அங்கே எம்பெருமானின் சாஸ்திரத் தண்டனைகள் தளர்ந்து, அவனது அடியார் மீதான பரிவு நமக்குப் பாதுகாப்பாக மாறுகிறது.
இவர்கள் யார்? வெறும் கோவிலுக்கு வந்து திரும்பும் பக்தர்கள் அல்ல. தொண்டர்களை உய்விக்கும் ஆசார்யர்கள், ஆழ்வார்கள், பூர்வாசார்யர்கள். இவர்கள்தான் "தீதில் நன்னெறி காட்டிய தொண்டர்கள்". ஆழ்வார்கள், ஆசார்யர்கள், பூர்வாசார்யர்கள் இவர்களையெல்லாம் ஆழ்வார் மனதில் கொண்டு இப்படி பாடுகிறார் என்று பெரியோர்கள் உரை கூறுவர்.
"எப்பிறப்பிலும் காதல் செய்யும்" - குலசேகராழ்வார் இப்பாசுரத்தில் இறைவனிடம் முக்தியையோ, பரமபத வாழ்வையையோ வேண்டவில்லை. மாறாக, "அரங்கனின் அடியார்களுக்கு அடியனாக இருக்கும் பேறு" மட்டுமே வேண்டும் என்கிறார். அதுவும் இந்த ஒரு பிறவியில் மட்டுமல்ல, "எப்பிறப்பிலும்" தொடர வேண்டும் என்கிறார்.
எப்பிறப்பிலும் — இது மிகவும் முக்கியமான சொல். ஒரே ஒரு பிறவியில் மட்டுமல்ல, பிறவிதோறும் இந்த காதல் நிலைக்கவேண்டும் என்று கேட்கிறார். இதில் ஒரு முரண் தெரிகிறதா? "பிறவாமை வேண்டும்" என்று சொல்வதுதான் இயல்பான மோட்ச ஆசை. ஆனால் ஆழ்வார் "எப்பிறப்பிலும்" என்று சொல்கிறார். ஏன்?
ஏனென்றால், அரங்கனின் தொண்டர்களிடம் காதல் செய்யும் பாக்கியம் இருக்கும் வரை, பிறவி கூட இனிமையானது என்று ஆழ்வார் கருதுகிறார். இது சம்சார வைராக்கியம் அல்ல; கைங்கர்ய ஆனந்தம்.
"என் நெஞ்சமே" — தன் நெஞ்சிடமே பேசுகிறார். நெஞ்சை "நீ இப்படி செய்" என்று கட்டளையிடவில்லை; "நீ இதுவே செய்வாய்" என்று நம்பிக்கையுடன் அழைக்கிறார். நெஞ்சு இயல்பிலேயே அரங்கன் தொண்டர்களை நேசிக்கும் என்பது ஆழ்வாருக்கு தம் நெஞ்சின் மீதுள்ள நம்பிக்கை.
"அடியார்தம் அடிசூடும் தகுதி" என்பதே வைணவத்தின் ஜீவநாடி. இதனை 'சரம பர்வம்' (இறுதி நிலை) என்பார்கள். இறைவனுக்குத் தொண்டு செய்வதை விட அவனது அடியவருக்குத் தொண்டு செய்வதே பக்தியின் முதிர்ந்த நிலை. பகவானிடம் உள்ள சேஷத்வத்தை விட, பாகவதர்களிடம் உள்ள சேஷத்வமே உயர்ந்தது என்பதே ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தின் தனிச்சிறப்பு.
இப்பாசுரம் அந்தாதி நயத்தோடும், எளிய தமிழ்ச் சொற்களின் அடுக்கோடும் நெஞ்சை உருக்கும் வண்ணம் அமைந்துள்ளது. "காதல் செய் தொண்டர்க்கு... காதல் செய்யும் என் நெஞ்சமே" என்று 'காதல்' என்ற சொல்லை இருமுறை ஆளுகிறார். தொண்டர்கள் அரங்கன் மீது காதல் கொள்கிறார்கள்; ஆழ்வாரோ அந்தத் தொண்டர்கள் மீது காதல் கொள்கிறார். இறைவனை நோக்கிய காதல் 'பக்தி' என்றால், அடியாரை நோக்கிய காதல் 'பாகவத பக்தி' என்னும் உன்னத நிலையாகும்.
குலசேகரப் பெருமாள் இப்பாசுரத்தின் வழி நமக்குக் கற்பிக்கும் பாடம் மிகத் தெளிவானது. திருவரங்க நாதனின் கருணையால் கிடைக்கும் பேற்றைவிட, அவனது அடியவர்களின் திருவடிப் பொடியே நம் தலைக்கு ஆபரணம். பாகவத சேவையே பரம புருஷார்த்தம் (உயர்ந்த குறிக்கோள்) என்பதை மிக எளிமையாகவும், இலக்கிய நயத்தோடும் நம் நெஞ்சில் பதிய வைக்கிறார் ஆழ்வார்.
குலசேகராழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
🙏🙏🙇♂️🙇♂️
அடியேன்,
கோமான் ஶ்ரீ பாலாஜி
கருத்துரையிடுக