ஶ்ரீமதே இராமாநுஜாய நம:
ஆழி எழ, சங்கும் வில்லும் எழ* திசை
வாழி எழ, தண்டும் வாளும் எழ* அண்டம்
மோழை எழ, முடி பாதம் எழ* அப்பன்-
ஊழி எழ உலகம் கொண்டவாறே!
நம்மாழ்வார் அருளிச்செய்த திருவாய்மொழியின் ஏழாம் பத்து நான்காம் திருமொழி "ஆழி எழ" என்று தொடங்குகிறது. முந்தைய திருவாய்மொழிகளில் எம்பெருமானைப் பிரிந்த துயரத்திலும் ஆழமான வேதனையிலும் மூழ்கியிருந்த ஆழ்வாருக்கு, அவனது ஒப்புவமையற்ற திவ்ய பராக்கிரமங்களை நினைவுகூர்ந்த மாத்திரத்தில் ஒரு புதிய உற்சாகமும் பேரானந்தமும் பிறக்கிறது. அதன் விளைவாக எழுந்ததே "ஆழி எழ" எனத் தொடங்கும் இந்த பத்துப் பாசுரங்களாகும்.
வைணவ ஆச்சார்யர்களின் பாரம்பரிய வாய்மொழி மரபில், இத்திருமொழிக்கு மிக உன்னதமானதொரு காப்பு சக்தி இருப்பதாகக் கருதப்படுகிறது. வாழ்வில் பலவகையான துன்பங்களும் தடைகளும் ஏற்படும் காலங்களில், எம்பெருமானின் திருவடிகளில் சரணாகதி உணர்வுடன் இத்திருமொழியைப் பாராயணம் செய்வது மன உறுதியையும் பகவத் நம்பிக்கையையும் வளர்க்கும் என்று வைணவப் பெரியோர்கள் கூறியுள்ளனர்.
ஆழ்வார் இத்திருமொழியில் திரிவிக்ரம அவதாரத்தை மட்டுமின்றி, எம்பெருமான் நிகழ்த்திய வேறு சில மாபெரும் அவதார லீலைகளையும் போற்றிப் பாடுகிறார்.
முதற் பாசுரத்தில் திரிவிக்ரம அவதாரம், மாவலியின் கர்வத்தை அடக்கி, அண்டம் பிளக்க வளர்ந்து விண்வெளியையும் மண்ணையும் அளந்து தமதாக்கிக் கொண்ட செயல்.
இரண்டாம் பாசுரத்தில் கூர்ம அவதாரம், தேவர்களுக்காக மந்தர மலையை மத்தாகவும், வாசுகிப் பாம்பைக் கயிறாகவும் கொண்டு பாற்கடலைக் கடைந்து அமுதம் எடுத்த ஆச்சரியக் காட்சி.
மூன்றாம் பாசுரத்தில் வராக அவதாரம், இரண்யாட்சன் என்ற அசுரன் பூமியைப் பாய் போல் சுருட்டிப் பெருங்கடலில் மறைத்த போது, வராக வடிவெடுத்துத் தன் கோரைப்பற்களால் பூமியை மீட்டெடுத்து, மலைகளும் கடல்களும் அசையாமல் பழையபடி விரித்து வைத்த செயல்.
நான்காம் பாசுரத்தில் பிரளயகால ரக்ஷணம், பிரளயம் ஏற்பட்டு நாள், நிலம், நீர், விண், கோள்கள், மலைகள் யாவும் அழியும் நிலையை எட்டிய போது, அவை சுவடு தெரியாமல் மறையாதவாறு தன் வயிற்றில் வைத்து ரக்ஷித்த பேரருள் செயல்.
ஐந்தாம் பாசுரத்தில் கிருஷ்ண அவதாரம், மகாபாரதப் போர்க்களத்தில் துரியோதனனின் வல்லமை வாய்ந்த மல்லர்களும் சேனைகளும் நடுங்கும்படி தேரோட்டி, தீய சக்திகளைத் தேர்க்காலில் இட்டு நெரித்து அழித்த லீலை.
இத்திருமொழியின் முதல் பாசுரம், எம்பெருமான் மாவலி மன்னனிடம் மூன்றடி மண் கேட்டு, பின்னர் விஸ்வரூபம் எடுத்து விண்ணையும் மண்ணையும் அளந்த திரிவிக்ரம அவதாரத்தின் பிரபஞ்சப் பேரியக்கத்தை மிக உன்னதமான சொற்களில் விவரிக்கிறது.
வியாக்யானப் பெரும்பொருளும் சொல்வாரியான விளக்கமும்
திரிவிக்ரமனாக எம்பெருமான் அண்டங்கள் கடந்து வளர்ந்த போது நிகழ்ந்த விந்தைகளை ஆழ்வார் தன் ஞானக்கண்ணால் நேரில் காண்பது போல் பாசுரத்தில் வடித்திருக்கிறார். இப்பாசுரத்தின் ஒவ்வொரு சொல்லும் வியாக்யான கர்த்தாக்களால் மிக ஆழமாக ஆராயப்பட்டு தத்துவப் பொருள்களுடன் விளக்கப்பட்டுள்ளது.
ஆழி எழ - திருவாழியாழ்வான், எம்பெருமானின் திருக்கைக்கு ஏற்பப் பேருரு கொண்டு எழுந்தது.
சங்கும் வில்லும் எழ - அதோடு சங்கும் சார்ங்க வில்லும் அவனது மாபெரும் திருமேனிக்கு ஏற்பத் திருக்கைகளில் அழகு பெற எழுந்தன.
திசை வாழி எழ - எம்பெருமானின் எல்லையற்ற வளர்ச்சியைக் கண்ட தேவர்களும் முனிவர்களும் திசைகள் தோறும் மங்கள வாழ்த்தொலிகளை எழுப்பினர்.
தண்டும் வாளும் எழ - கதையாகிய கௌமோதகியும் நந்தகமென்ற வாளும் எம்பெருமானின் திருக்கரங்களில் பேருரு எடுத்துத் தோன்றின.
அண்டம் மோழை எழ - 'மோழை' என்பதற்குப் 'பிளவு' என்று பொருள். திருவடியின் நகக்கண்ணால் அண்டபித்தி பிளவுபட்டு, அண்டத்திற்கு அப்பாலுள்ள ஆவரண ஜலம் உள்ளே பெருகித் திருவடிக்கு அபிஷேகத் தீர்த்தமாக மாறியது.
முடி பாதம் எழ - எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகத் திருமுடி உயர உயர, அதற்குத் தகுந்தாற்போல் திருவடியும் அண்டங்கள் கடந்து வளர்ந்தது.
அப்பன் - இவ்வளவு பரத்துவம் உடையவனாயிருந்தும், அடியவர்க்குத் தந்தைபோல் அணுகும் தயாளன்
ஊழி எழ - பிரபஞ்சத்தின் சிருஷ்டியும் காலச் சக்கரத்தின் சுழற்சியும் ஒருங்கே வேகமுற்று எழுந்தன.
உலகம் கொண்டவாறே - உலகிலுள்ள எல்லாப் பிராணிகளையும் தன் திருவடியால் ஸ்பர்சித்து உய்யக் கொள்ள வேண்டும் என்ற பெருங்கருணையால் உலகைக் கைப்பற்றிய உத்தமன்.
திருவாய்மொழியின் வியாக்யானங்களில் மகுடமாகத் திகழும் "ஈடு முப்பத்தாறாயிரப்படி", இப்பாசுரத்தில் வரும் உவமைகளை மிக நயம்பட விளக்குகிறது. எம்பெருமான் உலகளக்க வளர்ந்த போது அவனது திவ்ய ஆயுதங்கள் அவனது திருக்கரங்களில் ஏறிய விதத்தை விளக்க மூன்று உன்னதமான லௌகீக உவமைகளை வியாக்யான கர்த்தாக்கள் கையாள்கின்றனர்.
முதல் உவமையாக, ஒரு போர்க்களத்தில் முன்னணிப் படை வீரர்கள் (காலாட் படையினர்) முன்னேறிச் சென்று போரிடத் தொடங்கியதும், அதைக் கண்டு பின்னணியில் நிற்கும் மற்ற வீரர்களும் உற்சாகமடைந்து வேகமாக முன்னேறிச் செல்வது போல, சக்கரத்தின் எழுச்சியைக் கண்டு சங்கும் வில்லும் மற்றக் கைகளில் ஏறிக்கொண்டன என்று விளக்கப்படுகிறது.
இரண்டாவது உவமையாக, வறுமைக் காலத்தில் அல்லது பசி நேரத்தில் ஒருவருக்கொருவர் சண்டையிட்டுக் கொள்ளும் விலங்குகள் அல்லது பறவைகள் ("இரை பெறாத இடத்தே இருந்து சீறுபாறு என்னக்கூடியவர்கள்"), தங்களுக்குப் போதுமான இரை தாராளமாகக் கிடைக்கும் இடத்தைக் கண்டதும், தங்களுக்குள் இருக்கும் பகையை மறந்து ஒருவருக்கொருவர் விட்டுக்கொடுக்காமல் அந்த இரையை நோக்கி ஒரே சமயத்தில் மேல்விழுந்து பாய்வதைப் போல, எம்பெருமானின் திருக்கரங்களில் ஏறிச் சேவை செய்யக் கிடைத்த மாபெரும் வாய்ப்பைக் கண்டு திவ்ய ஆயுதங்கள் யாவும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு எழுந்தன என்று வியாக்யானம் நயம்படக் கூறுகிறது.
மூன்றாவது உவமையாக, சுற்றத்தார்களில் ஒருவன் மாபெரும் செல்வச் செழிப்புடனும் புகழுடனும் வாழ்வதைக் கண்டதும் அவனது உறவினர்கள் அனைவரும் ஓடிவந்து அவனோடு பெருமிதத்துடன் ஒட்டிக்கொள்வதைப் போல, எம்பெருமானின் திருமேனி அண்ட சராசரங்களையும் கடந்து வளர்வதைக் கண்டு அவனது திவ்ய ஆயுதங்கள் யாவும் அவனது திருக்கரங்களை அலங்கரித்துக் கொண்டன என்று விளக்கப்படுகிறது.
அபிநவ தேசிகர் ஸ்ரீ உத்தமூர் ஸ்வாமிகளின் வியாக்யானம், இப்பாசுரத்திற்கு மேலும் பல புதிய தத்துவார்த்தப் பரிமாணங்களையும் பக்தி நயங்களையும் வாரி வழங்குகிறது. அவற்றின் விபரங்கள் வருமாறு,
பழைய வியாக்யானங்கள் 'மோழை' என்பதற்குப் பெரும்பாலும் 'நீர்க்குமிழி' என்றே உரை எழுதியுள்ளன. ஆனால் உத்தமூர் ஸ்வாமிகள், நஞ்சீயர் போன்ற பூர்வாச்சார்யர்களின் கருத்துக்களை ஒட்டி, 'மோழை' என்பதற்குப் ‘பிளவு' என்ற பொருளையும் மிகச் சிறப்பாக விளக்குகிறார்.
மாவலி மன்னன் தந்த தானத்தால் விஸ்வரூபமாக வளர்ந்த எம்பெருமானின் திருவடி, அண்டத்தின் மேல் முகட்டை (அண்டகடாஹத்தை) முட்டியது. அவ்வாறு முட்டிய போது, அவனது இடது திருவடியின் பெருவிரல் நகத்தினால் அண்டம் பிளந்தது. இதனை ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணத்தின் (2-8-109) புகழ்பெற்ற சுலோக வரிகளான: “வாமபாதாம்புஜாங்குஷ்ட்ட நகஸ்ரோதோ விநர்கதாம்” (எம்பெருமானின் இடது திருவடி நகத்தால் பிளக்கப்பட்ட அண்டகடாஹத்திலிருந்து தோன்றியவள் கங்கை) என்பதைக் கொண்டு உத்தமூர் ஸ்வாமிகள் நிலைநாட்டுகிறார்.
பிரம்மன் தன் சத்தியலோகத்திற்கு எழுந்தருளிய எம்பெருமானின் திருவடியைத் தன் கமண்டல நீரைக் கொண்டு அபிஷேகம் செய்ய முயன்றார். ஆனால், பிரபஞ்சத்தையே அளந்து நிற்கும் அந்த மாபெரும் திருவடிக்குக் கமண்டல நீர் எங்ஙனம் போதுமானதாகும்? அந்தத் திருவடிக்குத் தகுந்த தீர்த்தமாக அமையக் கருதியே, எம்பெருமான் தன் நகத்தால் அண்டத்தை விண்டு பிளக்க, அண்டத்திற்கு வெளியே சூழ்ந்திருந்த ஆவரண ஜலம் (பிரபஞ்சப் பெருநீர்) உள்ளே புகுந்தது. அந்தப் பெருநீரே கங்கையாக உருவெடுத்துத் திருவடியை நனைத்தது. இதுவே கங்கைக்கு மாபெரும் மகிமையைக் கொடுத்தது என்று உத்தமூர் ஸ்வாமிகள் அற்புதமாக விவரிக்கிறார்.
மேலும் ஸ்வாமிகள், ஈடு வியாக்யானத்தை ஒப்பிட்டு விளக்கும் போது, திருமங்கையாழ்வாரின் திருநெடுந்தாண்டகப் பாசுரமான "ஒண்மிதியிற் புனலுருவி ஒருகால் நிற்ப" என்ற வரியை எடுத்தாள்கிறார். எம்பெருமான் அண்டத்தின் கீழ் எல்லையைத் தன் திருவடியால் ஊன்றி, அண்டகடாஹத்தை உருவி நிற்க, கீழே இருந்த ஆவரண ஜலமும் மேலே எழும்பியது என்ற தத்துவப் பொருளை இதன் மூலம் அவர் தெளிவுபடுத்துகிறார்.
இதில் ஸ்ரீ உத்தமூர் ஸ்வாமிகள் மேலும் ஒரு சுவாரஸ்யமான கருத்தை எடுத்துரைக்கிறார். திரிவிக்ரமனாக எம்பெருமான் விஸ்வரூபம் எடுத்து அண்டங்கள் கடந்து வளரும்போது, அவருடைய திருக்கைகளில் விளங்கும் பஞ்சாயுதங்களும் அதற்கேற்பத் தமது உருவங்களைப் பெரிதாக்கிக் கொண்டே சென்றன என்று ஸ்வாமிகள் விளக்குகிறார். இல்லையேல், அண்டங்களைத் தாண்டி உயர்ந்து நிற்கும் அந்த மாபெரும் திருமேனியில், ஆயுதங்கள் மிகச் சிறியதாகத் தோன்றியிருக்கும். ஆகவே, எம்பெருமானின் விஸ்வரூப வளர்ச்சிக்கு ஏற்ப அவையும் பேருரு கொண்டு எழுந்தன. ஆழ்வார் சித்தரிக்கும் காட்சியின் மகத்துவத்தையும், வியாக்கியானங்களின் நுண்ணிய கற்பனை வளத்தையும் இவ்விளக்கம் நமக்கு உணர்த்துகிறது.
'ஊழி எழ' என்பதற்குப் 'பொல்லாக் காலம் போய் நல்ல காலம் கிளர்வது' என்று ஸ்வாமிகள் விளக்கம் தருகிறார். அசுரர்களின் ஆதிக்கத்தில் பூமி தவித்த பொல்லாக் காலம் முடிந்து, எம்பெருமான் உலகளந்த மாத்திரத்தில் அசுரசகம் முடிந்து தேவசகம் பிறந்தது. அதாவது, தர்மம் தழைக்கும் நல்ல காலம் உதித்தது என்பதை இப்பதம் உணர்த்துகிறது.
யாசகனாக மாவலியிடம் சென்ற பரம தயாளன், பிரபஞ்சம் முழுவதையும் அளந்தது ஏன்? மாவலியின் ஆளுகைக்கு உட்படாத இடங்களிலும், பிராணிகளே இல்லாத வெற்று வெளிகளிலும் எம்பெருமானின் திருவடி பரவியது ஏன்? என்ற ஆழமான வினாவை உத்தமூர் ஸ்வாமிகள் எழுப்புகிறார்.
இதற்கு விடையாக, "உலகில் உள்ள அத்தனை ஜீவராசிகளையும், அவை எங்கு வாழ்ந்தாலும் சரி, தன் திருவடியால் தீண்டி (ஸ்பர்சித்து) ஆட்கொள்ள வேண்டும் என்ற எம்பெருமானின் எல்லையற்ற கருணையே இதற்குக் காரணம்" என்று பதிலும் உரைக்கிறார். அவனது திருவடி தீண்டாத இடமே இருக்கக் கூடாது என்ற ரக்ஷகத் தன்மையே இதன் பின்னணியில் உள்ள இரகசியமாகும்.
தற்கால அறிஞர்களில் சிலர், ஆழ்வார் பயன்படுத்தியுள்ள "அண்டம்", "மோழை" போன்ற சொற்களை நவீன அண்டவியல் (Cosmology) கோட்பாடுகளோடு ஒப்பிட்டு வியப்புடன் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். இருப்பினும், ஆழ்வாரின் நோக்கம் அறிவியல் கோட்பாடுகளை விளக்குவது அல்ல; திரிவிக்ரமனின் விஸ்வரூப வளர்ச்சியையும், அண்டம் பிளந்து கங்கை தோன்றிய திவ்ய நிகழ்வையும் பக்தி அனுபவத்தின் உச்சத்தில் சித்தரிப்பதே ஆகும்.
நம்மாழ்வாரின் "ஆழி எழ..." என்ற இப்பாசுரம், எம்பெருமானின் பரத்துவத்தையும் அவனது எளியோர்க்கு எளியவனாகும் தன்மையையும் (சௌலப்யம்) ஒருங்கே காட்டும் உன்னதப் படைப்பாகும். பிரபஞ்சத்தையே தன் திருவடியின் கீழ் கொண்டுவரும் பேராற்றல் படைத்த எம்பெருமான், தன் அடியவர்களுக்கு "அப்பன்" என்ற தந்தைக்கே உரிய பரிவோடு அணுக்கமாகிறான்.
வியாக்யானங்களின் ஆழமான நயங்களையும், பகவத் பராக்கிரமத்தின் அற்புதச் சித்திரிப்பையும் உள்ளடக்கிய இப்பாசுரம், உலகியல் துன்பங்களால் வாடும் மனித குலத்திற்கு ஒரு மாபெரும் பாதுகாப்பு அரணாகத் திகழ்கிறது. எம்பெருமானின் வெற்றிகளைப் பாடும் இப்பத்துப் பாசுரங்களை முழுமையான சரணாகதி உணர்வுடன் ஓதுபவர்கள், அனைத்து விதமான இன்னல்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பேரின்ப வாழ்வை அடைவார்கள் என்பது வைணவப் பெரியோர்களின் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையாகும்.
உலகத்தை அளந்த திருவடி, நம்மையும் விட்டு வைக்கவில்லை; எங்கிருந்தாலும் தன் திருவடியால் தீண்டி ஆட்கொள்ள வேண்டும் என்ற எம்பெருமானின் கருணையே திரிவிக்ரம அவதாரத்தின் உள்ளார்ந்த இரகசியம் என்பதை நம்மாழ்வார் இப்பாசுரத்தின் மூலம் உணர்த்துகிறார்.
நம்மாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
🙏🙏🙇♂️🙇♂️
அடியேன்,
கோமான் ஶ்ரீ பாலாஜி
கருத்துரையிடுக