திருவஞ்சிக்களம் மரகதப் பச்சைப் போர்த்தியது போல் காட்சியளித்தது. அந்த நாட்டின் உண்மையான செழிப்பு அதன் கருவூலத்தில் இல்லை; மன்னர் குலசேகரரின் கருணையிலும் பக்தியிலும் நிரம்பி இருந்தது.
வில்லேந்தும் வீரராகப் பிறந்தவர் குலசேகரர். ஆனால், அவர் இதயம் வில்லால் துளைக்கப்படாமல், 'ராம' நாமத்தால் பிணைக்கப்பட்டிருந்தது. அரண்மனை மாடத்தில் அமர்ந்து ஆணை பிறப்பிப்பதை விட, அடியார்களோடு தரையில் அமர்ந்து கண்ணீர் மல்க ராமாயணம் கேட்பதையே அவர் பேரின்பமாகக் கருதினார்.
மன்னரின் இந்த 'அடியார் பக்தி' அமைச்சன் சக்ரபாணிக்கு (கற்பனை பெயர்) எரிச்சலைத் தந்தது. "மகுடம் தரித்த மன்னர், தெருவில் திரியும் அடியார்களோடு அமர்வதா? இது ராஜ்யத்தின் கௌரவத்திற்கு இழுக்கு!" என்று அவன் உள்ளம் புகைந்தது.
அடியார்களை மன்னரிடமிருந்து பிரிக்க ஒரு கொடிய திட்டத்தைத் தீட்டினான். அன்று இரவு, அரண்மனை கருவூலத்திற்குள் ரகசியமாக நுழைந்தான். தலைமுறை தலைமுறையாகப் போற்றப்படும், விலைமதிப்பற்ற நவரத்தின மாலையைத் திருடி, ஒரு அந்தரங்க அறையின் தரைக்கடியில் ஒளித்து வைத்தான்.
மறுநாள் காலை, அரண்மனையே பதறியது. "மன்னரின் திருவாபரணம் காணவில்லை!" என்ற செய்தி காட்டுத்தீயாய் பரவியது. சக்ரபாணி நயவஞ்சகமாக மன்னரிடம் சென்றான்.
"மன்னா, நேற்று மாலை கருவூலப் பகுதிக்கு அந்த அடியார்கள் வந்தார்களே... அவர்கள் போன பிறகுதான் மாலை மாயமாகியுள்ளது. பக்தி என்ற போர்வையில் திருடர்களை உள்ளே அனுமதித்து விட்டோமோ என்று அஞ்சுகிறேன்!"
மன்னர் குலசேகரர் இடி விழுந்தது போல் நின்றார். ஆனால் அந்த அதிர்ச்சி நவரத்தின மாலை தொலைந்ததற்காக அல்ல; தன் உயிரினும் மேலான அடியார்கள் மீது பழி விழுந்ததற்காக.
"அமைச்சரே! ராம நாமத்தை நாவால் சொல்பவர்கள், பிறர் பொருளைக் கையால் தீண்டமாட்டார்கள். மனதாலும் எண்ண மாட்டார்கள். அடியார்கள் கள்வர்கள் அல்ல!" என்று கர்ஜித்தார் மன்னர்.
"சட்டம் சாட்சியைப் பார்க்குமே தவிர, பக்தியைப் பார்க்காது மன்னா! அவர்கள் குற்றமற்றவர்கள் என்றால் நிரூபிக்கச் சொல்லுங்கள்," என்று சக்ரபாணி சவால் விட்டான்.
மன்னராயிருந்தும், நீதியையும் அடியார் மேல் வைத்திருந்த நம்பிக்கையையும் நிலைநாட்ட வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு குலசேகரர் தள்ளப்பட்டார். அவருக்கோ தன் ராகவனின் அடியார்கள் தவறிழைக்க மாட்டார்கள் என்ற எண்ணம் தீர்மானமாயிருந்தது.
ஒரு பரீட்சை வைக்கப்பட்டது. ஒரு பெரிய மண்குடத்திற்குள் விஷம் கக்கும் கரும்பாம்பு ஒன்று விடப்பட்டது.
"மன்னரின் விலை மதிப்பற்ற நவரத்தின மாலை களவாடப்பட்டுவிட்டது. இங்கே நிற்கும் அடியார்கள் மேல் எனக்கு சந்தேகம் இருக்கிறது. அவர்கள் இந்தக் குடத்திற்குள் கை விட்டுச் சத்தியம் செய்ய வேண்டும். அவர்கள் உண்மையானவர் என்றால் பாம்பு தீண்டாது; கள்வர் என்றால் உயிர் போவது உறுதி," - இதுதான் சக்ரபாணியின் நிபந்தனை.
அடியார்கள் நடுங்கினர். அவர்கள் திருடவில்லை என்பது உண்மைதான், ஆனால் சீறும் பாம்பின் முன் நிற்க அவர்களுக்குப் பயமாக இருந்தது.
அப்போது, சிம்மாசனத்தில் இருந்து இறங்கி வந்த குலசேகரர், "நில்லுங்கள்!" என்று தடுத்தார்.
"என் அடியார்கள் சத்தியம் செய்யத் தேவையில்லை. அவர்களின் தூய்மைக்கு இந்தச் சேர மன்னன் சாட்சி சொல்கிறான்!"
மன்னர் குடத்தின் அருகே சென்றார். சபையே மூச்சடக்கி நின்றது. சக்ரபாணிக்கு வியர்த்தது. மன்னர் இப்படி செய்வார் என்று அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை. குலசேகரர் கண்களை மூடி, தன் நெற்றியில் இருந்த திருமண்ணைத் தொட்டு வணங்கி வேண்டினார்:
"ராகவா! உன் அடியார்கள் கள்ளம் கபடமற்றவர்கள் என்பது உண்மையானால், இந்தப் பாம்பு என் கையை உன் பாதக் கமலமாகக் கருதித் தீண்டாமல் இருக்கட்டும்!"
"ராம... ராம..." என்ற முழக்கத்துடன், மன்னர் தன் கரத்தைக் குடத்திற்குள் விட்டார். பிரபஞ்சமே சற்று நின்றுவிட்டது போல் இருந்தது.
நிசப்தம். ஒரு நொடி... ஒரு நிமிடம்...
மன்னர் மெல்லச் சிரித்தபடி கையை வெளியே எடுத்தார். அவர் கையில் ஒரு கீறல் கூட இல்லை! பாம்பு, ஒரு சிசுவின் அணைப்பைப் போல அவர் கையைத் தீண்டாமல் ஒதுங்கிக் கொண்டது.
கூட்டம் ஆர்ப்பரித்தது. எங்கும் ராம நாமமே எதிரொலித்தது. அடியார்கள் மன்னரின் கால்களில் விழுந்து அழுதனர். இதைக் கண்டு நிலைகுலைந்த சக்ரபாணி, ஓடி வந்து மன்னர் பாதங்களில் விழுந்தான்.
"மன்னா! நான்தான் பாவி! அடியார்களை இங்கிருந்து அப்புறப்படுத்த நானே மாலையைத் திருடினேன். தாங்கள் வணங்கும் தெய்வமே சாட்சி சொன்ன பிறகு என்னால் உண்மையை மறைக்க முடியவில்லை. என்னைத் தண்டியுங்கள்!" என்று கதறினான்.
குலசேகரர் அவனை மெல்லத் தூக்கினார். "அமைச்சரே, ரத்தினங்களை விடவும், வீரத்தை விடவும் மேலானது பக்தி. ராமன் உங்களை மன்னித்துவிட்டார், நானும் மன்னிக்கிறேன். இனி அடியாரைப் பழிக்காதீர்கள்," என்றார் கனிவுடன்.
ராம... ராம....
27-03-2026
கருத்துரையிடுக