புவியுள் நான் கண்டது ஓர் அற்புதம் கேளீர்!
பூணி மேய்க்கும் இளங்கோவலர் கூட்டத்து
அவையுள் நாகத்து அணையான் குழல் ஊத
அமரலோகத்து அளவும் சென்று இசைப்ப
அவியுணா மறந்து வானவர் எல்லாம்
ஆயர்பாடி நிறையப் புகுந்து ஈண்டி
செவியுணாவின் சுவை கொண்டு மகிழ்ந்து
கோவிந்தனைத் தொடர்ந்து என்றும் விடாரே.
பெரியாழ்வார் திருமொழியின் மூன்றாம் பத்தில் அமைந்த ஆறாம் திருமொழியான “நாவலம்” பதிகம், கண்ணபிரானின் திருக்குழலோசையின் பேராற்றலையும், அதனால் அகில சராசரங்களும் அடைந்த ஆன்மீகப் பரவசத்தையும் இலக்கிய நயத்துடன் விளக்குகிறது. இந்தப் பதிகத்தின் ஒவ்வொரு பாசுரமும், கண்ணனின் குழலிசை எவ்வாறு மனிதர்கள், தேவர்கள், விலங்குகள், பறவைகள், மரங்கள் என அனைத்தையும் படிப்படியாக வசீகரிக்கிறது என்பதை உயிரோட்டமாகக் காட்டுகின்றன.
இந்தப் பதிகத்தில், கண்ணனின் குழலிசையால் யார் யார் எவ்வாறு மயங்குகின்றனர் என்பதை ஆழ்வார் அற்புதமான வரிசையில் அருளிச் செய்கிறார்.
முதல் பாசுரத்தில், ஆய்ப்பாடி இளம்பெண்கள் வீட்டு காவலையும் மரபுகளையும் மறந்து, தன்னுணர்வு இன்றி மயங்கி நிற்பதைச் சொல்கிறார்.
இரண்டாவது பாசுரத்தில், யசோதை உள்ளிட்ட ஆயர் மகளிர் தங்கள் அலங்காரங்களையும் உடை ஒழுக்கங்களையும் மறந்து திகைத்து நிற்பதைச் சொல்கிறார்.
மூன்றாவது பாசுரத்தில், வைகுந்த வாசிகளும் தேவர்களும் மனம் உருகி, கண்கள் நீர்த்து, செவிசாய்த்து அந்த இசையை அனுபவிப்பதை விவரிக்கிறார்.
நான்காவது பாசுரத்தில், தேவலோக நடன மாதர்களான மேனகை, திலோத்தமை, ஊர்வசி, ரம்பை ஆகியோர் தங்களின் ஆடல் பாடல்களையே மறந்து வெட்கி மயங்குவதைச் சொல்கிறார்.
ஐந்தாவது பாசுரத்தில், நாரதர், தும்புரு போன்ற தேவ முனிவர்களும் கின்னரர்களும் தங்களின் வீணைகளை வாசிக்க மறந்து இசையிலே கரைந்து போவதைச் சொல்கிறார்.
ஆறாவது பாசுரத்தில், காந்தர்வர்கள் குழலிசை வலையில் சிக்கி மயங்கி, கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு அசையாமல் நிற்பதைச் சொல்கிறார்.
ஏழாவது பாசுரமான “புவியுள் நான் கண்டதோர் அற்புதம்” என்ற இப்பாசுரத்தில், தேவர்களே தங்களின் அமுத உணவுகளை மறந்து ஆயர்பாடிக்கு வந்து கோவிந்தனைத் தொடர்ந்த அதிசயத்தைப் பாடுகிறார்.
எட்டாவது பாசுரத்தில், பறவைகள் தங்கள் கூடுகளை விட்டு விழுவதையும், பசுக்கள் வாயிலிருந்த புல்லையே மெலியாமல் நின்று விடுவதையும் சொல்கிறார்.
ஒன்பதாவது பாசுரத்தில், மான்கள் மேய்வதை மறந்து ஓவியப் பாவைகளைப் போல அசைவின்றி நிற்பதைச் சொல்கிறார்.
பத்தாவது பாசுரத்தில், மரங்கள் தேன் சிந்துவதும், கிளைகள் தாழ்ந்து வணங்குவதும், மலர்கள் உதிர்ந்து பூமியில் விழுவதும் போன்ற அசேதனங்களின் பரவச நிலையைக் கூறுகிறார்.
இவ்வாறு, மனிதர்களிலிருந்து அசேதனப் பொருட்கள் வரை அனைத்தையும் வசீகரித்த கண்ணனின் குழலிசை, இப்பாசுரத்தில் தேவர்களையே தங்கள் பதவியிலிருந்து இறங்கி மண்ணுலகிற்கு வரவழைக்கிறது. இதுவே இப்பாசுரத்தின் மைய அற்புதமாகும்.
“புவியுள் நான் கண்டது ஓர் அற்புதம் கேளீர்!” - “அற்புதம்” என்பது பரமபதத்தில் நிகழ்ந்தால் வியப்பில்லை. ஏனெனில் அங்கு நித்தியசூரிகள் மட்டுமே நிறைந்துள்ளனர். ஆனால், கர்மமும் அறியாமையும் நிறைந்த இந்த மண்ணுலகிலே இத்தகைய பேரதிசயம் நிகழ்வதைப் பார்த்து ஆழ்வார் வியக்கிறார்.
“நான் கண்டது” என்று கூறுவதன் மூலம், இது பிறர் சொல்லக் கேட்ட செய்தி அல்ல; தாம் நேரடியாக அனுபவித்த உண்மை என்பதைக் காட்டுகிறார்.
“கேளீர்” என்று உலக மக்களை அழைப்பதன் மூலம், இந்த ஆனந்த அனுபவத்தை அனைவரும் பெற வேண்டும் என்ற ஆழ்வாரின் கருணை வெளிப்படுகிறது.
“பூணி மேய்க்கும் இளங்கோவலர் கூட்டத்து அவையுள்” - “பூணி” என்பது அலங்கரிக்கப்பட்ட இளங்கன்றுகளைக் குறிக்கும். பிரம்மா, சிவன் போன்ற தேவர்களால் ஆராதிக்கப்படும் பரம்பொருள், இங்கு எளிய இடையர் சிறுவர்களோடு கலந்திருந்து கன்றுகளை மேய்க்கிறான்.
வேதங்களில் உயர்ந்த யாகசாலைகளே “அவை” என்று போற்றப்படும். ஆனால், கண்ணனுக்கு ஆயர் சிறுவர்களின் கூட்டமே அவையாகிறது. இதுவே அவனது “சௌலப்ய குணம்”.
திருத்துழாய் மணம் வீசும் எம்பெருமான், ஆயர்பாடியின் தூசியைத் தன் திருமேனியில் ஏற்றுக் கொண்டு, எளிமையின் உச்சமாகக் காட்சியளிக்கிறான்.
“நாகத்து அணையான் குழல் ஊத” - திருப்பாற்கடலில் ஆதிசேஷன் மீது பள்ளிகொள்ளும் பரம்பொருளே, இன்று ஒரு சாதாரண மூங்கில் குழலை உதடுகளில் வைத்து ஊதுகிறான்.
அந்த குழலிலிருந்து எழும் ஓசை சாதாரண இசையல்ல; பிரபஞ்சத்தை இயக்கும் பரம்பொருளின் மூச்சே அமுத கானமாக வெளிப்படுகிறது.
கண்ணனின் குழலிசையைக் கேட்கும் பக்தர்களின் உடலிலும், மனதிலும், உயிரிலும் தெய்வீகப் பூரிப்பு பரவுகிறது.
“அமரலோகம் அளவும் சென்று இசைப்ப” - கண்ணனின் குழலோசை மண்ணுலகின் எல்லைகளைத் தாண்டி விண்ணுலகம் வரை சென்று எதிரொலித்தது.
ஆயர்பாடியில் எழுந்த இசை, அமரலோகத்தின் அமைதியையும் குலைக்கும் அளவிற்கு பேராற்றல் பெற்றதாக இருந்தது.
“அவியுணா மறந்து வானவர் எல்லாம்” - வேள்விகளில் அர்ப்பணிக்கப்படும் “ஹவிஸ்” எனும் அவியுணவே தேவர்களின் பலத்திற்கும் வாழ்விற்கும் காரணமாகக் கருதப்படுகிறது.
ஆனால், கண்ணனின் குழலிசையைக் கேட்டவுடன் இந்திரன் உள்ளிட்ட தேவர்கள் அனைவரும் அந்த அமுத உணவையே மறந்து போனார்கள்.
இதன் மூலம், சடங்கு சார்ந்த அனுபவங்களை விட, எம்பெருமானின் அனுபவமே ஆன்மாவிற்கு உண்மையான அமுதம் என்பதை ஆழ்வார் உணர்த்துகிறார்.
“ஆயர்பாடி நிறையப் புகுந்து ஈண்டி” - குழலிசையின் மூலத்தைத் தேடி தேவர்கள் அனைவரும் அமரலோகத்திலிருந்து மண்ணுலகிற்கு ஓடி வந்தனர்.
அவர்கள் திருவாய்ப்பாடியில் திரண்டதால், அந்த இடைச்சேரி முழுவதும் தேவர்களின் கூட்டத்தால் நிரம்பியது.
பெரியவாச்சான் பிள்ளை வியாக்யானத்தில், தேவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் நெருக்கிக்கொண்டு கண்ணனைத் தரிசிக்க ஆவலுடன் நிற்பதாக அழகாக விளக்கப்படுகிறது.
“செவியுணாவின் சுவை கொண்டு மகிழ்ந்து” இந்த இடத்தில் இரு அர்த்தங்கள் காணப்படுகின்றன.
“செவியுணாவின் சுவை” - காதுகளுக்கான உணவாகிய அந்த இசையின் சுவையை அனுபவித்தல். நாவால் சுவைக்கும் பொருள் உணவை விட, செவியால் அனுபவிக்கும் தெய்வீக இசை உயர்ந்தது என்பதை இது காட்டுகிறது.
“செவியுள் நாவின் சுவை” - இது இன்னும் ஆழமான ஆன்மீக நிலை. காதுகளே நாவாக மாறி அந்த இசையைச் சுவைக்கத் தொடங்குகின்றன.
புலன்களின் எல்லைகள் கரைந்து, ஒரு புலன் மற்றொரு புலனின் வேலையைச் செய்யும் அதிசய ஆன்மீக நிலையையே “செவியுள் நா” என்கிறார்கள். இதனை செவிக்குள் நாக்கா என்று கேட்கக்கூடாது.
“கோவிந்தனைத் தொடர்ந்து என்றும் விடாரே” - ஆநிரைகளை மேய்க்கும் எளிய கோவிந்தனாகக் கண்ணன் காட்சியளித்தாலும், அவனது குழலிசையின் ஈர்ப்பில் தேவர்கள் அனைவரும் அவனைப் பின் தொடர்ந்தனர்.
தங்களின் பதவிகளையும், மேலுலக இன்பங்களையும் மறந்து, கோவிந்தனின் திருவடிகளை விட்டுப் பிரியாத நிலையை அடைந்தனர்.
இசையால் உலகை மயக்கியவன் அல்ல கண்ணன்; தன்னிடமே உலகை சரணடையச் செய்தவன்.
“புவியுள் நான் கண்டதோர் அற்புதம்” என்ற இப்பாசுரம், கண்ணனின் குழலிசையின் இனிமையை மட்டும் பாடுவதல்ல. அது, சடங்குகளையும் பதவிகளையும் கடந்து, இறைவனின் எளிமைக்கும் பக்தி வலைக்கும் அகில உலகமே எவ்வாறு கட்டுப்படுகிறது என்பதை எடுத்துரைக்கிறது.
வேள்விகளின் தலைவர்களான தேவர்களே தங்களின் அவியுணவை மறந்து, ஆயர்பாடியின் எளிய கோவிந்தனின் பின்னால் சென்றனர் என்ற செய்தி, பக்தி நெறியின் உன்னதத்தையும், எம்பெருமானின் சௌலப்ய குணத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
பெரியாழ்வார் அருளிய இந்தப் பாசுரமும் அதன் வியாக்யான மரபும், சரணாகதியின் தத்துவத்தை இனிமையான அனுபவ வடிவில் நமக்கு உணர்த்துகின்றன.
பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
கருத்துரையிடுக