"காணுமோ கண்ணபுரம்” - கோமான் ஶ்ரீ பாலாஜி

ஶ்ரீ:

ஶ்ரீமதே இராமாநுஜாய நம:

சொல்லினால் தொடர்ச்சி நீ, சொலப்படும் பொருளும் நீ*

சொல்லினால் சொலப்படாது தோன்றுகின்ற சோதி நீ*

சொல்லினால் படைக்க நீ படைக்க வந்து தோன்றினார்*

சொல்லினால் சுருங்க நின் குணங்கள் சொல்ல வல்லரே? 

தமிழ் பக்தி இயக்கத்தின் வரலாற்றில் வைணவ தத்துவங்களை ஆணித்தரமாக நாட்டிய பெருமை திருமழிசை ஆழ்வாருக்கு உண்டு. பன்னிரு ஆழ்வார்களுள் இவர் தன் ஒப்பற்ற வாதத் திறமையால் 'உறையில் இடாதவர்' என்னும் அரிய சிறப்புப் பெயரைப் பெற்றவர். அதாவது, பிற சமயத்தாருடன் விவாதித்துத் தன் கொள்கைகளை நிலைநாட்டுவதில் உறையினில் இடாமல் கையிலேயே எந்நேரமும் தயாராக இருக்கும் கூர்மையான வாள் போன்றவர் என்பது இதன் பொருளாகும். 

திருச்சந்தவிருத்தம் என்பது 120 பாசுரங்களைக் கொண்ட, சந்த நயமும், ஓசை அமைப்பும் மிகுந்த ஒரு உன்னத இலக்கியப் படைப்பாகும். இதன் பதினோராவது பாசுரமான "சொல்லினால் தொடர்ச்சி நீ..." என்பது எம்பெருமானின் பரத்துவத்தையும், அவனது திருக்குணங்களின் எல்லையற்ற தன்மையையும், வாக்குக்கும் பொருளுக்கும் எட்டாத அவனது திவ்ய சொரூபத்தையும் அரிய தத்துவங்கள் மூலம் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. இப்பாசுரத்திற்குப் பெரியவாச்சான் பிள்ளை மற்றும் உத்தமூர் ஸ்வாமிகள் போன்ற பெரும் காரூணிகர்கள் எழுதிய வியாக்யானங்கள் மற்றும் பெரியோர்களின் உபந்யாசங்களின் அடிப்படையில் இக்கட்டுரை இங்குச் சமர்ப்பிக்கப்படுகிறது.

சொல்லினால் - சொற்களின் வழியாக / வேத சாஸ்திரங்கள் வழியாக எம்பெருமானை அறிந்துகொள்ளும் தத்துவ முறை; உத்தமூர் ஸ்வாமிகளின் வியாக்யானப்படி "சொல்லினால்" என்ற இடத்தில் உள்ள "ஆல்" என்பது அசைச்சொல்லாகும்.

தொடர்ச்சி நீ - வேதங்களின் தொடர்பாகவும், அடியவர்களுடனான உறவாகவும் இருப்பவன் நீ அதாவது ஏகாந்திகளுக்கு (அனன்ய பக்தர்களுக்கு) அவனுடன் நேரடித் தொடர்பை உண்டு பண்ணுபவன்; மேலும் சொற்களின் சேர்க்கையான பிரபந்தங்களெல்லாம் நீயே.

சொலப்படும் பொருளும் நீ - வேதங்களால் விளக்கப்படும் பரம்பொருளும் நீயே,

அறிந்து உரைக்கப்படும் எல்லாப் பொருள்களும் நீயே; புராணங்களில் ஆச்ரயணீயராகக் (புகலிடமாகச்) சொல்லப்படும் பிற தெய்வங்களின் அந்தராத்மாவும் நீயே.

சொல்லினால் - நீ காட்டியருளிய வேதங்களின் வழியாக சிருஷ்டிக்கு அடிப்படையாக அமையும் வேத ஒலிகள்.

சொலப்படாது - சொற்களின் எல்லைக்கும் மொழியின் வரம்புகளுக்கும் அப்பாற்பட்டதாக; எல்லா வாக்கியங்களாலும் முழுமையாகச் சொல்லப்பட மாட்டாததாக.

தோன்றுகின்ற - இருதய கமலத்திலும் சாத்திரங்களிலும் உனது அருளால் தானாகவே வெளிப்படுகின்ற பேரொளியாக.

சோதி நீ - ஒளிரும் பேரொளி நீயே.

சொல்லினால் படைக்க - நீ உபதேசித்த வேதச் சொற்களைக் கொண்டு உலகங்களைப் படைப்பதற்காக.

நீ படைக்க வந்து தோன்றினார் - உன்னாலே முதலில் தோற்றுவிக்கப்பட்டுப் பின் உலகில் அவதரித்த நான்முகன் மற்றும் இதர சிருஷ்டி கர்த்தாக்கள்.

சொல்லினால் சுருங்க - சொற்களைக் கொண்டு மிக எளிமையாகச் சுருக்க வடிவில்.

நின் குணங்கள் - எல்லையற்ற உனது தயை, எளிமை, மேன்மை போன்ற நற்பண்புகளை.

சொல்லவல்லரே? - விவரிக்கக் கூடிய ஆற்றல் படைத்தவர்களோ? அல்லது உன்னால் படைக்கப்பட்டவர்களால் உன்னையே முழுமையாக வர்ணிக்க முடியாது.

“சொல்லினால் தொடர்ச்சி நீ சொலப்படும் பொருளும் நீ”

வேதாந்த சாஸ்திரங்களின் வழியே ஆராயும் போது, எம்பெருமான் சொற்களின் தொடர்ச்சியாக விளங்குகிறான். திருமழிசை ஆழ்வார் இப்பொருளை விளக்குகையில் 'கோவிந்தன்' என்ற திருநாமத்தை அறுதியிட்டு உரைக்கிறார். 'கோ' என்ற சப்தத்திற்குப் பல அர்த்தங்கள் இருந்தாலும், வைணவ உரையாசிரியர்கள் இதனை 'வேத வாக்கியங்கள்' என்று பொருள் கொள்கின்றனர். வேத வாக்கியங்களால் போற்றப்பட்டு, வேதச் சொற்களின் தொடர்ச்சியாக விளங்குபவன் எம்பெருமானே. மேலும், ஸ்ரீ காஞ்சி பிரதிவாதி பயங்கரம் அண்ணங்கராசாரியாரின் விளக்கப்படி, இந்தத் தொடர்ச்சி என்பது வெறும் இலக்கணத் தொடர்ச்சி அன்று; இது "ஏகாந்திகளுக்கு" அதாவது வேறு புகலிடம் ஏதுமில்லாத அனன்ய பக்தர்களுக்கு எம்பெருமானுடன் உண்டாகும் பிரிக்க முடியாத ஆன்மீக உறவின் தொடர்ச்சியைக் குறிக்கிறது.

"சொலப்படும் பொருளும் நீ" என்பது, உலகில் உள்ள பல்வேறு சாத்திரங்களும், புராணங்களும் எந்தெந்தத் தேவதைகளை ஆச்ரயணீயராக (வழிபடத்தக்கவராக) உரைக்கின்றனவோ, அந்தத் தேவதைகளுக்கெல்லாம் அந்தராத்மாவாக (உள் உறையும் ஆன்மாவாக) விளங்கும் தத்துவத்தைக் குறிக்கிறது. எந்த ஒரு தெய்வத்தைக் குறித்துத் துதித்தாலும், அச்சொற்கள் அனைத்தும் எம்பெருமானையே போய்ச் சேருகின்றன. எனவே, அனைத்துச் சொற்களும் சுட்டும் ஒரே பரம்பொருள் அவனேயாகும்.

“சொல்லினால் சொலப்படாது தோன்றுகின்ற சோதி நீ”

இங்கு ஆழ்வார் ஒரு அதிசயமான தத்துவ நுண்மையை வெளிப்படுத்துகிறார். சொற்களால் அறியப்படுபவன் அவனே; அதே நேரத்தில் சொற்களால் முழுமையாக அறிய முடியாதவனும் அவனே. வேதச் சொற்கள் அவனது சொரூபத்தை முழுமையாக அளவிட்டு உரைக்க முடியாது. அவன் மொழிகளின் வரம்பைக் கடந்தவன். உபநிடதங்கள் இதனை குறிப்பிடுகின்றன. ஆயினும், அவன் பக்தர்களின் நெஞ்சில் "தோன்றுகின்ற சோதி" ஆகிறான்.

இது வேதச் சொற்களால் முழுமையாக வரையறுக்க முடியாத பரம்பொருளான எம்பெருமான், தன் அருளால் பக்தர்களின் உள்ளத்தில் தானே வெளிப்படுகிறான். ஓசையின் அடிநாதமாக அமைதி விளங்குவது போல, வேதச் சொற்களின் ஆதிமூலமாக விளங்கும் எம்பெருமான், சொற்களால் முழுமையாக வரையறுக்க முடியாத திவ்ய அனுபவப் பொருளாகத் திகழ்கிறான்.

“சொல்லினால் படைக்க நீ படைக்க வந்து தோன்றினார்”

பிரபஞ்சத்தின் சிருஷ்டித் தொழில் எம்பெருமானின் திருவுள்ளப்படியே நிகழ்கிறது. படைப்பின் தொடக்கத்தில் எம்பெருமான் தனது திருவுந்தி கமலத்திலிருந்து நான்முகனாகிய பிரம்மனைத் தோற்றுவிக்கிறான். அவ்வாறு தோன்றிய பிரம்மனுக்குப் படைப்புத் தொழிலை மேற்கொள்ளத் தேவையான வேதங்களையும், அவற்றின் மூலச் சொற்களையும் எம்பெருமானே அருளுகிறான். எம்பெருமான் காட்டிய அந்த வேதச் சொற்களின் வழிகாட்டுதலின் படியே ("சொல்லினால் படைக்க") பிரம்மன் உலகிலுள்ள அனைத்துச் சராசரங்களையும் படைக்கத் தொடங்குகிறான். இதனால், பிரம்மன் மற்றும் உலகப் படைப்பாளிகள் அனைவரும் எம்பெருமானின் ஆணைக்கும் அவனது சிருஷ்டி ஆற்றலுக்கும் கட்டுப்பட்டவர்களே என்பதும், அவர்கள் அவனால் படைக்கப்பட்ட ஜீவராசிகளே என்பதும் நிரூபிக்கப்படுகிறது.

“சொல்லினால் சுருங்க நின் குணங்கள் சொல்ல வல்லரே?”

இறுதி வரியில் ஆழ்வார் கேட்கும் கேள்வி எல்லையற்ற பக்திப் பரவசத்தையும் தத்துவத் தெளிவையும் ஒருசேர வழங்குகிறது. எம்பெருமானால் படைக்கப்பட்டு, அவனது கருணையால் பெற்ற வேதச் சொற்களைக் கொண்டு சிருஷ்டி புரியும் பிரம்மன் முதலானவர்களாலும், உனது எல்லையற்ற கல்யாண குணங்களைச் சுருக்கமாகவோ அல்லது முழுமையாகவோ சொற்களைக் கொண்டு வர்ணிக்க இயலுமா? அது எவராலும் இயலாது. குணக்கடலாகிய எம்பெருமானின் பெருமைகளைச் சொற்களுக்குள் அடக்க முயல்வது, பெருங்கடலை ஒரு சிறிய பாத்திரத்தில் அடைக்க முயல்வதைப் போன்றது. எம்பெருமானின் திருக்குணங்கள் எல்லையற்றவை.

ஸ்ரீ உத்தமூர் வீரராகவாசாரியர் ஸ்வாமிகள் இப்பாசுரத்திற்கு எழுதியுள்ள வியாக்யானம், வேதாந்த சாத்திரங்களின் ஆழத்தையும் வடமொழிச் சூத்திரங்களின் நெறிமுறைகளையும் ஒருசேரக் காட்டி ஆழ்வாரின் தத்துவ மேன்மையை உச்சத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது. அவரது விளக்கங்களின் முக்கிய நுட்பங்கள் பின்வருமாறு:

ஸ்வாமிகள் இப்பாசுரத்தில் "சொல்லினால் தொடர்ச்சி" என்பதற்கு "வேதார்த்த விசாரம்" (வேதங்களின் பொருளைப் பற்றி தீவிரமாக ஆராய்தல்) என்று உரைக்கிறார். "தொடர்ச்சி" என்பது "உறவு உண்டு என்று அறியுமவன் நீ" என்பதாகும்.

தீவிரமான பக்தி மற்றும் பிரிவுத் துயரங்களின் வேறுபட்ட நிலைகளில் (தசா வியோக தசா வியவஸாயங்களிலே) மூழ்கிக் கிடப்பவர்களைப் போலன்றி, வேதாந்தத்தின் பரம விழுப்பொருளை (உன்னத உண்மையை) அடைந்து தெளிந்த சிலருக்கு மட்டுமே எம்பெருமானோடு கொண்ட இந்த ஆன்ம உறவின் தொடர்ச்சி அவசியமாகவும் சாத்தியமாகவும் அமைகிறது.

உத்தமூர் ஸ்வாமிகள் 'யாவதர்த்தா வை நாமதேயசப்தா:' என்ற பிரமாணத்தை மேற்கோள் காட்டுகிறார். இதன் பொருள், உலகில் உள்ள அனைத்து அர்த்தங்களும் (பொருள்களும்) பெயர்களைக் கொண்டுள்ளன. அவற்றைக் கற்றுணர்ந்த முனிவர்கள் அந்தப் பெயர்களையும் அவற்றின் பொருள்களையும் அறிந்திருக்கலாம். ஆனால், அவர்கள் அந்தப் பொருள்களின் உள்ளே அந்தர்யாமியாக (உள் உறையும் ஆன்மாவாக) விளங்கும் எம்பெருமானே உண்மையான 'பொருள்' என்பதை உணர்ந்திருக்க மாட்டார்கள்.

உத்தமூர் ஸ்வாமிகள் உபநிடத வாக்கியமான 'ஆகாசோ ஹ வை நாமரூபயோர்நிர்விஹிதா தே யதந்தரா தத்ப்ரஹ்ம' என்பதை இங்கு ஒப்பிடுகிறார். பெயர்களையும் உருவங்களையும் உருவாக்குபவன் (மேம்படுத்துபவன்) எம்பெருமான் என்பதால், அவன் அந்தப் பெயர்களுக்குள் கட்டுப்பட வேண்டியவன் அல்லன்.

திருச்சந்தவிருத்தம் அதன் பெயருக்கேற்ப அதி அற்புதமான ஓசை நயத்தையும் (சந்தம்) இசையமைப்பையும் கொண்டது. இப்பிரபந்தப் பாசுரங்களைப் படிக்கும் போதே மனதில் ஒரு தனித்துவமான அமைதியும் பக்தியும் குடியேறுகிறது. வேதச் சொற்களால் வெளிப்படும் உண்மையும், சொற்களால் வெளிப்படுத்த முடியாத அனுபவமும் இப்பாசுரத்தில் ஒன்றிணைகின்றன. அதனால் இப்பாசுரம் இசைக்கும் மெளனத்திற்கும் இடைப்பட்ட தெய்வீக இணைப்பை வெளிப்படுத்துகிறது.

இப்பாசுரத்திற்கு முந்தைய பத்தாவது பாசுரத்தில் ("தன்னுளே திரைத்தெழும் தரங்க வெண்தடங்கடல்...") ஆழ்வார் பிரபஞ்சத்தின் தோற்றத்தையும் ஒடுக்கத்தையும் ஒரு அழகான உவமை மூலம் விளக்குகிறார். கடலில் தோன்றும் பேரலைகள் ஆர்ப்பரித்துத் தோன்றி, பின் மீண்டும் அந்தக் கடலிலேயே அடங்கி விடுவது போல, இவ்வுலகின் அனைத்துச் சராசரங்களும் எம்பெருமானிடமிருந்தே தோன்றி, அவனிலேயே நிலைபெற்று, இறுதியில் அவனுக்குள்ளேயே ஒடுங்குகின்றன. இந்த விசுவரூப தத்துவத்தின் தொடர்ச்சியாகவே, பதினோராவது பாசுரத்தில் எம்பெருமான் சொற்களின் தொடர்ச்சியாகவும், சொலப்படும் பொருளாகவும் விளங்குகிறான் என்று ஆழ்வார் தத்துவத்தின் உச்சத்தைத் தொடுகிறார்.

திருமழிசை ஆழ்வாரின் இப்பாசுரம், சொற்களின் வழியே சொற்களைக் கடந்த ஒரு பேரனுபவத்தை பக்தர்களுக்கு அளிக்கிறது. எம்பெருமானின் எல்லையற்ற கல்யாண குணங்களை யாராலும் முழுமையாக விவரிக்க முடியாது என்பதை உணர்த்தும் போது, மனிதனின் ஆணவமும் அறிவின் செருக்கும் அடங்கி, முழுமையான சரணாகதி நிலை (பிரபத்தி) பிறக்கிறது. 

சொல்லுக்கும் பொருளுக்கும் எட்டாத சோதியான அவன், எளிய அடியவர்களின் நெஞ்சில் சோதியாகத் தோன்றி அருள் புரிகிறான் என்ற உத்தமூர் ஸ்வாமிகளின் வியாக்யான விளக்கம் இப்பிரபந்தப் பாடலின் ஆழத்தை மேலும் கூட்டுகிறது. இப்பிரபந்தப் பாடல் மிக எளிய சொற்களின் மூலம் எல்லையற்ற தத்துவத்தை அடியவர்களின் நெஞ்சில் ஆழமாகப் பதிய வைக்கிறது.

எம்பெருமானின் திருக்குணங்கள் அளவற்றவை; அவற்றை முழுமையாக அறிதல் எவராலும் இயலாது. ஆனால் அவனது அருளால் அவனை அனுபவிப்பது எல்லா உயிர்களுக்கும் சாத்தியம். அந்த அனுபவத்திற்கே வழிகாட்டும் திவ்ய மந்திரமாகத் திகழ்கிறது திருமழிசை ஆழ்வாரின் இப்பாசுரம்.

திருமழிசை ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.

🙏🙏🙇‍♂️🙇‍♂️

அடியேன்,

கோமான் ஶ்ரீ பாலாஜி