எந்தை தந்தை தந்தை தந்தை தம் மூத்தப்பன் ஏழ்படிகால் தொடங்கி*
வந்து வழிவழி ஆட்செய்கின்றோம்* திருவோணத் திருவிழவில்
அந்தியம் போதில் அரியுரு ஆகி அரியை அழித்தவனைப்*
பந்தனை தீரப் பல்லாண்டு பல்லாயிரத்து ஆண்டு என்று பாடுதுமே.
நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தங்களின் தொடக்கமாக விளங்கும் திருப்பல்லாண்டு, பன்னிரு ஆழ்வார்களுள் ஒருவரான பெரியாழ்வாரால் (விஷ்ணுசித்தர்) பாடியருளப்பட்டது. மதுரையில் பாண்டிய மன்னனான ஸ்ரீவல்லபதேவனின் சபையில் பரதத்துவ நிர்ணயம் செய்து, பொற்கிழியை அறுத்தெடுத்த பெருமை இவருக்குரியது. எம்பெருமான் ஸ்ரீமன் நாராயணன் தனது திவ்ய மங்கள திருமேனியுடன் கருட வாகனத்தில் காட்சியளித்தபோது, அவனது சௌகுமார்ய திருமேனிக்கு இப்பூவுலகில் ஏதேனும் தீங்கு நேர்ந்துவிடுமோ என்ற அதீத பக்தியினால், ஆழ்வாருக்குப் பொங்கும் பரிவு ஏற்பட்டு அவனுக்குக் காப்பாகப் பல்லாண்டு பாடத் தொடங்கினார். இந்த உன்னதப் பிரபந்தத்தின் ஆறாம் பாசுரமான "எந்தை தந்தை தந்தை தந்தை தம் மூத்தப்பன்" என்ற பாசுரம், வைணவத்தின் மிக முக்கியமான பரம்பரைத் தொண்டுக் கோட்பாட்டையும், பகவத் கைங்கர்யத்தின் உன்னத எல்லையையும் விளக்குகிறது.
திருப்பல்லாண்டை ஆழ்வார் தனி நபராகப் பாடத் தொடங்கினாலும், எம்பெருமானுக்குச் செய்யும் இக்காப்புப் பணியில் உலகிலுள்ள அனைத்து ஆன்மாக்களும் இணைய வேண்டும் என்று விரும்புகிறார். "ஏகஸ்வாது ந புஞ்ஜீதம்" (இனிமையான பொருளைத் தனியாக அனுபவிக்கக் கூடாது) என்ற சாஸ்திர நெறிப்படி, எம்பெருமானின் திருக்குணங்களை அனைவரோடும் இணைந்து அனுபவிக்க அவர் முற்படுகிறார். இதற்காக, அவர் வெவ்வேறு ஆன்மீக நிலைகளில் உள்ள அடியார்களைத் தம்மோடு இணையுமாறு அழைக்கிறார். ஸ்ரீமத் பகவத்கீதையில் கூறப்படும் ஆர்த்தன், அர்த்தார்த்தி, ஜிஞ்ஞாசு, ஞானி ஆகிய பக்தர்களின் நிலைகளை நினைவுபடுத்தும் வகையில், இங்கே ஆழ்வாரும் மூன்று வகையான பக்தர்களைத் தன்பால் ஈர்க்கிறார்.
முதல் வகையினர் ஐஸ்வர்யார்த்திகள் — இவர்கள் செல்வம், சுகம், உலக நன்மைகளை விரும்பி பகவானை நாடுபவர்கள். "எனக்கு இன்னது கிடைக்க வேண்டும்" என்ற பயன் கருதியே இவர்கள் இறைவனை அணுகுகிறார்கள். இவர்கள் கர்ம மார்க்கத்தில் நிற்பவர்கள்.
இரண்டாம் வகையினர் கைவல்யார்த்திகள் — இவர்கள் உலக விஷயங்களை விட மேலான நோக்கம் கொண்டவர்கள். ஆத்ம அனுபவம், மோட்சம், முக்தி என்பனவற்றை விரும்பி பகவானை நாடுகிறார்கள். "என் ஆத்மாவை நான் அனுபவிக்க வேண்டும்" என்ற உயர்ந்த ஆசையோடு இறைவனை அணுகும் இவர்கள் ஆத்மானுபவத்தை விரும்புபவர்கள்; ஞானயோகத்தைச் சாதனமாகக் கொண்டவர்களாகவும் இருக்கலாம். ஐஸ்வர்யார்த்திகளைவிட இவர்கள் உயர்ந்தவர்களே என்றாலும், இவர்களும் ஒரு பயனை கருதியே இறைவனை நாடுகிறார்கள் என்பது கவனிக்கத்தக்கது.
மூன்றாம் வகையினர் அனன்ய பிரயோஜனர் — இவர்களே மேலான நிலையில் நிற்பவர்கள். வேறு எந்த பயனையும், செல்வத்தையும், முக்தியையும் கூட விரும்பாமல், பெருமாளையே பிரயோஜனமாகக் கொண்டவர்கள் இவர்கள். "எனக்கு வேறு எதுவும் வேண்டாம், உன்னையே விரும்புகிறேன்" என்று பக்தி மற்றும் பிரபத்தி மார்க்கத்தில் நிற்பவர்கள் இவர்கள். இவர்களுக்கு மோட்சமும் ஒரு தனிப்பட்ட இலக்காக அல்ல; மோட்சத்திற்குப் பிறகு கிடைக்கும் நித்திய கைங்கர்யமே விரும்பத்தக்கது. அதனால் எம்பெருமானே உபாயமும், எம்பெருமானே உபேயமும் என வாழ்பவர்கள் இவர்களே.
ஆனால் பெரியோர்கள் இங்கே ஒரு தனிப்பட்ட விஷயத்தை சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள். பெரியாழ்வார் இந்த மூன்று வகையினரில் எவரும் அல்ல என்பதே அது. அவர் தனக்காக எதையும் விரும்பவில்லை; பெருமாளுக்கே நன்மை வேண்டும் என்று, பெருமாளின் மேல் கொண்ட தூய அன்பினால் மட்டுமே பல்லாண்டு பாடினார். இது "பகவத் அபிமானம்" — தனக்காக அல்ல, பெருமாளுக்காகவே கவலைப்படும் உயரிய நிலை. இந்த நிலையையே ஸ்ரீவைஷ்ணவ சித்தாந்தம் 'வாத்ஸல்யமயமான பக்தியின் உச்சநிலை' என்று போற்றுகிறது. இந்த நோக்கத்தில் பெரியாழ்வார் தனித்துவமானவர்; இதுவே திருப்பல்லாண்டின் மங்களாசாசனத்தின் ஆழமான தத்துவமாக பெரியோர்களால் விளக்கப்படுகிறது.
வைணவத்தில் கைவல்ய அனுபவம் என்பது நெற்பயிரின் இடையே வளரும் களை ("சங்காய்") போன்றது என்று விவரிக்கப்படுகிறது. அது பார்ப்பதற்கு நெற்பயிரைப் போலவே தோன்றினாலும், இறுதியில் தானியத்தை வழங்காது பதராக்கிவிடும் தன்மையுடையது. அதுபோலவே, கைவல்யமும் எம்பெருமானுக்குச் செய்யும் உன்னதக் கைங்கர்யத்திற்கு வழிவகுக்காமல், ஆத்ம அநுபவத்தோடு நின்றுவிடுவதால் அது தவிர்க்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. மேலும், உலகியல் நன்மைகளை மட்டுமே நாடும் "பிரயோஜனாந்தரபரர்களைக்" கோஷ்டியில் சேர்த்துக் கொள்வது தூய பக்தி நிலையைச் சீர்குலைத்துவிடும் என்று ஆழ்வார் அஞ்சுகிறார். வசிஷ்ட முனிவர் எவ்வளவு கருணை உள்ளம் கொண்டவராக இருந்தாலும் யாகக் காரியங்களில் தகுதியற்றவர்களைச் சேர்க்காதது போல, ஆழ்வாரும் இத்தகையோரைத் தனது தூய அடியார் குழுவில் சேர்க்க மறுக்கிறார்.
இரண்டாம் பாசுரமான "வாழாட்பட்டு" என்பதில் ஆழ்வார், "ஏழாட்காலும் பழிப்பிலோம் நாங்கள்" என்று தனது குழுவின் தூய்மையைப் பிரகடனம் செய்கிறார். இதன் தொடர்ச்சியாக, அவரது அழைப்பை ஏற்று வந்த அனன்ய பிரயோஜனர்கள், தங்களின் தகுதியையும் பாரம்பரியத்தையும் எம்பெருமான் முன் சமர்ப்பிக்கும் பாசுரமாக இந்த ஆறாம் பாசுரம் அமைகிறது. ஆழ்வார் "ஏழாட்காலம்" (மூன்று எழு மடங்கான 21 தலைமுறைகள் அல்லது முப்பாட்டனார் வழிவந்த தலைமுறைகள்) பழிப்பில்லாதவர்கள் என்று பெருமை பேச, அதற்குப் பதிலாக வந்து சேர்ந்த அடியார்கள் "ஏழ்படிகால் தொடங்கி" வழிவழியாக அடிமை செய்கிறோம் என்று தங்களின் தகுதியை உறுதிப்படுத்துகின்றனர்.
இங்கு "பழிப்பிலோம்" என்பது உலகியல் ஆசைகள் (விஷயாந்தர பிராவண்யம்), பிற தெய்வங்களை வழிபடுதல் (தேவதாந்தர பஜனம்) மற்றும் எம்பெருமானை அடைவதற்குப் பக்தி யோகம் போன்ற கடினமான முயற்சிகளை (உபாயாந்தர பற்று) மேற்கொள்ளாமல், எம்பெருமானின் திருவடிகளையே தஞ்சமாக அடைந்த தூய நிலைக்குடியைக் குறிக்கிறது. இந்தத் தலைமுறை வரிசையை வியாக்கியானக் சக்கரவர்த்தி பெரியவாச்சான் பிள்ளை முதலான ஆசார்யர்களும், அண்மைக்கால உபந்யாசகர்களும் மிக நுட்பமாகக் கணக்கிட்டு விளக்கியுள்ளனர்.
முதலாம் படி - எந்தை (என்னையும் என் தந்தையையும் குறிக்கும் சொல்).
அடியேன் மற்றும் அடியேனைப் பெற்றெடுத்த தந்தை ஆகிய இரு தலைமுறையினர்.
இரண்டாம் படி - தந்தை
தந்தையின் தந்தையாகிய பாட்டனார் (மூன்றாம் தலைமுறை).
மூன்றாம் படி - தந்தை
பாட்டனாரின் தந்தையாகிய பூட்டனார் (நான்காம் தலைமுறை).
நான்காம் படி - தந்தை
பூட்டனாரின் தந்தை (ஐந்தாம் தலைமுறை).
ஐந்தாம் படி - தம் மூத்தப்பன்
ஐந்தாம் தலைமுறையினரின் தந்தையைக் குறிக்கும் சொல் (ஆறாம் தலைமுறை).
ஆறாம் படி - மூத்தப்பன்
பரம்பரையின் ஆதி மூதாதையரைக் குறிக்கும் பதம் (ஏழாம் தலைமுறை).
இங்ஙனம் ஏழு தலைமுறைகளாகத் தொடர்ந்து வரும் இந்தத் தூய கைங்கர்யப் பரம்பரை, எம்பெருமானின் திருவடிகளுக்கு மட்டுமே உரித்தானது என்று அடியார்கள் நெஞ்சுருகப் பாடுகின்றனர்.
ஸ்ரீவைஷ்ணவத்தில் பரம்பரை என்பது வெறும் இரத்த உறவின் தொடர்ச்சி அல்ல; பகவத்-பாகவத-ஆசார்ய கைங்கர்யம் தலைமுறை தலைமுறையாகப் பரிமாறப்படுவதே உண்மையான பரம்பரையாகும். இதனால் ஆழ்வார் இங்கு உடல் வழித் தலைமுறையைக் குறிப்பதோடு, கைங்கர்ய பரம்பரையின் இடையறாத தொடர்ச்சியையும் குறிப்பதாக வியாக்கியானங்கள் விளக்குகின்றன.
பாசுரத்தில் வரும் "வழிவழி ஆட்செய்கின்றோம்" என்ற சொற்றொடர் வெறும் தற்செயலான பக்திச் செயல் அல்ல, அது சாஸ்திர விதிகளுக்கும் ஆச்சார்யர்களின் அனுஷ்டானங்களுக்கும் (சிஷ்டாசாரம்) உட்பட்ட ஒரு தொடர் ஒழுக்கமாகும். சாஸ்திர விதிகளின்படி, ஒரு குடும்பத்தில் தொடர்ந்து மூன்று தலைமுறைகளாக வேத அத்யயனம் செய்யாமல் விடுபட்டால், அக்குடும்பத்தில் பிறப்பவர்கள் வைதீகச் சடங்குகளைச் செய்யும் தகுதியை இழந்து விடுகிறார்கள். ஆச்சார்யர்கள் இதனை உவமையாக எடுத்துக்காட்டி, கைங்கர்யப் பரம்பரை இடையறாது தொடர வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துகின்றனர்.
தற்போது ஆழ்வாரின் கோஷ்டியில் இணைந்துள்ள அடியார்கள், அத்தகைய எவ்விதத் தொய்வுமின்றி, தங்களின் ஏழு தலைமுறைகளும் எம்பெருமானுக்குத் தடையின்றிப் பல்லாண்டு பாடி வந்துள்ளதை உறுதி செய்கின்றனர். இங்கு "ஆட்செய்தல்" என்பது எம்பெருமானுக்குப் பல்லாண்டு பாடி மங்களாசாசனம் செய்வதையே குறிக்கும். இதுவே ஜீவாத்மாவின் உண்மை ஸ்வரூபமான சேஷத்வத்தின் (அடிமைத்தனம்) வெளிப்பாடாகும்.
பாசுரத்தின் பிற்பகுதியில், எம்பெருமான் திருவோணத் திருநாளில் அவதரித்த நரசிம்ம மூர்த்தியாகப் போற்றப்படுகிறான். திருவோண நட்சத்திரம் என்பது எம்பெருமான் ஸ்ரீமன் நாராயணனுக்கு உகந்த திருநட்சத்திரமாகும். இத்தகைய திருவோணத் திருநாளின் மாலைப் பொழுதில் (அந்தியம்போது), அசுரர்களின் பலம் பெருகித் தேவர்களின் பலம் குன்றும் தருணத்தில் எம்பெருமான் தூணிலிருந்து அவதரித்தான்.
அவன் எடுத்த நரசிம்ம வடிவம் (அரியுரு) மனித உடலும் சிங்க முகமும் கொண்ட விசித்திரமான மற்றும் பயங்கரமான வடிவமாகும். எனினும், ஸ்ரீவிஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்தில் "நாரஸிம்ஹ வபு: ஸ்ரீமான்" என்று போற்றப்படுவதற்கிணங்கவும், நான்முகன் திருவந்தாதியில் "அழகியான் தானே அரி உருவன் தானே" என்று விவரிக்கப்பட்டவாறும், அந்த வடிவம் அவனது அன்பான அடியனான பிரகலாதனுக்கு எல்லையற்ற பேரழகோடு காட்சியளித்தது. தன் அடியவனான பிரகலாதனுக்குத் தீங்கு விளைவித்த ஹிரண்யகசிபுவை (அரியை) எம்பெருமான் அழித்துத் தன் பக்தனைக் காத்தருளினான்.
அந்தியம்போது - அந்திப் பொழுது (மாலை நேரம்). - அசுரர்களின் பலம் பெருகி, தேவர்கள் பலவீனமடையும் காலம்; அறியாமை இருள் சூழும்போது ஞான ஒளி தோன்றுவதைக் குறிக்கும்.
அரியுரு - சிங்கமும் மனிதனும் கலந்த வடிவம். - பக்தர்களுக்கு எல்லையற்ற அழகாகவும், பகைவர்களுக்கு அச்சமூட்டும் வல்லமையாகவும் விளங்கும் பரத்துவத்தின் வெளிப்பாடு.
அரி - பகைவன் (ஹிரண்யகசிபு). - எம்பெருமானிடமும் அவனது அடியார்களிடமும் பிறப்பிலிருந்தே பகைமை பாராட்டும் அசுர குணம்.
இங்கு பிரகலாதனின் தூய பக்தியும் எம்பெருமானின் கருணையும் மிக அழகாக வெளிப்படுகின்றன. இரணியனை அழித்த பின்னும் சீற்றம் குறையாத நரசிம்மரின் முன் பிரகலாதன் நின்று, தனது தந்தையின் பாவங்களை மன்னிக்குமாறும், தனக்கு உலக வாழ்வின் மீது ஆசையின்றி என்றும் அவன் அடியனாக வாழும் வரம் வேண்டும் என்றும் வேண்டினான். அதற்கு இணங்கி, எம்பெருமானும் அவனது தலைமுறைகளுக்குத் துன்பங்கள் வராமல் காப்பதாகத் திருவருள் புரிந்தான்.
நரசிம்ம அவதாரத்தை நினைவு கூறுவதற்குக் காரணம், பிரகலாதனைக் காத்தது மட்டுமல்ல; பகவானின் அடியார்களைப் பாதுகாப்பதற்காக அவர் எத்தகைய வடிவத்தையும் எடுக்கத் தயங்கமாட்டார் என்பதைக் காட்டுவதே ஆகும். அடியார்களின் நலனுக்காகத் தூணிலிருந்தும் தோன்றும் அவனது சௌலப்யமும், எதிரிகளை அழிக்கும் பராக்கிரமமும் ஒருங்கே இந்த அவதாரத்தில் விளங்குகின்றன.
இங்கு உத்தமூர் ஸ்வாமிகள் ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயத்தை விளக்குகிறார். நரசிம்மன் அவதரித்தது ஸ்வாதி நட்சத்திரத்தில் அன்றோ — ஆனால் ஆழ்வார் "திருவோணத் திருவிழவில்" என்று பாடுகிறார். இதற்கு காரணம் என்னவென்றால், பகவானின் திருநட்சத்திரம் திருவோணம் அல்லவா — அதனால் அதுவே எல்லா அவதாரங்களுக்கும் திருநட்சத்திரமாக எடுத்துக்கொள்ளலாம் என்று ஆழ்வார் கருதுகிறார். பெரியாழ்வாருக்கு அவதார பேதங்கள் முக்கியமல்ல; அவதரித்தவன் ஒருவனே — ஸ்ரீமன் நாராயணன். ஆகையால் அவனுக்குரிய திருவோணமே எல்லா அவதாரங்களுக்கும் திருநட்சத்திரமாகக் கருதப்படுகிறது.
மேலும், "திருவிழவில்" என்று சொல்லும்போது ஒரு சந்தேகம் எழலாம் — நரசிம்மன் அவதரித்ததே ஹிரண்யனை வதம் செய்வதற்காக அன்றோ; அப்படி இருக்கையில் அது எவ்வாறு திருவிழாவாகும் என்று. அதற்கு உத்தமூர் ஸ்வாமிகள் விளக்குவதாவது — நரசிம்மன் ஹிரண்யனை வதம் செய்தவுடன், அங்கிருந்த முனிவர்களும் தேவர்களும் நற்சிந்தனையாளர்கள் அனைவரும் அதனை திருவிழாவாகக் கொண்டாடினார்கள் என்று.
"பந்தனை தீரப் பல்லாண்டு பல்லாயிரத்தாண்டு என்று பாடுதுமே" என்ற வரிகள் வைணவ தத்துவத்தின் உன்னதப் பரிவை விளக்குகின்றன.
இங்கு 'பந்தனை' என்பது புதிதாகப் பிறந்த குழந்தைகளுக்குத் தீய சக்திகளினாலோ அல்லது திருஷ்டியினாலோ ஏற்படும் உடல் உபாதைகளைக் குறிக்கும். நரசிம்ம எம்பெருமான் அவதரித்த அன்றே, பிறந்த சில நிமிடங்களிலேயே ஹிரண்யகசிபுவை எதிர்த்துப் போர் புரிய வேண்டியிருந்தது.
அவதரித்த உடனேயே இரணியனைச் சம்ஹரிக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டதைக் கருதி, அவனது திவ்ய திருமேனியில் ஏற்பட்ட உடல் வலி, களைப்பு மற்றும் திருஷ்டி ஆகியவற்றை நினைத்துப் பெரியாழ்வாரின் உள்ளம் தாய்மைப் பரிவோடு பதறுகிறது. எம்பெருமான் அனைத்து உலகங்களையும் காக்கும் பரம்பொருள் என்றாலும், அவனது அடியவர்கள் தங்களையே தாயாகப் பாவித்து அவனைக் காக்க முற்படுகின்றனர். இந்த அதீத அன்பினால் ஏற்படும் பயமே மங்களாசாசனத்தின் அடிப்படையாகும். அடியார்கள் பாடும் பல்லாண்டுப் பாடலே எம்பெருமானின் திருமேனிக் களைப்பை நீக்கும் அருமருந்தாக அமைகிறது.
பெரியாழ்வாரின் திருப்பல்லாண்டு ஆறாம் பாசுரம், பக்தியின் எல்லையான மங்களாசாசனத்தின் அவசியத்தை மிகத் தெளிவாக விளக்குகிறது. உலகியல் இலாபங்களையோ, ஆத்ம அநுபவமாகிய கைவல்யத்தையோ விரும்பாமல், எம்பெருமானின் நல்வாழ்வையே குறிக்கோளாகக் கொண்ட அனன்ய பிரயோஜனர்களின் குலப் பெருமையை இப்பாசுரம் போற்றுகிறது.
தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடரும் இந்தத் தொண்டுப் பாரம்பரியம், சாஸ்திர விதிகளுக்கும் சிஷ்டாசாரங்களுக்கும் உட்பட்டு, எம்பெருமானின் சீற்றத்தையும் களைப்பையும் போக்கும் உன்னதச் சாதனமாகத் திகழ்கிறது. எம்பெருமானின் பரத்துவத்தைக் கண்டு அஞ்சாமல், அவனது சௌகுமார்ய திருமேனியைப் பாதுகாக்கப் பல்லாண்டு பாடும் இந்த எளிய பக்தர்களின் வாத்ஸல்ய பாவமே ஸ்ரீவைணவத்தின் மிக உயர்ந்த தத்துவார்த்த நிலையாக நிலைநிறுத்தப்படுகிறது.
பெரியாழ்வார் எம்பெருமானை வணங்கவில்லை; அவனைக் காப்பாற்ற முனைந்தார். மற்ற ஆழ்வார்கள் எம்பெருமானின் மகிமையைக் கண்டு வியந்தனர்; பெரியாழ்வார் அவனது சௌகுமார்யத்தைக் கண்டு அஞ்சினார். மற்றவர்கள் "எம்பெருமான் எங்களைக் காப்பாற்ற வேண்டும்" என்று நினைத்தபோது, பெரியாழ்வார் "நாம் எம்பெருமானைக் காப்பாற்ற வேண்டும்" என்று நினைத்தார். இந்த வாத்ஸல்ய பாவமே திருப்பல்லாண்டின் உயிர்நாடியாகும். எம்பெருமானின் சௌகுமார்யத்தில் தோய்ந்த இந்தத் தாய்ப்பாசமே, பெரியாழ்வாரை மற்ற ஆழ்வார்களிலிருந்து தனித்து நிறுத்துகிறது.
அதனால்தான் நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தம், பகவானைப் போற்றும் பாடலால் அல்ல; பகவானை வாழ்த்தும் 'பல்லாண்டு' என்னும் மங்களாசாசனத்தால் தொடங்குகிறது.
பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
🙏🙏🙇♂️🙇♂️
அடியேன்,
கோமான் ஶ்ரீ பாலாஜி
கருத்துரையிடுக