பெரியாழ்வார் அருளிச்செய்த பெரியாழ்வார் திருமொழியின் ஐந்தாம் பத்து, ஆழமான பக்தித் தத்துவங்களையும் எம்பெருமானுக்கும் அடியாருக்கும் இடையிலான நெருக்கமான உறவையும் எடுத்துரைக்கிறது. இதற்கு முந்தைய பதிகத்தில், “சொல்லலாம் போதே உன் நாமம் எல்லாம் சொல்லினேன்” என்று எம்பெருமானுடைய திருநாமங்களின் எல்லையற்ற இனிமையை அநுபவித்த ஆழ்வார், அதன் தொடர்ச்சியாக இப்பத்தின் முதல் பாசுரத்தில் தம்முடைய தகுதியின்மையையும் எம்பெருமானின் எல்லையற்ற பெருமையையும் எண்ணி உருகுகிறார்.
வேதங்களால் போற்றப்படும் பரம்பொருளின் பெருமையை எண்ணிப் பார்க்கும்போது, தம்முடைய அறிவும் ஆற்றலும் எவ்வளவு சிறியவை என்பதை ஆழ்வார் உணர்கிறார். தம்முடைய வாக்கில் வேண்டிய தூய்மை இல்லை; அத்தகைய வாக்கைக் கொண்டு பரிசுத்தனான எம்பெருமானைப் பாடுவது எவ்வாறு பொருந்தும் என்ற கேள்வி அவருடைய உள்ளத்தில் எழுகிறது.
இந்த மனநிலையே வைணவ மரபில் ‘நைச்சியாநுஸந்தானம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. தம்முடைய குறைகளை உணர்ந்து, அவற்றை மறைக்காமல் ஒப்புக்கொண்டு, எம்பெருமானின் பெருமைக்கு முன்னால் தம்முடைய தகுதியின்மையை எண்ணிப் பணிவுடன் நிற்பதே இதன் அடிப்படை.
ஆனால், தம்முடைய தகுதியின்மையை எண்ணி எம்பெருமானைப் பாடுவதிலிருந்து விலக நினைக்கும் ஆழ்வாரின் நாவோ, அவனுடைய திருநாமங்களைத் தவிர வேறொன்றையும் பேச விரும்பவில்லை. ஒருபுறம் தம்முடைய குற்றங்களை எண்ணி அஞ்சும் மனம்; மறுபுறம் எம்பெருமானைப் பாடாமல் இருக்க இயலாத நாக்கு! இவ்விரண்டிற்கும் இடையே நிகழும் உள்ளப் போராட்டமே இப்பாசுரத்தின் தனிச்சிறப்பு.
வாக்குத் தூய்மை இலாமையினாலே,
மாதவா! உன்னை வாய்க்கொள்ள மாட்டேன்*
நாக்கு நின்னை அல்லால் அறியாது;
நான் அது அஞ்சுவன், என் வசம் அன்று*
மூர்க்குப் பேசுகின்றான் இவன் என்று
முனிவாயேலும் என் நாவினுக்கு ஆற்றேன்*
காக்கை வாயிலும் கட்டுரை கொள்வர்:
காரணா! கருளக் கொடியானே!
திருநாமங்களின் சிறப்பு
மாதவா! - திருமகளின் நாயகனே! பிராட்டியுடன் பிரிக்க முடியாத உறவு கொண்டவனே! அடியார்களின் குற்றங்களைப் பொறுத்து அருள்புரியும் கருணைக் கடலே!
காரணா! - உலகத்தின் படைப்பு, காப்பு, அழிப்பு ஆகியவற்றுக்குக் காரணனே! அனைத்திற்கும் ஆதாரமாகவும் அந்தர்யாமியாகவும் விளங்குபவனே!
கருளக் கொடியானே! - கருடனைத் தம் கொடியில் கொண்டவனே! அடியார்களைக் காக்கும் பரம ரக்ஷகனே!
வாக்குத் தூய்மை - வாக்கில் இருக்க வேண்டிய தூய்மை. பொய்யுரைத்தல், சுயநல நோக்கத்துடன் பேசுதல், அற்பமானவர்களைப் புகழ்ந்து பாடுதல் போன்ற குற்றங்கள் இல்லாத நிலை.
இலாமையினாலே - அத்தகைய தூய்மை என்னிடத்தில் இல்லாத காரணத்தால்.
உன்னை வாய்க்கொள்ள மாட்டேன் - உன்னை என் வாயால் துதிக்கத் தகுதியற்றவனாக இருக்கிறேன்.
நாக்கு நின்னை அல்லால் அறியாது - உன்னுடைய திருநாமங்களின் இனிமையை அநுபவித்த என் நாவு, உன்னைத் தவிர வேறொன்றையும் பேச அறியாது.
நான் அது அஞ்சுவன் - இவ்வாறு தகுதியற்றவனாக இருந்தும் உன்னைப் பாடுவதை எண்ணி நான் அஞ்சுகிறேன்.
என் வசம் அன்று - என் நாவு என் கட்டுப்பாட்டில் நிற்பதில்லை; அது உன்னுடைய திருநாமங்களைப் பாடுவதிலேயே ஈடுபட்டிருக்கிறது.
மூர்க்குப் பேசுகின்றான் இவன் என்று - இவன் அறிவற்றவனைப் போலப் பேசுகிறான்; முன்னுக்குப் பின் முரணாகப் பிதற்றுகிறான் என்று கருதி.
முனிவாயேலும் - நீ கோபம் கொண்டு சீறினாலும்.
என் நாவினுக்கு ஆற்றேன் - உன்னைப் பாடத் துடிக்கும் என் நாவின் வேகத்தை என்னால் தாங்கிக்கொள்ள இயலாது.
காக்கை வாயிலும் கட்டுரை கொள்வர் - காக்கையின் குரலிலிருந்தும் மக்கள் சில சமயங்களில் நற்செய்தியைக் குறிக்கும் பொருளைப் பெறுவார்கள்.
“வாக்குத் தூய்மை இலாமையினாலே, மாதவா! உன்னை வாய்க்கொள்ள மாட்டேன்”
முதல் அடியில் ஆழ்வார் தம்முடைய தகுதியின்மையை முன்வைக்கிறார். உலகியல் தேவைகளுக்காகப் பொய்யுரைத்தலும், சுயநலத்திற்காகப் பேசுதலும், அற்பமான மனிதர்களைப் புகழ்ந்து பாடுதலும் போன்ற குற்றங்களால் தம்முடைய வாக்கு தூய்மையற்றதாக இருக்கிறது என்று கருதுகிறார்.
இத்தகைய வாக்கைக் கொண்டு வேதங்கள் போற்றும் பரம்பொருளைப் பாடுவது எவ்வாறு பொருந்தும்? இந்தக் கேள்வியே அவருடைய மனத்தில் எழுகிறது. இது தம்முடைய குறைகளை மறைத்துக்கொள்ளும் முயற்சி அன்று; அவற்றை உணர்ந்து ஒப்புக்கொள்ளும் பணிவு.
ஆனால், “மாதவா!” என்று எம்பெருமானை விளிப்பதில் ஒரு நம்பிக்கையும் அடங்கியுள்ளது. பிராட்டியுடன் கூடிய எம்பெருமான், அடியார்களின் குற்றங்களை மட்டுமே நோக்காமல், அவர்களுடைய நிலையையும் அன்பையும் கருத்தில் கொண்டு அருள்புரிவான் என்ற பரம நம்பிக்கை இங்கு நினைவுக்கு வருகிறது.
தம்முடைய குற்றங்களை எண்ணி அஞ்சும் ஆழ்வார், அதே நேரத்தில் திவ்யதம்பதிகளின் கருணையையும் நம்புகிறார். தம்முடைய தகுதியை முன்னிறுத்திப் பெருமை கொள்வதற்குப் பதிலாக, எம்பெருமானின் அருளையே நம்பிப் பற்றிக்கொள்கிறார்.
“நாக்கு நின்னை அல்லால் அறியாது; நான் அது அஞ்சுவன், என் வசம் அன்று”
இரண்டாவது அடியில் ஆழ்வாரின் மனநிலை மேலும் தெளிவாகிறது. “எம்பெருமானே! உன்னைப் பாடுவதற்குத் தகுதியில்லை என்று நான் நினைத்தாலும், உன்னைத் தவிர வேறொன்றையும் பேச என் நாவுக்குத் தெரியாது” என்பதே அதன் உள்ளார்ந்த பொருள்.
எம்பெருமானுடைய திருநாமங்களின் இனிமையை அநுபவித்த பின்னர், அவற்றை விட்டுப் பிறிதொன்றில் மனத்தைச் செலுத்த இயலாத நிலை ஆழ்வாரிடம் உருவாகியுள்ளது. நாக்கு என்பது இங்கு வெறும் உடல் உறுப்பாக மட்டும் அமையவில்லை; பகவத் நாமத்தின் மீது கொண்டுள்ள அடங்காத ஈடுபாட்டின் வெளிப்பாடாகவும் விளங்குகிறது.
“நான் அது அஞ்சுவன்” என்று கூறும்போது, தம்முடைய வாக்கு தூய்மையற்றதாக இருக்கையில் எம்பெருமானைப் பாடுவது குற்றமாகிவிடுமோ என்ற அச்சம் வெளிப்படுகிறது. ஆனால், “என் வசம் அன்று” என்று கூறுவதன் மூலம், தம்முடைய நாவு தம்முடைய சாதாரணக் கட்டுப்பாட்டை மீறி எம்பெருமானின் திருநாமங்களைப் பாடுவதிலேயே ஈடுபட்டிருப்பதை உணர்த்துகிறார்.
இங்கு இரண்டு நிலைகள் ஒன்றாகக் காணப்படுகின்றன. தம்முடைய தகுதியின்மையை உணரும் பணிவு ஒருபுறம்; எம்பெருமானின் திருநாமங்களைப் பாடாமல் இருக்க முடியாத பக்தி மறுபுறம். இந்த இரண்டில் ஒன்றை மற்றொன்று மறுப்பதில்லை. மாறாக, ஆழ்வாரின் பக்தியின் ஆழத்தை இரண்டும் சேர்ந்து வெளிப்படுத்துகின்றன.
ஶ்ரீ உத்தமூர் வீரராகவாச்சார்யர் ஸ்வாமிகள் தமது பிரபந்த ரக்ஷை நூலில், பெரியாழ்வார் திருமொழியின் இப்பாசுரத்தை விளக்கும்போது வாக்குத் தூய்மை, பேச்சின் தகுதி, எம்பெருமானைப் பற்றிப் பேசுவதில் உள்ள நுட்பங்கள் ஆகியவற்றை ஆராய்கிறார்.
“நான் அது அஞ்சுவன்; என் வசம் அன்று” என்ற தொடரைப் புரிந்துகொள்ளும்போது, இரண்டு நிலைகளை வேறுபடுத்திப் பார்க்க வேண்டும். “நான் அது அஞ்சுவன்” என்பது அஞ்சுகின்ற சேதனனான ஆழ்வாரின் நிலையை வெளிப்படுத்துகிறது. “என் வசம் அன்று” என்பது நாக்கு தம் வசத்தில் இல்லை என்று ஆழ்வார் கூறுவதை உணர்த்துகிறது.
இதிலிருந்து ஒரு தத்துவார்த்த வினா எழுகிறது: கரணங்களும் உடலும் சேதனனின் ஆளுகைக்கு உட்பட்டவை என்றால், நாக்கு தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டில் இல்லை என்று ஆழ்வார் கூறுவது எவ்வாறு பொருந்தும்?
இந்தக் கேள்வியை ஸ்வாமிகள், ஜீவாத்மா, கரணங்கள், அவற்றின் செயல்பாடு, எம்பெருமானுடைய அந்தர்யாமித்துவம் ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான தொடர்பைக் கவனிக்க வேண்டும். ஆழ்வார் தம்முடைய நாவைத் தன்னிச்சையாக இயங்கும் ஓர் உறுப்பாக நிறுவவில்லை. எம்பெருமானின் திருநாமங்களின் மீது கொண்டுள்ள ஈடுபாடு, தம்முடைய இயல்பான தயக்கத்தையும் கட்டுப்பாட்டையும் கடந்து நிற்பதையே வெளிப்படுத்துகிறார் என்று அழகாக விவரித்திருக்கிறார்.
“மூர்க்குப் பேசுகின்றான் இவன் என்று முனிவாயேலும்”
மூன்றாவது அடியில் ஆழ்வார் தம்முடைய நிலையை மேலும் விரிவாக வெளிப்படுத்துகிறார். தம்முடைய பேச்சு முன்னுக்குப் பின் முரணாகத் தோன்றலாம்; தம்முடைய தகுதியின்மையை ஒப்புக்கொண்டபடியே எம்பெருமானைப் பாடத் துடிப்பது மூர்க்கத்தனமாகவும் தோன்றலாம்.
எம்பெருமான் இதற்காகக் கோபித்தாலும் பரவாயில்லை; அவனைப் பாடாமல் இருக்கத் தம்மால் இயலாது என்பதே ஆழ்வாரின் நிலை.
இங்கு ஆழ்வார் தம்முடைய குற்றத்தை நியாயப்படுத்தவில்லை. மாறாக, தம்முடைய இயலாமையை நேர்மையாக ஒப்புக்கொள்கிறார். எம்பெருமானின் திருநாமத்தைப் பாடுவதில் உள்ள ஈடுபாடு அவரை முழுமையாக ஆட்கொண்டிருக்கிறது. அதனால், பாடுவதற்கான தகுதியைப் பற்றிய அச்சம் இருந்தாலும், அந்த அச்சம் அவருடைய பக்தியைத் தடுக்க முடியவில்லை.
எம்பெருமானின் கோபத்தைத் தாங்கிக்கொள்ளக்கூடும்; ஆனால் அவனைப் பாடத் துடிக்கும் நாவின் வேகத்தைத் தம்மால் தாங்கிக்கொள்ள இயலாது என்று ஆழ்வார் கூறுகிறார். பகவத் நாமத்தின் மீது கொண்டுள்ள அன்பு, அவருடைய இயல்பையே எவ்வாறு ஆட்கொண்டுள்ளது என்பதை இந்த அடி உணர்த்துகிறது.
“காக்கை வாயிலும் கட்டுரை கொள்வர்”
இறுதி அடியில் ஆழ்வார் ஒரு எளிய உலகியல் உவமையை எடுத்துக்காட்டுகிறார். காக்கையின் குரல் இனிமையானதன்று. ஆயினும், அதன் குரலிலிருந்தும் மக்கள் சில சமயங்களில் நற்செய்தியைக் குறிக்கும் பொருளைப் பெறுவார்கள்.
அதேபோல், தம்முடைய சொற்கள் கவிதை நயமோ செஞ்சொல் சிறப்போ கொண்டிருக்காமல் இருக்கலாம். இருப்பினும், அவற்றின் பின்னால் இருக்கும் பக்தியை எம்பெருமான் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று ஆழ்வார் வேண்டுகிறார்.
இந்த உவமையின் சிறப்பு, காக்கையின் குரலை இனிமையானதாக மாற்றிக் காட்டுவதில் இல்லை. அதன் குரல் எவ்வாறு இருந்தாலும், அதிலிருந்து ஒரு நல்ல பொருளைப் பெறும் உலகியல் வழக்கத்தை எடுத்துக்காட்டுவதில்தான் உள்ளது. அதுபோல, தம்முடைய வாக்கில் குறைகள் இருந்தாலும், தம்முடைய உள்ளத்தில் எம்பெருமானிடம் கொண்டுள்ள ஈடுபாட்டை அவன் ஏற்றருள வேண்டும் என்பதே ஆழ்வாரின் வேண்டுதல்.
“காரணா!” என்று அழைப்பதன் மூலம், அனைத்திற்கும் முதற்காரணனான எம்பெருமானை நினைவூட்டுகிறார். “கருளக் கொடியானே!” என்று விளிப்பதன் மூலம், அடியார்களைக் காக்கும் அவனுடைய ரக்ஷகத் தன்மையை முன்னிறுத்துகிறார்.
தம்முடைய நாவிலிருந்து வெளிப்படும் சொற்களைப் புறக்கணிக்காமல், அவற்றுக்குப் பின்னால் உள்ள பக்தியை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற விண்ணப்பம் இவ்விரு திருநாமங்களிலும் தொனிக்கிறது.
ஸ்ரீ ஸ்ரீ கிருஷ்ண பிரேமி ஸ்வாமிகள் (ஸ்ரீ ஸ்ரீ அண்ணா) அவர்களின் உபந்யாசங்களில் ஆழ்வார் பாசுரங்களின் பக்தி அநுபவத்தை விரிவாக அறிந்துகொள்ளலாம். இப்பாசுரத்தின் மையக்கருத்தைப் பார்க்கும்போது, பெரியாழ்வாரின் உள்ளத்தில் எம்பெருமான்மீது பெருகி வழியும் அன்பு தெளிவாக வெளிப்படுகிறது.
வாக்குத் தூய்மையுடன் இறைவனைத் துதிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் ஒருபுறம் இருக்கிறது. ஆனால், இறைவனுடைய திருநாமங்களை அநுபவித்த நாவால் அவற்றைப் பாடாமல் இருக்க இயலவில்லை. இந்த இரண்டு நிலைகளுக்கும் இடையே நிகழும் போராட்டத்தில், பகவத் நாமத்தின் மீதான ஈடுபாடே இறுதியில் மேலோங்குகிறது.
ஆழ்வாரின் இந்நிலை, எம்பெருமானைத் தவிர வேறு புகலிடம் இல்லாத அநந்ய பக்தியின் ஆழத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. தம்முடைய குறைகளை மறைக்காமல் ஒப்புக்கொண்டு, அவற்றுடன் தம்மை எம்பெருமானிடம் சமர்ப்பிப்பதே இப்பாசுரத்தின் தனிச்சிறப்பாகும்.
பெரியாழ்வாரின் “வாக்குத் தூய்மை இலாமையினாலே” என்ற இப்பாசுரம், வைணவ பக்தி அனுபவத்தின் மூன்று முக்கியப் பரிமாணங்களை நமக்கு உணர்த்துகிறது.
முதலாவதாக, எம்பெருமானின் எல்லையற்ற பெருமைக்கு முன்னால் தம்முடைய தகுதியின்மையை உணர்ந்து பணிவுடன் நிற்கும் நைச்சியாநுஸந்தானம்.
இரண்டாவதாக, எம்பெருமானின் திருநாமங்களின் இனிமையை அநுபவித்த பின்னர், அவற்றைப் பாடாமல் இருக்க இயலாத அடங்காத பக்தி ஈடுபாடு.
மூன்றாவதாக, அடியார்களின் குறைகளைப் பொறுத்து, அவர்களுடைய அன்பையும் பக்தியையும் ஏற்றுக்கொண்டு அருள்புரியும் எம்பெருமானின் காருண்யம்.
தம்முடைய வாக்குத் தூய்மையின்மையை எண்ணி ஆழ்வார் பின்வாங்குகிறார். ஆனால், எம்பெருமானின் திருநாமங்களைப் பாடாமல் இருக்க இயலாத தம் நிலையை ஒப்புக்கொள்கிறார். வெளிப்பார்வைக்கு முரண்பாடாகத் தோன்றும் இந்த இரண்டு நிலைகளும் உண்மையில் அவருடைய பக்தியின் ஆழத்தையே வெளிப்படுத்துகின்றன.
தம்முடைய திறமையை நம்பிப் பாடுவது மட்டும் பக்தியின் உயர்வன்று. தம்முடைய குறைகளையும் தகுதியின்மையையும் உணர்ந்தபடியே, எம்பெருமானின் அருளை நம்பித் திருவடிகளைப் பற்றிக்கொள்வதே அடியாரின் சிறந்த நிலை என்பதை இப்பாசுரம் நமக்கு உணர்த்துகிறது.
ஆழ்வாரின் திருவாக்கை அநுபவிக்கும்போது, எம்பெருமானைப் பாடுவதற்கான தகுதியை நம்மிடத்தில் தேடுவதைவிட, அவனுடைய அருளையே நம்பிப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணம் நம் உள்ளத்தில் மலர்கிறது.
பெரியாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்.
🙏🙏🙇♂️🙇♂️
அடியேன்,
கோமான் ஶ்ரீ பாலாஜி
கருத்துரையிடுக