எழிலுடைய அம்மனைமீர்! என் அரங்கத்து இன் அமுதர்
குழல் அழகர், வாய் அழகர், கண் அழகர் கொப்பூழில்
எழு கமலப் பூ அழகர், எம்மானார்* என்னுடைய
கழல் வளையைத் தாமும் கழல் வளையே ஆக்கினரே.*
ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் அவதரித்த கோதை நாச்சியார், ஆழ்வார் திருமரபில் “அஞ்சு குடிக்கு ஒரு சந்ததியாய்”, “பிஞ்சாய்ப் பழுத்தாள்” என்று மணவாள மாமுனிகளால் உபதேச ரத்தினமாலையில் போற்றப்பட்ட தனிப்பெரும் தகைமை கொண்டவர்.
துளசிச் செடி பூமியிலிருந்து முளைத்து எழும்பும் போதே நறுமணம் வீசுவது போல, ஆண்டாளும் தன் இளம்பருவத்திலேயே பக்தி முதிர்ச்சி பெற்றுத் திகழ்ந்தாள்.
பகவானை அடையத் துடிக்கும் கோதையின் ஆழமான காதலும், அவனது பிரிவால் ஏற்பட்ட வேதனையும் நாச்சியார் திருமொழியில் மிக நுட்பமாக வெளிப்படுகின்றன.
பதினொன்றாம் திருமொழியான “தாமுகக்கும்” என்பது முழுமையாகத் திருவரங்கநாதனுக்கே அர்ப்பணிக்கப்பட்டதாகும். இத்திருமொழியில் கோதை, திருவரங்கச் செல்வன் மீது கொண்ட தீராத காதலைத் தன் தோழியரிடமும் தாய்மார்களிடமும் முறையிடுகிறாள். இத்திருமொழியின் முதல் பாசுரத்தில், “தாமுகக்கும் தன் கையில் சங்கமே போலாவோ...” என்று தொடங்கி, அரங்கன் தன் இடக்கையில் ஏந்தியிருக்கும் பாஞ்சசன்யம் என்ற திருச்சங்கு அவனுக்கு எவ்வளவு பிரியமானதோ, அதேபோல் தங்களுக்குத் தங்கள் கைகளில் அணிந்திருக்கும் சங்கு வளையல்களும் பிரியமானவை என்று ஒப்பிடுகிறாள். ஆனால், திருவனந்தாழ்வான் என்னும் ஆதிசேஷன் மீது சயனித்திருக்கும் திருவரங்கநாதன், தன் திருமுகத்தைக் கூட உயர்த்திப் பார்ப்பதில்லையே என்று உருகுகிறாள். இத்தகைய ஆழ்ந்த வேதனையின் தொடர்ச்சியாக எழும் இரண்டாவது பாசுரமே “எழிலுடைய அம்மனைமீர்...” என்பதாகும்.
இப்பாசுரத்தின் மூலம் கோதை தன் அகம் உருகும் காதலையும், பிரிவின் துயரத்தையும் தன் தாய்மார்களிடம் வெளிப்படுத்துகிறாள். பொதுவாகப் பெண்கள் தங்கள் காதல் வேதனையையும் அதனால் ஏற்படும் உடல் மாற்றங்களையும் பெற்றோரிடமிருந்து மறைத்தே காக்க முயல்வது உலகியல் இயல்பு. ஆனால், அரங்கனின் பிரிவைத் தாங்க இயலாத கோதையின் நிலை எல்லை கடந்துவிட்டதால், எவரிடம் மறைக்க வேண்டுமோ அவர்களிடமே தன் ஆற்றாமையைப் பகிரும் நிலைக்கு ஆளாகிறாள்.
இதற்கு இணையாக ஸ்ரீமத் இராமாயணத்தில், சீதா பிராட்டியின் பிரிவைத் தாங்க முடியாத ஸ்ரீராமன், எவரிடம் தன் துயரத்தை மறைக்க முயன்றாரோ அதே இளையபெருமாளாகிய இலக்குவனிடமே பம்பா நதிக்கரையில் தன் வேதனையை வெளிப்படுத்திய வரலாற்றுப் பின்னணி வியாக்கியானங்களில் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது.
ஆண்டாள் இங்குத் தன்னை அலங்கரித்துக் கொள்ளாதவளாகவும், தன் எழிலை இழந்தவளாகவும் உணர்வதால், இன்னும் பேரழகுடன் திகழும் தன் தாய்மார்களை நோக்கி “எழிலுடைய அம்மனைமீர்!” என்று விளிக்கிறாள். பாசுரத்தின் ஒவ்வொரு வார்த்தைக்குமான அர்த்தத்தை பார்ப்போம்.
எழிலுடைய – பேரழகு வாய்ந்த
அம்மனைமீர் – தாய்மார்களே!
என் அரங்கத்து – என் திருவரங்கப் பதியில் எழுந்தருளியிருக்கும்
இன் அமுதர் – எனக்கு இனிய அமுதம் போன்றவரான பெருமான்
குழல் அழகர் – அழகிய திருக்குழலை (கூந்தலை) உடையவர்
வாய் அழகர் – சிவந்த அதரங்களுடன் (உதடுகள்) கூடிய அழகிய திருவாயை உடையவர்
கண் அழகர் – தாமரை போன்ற திருக்கண்களை உடையவர்
கொப்பூழில் – திருவுந்தியிலிருந்து
எழு கமலப் பூ அழகர் – உதித்துத் தோன்றும் தாமரை மலரால் பேரழகு பெற்றவர்
எம்மானார் – என்னை ஆட்கொண்ட நாதன்
என்னுடைய – அடியவளாகிய என்னுடைய
கழல் வளையை – கையில் அணிந்திருந்த உறுதியான வளையலை
தாமும் – அவரே
கழல் வளையே ஆக்கினரே – கழன்று விழும் வளையலாக மாற்றிவிட்டாரே
பாசுரத்தின் தொடக்கமே “எழிலுடைய அம்மனைமீர்!” என அமைந்துள்ளது. முந்தைய பாசுரத்தில் ஆபரணங்கள் அணிந்த பெண்களை நோக்கித் தான் ஆபரணங்களின்றி இருக்கும் நிலையைக் குறிப்பிட்ட ஆண்டாள், இப்பாசுரத்தில் அழகுடன் விளங்கும் தாய்மார்களிடம் தன் அழகிழந்த நிலையைக் கூறுகிறாள். தன் அழகைக் கவர்ந்த கள்வனைப் பற்றித் தாய்மார்களிடம் முறையிடும் போது, அவர்களிடம் இன்னும் எஞ்சியிருக்கும் எழிலைக் கண்டு வியக்கிறாள்.
“நீங்கள் இன்னும் அழகாக இருக்கிறீர்கள்; ஆனால் என் அழகோ அரங்கனால் கொள்ளை கொள்ளப்பட்டுவிட்டது” என்று தன் மெலிந்த உடலமைப்பை அவர்களுடன் ஒப்பிட்டுக் காட்டி வருந்துகிறாள்.
அரங்கனை வெறுமனே “அமுதர்” என்று கூறாமல் “இன் அமுதர்” என்று ஆண்டாள் வர்ணிக்கிறாள். தேவலோகத்து அமுதம் போன்றதல்ல இவன். அது தேவர்களுக்குத் தற்காலிக பலத்தையே தரும். ஆனால், திருவரங்கத்தில் உறையும் இந்த “இன் அமுது” ஆன்மாவுக்கு நிரந்தர ஆனந்தத்தையும் ஜீவாதாரத்தையும் அளிக்கக்கூடியது.
மேலும், இந்த அமுதம் விண்ணுலகில் மறைந்து கிடக்காமல், அனைவரும் எளிதில் அணுகும் வண்ணம் பூலோக வைகுண்டமாம் திருவரங்கத்திலேயே சயனித்துக் கிடப்பது இதன் தனிச்சிறப்பாகும். “என் அரங்கத்து” என்று கூறுவதன் மூலம், அரங்கனுக்கும் தனக்குமான பிரிக்க முடியாத தனிப்பட்ட உரிமையை ஆண்டாள் நிலைநாட்டுகிறாள்.
பெருமானின் பேரழகை அனுபவிப்பதில் ஆண்டாளின் கண்கள் பயணிக்கும் பாதையைப் பெரியவாச்சான் பிள்ளை போன்ற ஆச்சார்யர்கள் நுட்பமாக விளக்குகின்றனர். பாசுரத்தின் வரிசை “குழல் அழகர், வாய் அழகர், கண் அழகர், கொப்பூழில் எழு கமலப் பூ அழகர்” என்று இருந்தாலும், அவளது அனுபவக்கிரமம் மாறுபட்டு அமைகிறது.
வியாக்கியானத்தின் படி, கோதையின் பார்வை திருவரங்கநாதனின் திவ்ய அவயவங்களில் பின்வருமாறு பயணிக்கிறது.
கண் அழகர்:- முதலில் ஆண்டாளின் பார்வை அரங்கனின் செந்தாமரைக் கண்களில் படுகிறது. அன்று அலர்ந்த செந்தாமரை போன்ற அவனது குளிர்ச்சியான பார்வை அவளை அம்புபோல் தாக்கித் தன்வசமிழக்கச் செய்கிறது.
குழல் அழகர்:- அக்கண்களின் கூர்மையான பார்வையிலிருந்து தப்ப எண்ணிய கோதை, தன் பார்வையை மேலிருக்கும் கரிய திருக்குழலுக்கு (கூந்தலுக்கு) மாற்றுகிறாள். ஆனால், அக்குழலின் சுருள் அலையிலே சிக்கித் தவிக்கிறாள்.
வாய் அழகர்:- அக்குழலின் அலையிலிருந்து தப்ப முயலும்போது, அவளது பார்வை அவனது பவளச் செவ்வாயில் வந்து நிலைகொள்கிறது. அத்திருவாயின் புன்னகையும் அழகும் அவளை மேலும் மயக்குகின்றன.
கொப்பூழில் எழு கமலப் பூ அழகர்:- அங்கிருந்து தப்பித்து அவனது திருவடிகளில் விழுந்து சரணடைய முயலும்போது, நடுவே அவனது திருவுந்தி (தொப்புள்) அவளை ஈர்க்கிறது. உந்தியிலிருந்து எழும் தாமரை மலரின் பேரழகு அவளது கண்களைக் கொள்ளையடித்து அங்கேயே நிலைக்கச் செய்கிறது.
இவ்வாறு, அரங்கனின் கல்யாண குணங்களை விட அவனது திவ்ய மங்கள விக்கிரகத்தின் புற எழிலிலேயே ஆண்டாள் முற்றிலும் கட்டுண்டு கிடக்கிறாள்.
“எம்மானார்” என்றால் “என்னை ஆட்கொண்ட எனது நாதன்” என்று பொருள். இது ஜீவாத்மா பரமாத்மாவின் அழகிற்குத் தோற்றுச் சரணடைவதைக் காட்டுகிறது. ‘ஜிதந்தே ஸ்தோத்திரம்’ குறிப்பிடுவதைப் போல, பெருமானின் தாமரைக் கண்களின் அழகிற்குத் தோற்று “நான் உன்னுடையவன்” என்று ஜீவாத்மா அடிமைப்படுவதை ஆண்டாள் இங்கு உறுதிப்படுத்துகிறாள். அரங்கன் தன் அதிகாரத்தினாலோ, உலகை அளந்த வல்லமையினாலோ அவளை ஆட்கொள்ளவில்லை; மாறாகத் தன் அழகைக் காட்டியே அவளைத் தனக்கு அடிமையாக்கிக் கொண்டான்.
இப்பாசுரத்தின் மிக ஆழமான கவிதை நயமும் சிலேடையும் “என்னுடைய கழல் வளையைத் தாமும் கழல் வளையே ஆக்கினரே” என்ற வரியில்தான் அடங்கியுள்ளது. “கழல் வளை” என்ற சொல்லுக்கு இங்கு இரு நுட்பமான பொருள்கள் உள்ளன.
ஆண்டாள் கையில் அணிந்திருந்த வளையல் மிகவும் உறுதியானது; அது எளிதில் தானாகக் கழன்று விழாதது. கையின் உள்ளங்கை வழியாகக் கழற்றினால்தான் அதனைக் களைய முடியும். ஆனால், அரங்கனின் பேரழகில் மயங்கி, அவனது பிரிவால் உடல் மெலிந்து, பசலை நோய் கொண்டு இளைத்துப் போனதால், அந்த உறுதியான “கழல் வளை” — அதாவது தானாகக் கழலாத வளையல் — இப்போது தானாகவே நழுவிக் கழன்று விழும் ‘கழல் வளையாக’ மாறிவிட்டது என்று ஆண்டாள் தன் பிரிவாற்றாமையை உருக்கமாக வெளிப்படுத்துகிறாள்.
“தாமும்” என்று குறிப்பிடுவதன் மூலம், அவளே தன் வளையல்களைக் கழற்றவில்லை என்றும், அரங்கனின் பேரழகே தன் உடலை இளைக்கச் செய்து அவற்றை நழுவவிட்டதால், இச்செயலுக்கு அரங்கனே காரணம் என்றும் அன்போடு சாடுகிறாள்.
மேலும், “தாமும்” என்பதில் ஒரு விசனம் (வருத்தம்) கலந்த ஊடல் மறைந்துள்ளது. “அவன் தன் பிரிவினால் வருந்தியிருந்தால், அவனது கையில் உள்ள சங்கும் கழன்றிருக்க வேண்டாமா? ஆனால், அவனது திருச்சங்கு அவன் கையை அலங்கரித்துக் கொண்டிருக்க, என் வளையல் மட்டுமே கழன்று விழுந்ததே!” என்ற ஆதங்கம் இதில் புலப்படுகிறது.
ஆண்டாள் தன் அவயவங்கள் இளைத்து, தன் ஆபரணங்கள் கழன்று விழுவதைப் பாடுவதன் மூலம், தன் அகங்காரமும் மமகாரமும் முற்றிலும் அழிந்துவிட்டதை வெளிப்படுத்துகிறாள். இதுவே சரணாகதித் தத்துவத்தின் முக்கிய அங்கமான “அநந்ய கதித்துவம்” — அவனையன்றி வேறு புகலிடம் இல்லை என்ற நிலையாகும்.
இப்பாசுரத்தின் சொல்லழகும் கவிநயமும் தமிழுக்கே உரிய “ழ”கர ஒலியின் மூலம் உச்சத்தை அடைகின்றன. தமிழ் மொழியின் இனிமையைக் காட்டும் “ழ”கரம் இப்பாசுரத்தில் பத்து (ழ மற்றும் ழி) இடங்களில் பயின்று வருகிறது. இத்தகைய நயமான சொல்லமைப்பு, திருவரங்கத்து “இன்னமுதனின்” இனிமையை ஓசையளவிலும் உணர்த்தும் வண்ணம் அமைந்துள்ளது.
“எழிலுடைய அம்மனைமீர்” என்ற இப்பாசுரம் ஆண்டாள் நாச்சியாரின் ஒப்பற்ற கவித்திறனுக்கும், ஆழமான பக்தி நெறிக்கும் சிறந்த சான்றாகும். அரங்கனின் அவயவ எழிலில் மயங்கித் தன் சுயத்தை இழந்த கோதையின் நிலை, ஜீவாத்மா பரமாத்மாவின் மீது கொள்ள வேண்டிய எல்லையற்ற காதலின் வெளிப்பாடாகும்.
பெரியோர்களின் வியாக்கியானங்களின் துணையுடன் இப்பாசுரத்தை அணுகும் போது, இது வெறும் காதல் பாடலாக இல்லாமல், பிரபத்தி தத்துவத்தின் ஆழமான விழுமியங்களைத் தன்னுள் கொண்ட ஆன்மீகப் பொக்கிஷமாகத் திகழ்வது தெளிவாகிறது. எளிய சொற்களின் வழியே உயர்ந்த தத்துவங்களை விளக்கும் இப்பாசுரம், திருவரங்கனின் திவ்ய மங்கள விக்கிரக எழிலையும், கோதையின் எல்லையற்ற பக்திப் பரவசத்தையும் காலந்தோறும் நிலைநிறுத்திக் கொண்டிருக்கிறது.
ஆண்டாள் திருவடிகளே சரணம்.
கருத்துரையிடுக